Το Ιράν και η τραγωδία του χερσαίου πολέμου - Μια ιρανική οπτική για τα τρέχοντα γεγονότα

 

του Ali-Mohammad Mohajer Nasser

Ο Ali-Mohammad Mohajer Nasser για τον δυτικό μηδενισμό και τη μεταφυσική της αντίστασης.

Ο πόλεμος του Ραμαζανιού του 2026 διήρκεσε σαράντα ημέρες. Στο τέλος της, οι στρατηγικοί θεσμοί του ατλαντικού κόσμου βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια σιωπή που οι αλγόριθμοί τους δεν μπορούσαν να επεξεργαστούν. Είχαν προβλέψει την κατάρρευση των υποδομών του Ιράν σε εβδομήντα δύο ώρες, τη διάλυση της αλυσίδας διοίκησης και ελέγχου, τον αναπόφευκτο κατακερματισμό μιας κοινωνίας υπό το βάρος μιας συνδυασμένης αεροπορικής και ναυτικής επίθεσης. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Οι συνήθεις εκτιμήσεις επικαλέστηκαν γνωστές μεταβλητές: υπερεκτίμηση των πλατφορμών stealth, υποτίμηση των διασκορπισμένων συστοιχιών πυραύλων, διαρκής αλαζονεία του αυτοκρατορικού γενικού επιτελείου. Όλα αυτά είναι αλήθεια, και όλα αυτά χάνουν την ουσία. Αυτό που συνάντησε η Δύση στο Ιράν δεν ήταν ένα στρατιωτικό δόγμα ανώτερο με την τεχνική έννοια. Ήταν ένας ξένος τρόπος ύπαρξης στον κόσμο, για τον οποίο η δική του διανοητική και πνευματική παράδοση δεν διαθέτει πλέον λεξιλόγιο. Αυτό το δοκίμιο επιχειρεί να ονομάσει αυτόν τον τρόπο ύπαρξης και, με αυτόν τον τρόπο, να διαγνώσει την ασθένεια που εμποδίζει τη Δύση να τον αναγνωρίσει.

1. Η παθολογία του θεάματος: Ο δυτικός πόλεμος ως ενεργός μηδενισμός

Πρέπει να ξεκινήσουμε απορρίπτοντας την καθησυχαστική μυθοπλασία ότι ο πόλεμος δυτικού τύπου είναι «λογικός». Είναι, στη βαθύτερη δομή του, θεμελιωδώς παθολογικό. Ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, στο δοκίμιό του «Το ζήτημα της τεχνικής» του 1954, προσδιόρισε την ουσία των σύγχρονων τεχνικών όχι ως ένα ουδέτερο όργανο, αλλά ως έναν τρόπο αποκάλυψης που ονομάζει Gestell – το boarding. Κάτω από την επιβίβαση, όλα τα όντα – άνθρωποι, ζώα, ορυκτά – μειώνονται σε ένα Bestand, ένα απόθεμα: πόροι που πρέπει να ταξινομηθούν, να βελτιστοποιηθούν, να υποβληθούν σε επεξεργασία και τελικά να εξαλειφθούν. Αυτό που διέγνωσε ο Χάιντεγκερ στο υδροηλεκτρικό φράγμα του Ρήνου, μπορούμε τώρα να το διαγνώσουμε στην αλυσίδα καταστροφής του αμερικανικού βομβαρδιστικού. Ο εχθρός παύει να είναι ένα υποκείμενο με το οποίο κάποιος εμπλέκεται σε πολιτικό αγώνα. Γίνεται ένα σύνολο στόχων, ένα σημείο δεδομένων σε μια εκτίμηση ζημιών, ένας κόμβος σε ένα δίκτυο logistics που πρέπει να καταστραφεί.

Αυτό είναι μηδενισμός, αλλά όχι ο παθητικός μηδενισμός της παραίτησης του Σοπενχάουερ ή η μελαγχολική εξάντληση της παρηκμασμένης ρωμαϊκής συγκλητικής τάξης. Είναι ένας ενεργός μηδενισμός: μια χαρούμενη και αυτοκαταστροφική θέληση για το τίποτα, που κάνει το θέαμα της καταστροφής τη μόνη συναισθηματική του πηγή. Ο πόλεμος του 2026 το έκανε έντονα ορατό.

Κοιτάξτε τη συμπεριφορά της αμερικανικής πολιτικής τάξης. Ο Ντόναλντ Τραμπ όχι μόνο ενέκρινε τις αεροπορικές επιδρομές. Τα εκτέλεσε. Όταν ένα βομβαρδιστικό Β-1 κατέστρεψε μια ημιτελή γέφυρα, ο Τραμπ δημοσίευσε το βίντεο στην κοινωνική του πλατφόρμα με την πρόκληση: «Θα υπάρξουν περισσότερα!». Περιέγραψε την απαγωγή ενός ξένου αρχηγού κράτους ως ισοδύναμη με «παρακολούθηση τηλεοπτικής εκπομπής». Ο Πιτ Χέγκσεθ, ο υπουργός Πολέμου του, απέρριψε ολόκληρο το οικοδόμημα του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου - το ίζημα αιώνων χριστιανικού δόγματος του δίκαιου πολέμου, ακόμη και του εκκοσμικευμένου πολέμου - ως «ηλίθιους κανόνες εμπλοκής». Αυτό δεν είναι στρατηγική. Είναι gamification. Ο πόλεμος γίνεται καταναλωτικό προϊόν, μια καθηλωτική ταινία δράσης όπου η πράξη του φόνου είναι δομικά δυσδιάκριτη από την ψυχαγωγία.

Το φαινόμενο είναι ακόμη πιο έντονο στη σιωνιστική οντότητα, τόσο στο εργαστήριο όσο και στην εμπροσθοφυλακή αυτής της μορφής ζωής. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας εξόντωσης στη Γάζα και των επακόλουθων χτυπημάτων κατά του Ιράν, ένας Ισραηλινός ακαδημαϊκός έγραψε δημόσια: «Σκοτώστε τα παιδιά του Ιράν. Βομβαρδίστε τα παιδιά τους, όχι τις υποδομές τους. Οι γονείς πρέπει να δουν τα παιδιά τους να πεθαίνουν. Πρόσθεσε, με κλινική υπερηφάνεια, ότι χρειάστηκαν δύο χρόνια για να τελειοποιηθεί αυτή η μέθοδος στη Γάζα. Αυτό δεν είναι παρέκκλιση, ούτε έλλειψη ευπρέπειας. Αυτό είναι το λογικό τελικό σημείο της επιβίβασης. Όταν ο εχθρικός πληθυσμός έχει απογυμνωθεί από κάθε ιερή αύρα – όταν δεν είναι τίποτα περισσότερο από το Bestand – ο θάνατος ενός παιδιού δεν είναι πλέον μια τραγωδία αλλά ένας δείκτης, μια μετρήσιμη μονάδα ψυχολογικού πολέμου. Η Δύση δεν μπαίνει πλέον στον κόπο να καλύψει τους πολέμους της με το πέπλο της ανθρωπιστικής επέμβασης. Η μάσκα έχει πέσει γιατί το πρόσωπο από κάτω είναι σάπιο.

Το ουκρανικό σύμπτωμα

Για να κατανοήσουμε την πλήρη έκταση αυτής της παθολογίας, πρέπει να διευρύνουμε το βλέμμα μας πέρα από τον Περσικό Κόλπο στη μαύρη γη του Ντονμπάς. Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία δεν αποτελεί αντιμοντέλο στον μηδενισμό που περιγράφηκε παραπάνω. είναι η πιο ολοκληρωμένη έκφρασή του.

Κοιτάξτε τι έχει προσφέρει πραγματικά η Δύση στην Ουκρανία: όπλα, σίγουρα – HIMARS, Storm Shadows, άρματα μάχης Abrams, την αδιάλειπτη ροή εξοπλισμού για την υποστήριξη ενός πολέμου φθοράς. Κυρώσεις κατά της Ρωσίας, ένας οικονομικός πόλεμος που έχει στραφεί θεαματικά εναντίον των υποκινητών του. Ένα αφήγημα της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης» που, στην πράξη, είναι μια υπόσχεση αέναης υποτέλειας στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον. Αλλά αυτό που η Δύση δεν έχει προσφέρει, και δεν μπορεί να προσφέρει, είναι μια μεταφυσική της θυσίας. Δεν είναι σε θέση να εξηγήσει στον Ουκρανό στρατιώτη γιατί ο θάνατός του έχει νόημα, γιατί η ίδια η Δύση δεν πιστεύει πλέον ότι ο θάνατος έχει νόημα. Δεν έχει νόμο, δεν έχει ιερό θεμέλιο, δεν έχει πεπρωμένο. Είναι, με την ακριβή έννοια του Oswald Spengler, ένας πολιτισμός: η ανόργανη, άψυχη, μεταπολιτισμική φάση ενός κάποτε ζωντανού οργανισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ουκρανός στρατιώτης δεν πεθαίνει για μια πατρίδα με την τελλουρική έννοια, ούτε για μια ιερή ιστορία ή μια συμφωνία με τους νεκρούς, αλλά για ένα τραπεζικό έμβασμα και ένα tweet από έναν αξιωματούχο των Βρυξελλών. Οι αξιωματικοί του ΝΑΤΟ βλέπουν το έδαφος της ανατολικής Ουκρανίας ως ένα πλέγμα συντεταγμένων. Μιλούν για τη «διαμόρφωση του πεδίου μάχης» και τη «διαχείριση των κλιμάκων κλιμάκωσης» σε γλώσσα που δεν διαφέρει από μια ανάλυση επιχειρηματικού κινδύνου. Ο Ρώσος μαχητής, ό,τι και να πει κανείς, πολεμά σε μια πατρογονική γη ενάντια σε μια εισβολή που προχωρά εδώ και τρεις δεκαετίες. Πολεμά, ατελώς φυσικά, ως τελλουρικό ον: ριζωμένο στη γη, στη μνήμη και σε μια συγκεκριμένη ορθόδοξη πολιτισμική κληρονομιά. Ο Ουκρανός στρατιώτης, από την άλλη, έχει στρατολογηθεί σε έναν πόλεμο που δεν είναι δικός του, έναν πόλεμο που διεξάγεται για την αφηρημένη αρχή ότι «τα σύνορα δεν πρέπει να αλλάζουν με τη βία», μια αρχή που η ίδια η Δύση έχει παραβιάσει όποτε τη βολεύει.

Δεν είναι απαραίτητο να ρομαντικοποιήσουμε τη Ρωσική Ομοσπονδία για να αναγνωρίσουμε ότι έχει γίνει, σε αυτή τη σύγκρουση, αυτό που ο Carl Schmitt ονόμασε Katechon: ο συγκρατητής, η δύναμη που, αν και συμβιβασμένη, εμποδίζει την πλήρη διάλυση του κόσμου σε έναν ομοιογενή χώρο που κυβερνάται από την αγορά. Η οργή της Δύσης κατά της Ρωσίας δεν αποτελεί ηθική αντίδραση σε παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Είναι η οργή του μηδενιστή που συναντά έναν λαό που εξακολουθεί να πιστεύει στην πραγματικότητα ενός πεπρωμένου ανώτερου από την ατομική κατανάλωση.

2. Η Μεταφυσική της Πιστής Μάχης: Η Οντολογική Εντατικοποίηση του Ιράν

Αντιμέτωποι με αυτό το κενό – αυτόν τον ενεργό, θεατή, εμπορικό μηδενισμό – βρίσκεται αυτό που μπορεί να ονομαστεί μόνο μια μεταφυσική της πιστής μάχης. Αυτό το φαινόμενο αντιστέκεται σε οποιαδήποτε αναγωγική ανάγνωση. Αυτό δεν είναι απλώς «θρησκευτικός φανατισμός», όπως ισχυρίζεται ο δυτικός Τύπος. Αυτή δεν είναι μια τακτική καινοτομία που πρέπει να αναλυθεί και να ενσωματωθεί στο επόμενο εγχειρίδιο του Σώματος Πεζοναυτών. Είναι μια εντελώς διαφορετική σχέση με τον θάνατο, με την κοινότητα, με τη γη στην οποία στεκόμαστε.

Για να το αντιμετωπίσουμε, πρέπει να στραφούμε σε μια παράδοση που η Δύση έχει αγνοήσει συστηματικά: την ιρανική ισλαμική φιλοσοφία, και συγκεκριμένα το δόγμα του al-harakat al-jawhariyya – το ουσιαστικό κίνημα – που αναπτύχθηκε από τον σοφό μουλά του δέκατου έβδομου αιώνα Sadra Shirazi (πορτρέτο). Η ουσιαστική κίνηση υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι μια στατική ουσία που υφίσταται τυχαίες αλλαγές, αλλά ότι η ίδια η ουσία βρίσκεται σε κίνηση. Η ύπαρξη είναι μια αέναη ροή, μια συνεχής εντατικοποίηση. Ένα ον δεν έχει απλώς μια ιστορία που του συμβαίνει. Είναι η ιστορία του με τον τρόπο της συνεχούς εμβάθυνσης. Αυτό δεν είναι μεταφορά. Είναι μια οντολογία.

Το Ιράν, ως bumiyyat – ένα ιθαγενές ον, ριζωμένο, συνδεδεμένο με έναν τόπο και μια ιστορία – είναι η ζωντανή ενσάρκωση αυτής της αρχής. Το Ιράν δεν έχει μόνο μακρά ιστορία. Είναι αυτή η ιστορία σε κίνηση. Σε κάθε στιγμή υπαρξιακής απειλής -από το κάψιμο της Περσέπολης από τον Αλέξανδρο μέχρι τη λεηλασία της Βαγδάτης από τους Μογγόλους, από τον οκταετή πόλεμο κατά του υποστηριζόμενου από τη Δύση καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν μέχρι τον πόλεμο του Ραμαζανιού το 2026- η ουσία του Ιράν δεν έχει διαλυθεί σε τραύμα ούτε έχει κατακερματιστεί σε καθαρά ένστικτα επιβίωσης. Έχει ενταθεί. Επέστρεψε στις ρίζες της, όχι για να τις επαναλάβει σε έναν νοσταλγικό και στείρο κύκλο, αλλά για να τις αναδημιουργήσει σε υψηλότερο βαθμό υπαρξιακής πυκνότητας. Αυτή είναι η έννοια του ishtidad: εντατικοποίηση.

Ο μηχανισμός αυτής της εντατικοποίησης είναι το tadhakkur: ανάμνηση. Αλλά δεν είναι η ανάμνηση ενός μαθητή που μαθαίνει ραντεβού απέξω. Το Tadhakkkur είναι μια ενεργή οντολογική υπενθύμιση που καταρρέει τον γραμμικό, κενό χρόνο της σύγχρονης Δύσης –αυτό που ο Walter Benjamin ονόμασε «ομοιογενή και κενό χρόνο»– και ανοίγει μια πόρτα στην ποιοτική χρονικότητα. Όταν ο Ιρανός μαχητής μπαίνει στο πεδίο της μάχης, δεν αρκείται στο να θυμάται τη μάχη της Καρμπάλα τον έβδομο αιώνα. Συγχρονίζει το παρόν του μαζί της. Έγινε σύγχρονος του Χουσεΐν ιμπν Αλί. Το μαρτύριο της Καρμπάλα, μια στρατιωτική ήττα αλλά μια κοσμική νίκη, δεν είναι ένα γεγονός του παρελθόντος από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε διδάγματα. Είναι μια ζωντανή και αιώνια πραγματικότητα στην οποία ο αγωνιζόμενος συμμετέχει μέσω της πράξης της θυσίας.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών, με όλα τα δεδομένα και τα πρότυπα συμπεριφοράς τους, πιάστηκαν εντελώς απροετοίμαστες στον πόλεμο του 2026. Περίμεναν ότι η δύναμη των βομβιστικών επιθέσεων, το «σοκ και το δέος» που είχαν χτυπήσει άλλα κράτη, θα συνέτριβαν τον ιρανικό πληθυσμό, θα τον έστρεφαν εναντίον της κυβέρνησης, θα παρήγαγαν την πολυαναμενόμενη «έγχρωμη επανάσταση». Το αντίθετο συνέβη. Τη δεύτερη μέρα του πολέμου, χωρίς καμία εντολή από το κράτος, χωρίς καμία επίσημη έκκληση για κινητοποίηση, δεκάδες χιλιάδες Ιρανοί βγήκαν αυθόρμητα στους δρόμους της Τεχεράνης. Ήξεραν ότι αυτοί οι δρόμοι θα μπορούσαν να γίνουν ζώνες θανάτου ανά πάσα στιγμή. Ήρθαν ούτως ή άλλως. Είχαν ήδη, στη γλώσσα της παράδοσης, σφάξει τον θάνατο στους πρόποδες του Απόλυτου.

Σκεφτείτε το τελευταίο σημείωμα ενός Ιρανού διοικητή, ο οποίος πέθανε ως μάρτυρας τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Έγραψε: «Ο κόσμος είναι κακό πράγμα γιατί αν τον κερδίσεις εξ ολοκλήρου, δεν έχεις κερδίσει τίποτα. Αλλά αυτή είναι και η αρετή του: αν το χάσεις εντελώς, δεν έχεις χάσει τίποτα. Αυτό δεν είναι μοιρολατρία. Αυτή δεν είναι η «λατρεία του θανάτου», όπως την αποκαλεί η δυτική προπαγάνδα. Είναι ο λόγος ενός υποκειμένου που έχει ταυτίσει την ύπαρξή του με μια ιερή πραγματικότητα σε τέτοιο βαθμό που ο βιολογικός θάνατος γίνεται μια τακτική μετάβαση, όχι ένα τέλος. Ο μάρτυρας, σύμφωνα με αυτή την οντολογία, δεν πεθαίνει. Μετανάστευσε από το ορατό στο αόρατο, από τη γήινη στην ουράνια φρουρά, από όπου συνέχισε να πολεμά στο πλευρό των συντρόφων του. Αυτό είναι το νόημα του στίχου του Κορανίου: «Μην λέτε για εκείνους που σκοτώνονται με τον τρόπο του Θεού ότι είναι νεκροί. Όχι, είναι ζωντανοί, αλλά δεν το αντιλαμβάνεστε. » (2:154)

Μπροστά σε αυτό, τι έχει ο δυτικός μαχητής; Ένας μισθός. Δάνειο βετεράνου. Μια «αποστολή» που αλλάζει με κάθε εκλογικό κύκλο. Ο θάνατός του, αν συμβεί, δεν είναι θυσία αλλά υλικοτεχνικό λάθος, αποτυχία διαχείρισης κινδύνου. Ο εχθρός του δεν είναι ένα υποκείμενο που εμπλέκεται σε πολιτικό αγώνα. Είναι ένας «στόχος υψηλής αξίας» που πρέπει να αντιμετωπιστεί. Λειτουργεί από ένα αεροπλανοφόρο – ένα πλωτό νησί υπό αμερικανική δικαιοδοσία, μια αποστειρωμένη μηχανή, χωρίς τόπο, που δεν ανήκει σε κανένα νόμο, καμία γη, καμία ιερή γεωγραφία. Το ιρανικό μαχητικό επιχειρεί από το βουνό. Η οροσειρά του Ζάγκρος δεν είναι ένα απλό τοπογραφικό ανάγλυφο γι' αυτόν: είναι ένα όπλο, μια ασπίδα, ένα ιερό. Η Δύση μάχεται ενάντια στη γεωγραφία – την ισοπεδώνει, την καίει, αρνείται την τακτική της σημασία. Το Ιράν παλεύει με τη γεωγραφία – ριζώνει στα βουνά, τρυπώνει σε κρυμμένα ρέματα, εκτοξεύει πυραύλους από τον ίδιο τον βράχο που δεν μπορούν να φτάσουν τα δυτικά πυρομαχικά ακριβείας.

3. Τα Στενά του Ορμούζ ως μεταφυσικό θέατρο

Αυτό το οντολογικό χάσμα βρίσκει την πιο συμπυκνωμένη έκφρασή του στα Στενά του Ορμούζ. Το στενό δεν είναι απλώς ένα «σημείο πνιγμού» στην κοινότοπη γλώσσα της ναυτικής στρατηγικής. Είναι η συμβολική γραμμή του μετώπου όπου δύο νόμοι, δύο τρόποι οργάνωσης της Γης, έρχονται αντιμέτωποι.

Ο δυτικός, θαλασσοκρατικός νομός βλέπει τη θάλασσα ως ένα κενό που πρέπει να διασχίσει, έναν χώρο ροής που πρέπει να εξασφαλιστεί για το εμπόριο. Το στενό είναι ένα πέρασμα, ένα σημείο συμφόρησης προς διαχείριση, ένα πρόβλημα προβολής δύναμης. Ο ιρανικός νόμος, τελλουρικός, βλέπει τη θάλασσα από τη σκοπιά της γης που την περικλείει. Το στενό δεν είναι πέρασμα. είναι το κατώφλι ενός σπιτιού. Όταν ο Ιρανός αξιωματούχος είπε στο Al-Mayadeen TV λίγο πριν από τη δολοφονία του ότι «ο Περσικός Κόλπος είναι το σπίτι μας», δεν έλεγε ένα προπαγανδιστικό σύνθημα. Διατυπώνει έναν μεταφυσικό ισχυρισμό που η Δύση είναι συνταγματικά ανίκανη να ακούσει: ορισμένοι χώροι δεν είναι κενοί, ούτε ουδέτεροι, ούτε «παγκόσμια κοινά», αλλά κορεσμένοι από την παρουσία ενός λαού του οποίου η συμφωνία με αυτή τη γεωγραφία χρονολογείται χιλιάδες χρόνια πίσω.

Είναι η διάκριση Schmittian μεταξύ ξηράς και θάλασσας που γίνεται σάρκα. Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, το υπέρτατο όργανο της θαλασσοκρατίας, ενεργεί με την υπόθεση ότι η θάλασσα είναι ένας τομέας καθολικής πρόσβασης. Το Ιράν λειτουργεί με την υπόθεση, οντολογικά αρχέγονη και ιστορικά επιβεβαιωμένη, ότι η παράκτια θάλασσα είναι μια προέκταση της τελλουρικής του ύπαρξης. Όταν ένα αμερικανικό αντιτορπιλικό εισέρχεται στα Στενά του Ορμούζ, δεν εισέρχεται μόνο στα ιρανικά χωρικά ύδατα με τη νομική έννοια. Εισέρχεται σε μια άλλη χωρικότητα, όπου η στεριά είναι το κυρίαρχο στοιχείο και η θάλασσα ο εξαρτημένος χώρος της. Ο πύραυλος που χτυπά το αντιτορπιλικό δεν είναι πράξη επιθετικότητας σε μια συμμετρική ναυμαχία. Είναι μια πράξη άμυνας του σπιτιού, που εκτοξεύεται από μια κρυμμένη παράκτια μπαταρία, από το βουνό με θέα στη θάλασσα, από μια γεωγραφία στρατιωτικοποιημένη από έναν πολιτισμό που δεν ξέχασε ποτέ πώς να το κάνει.

Η Δύση δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό, γιατί η δική της σχέση με τη γεωγραφία είναι καθαρά εξορυκτική. Καταλαμβάνει τον χώρο, αλλά δεν μένει εκεί. Τα αεροπλανοφόρα της είναι τεχνολογικά θαύματα, αλλά είναι άστεγα. Ο Ιρανός μαχητής, προσκολλημένος στο ορεινό φρούριο του, είναι στο σπίτι του με τρόπο που κανένα χτύπημα ακριβείας δεν μπορεί να εξουδετερώσει.

4. Η τραγωδία της Δύσης: Μια Σπένγκλερ Coda

Ο πόλεμος του Ραμαζανιού του 2026 δεν ήταν μια τελική νίκη. Ήταν απλώς μια μάχη που δόθηκε μία φορά, με εξωφρενικό τίμημα, σε έναν πόλεμο που θα διαρκέσει γενιές. Η Δύση δεν έχει ηττηθεί. Η βιομηχανική της βάση, αν και αποδυναμωμένη, παραμένει τρομερή. Η ικανότητά του για καταστροφή, για εξαγωγή του δικού του εσωτερικού κενού, δεν έχει εξαντληθεί. Θα επανεξοπλιστεί. Θα βρει νέους μεσάζοντες. Βελτίωσε τις τεχνικές του για τη μαγεία και την ανατροπή. Ο πόλεμος δεν έχει τελειώσει. Μόλις ξεκίνησε.

Αλλά κάτι αποκαλύφθηκε που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί. Η Δύση αποκάλυψε την ουσία της. Συνεχίζει να αγωνίζεται για το πετρέλαιο, για στρατηγικά σημεία διέλευσης, για τις υλικές πηγές της ηγεμονίας. Τα παλιά αυτοκρατορικά συμφέροντα δεν έχουν εξαφανιστεί. Αλλά αυτό που αποκάλυψε ο πόλεμος του 2026 είναι ότι αυτά τα συμφέροντα επιδιώκονται τώρα απουσία οποιουδήποτε πολιτισμικού ή ηθικού ορίζοντα. Στερημένος από κάθε ιερή υπέρβαση, ο πόλεμος δεν εξυπηρετεί πλέον έναν υψηλότερο πολιτικό σκοπό. Γίνεται το δικό του τέλος – ένα θεαματικό, διαμεσολαβημένο, παιχνιδοποιημένο τελετουργικό που διαχειρίζεται τον θάνατο ενώ δημιουργεί ιογενές περιεχόμενο. Αυτό είχε προβλέψει ο Όσβαλντ Σπένγκλερ: ένας πολιτισμός που εισέρχεται στη φάση όπου το χρήμα θριαμβεύει επί του αίματος, ο έμπορος επί του πολεμιστή, η αιτιότητα της μοίρας. Σε μια τέτοια φάση, ακόμη και το υλικό κέρδος παύει να οδηγεί σε ένα σημαντικό μέλλον. Η Δύση δεν πιστεύει πλέον στο μέλλον που ισχυρίζεται ότι χτίζει. Του μένει το θέαμα του παρόντος, η έκρηξη ντοπαμίνης της ειδοποίησης απεργίας – και οι πετρελαιοπηγές, ακόμα στις φλόγες.

Ο πολυπολικός κόσμος, ο κόσμος των τελλουρικών δυνάμεων που ανακτούν την κυριαρχία τους απέναντι στη θαλασσοκρατική αυτοκρατορία, πρέπει να το καταλάβει αυτό: αυτή η μορφή μηδενισμού δεν μπορεί να ξεπεραστεί από έναν ανώτερο μηδενισμό. Το Δυτικό Gestell δεν απαντάται με περισσότερα smartphones, περισσότερες νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, περισσότερη ενσωμάτωση στις δομές της αγοράς που διαλύουν κάθε παράδοση. Η μόνη μόνιμη απάντηση είναι αυτή που το Ιράν έχει ενσωματώσει, έστω και ατελώς: μια επιστροφή στο bumiyyat (ιθαγενεία), την κουλτούρα του ishtidad (υπαρξιακή εντατικοποίηση) και την πειθαρχία του tadhakkur (ανάμνηση). Δεν πρόκειται για νοσταλγία. Ούτε θρησκευτικός ζήλος. Πρόκειται για την ψυχρή και διαυγή αναγνώριση αυτού: ένας λαός που ξεχνά γιατί αξίζει να πεθάνει κανείς, σύντομα θα ξεχάσει γιατί αξίζει να ζει.

Η Δύση ουρλιάζει στο κενό: «Θα σας θάψουμε». Αλλά δεν μπορεί να θάψει αυτό που δεν μπορεί να δει. Και δεν μπορεί να δει την ψυχή. Αυτή είναι η τραγωδία του. Αυτή είναι η μόνη ελπίδα των πολιορκημένων.  https://reseauinternational.net/l

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων