ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ν.ΤΡΑΜΠ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ν.ΤΡΑΜΠ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Η νέα Γιάλτα των 3 υπερδυνάμεων; Τραμπ, Πούτιν και Σι μπροστά σε μια ιστορική συνάντηση για την παγκόσμια τάξη

 


Tου Κώστα Παππά

Η εικόνα και μόνο των τριών ηγετών στο ίδιο τραπέζι αρκεί για να προκαλέσει γεωπολιτικούς κραδασμούς. Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ ετοιμάζονται να συναντηθούν στις 19 Νοεμβρίου στη Σενζέν της Κίνας, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του APEC, σε μια πρωτοφανή τριμερή συνάντηση που φέρνει για πρώτη φορά μαζί τους ηγέτες των τριών ισχυρότερων πυρηνικών δυνάμεων του πλανήτη.  Ακόμη και αν η πρώτη αυτή επαφή έχει διερευνητικό χαρακτήρα και δεν αναμένονται άμεσες συμφωνίες, το γεγονός ότι Ουάσιγκτον, Μόσχα και Πεκίνο επιλέγουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι συνιστά από μόνο του μια εξέλιξη με ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.

Το ερώτημα είναι εάν η Σενζέν μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας περιόδου συνεννόησης ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις ή εάν θα εξελιχθεί σε μια συνάντηση εντυπώσεων, με τον καθένα να επιδιώκει να αποκομίσει διαφορετικά διπλωματικά οφέλη. Η σύγκριση με τη Γιάλτα του 1945 είναι αναπόφευκτη, αν και οι σημερινές συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές. Τότε οι νικητές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διαμόρφωναν τους όρους της μεταπολεμικής τάξης. Σήμερα οι τρεις ηγέτες συναντώνται σε έναν κόσμο όπου κανείς δεν διαθέτει την απόλυτη ισχύ για να επιβάλει μόνος του τους κανόνες.

Η συνάντηση αποκτά πρόσθετη σημασία μετά την ιστορική συνάντηση Τραμπ και Πούτιν στην Αλάσκα, τον Αύγουστο του 2025. Εκεί άνοιξε ένας δίαυλος απευθείας επικοινωνίας ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Μόσχα. Τώρα ο Τραμπ επιχειρεί να διευρύνει αυτή τη διπλωματική προσέγγιση, εντάσσοντας στο ίδιο πλαίσιο και τον Σι Τζινπίνγκ. Το εάν μπορεί να πετύχει μια συνεννόηση ανάμεσα σε τρεις δυνάμεις με τόσο διαφορετικές επιδιώξεις αποτελεί το μεγάλο στοίχημα.

Το αμερικανικό χαρτί της παγκόσμιας ισχύος

Ο Ντόναλντ Τραμπ προσέρχεται στη συνάντηση έχοντας ως βασικό στόχο να αποδείξει ότι οι ΗΠΑ εξακολουθούν να είναι η δύναμη που μπορεί να καθορίζει τις διεθνείς εξελίξεις. Το αμερικανικό πλεονέκτημα παραμένει τεράστιο: η στρατιωτική υπεροχή, το δολάριο, οι χρηματοπιστωτικές αγορές, η τεχνολογική πρωτοπορία και το δίκτυο των συμμαχιών της Ουάσιγκτον αποτελούν εργαλεία που καμία άλλη χώρα δεν διαθέτει στον ίδιο συνδυασμό.

Για τον Τραμπ, η συζήτηση για τον πυρηνικό αφοπλισμό και τον έλεγχο των εξοπλισμών βρίσκεται ψηλά στην ατζέντα. Η λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026 άφησε χωρίς το προηγούμενο πλαίσιο περιορισμών τα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια, της Αμερικής και της Ρωσίας. Ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει μια νέα συμφωνία, στην οποία θα συμμετέχει και η Κίνα. Παράλληλα, θέλει να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους με τον Πούτιν, να διαχειριστεί τον ανταγωνισμό με το Πεκίνο και να αναζητήσει συνεννόηση για το Ιράν.

Το αμερικανικό πρόβλημα είναι ότι η επιδίωξη μιας συμφωνίας δεν σημαίνει αυτομάτως και αποδοχή των αμερικανικών όρων από τους άλλους δύο.

Η Ρωσία θέλει να επιστρέψει στο κέντρο των αποφάσεων

Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η τριμερής συνάντηση αποτελεί μια σημαντική διπλωματική νίκη πριν ακόμη πραγματοποιηθεί. Η Ρωσία, παρά τις κυρώσεις, το κόστος του πολέμου στην Ουκρανία και τις πιέσεις στη δυτική οικονομική της πρόσβαση, εξακολουθεί να διαθέτει ένα εξαιρετικά ισχυρό στρατηγικό χαρτί: το πυρηνικό της οπλοστάσιο, την ενεργειακή της ισχύ, τη γεωγραφική της έκταση, τις στρατιωτικές δυνατότητες και τη θέση της ως μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Η Μόσχα θέλει να αναγνωριστεί ως ισότιμος συνομιλητής της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου και να πάψει να αντιμετωπίζεται ως μια δύναμη που μπορεί να απομονωθεί διεθνώς. Κυρίως, επιδιώκει να κατοχυρώσει έναν νέο ρόλο στη μεταπολεμική αρχιτεκτονική ασφαλείας, με όρους που θα λαμβάνουν υπόψη τις ρωσικές επιδιώξεις στην Ουκρανία και την ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Ευρώπης.

Η παρουσία του δίπλα στον Τραμπ και τον Σι έχει επομένως και ισχυρό συμβολισμό: ο Πούτιν θέλει να δείξει ότι η Ρωσία δεν βρίσκεται στο περιθώριο της διεθνούς πολιτικής, αλλά παραμένει ένας από τους βασικούς διαμορφωτές της.

Η Κίνα και η στρατηγική της υπομονής

Ο Σι Τζινπίνγκ είναι ίσως ο ηγέτης που έχει τους περισσότερους λόγους να αντιμετωπίζει τη συνάντηση με προσεκτική αισιοδοξία. Η Κίνα δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι αποτελεί παγκόσμια δύναμη. Η οικονομική της ανάπτυξη, η βιομηχανική της παραγωγή, η τεχνολογική της πρόοδος, ο έλεγχος κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού και η ισχυρή παρουσία της στο διεθνές εμπόριο αποτελούν ήδη αποδείξεις της ισχύος της.

Το Πεκίνο επιδιώκει να διατηρήσει την εμπορική εκεχειρία με τις ΗΠΑ, να προστατεύσει την πρόσβασή του στις διεθνείς αγορές και να περιορίσει τις αμερικανικές πιέσεις στους τομείς των ημιαγωγών, των κρίσιμων ορυκτών και της τεχνολογίας. Ταυτόχρονα, δεν επιθυμεί να αποδυναμωθεί η στρατηγική σχέση του με τη Ρωσία, η οποία προσφέρει ενεργειακή ασφάλεια και έναν σημαντικό διπλωματικό και στρατιωτικό εταίρο.

Η μεγαλύτερη επιτυχία για τον Σι θα ήταν να εμφανιστεί ως ο οικοδεσπότης μιας νέας διεθνούς συνεννόησης, χωρίς να αναλάβει δεσμεύσεις που θα περιορίζουν τις κινεζικές επιλογές. Το Πεκίνο θέλει να ενισχύσει τη διεθνή επιρροή του, αλλά δεν έχει κανέναν λόγο να αποδεχθεί έναν μηχανισμό πυρηνικού ελέγχου που θα εξισώνει τα πολύ διαφορετικά μεγέθη των οπλοστασίων.

Τι μπορεί να αλλάξει στον πλανήτη

Το σημαντικότερο είναι ότι η συνάντηση δεν περιορίζεται σε μια συζήτηση για τις διμερείς σχέσεις. Αφορά τη διαχείριση των πυρηνικών κινδύνων, τον πόλεμο στο Ιράν, τη διεθνή ασφάλεια, τις ενεργειακές ισορροπίες και το μέλλον των σχέσεων ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Η Ουκρανία παραμένει ένα κρίσιμο ζήτημα για τη Ρωσία, αν και ο Λευκός Οίκος έχει διευκρινίσει ότι δεν αποτελεί τον βασικό στόχο της συγκεκριμένης τριμερούς συζήτησης.

Υπάρχει, ωστόσο, και μια παράμετρος που δεν μπορεί να αγνοηθεί: η απουσία της Ευρώπης από το τραπέζι. Εάν οι τρεις ηγέτες αρχίσουν να διαμορφώνουν ένα πλαίσιο συνεννόησης για την ασφάλεια και τις διεθνείς κρίσεις, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα βρεθούν μπροστά στον κίνδυνο να αντιμετωπίσουν αποφάσεις που θα επηρεάζουν άμεσα το μέλλον τους χωρίς να έχουν συμμετάσχει στη διαμόρφωσή τους. Το ίδιο ισχύει για την Ουκρανία, αλλά και για μικρότερες χώρες που δεν διαθέτουν την ισχύ να υπερασπιστούν αυτόνομα τα συμφέροντά τους.

Η Σενζέν μπορεί να μην αποδειχθεί η νέα Γιάλτα. Μπορεί να μην παραγάγει ούτε μία δεσμευτική συμφωνία. Όμως η ίδια η συνάντηση θα στείλει ένα μήνυμα: οι τρεις ισχυρότερες πυρηνικές δυνάμεις αναγνωρίζουν ότι, παρά τον ανταγωνισμό τους, χρειάζονται έναν ελάχιστο κοινό κώδικα συνεννόησης.

Το πραγματικό στοίχημα δεν είναι εάν οι Τραμπ, Πούτιν και Σι θα συμφωνήσουν να μοιράσουν τον κόσμο. Είναι εάν θα καταφέρουν να συμφωνήσουν στους κανόνες που θα αποτρέψουν μια παγκόσμια σύγκρουση. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο ερώτημα για την επόμενη ημέρα της ανθρωπότητας.https://www.epikaira.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

Οι υψηλές προσδοκίες των Τραμπ και Πούτιν από τη σύνοδο APEC----Τελεσίγραφο Πούτιν στους απεσταλμένους του Τραμπ: «Νόμιμος στόχος τα ξένα στρατεύματα στην Ουκρανία»


Η ενδεχόμενη συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ, του Βλαντίμιρ Πούτιν και του Σι Τζινπίνγκ στην Κίνα, στο περιθώριο της συνόδου APEC την επόμενη εβδομάδα, δημιουργεί προσδοκίες για νέες διπλωματικές πρωτοβουλίες, αλλά και ερωτήματα για τις πραγματικές επιδιώξεις των τριών ηγετών. Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η ενεργειακή συμφωνία Ουάσιγκτον–Μόσχας και οι οικονομικές σχέσεις της Κίνας με την Ευρώπη συνθέτουν ένα περίπλοκο γεωπολιτικό σκηνικό. Το κλίμα βαραίνει περαιτέρω μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις που θέλουν τον Τζένσεν Χουάγκ να γίνεται στόχος της κινεζικής κατασκοπείας, μια εξέλιξη που οδήγησε στην παραίτηση του CEO της Nvidia.

Όπως επισημαίνει η αρθρογράφος και αναλύτρια της γαλλικής εφημερίδας Le Monde, Σιλβί Κοφμάν (Sylvie Kauffmann), μια κοινή εμφάνιση των τριών προέδρων θα είχε ισχυρό συμβολισμό, ακόμη και αν δεν συνοδευόταν από συγκεκριμένες συμφωνίες. Για τον Τραμπ και τον Πούτιν, ιδιαίτερα, θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία ενίσχυσης της διεθνούς εικόνας τους, σε μια περίοδο κατά την οποία αντιμετωπίζουν διαφορετικές πολιτικές και στρατηγικές πιέσεις.

Οι προσδοκίες Τραμπ και Πούτιν και το αδιέξοδο στην Ουκρανία

Για τον Αμερικανό πρόεδρο, η σύνοδος προσφέρει τη δυνατότητα να αναδείξει τον προσωπικό του ρόλο στη διεθνή διπλωματία, σε μια περίοδο πολιτικής αποδυνάμωσης μετά τη συντριπτική ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές.
Μια συνάντηση με τους ηγέτες της Ρωσίας και της Κίνας θα μπορούσε να παρουσιαστεί από τον Λευκό Οίκο ως απόδειξη ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να καθορίζει τις παγκόσμιες εξελίξεις. Παράλληλα, ο Τραμπ θα μπορούσε να επιδιώξει πρόοδο σε ζητήματα πυρηνικών εξοπλισμών, εμπορίου και ενεργειακής συνεργασίας.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν, από την πλευρά του, έχει κάθε λόγο να επιδιώκει μια συνάντηση που θα ενίσχυε τη διεθνή θέση της Ρωσίας και θα τον εμφάνιζε ως ισότιμο συνομιλητή των ηγετών των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου. Η Ουκρανία παραμένει το κεντρικό ζήτημα για τη Μόσχα, η οποία επιδιώκει να διατηρήσει τον έλεγχο των όρων μιας ενδεχόμενης ειρηνευτικής συμφωνίας. Ωστόσο, οι τελευταίες συνομιλίες στο Άμπου Ντάμπι δεν φαίνεται να έχουν μεταβάλει ουσιαστικά τις ρωσικές θέσεις, με αποτέλεσμα οι προοπτικές άμεσης διπλωματικής προόδου να παραμένουν περιορισμένες.

Η ενεργειακή συμφωνία της 9ης Οκτωβρίου και το ρωσικό ντίζελ

Η ενεργειακή συνεργασία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των προσπαθειών προσέγγισης Τραμπ και Πούτιν, αλλά και των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν. Σύμφωνα με δημοσίευμα των Financial Times, η απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να άρει τις κυρώσεις στο ρωσικό ντίζελ συνέβαλε στην αύξηση των εξαγωγών του καυσίμου από τη Ρωσία, χωρίς όμως να έχει πραγματοποιηθεί μέχρι στιγμής καμία παράδοση στην αμερικανική αγορά.

Η εξέλιξη συνδέεται με τη συμφωνία που ανακοίνωσε ο Τραμπ στις 9 Οκτωβρίου, έπειτα από συνεννόηση με τον Πούτιν, για την άμεση αύξηση της προσφοράς καυσίμων στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις διεθνείς αγορές. Στόχος της Ουάσιγκτον ήταν η αποκλιμάκωση των τιμών του ντίζελ, σε μια περίοδο κατά την οποία το αυξημένο ενεργειακό κόστος επιβαρύνει τα αμερικανικά νοικοκυριά και εντείνει τη δυσαρέσκεια απέναντι στην κυβέρνηση Τραμπ.

Τα στοιχεία της εταιρείας ενεργειακών δεδομένων Kpler δείχνουν ότι οι ρωσικές εξαγωγές ντίζελ σχεδόν διπλασιάστηκαν τον Οκτώβριο, φτάνοντας τα 271.000 βαρέλια ημερησίως, έναντι 135.000 βαρελιών τον Σεπτέμβριο. Ωστόσο, η αύξηση αυτή δεν μεταφράστηκε σε παραδόσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αντίθετα, περισσότερα φορτία κατευθύνθηκαν προς τη Βραζιλία, την Τουρκία και άλλες διεθνείς αγορές.

Οι αντιδράσεις στο Κογκρέσο και τα δεξαμενόπλοια που άλλαξαν πορεία

Η συμφωνία Τραμπ–Πούτιν προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στο αμερικανικό Κογκρέσο, τόσο από Δημοκρατικούς όσο και από ορισμένους Ρεπουμπλικανούς, οι οποίοι αμφισβήτησαν τη νομιμότητά της και ζήτησαν την ακύρωσή της.
Σύμφωνα με τους Financial Times, τουλάχιστον δύο δεξαμενόπλοια που αρχικά είχαν προορισμό τις Ηνωμένες Πολιτείες άλλαξαν πορεία τις τελευταίες εβδομάδες. ‘Eνα ακόμη δεξαμενόπλοιο, το Agioi Fanendes, παρέμενε στα ανοιχτά της ανατολικής ακτής των ΗΠΑ, αναζητώντας αγοραστή για το φορτίο του. Χαρακτηριστική των αντιδράσεων ήταν η παρέμβαση της κυβερνήτριας του Νιου Τζέρσεϊ, Μίκι Σέριλ, η οποία προειδοποίησε τις λιμενικές επιχειρήσεις και τους διαχειριστές τερματικών σταθμών της πολιτείας να μην επιτρέψουν την εκφόρτωση ρωσικού ντίζελ, επισημαίνοντας τον κίνδυνο σοβαρών κυρώσεων.

Από την πλευρά του, ο Λευκός Οίκος υποστηρίζει ότι η συμφωνία αποσκοπεί στην αύξηση της παγκόσμιας προσφοράς καυσίμων και στη μείωση των τιμών, ακόμη και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παραλαμβάνουν απευθείας ρωσικό ντίζελ.
Η αντιπαράθεση αναδεικνύει ένα βασικό πολιτικό πρόβλημα για τον Τραμπ: την προσπάθεια μείωσης των ενεργειακών τιμών μέσω συνεργασίας με τη Μόσχα, την ώρα που σημαντικό τμήμα του αμερικανικού πολιτικού συστήματος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη Ρωσία ως αντίπαλο.

Οι ουκρανικές επιθέσεις περιορίζουν τη ρωσική παραγωγή

Η αύξηση των ρωσικών εξαγωγών τον Οκτώβριο συνδέθηκε επίσης με την προσωρινή διακοπή των ουκρανικών επιθέσεων εναντίον ρωσικών διυλιστηρίων, έπειτα από αμερικανικές πιέσεις προς το Κίεβο. Σύμφωνα με τον Ρίτσαρντ Μπρονζ, επικεφαλής γεωπολιτικής ανάλυσης της εταιρείας Energy Aspects, η παύση των επιθέσεων επέτρεψε στα ρωσικά διυλιστήρια να αυξήσουν την παραγωγή τους.
Ωστόσο, η ανάκαμψη αυτή αποδείχθηκε εύθραυστη. Οι ουκρανικές επιθέσεις επαναλήφθηκαν στις 30 Οκτωβρίου, έπειτα από διακοπή περίπου δύο εβδομάδων, δημιουργώντας νέες πιέσεις στις ενεργειακές εγκαταστάσεις της Ρωσίας.

Ο αναλυτής της Kpler, Σούμιτ Ριτόλια, εκτιμά ότι η Ρωσία θα δώσει προτεραιότητα στην κάλυψη των εγχώριων αναγκών της, καθώς αντιμετωπίζει και ελλείψεις βενζίνης, για την οποία έχουν ήδη εφαρμοστεί περιορισμοί στη διάθεση. Κατά την εκτίμησή του, η λειτουργία των ρωσικών διυλιστηρίων θα παραμείνει υπό σημαντική πίεση, με την παραγωγή να κινείται βραχυπρόθεσμα κοντά στα τέσσερα εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως. Οι εξελίξεις αυτές περιορίζουν τις δυνατότητες της Μόσχας να αυξήσει σημαντικά τις εξαγωγές καυσίμων, παρά την προσωρινή χαλάρωση των αμερικανικών κυρώσεων.

Η Κίνα στρέφει την προσοχή της στην Ευρώπη

Διαφορετικές είναι οι προτεραιότητες του Σι Τζινπίνγκ. Όπως εκτιμά η Σιλβί Κοφμάν στη Le Monde, το Πεκίνο δεν έχει απαραίτητα συμφέρον να αναδείξει τον πόλεμο στην Ουκρανία σε κεντρικό θέμα μιας ενδεχόμενης τριμερούς συνάντησης.
Η κινεζική ηγεσία επιδιώκει να διατηρήσει τις στρατηγικές σχέσεις της με τη Ρωσία, χωρίς όμως να επιβαρύνει περαιτέρω τις οικονομικές της σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η ευρωπαϊκή αγορά παραμένει ιδιαίτερα σημαντική για τις κινεζικές εξαγωγές, ενώ η Γερμανία αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της Κίνας στην Ευρώπη.
Για το Πεκίνο, επομένως, μια συνάντηση που θα επικεντρωνόταν αποκλειστικά στην Ουκρανία και θα δημιουργούσε την εντύπωση πλήρους ευθυγράμμισης με τη Μόσχα θα μπορούσε να έχει ανεπιθύμητες συνέπειες στις σχέσεις του με τις Βρυξέλλες.



Τελεσίγραφο Πούτιν στους απεσταλμένους του Τραμπ: «Νόμιμος στόχος τα ξένα στρατεύματα στην Ουκρανία»

 


Σαφείς προειδοποιήσεις προς τη Δύση και το Κίεβο, απηύθυνε ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, κατά τη συνάντησή του στο Κρεμλίνο με τους ειδικούς απεσταλμένους των ΗΠΑ, Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, ξεκαθαρίζοντας πως η παρουσία ξένων στρατευμάτων στην Ουκρανία είναι απαράδεκτη για τη Μόσχα και θα αντιμετωπιστεί ως «νόμιμος στόχος» από τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.

Σύμφωνα με τα όσα μετέδωσε το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS, η συνάντηση πραγματοποιήθηκε μόλις μία ημέρα μετά την ολοκλήρωση του νέου γύρου των τριμερών διαπραγματεύσεων μεταξύ Ρωσίας, ΗΠΑ και Ουκρανίας στο Άμπου Ντάμπι. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έφτασαν το πρωί στη Μόσχα, όπου τους υποδέχθηκε στο αεροδρόμιο Βνούκοβο ο επικεφαλής του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων (RDIF) και ειδικός εκπρόσωπος του προέδρου για την επενδυτική και οικονομική συνεργασία με ξένες χώρες, Κίριλ Ντμίτριεφ. Στις συνομιλίες στο Κρεμλίνο συμμετέχουν, εκτός από τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Κίριλ Ντμίτριεφ, οι σύμβουλοι του Ρώσου προέδρου, Γιούρι Ουσάκοφ και Βλαντίμιρ Μεντίνσκι, ενώ είχαν προηγηθεί προκαταρκτικές διαβουλεύσεις του Ουσάκοφ με τους Γουίτκοφ και Κούσνερ.

Οι «κόκκινες γραμμές» για ξένες δυνάμεις, σύνορα και Ευρώπη

Καλωσορίζοντας τους Αμερικανούς απεσταλμένους, ο Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι χαίρεται που τους βλέπει και υπογράμμισε πως είναι σημαντικό για τον ίδιο να ακούσει την αποτίμησή τους για τις επαφές στο Άμπου Ντάμπι. Παράλληλα, τους ζήτησε να μεταφέρουν τις ευχαριστίες του στον Αμερικανό πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ, για τη διοργάνωση των επαφών μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας.
Κατά την τοποθέτησή του, ο Ρώσος ηγέτης έθεσε αυστηρά όρια γύρω από το ζήτημα της ασφάλειας και των εδαφών, τονίζοντας ότι η Ρωσία είχε δηλώσει εξαρχής πως η παρουσία ξένων στρατευμάτων στην Ουκρανία είναι απαράδεκτη για την ίδια. Όπως ανέφερε, το ενδεχόμενο παρουσίας ξένων στρατευμάτων σε ουκρανικό έδαφος απειλεί την εθνική ασφάλεια της Ρωσίας, προειδοποιώντας ρητά ότι οι ξένες δυνάμεις στην Ουκρανία θα αποτελούν νόμιμο στόχο για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις.
Αναφερόμενος στις εδαφικές διευθετήσεις, ο Πούτιν σημείωσε πως η Μόσχα γνωρίζει ότι η ουκρανική πλευρά εγείρει το θέμα των «γκρίζων ζωνών», ωστόσο υπογράμμισε ότι για τη Ρωσία υπάρχει μόνο 1 γραμμή οριοθέτησης με την Ουκρανία: η γραμμή των κρατικών συνόρων. Επιπλέον, δήλωσε ότι η Ρωσία δεν έκλεισε ποτέ τον διάλογο με τις ευρωπαϊκές χώρες, αλλά εκείνες ήταν που τον διέκοψαν, προσθέτοντας ότι η Μόσχα θα ήθελε οι Αμερικανοί να εργαστούν με την Ευρώπη ώστε οι Ευρωπαίοι να αποφασίσουν επιτέλους τι επιθυμούν — ειρήνη ή πόλεμο — και εξέφρασε την ευχή η ειρήνη στην Ουκρανία να είναι «αιώνια».

Ευχαριστίες στη Μελάνια Τραμπ

Στο ανθρωπιστικό πεδίο, ο Ρώσος πρόεδρος σημείωσε την ύπαρξη επιτυχίας και ζήτησε από τους Γουίτκοφ και Κούσνερ να μεταφέρουν τις ευχαριστίες του στη σύζυγο του Αμερικανού προέδρου, Μελάνια Τραμπ, για τη συμμετοχή της στην επίλυση του ανθρωπιστικού ζητήματος γύρω από το Αλιόσκι της περιφέρειας Χερσώνας, χαρακτηρίζοντας καλή την εμπειρία αυτής της ανθρωπιστικής συνεργασίας.
Βασιζόμενος στην εμπειρία του Αλιόσκι, ο Πούτιν πρότεινε τη διοργάνωση μιας ανθρωπιστικής αποστολής από την Κονσταντίνοβκα, προτείνοντας να ανατεθεί το έργο της οργάνωσής της στους Συνηγόρους του Πολίτη της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Υπογράμμισε ότι η Ρωσία ελέγχει την Κονσταντίνοβκα και είναι έτοιμη να διασφαλίσει την ασφάλεια της ανθρωπιστικής αποστολής, επισημαίνοντας ότι η ρωσική πλευρά χρειάζεται 5 ημέρες για την αποναρκοθέτηση κοντά στην πόλη και προσθέτοντας πως αν το Κίεβο θεωρεί ότι ελέγχει την Κονσταντίνοβκα, ας διασφαλίσει εκείνο την ασφάλεια από τη δική του πλευρά.

Οι τοποθετήσεις των Γουίτκοφ και Κούσνερ

Από την πλευρά του, ο Στιβ Γουίτκοφ ευχαρίστησε τον Βλαντίμιρ Πούτιν για τη συνάντηση και χαρακτήρισε θετική την ατμόσφαιρα στις τριμερείς διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι. Δήλωσε ότι η επικείμενη ανταλλαγή αιχμαλώτων μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας καταδεικνύει την πρόοδο στη διευθέτηση, εκτιμώντας ότι οι αντιπροσωπείες των 2 χωρών εργάστηκαν αποτελεσματικά στα Εμιράτα. Ευχαρίστησε, επίσης, τον Βλαντίμιρ Μεντίνσκι για τη συμμετοχή του στις προσπάθειες επίλυσης του ουκρανικού ζητήματος από την αρχή της σύγκρουσης, καθώς και για το έργο του στις συνομιλίες του Άμπου Ντάμπι. Διευκρίνισε, τέλος, ότι οι Ευρωπαίοι δεν κάθισαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο Άμπου Ντάμπι, αλλά ενημερώθηκαν για τις επαφές, ενώ γνωστοποίησε ότι θα μεταφέρει στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι πληροφορίες για τις σημερινές επαφές με τον Ρώσο πρόεδρο.
Ο Τζάρεντ Κούσνερ εξέφρασε την ελπίδα ότι στις σημερινές διαπραγματεύσεις στο Κρεμλίνο θα υπάρξει η δυνατότητα να συζητηθεί ο τερματισμός της ουκρανικής σύγκρουσης και οι τρόποι επίτευξής του. Σύμφωνα με τον ίδιο, η αμερικανική πλευρά διαπιστώνει ότι οι Ευρωπαίοι εκφράζουν την επιθυμία να συμμετάσχουν στις διαπραγματεύσεις και να τερματιστεί η σύγκρουση στην Ουκρανία, ενώ γνωστοποίησε ότι οι ΗΠΑ έχουν ήδη ξεκινήσει συζητήσεις με τους Ευρωπαίους για την αρχιτεκτονική ασφαλείας στην ήπειρο. https://economico.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

Αποκάλυψη βόμβα: Ο Trump έδωσε εντολή στον Vance να κλείσει deal με Ιράν – Το πολεμικό κόστος ανατρέπει τα σχέδια των ΗΠΑ

 


Σημαντική διπλωματική κινητικότητα μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο J.D. Vance να εξετάζει απευθείας συνάντηση με κορυφαίο Ιρανό αξιωματούχο ασφαλείας - Ο Donald Trump φέρεται να έχει εγκρίνει την επανέναρξη των επαφών, την ώρα που ο πόλεμος προκαλεί αυξανόμενη πολιτική πίεση στους Ρεπουμπλικάνους

(upd) Μια νέα προσπάθεια προσέγγισης του Ιράν βρίσκεται σε εξέλιξη στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης, καθώς ο Donald Trump φέρεται να έχει εξουσιοδοτήσει τον αντιπρόεδρό του, J.D. Vance, να διερευνήσει τις δυνατότητες επανέναρξης ουσιαστικών διαπραγματεύσεων με την Τεχεράνη.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό δημοσίευμα της Wall Street Journal στις 11 Νοεμβρίου, ο Vance εξετάζει το ενδεχόμενο προσωπικής συνάντησης με τον Mohsen Rezaei, έναν από τους σημαντικότερους αξιωματούχους ασφαλείας του Ιράν, με στόχο την αναζήτηση διπλωματικής λύσης στον πόλεμο.
Η πληροφορία αποκτά ιδιαίτερη σημασία επειδή, σύμφωνα με Αμερικανούς αξιωματούχους και πηγές από τη Μέση Ανατολή που επικαλείται η εφημερίδα, ο Trump έχει ενημερώσει στενούς συνεργάτες του ότι συμφωνεί με την επανεκκίνηση των συνομιλιών και παρέχει στον Vance την απαραίτητη διαπραγματευτική εξουσιοδότηση.
Πρόκειται για μια εξέλιξη που φανερώνει ότι η αμερικανική κυβέρνηση εξετάζει εκ νέου τη διπλωματική οδό, παρά τη συνέχιση της στρατιωτικής και οικονομικής πίεσης προς το Ιράν.
Ωστόσο, οι συζητήσεις βρίσκονται ακόμη σε προκαταρκτικό στάδιο.
Δεν έχει ανακοινωθεί επίσημη συνάντηση ούτε έχει συμφωνηθεί συγκεκριμένο πλαίσιο διαπραγματεύσεων.
vance_1_1.webp

Ο Mohsen Rezaei και η σημασία της ιρανικής επιλογής

Ο πιθανός συνομιλητής του Vance δεν είναι τυχαίο πρόσωπο.
Ο Mohsen Rezaei, γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν και πρώην διοικητής των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, αποτελεί πρόσωπο με σημαντική επιρροή στον ιρανικό μηχανισμό ασφαλείας.
Η ενδεχόμενη απευθείας συνάντησή του με τον Αμερικανό αντιπρόεδρο θα σηματοδοτούσε αναβάθμιση των διπλωματικών επαφών σε υψηλό πολιτικό επίπεδο.
Η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά.
Ήδη από τα τέλη Οκτωβρίου, ο Vance είχε αποστείλει επιστολή στον Rezaei, επιχειρώντας να ανοίξει νέο δίαυλο επικοινωνίας.
Η Τεχεράνη επιβεβαίωσε τότε ότι είχε λάβει την επιστολή, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι οποιαδήποτε διαπραγμάτευση θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη τις βασικές ιρανικές απαιτήσεις.
Αυτή η στάση δείχνει ότι η ιρανική πλευρά δεν αντιμετωπίζει την επανέναρξη των επαφών ως λόγο αυτόματης υποχώρησης από τις θέσεις της.
mohsen.jpeg

Το κόστος του πολέμου και η πολιτική πίεση στους Ρεπουμπλικάνους


Η προσπάθεια του Vance πραγματοποιείται σε μια περίοδο κατά την οποία οι συνέπειες του πολέμου έχουν μεταφερθεί και στο εσωτερικό της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.
Μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ο Αμερικανός αντιπρόεδρος απέδωσε σημαντικό μέρος των εκλογικών απωλειών των Ρεπουμπλικανών στη σύγκρουση με το Ιράν.
Η δημόσια τοποθέτησή του προκάλεσε αντιδράσεις, καθώς θεωρήθηκε από ορισμένους κύκλους ως διαφοροποίηση από τη στρατηγική του Trump.
Σύμφωνα με τη Wall Street Journal, στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης θεωρούν ότι η ανάληψη του κεντρικού διαπραγματευτικού ρόλου ενέχει σημαντικούς πολιτικούς κινδύνους για τον Vance.
Μια επιτυχής συμφωνία θα μπορούσε να συνδεθεί με μια σημαντική διπλωματική πρωτοβουλία του.
Αντίθετα, μια νέα αποτυχία θα μπορούσε να εντείνει τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις στην Ουάσιγκτον.
Η επιλογή της διαπραγμάτευσης, επομένως, συνδέεται τόσο με την αναζήτηση τερματισμού των εχθροπραξιών όσο και με την ανάγκη διαχείρισης του εσωτερικού πολιτικού κόστους.

trump_vance_3.webp
Οι απαιτήσεις της Τεχεράνης και το μεγάλο εμπόδιο της συμφωνίας

Το σημαντικότερο πρόβλημα για την αμερικανική διπλωματία είναι ότι το Ιράν εξακολουθεί να θέτει συγκεκριμένους όρους πριν από την επανέναρξη ουσιαστικών συνομιλιών.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Wall Street Journal, η Τεχεράνη ζητεί την άρση του αμερικανικού ναυτικού αποκλεισμού, την αποδέσμευση παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και τη χαλάρωση των κυρώσεων στις εξαγωγές πετρελαίου.
Η αμερικανική πλευρά, από την άλλη, επιδιώκει δεσμεύσεις σχετικά με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα και την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ.
Ο Rezaei έχει απορρίψει την προοπτική παραχωρήσεων στο ζήτημα του εμπλουτισμένου ουρανίου, γεγονός που περιορίζει σημαντικά τα περιθώρια ενός γρήγορου συμβιβασμού.
Στο παρασκήνιο εξετάζονται σενάρια αμοιβαίων μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης, που θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν περιορισμό της αμερικανικής ναυτικής παρουσίας και διευκολύνσεις στη ναυσιπλοΐα.
Ωστόσο, καμία από αυτές τις προτάσεις δεν έχει μετατραπεί σε οριστική συμφωνία.

Οι διαφορετικές γραμμές μέσα στην κυβέρνηση Trump


Η αποστολή που εξετάζεται για τον Vance αναδεικνύει και τις διαφορετικές αντιλήψεις στο εσωτερικό της αμερικανικής κυβέρνησης.
Ενώ ο αντιπρόεδρος εμφανίζεται να υποστηρίζει την αναζήτηση διπλωματικής διεξόδου, άλλοι αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων ο υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio, υποστηρίζουν τη διατήρηση των κυρώσεων και του ναυτικού αποκλεισμού ως βασικών μοχλών πίεσης.
Ο Trump, από την πλευρά του, συνεχίζει να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας στρατιωτικής δράσης, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπει τη διερεύνηση μιας πολιτικής συμφωνίας.
Αυτή η διπλή προσέγγιση δημιουργεί αβεβαιότητα ως προς τις τελικές αμερικανικές προθέσεις.
Για την Τεχεράνη, το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν οι ΗΠΑ επιδιώκουν μια συμφωνία που θα βασίζεται σε αμοιβαίες δεσμεύσεις ή εάν οι συνομιλίες θα χρησιμοποιηθούν για την εξασφάλιση ιρανικών υποχωρήσεων χωρίς αντίστοιχα ανταλλάγματα.
vance_rubio_2.webp

Η διπλωματία επιστρέφει, αλλά η σύγκρουση παραμένει

Η αποκάλυψη της Wall Street Journal αποτελεί σημαντική ένδειξη ότι η Ουάσιγκτον αναζητεί εναλλακτικές στη συνέχιση της πολεμικής αντιπαράθεσης.
Δεν αποδεικνύει, ωστόσο, ότι βρίσκεται κοντά μια συμφωνία ή ότι η αμερικανική κυβέρνηση έχει εγκαταλείψει τη στρατηγική της πίεσης.
Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι εάν ο Donald Trump είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί συγκεκριμένες παραχωρήσεις προκειμένου να τερματιστεί η σύγκρουση.
Από την πλευρά του, το Ιράν έχει καταστήσει σαφές ότι η επανέναρξη του διαλόγου δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από τις οικονομικές και στρατιωτικές πιέσεις που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει.
Η ενδεχόμενη συνάντηση Vance–Rezaei θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντικό διπλωματικό βήμα.
Η επιτυχία της, όμως, θα εξαρτηθεί από το κατά πόσο οι δύο πλευρές μπορούν να γεφυρώσουν τις βαθιές διαφωνίες τους.
Η ουσία της αποκάλυψης είναι ότι, έπειτα από μήνες πολέμου και αυξανόμενου πολιτικού κόστους, η Ουάσιγκτον εξετάζει ξανά τις απευθείας συνομιλίες με την Τεχεράνη ως πιθανή οδό εξόδου από την κρίση.
Και αυτή η μετατόπιση, ακόμη και αν παραμένει προκαταρκτική, αποτελεί σημαντική εξέλιξη στη διπλωματική αντιπαράθεση ΗΠΑ και Ιράν.

ghalibaf.png
Τελεσίγραφο Ιράν σε ΗΠΑ για Hormuz: Επτά όροι για να ανοίξουν – Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδο των Αμερικανών

Την ίδια στιγμή σκληρό μήνυμα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες έστελνε ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου, Mohammad Bagher Ghalibaf, ξεκαθαρίζοντας ότι η Τεχεράνη δεν πρόκειται να ανοίξει τα Στενά του Hormuz ούτε να επαναλάβει τις διαπραγματεύσεις χωρίς την ικανοποίηση επτά συγκεκριμένων όρων.

Σε συνέντευξή του στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Jazeera, ο Ghalibaf αποκάλυψε ότι το Ιράν έχει ήδη διαβιβάσει στην αμερικανική πλευρά τις απαιτήσεις του, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει λάβει επίσημη και συγκεκριμένη απάντηση.
«Έχουμε δώσει στην Αμερική μια σαφή και διαφανή απάντηση που περιλαμβάνει τα αιτήματά μας.
Η Ουάσιγκτον δεν έχει ακόμη απαντήσει επισήμως», δήλωσε χαρακτηριστικά.
«Η μπάλα βρίσκεται πλέον στο γήπεδο των Αμερικανών. Πρέπει να λάβουν μια απόφαση και να την ανακοινώσουν», πρόσθεσε

www.bankingnews.gr

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Πώς ο Σιωνισμός έφερε τον Τραμπ στην καταστροφή===Η ψευδαίσθηση της κάλπης.....

 

Η προδοσία στην καρδιά της εξουσίας

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν εξετάζει πώς η παράδοση του Τραμπ στους νεοσυντηρητικούς και τα σιωνιστικά συμφέροντα οδήγησε στην πολιτική του πτώση και τι πρέπει να μάθει η Ρωσία από αυτό.

Ο Τραμπ καταστράφηκε πλήρως στις ενδιάμεσες εκλογές από την έκτη φάλαγγα του περιβάλλοντός του. Η έκτη φάλαγγα είναι ό,τι πιο τρομερό μπορεί να συμβεί σε μια χώρα και ένα πολιτικό καθεστώς. Υπάρχει σε κάθε κοινωνία, αν και ο προσανατολισμός, η δομή και η υποταγή της σε εξωτερικά κέντρα λήψης αποφάσεων διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό το κέντρο ήταν το Ισραήλ του Νετανιάχου. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ παίζουν αυτόν τον ρόλο. Αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Μέσα στις ελίτ, υπάρχουν πάντα εκείνοι που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και του κράτους τους, αλλά κάποια εξωτερική εξουσία. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος της έκτης φάλαγγας είναι ότι τα μέλη της κρύβονται πίσω από μια πρόσοψη πλήρους πίστης και αφοσίωσης στον ηγεμόνα. Η πέμπτη φάλαγγα λειτουργεί ανοιχτά, καθιστώντας ευκολότερο τον εντοπισμό και, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση, την καταστολή. Η αποκάλυψη της έκτης φάλαγγας απαιτεί ιδιαίτερη ιδεολογική εξειδίκευση. Η απλή τήρηση εντολών και η υπακοή στο νόμο δεν αρκεί. Αυτά ακριβώς είναι τα κενά μέσα από τα οποία διεισδύει η έκτη φάλαγγα στο σύστημα.

Τέλος φόρμας

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα MAGA ταλαντεύτηκε μεταξύ του ιδεολογικού πυρήνα του δεξιού λαϊκισμού και των νεοσυντηρητικών που συμμάχησαν με τους καθαρούς Σιωνιστές και τους «Χριστιανούς» Σιωνιστές. Οι λαϊκιστές αντιτάχθηκαν στις ξένες επεμβάσεις (ειδικά στον πόλεμο με το Ιράν), στο βαθύ κράτος και στην τάξη του Έπσταϊν. Οι νεοσυντηρητικοί και οι σιωνιστές υποστήριξαν και τα τρία: ξένες επεμβάσεις, το ξέπλυμα του Έπσταϊν και το Βαθύ Κράτος (το οποίο οι ίδιοι αποτελούν). Αρχικά, και τα δύο στρατόπεδα ήταν απόλυτα πιστά στον Τραμπ. Αλλά οι λαϊκιστές υποστήριζαν πραγματικά την Αμερική, ενώ οι νεοσυντηρητικοί τη θεωρούσαν απλώς ως εργαλείο για την επιδίωξη μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας. Ο Τραμπ απέρριψε το πρώτο και εμπιστεύτηκε το δεύτερο. Υπέστη μια συντριπτική και ηχηρή ήττα, κυρίως επειδή έδειξε απόλυτη περιφρόνηση για αυτό που ήθελε ο λαός. Ο αμερικανικός λαός αντιτίθεται στον πόλεμο και το ξένο λόμπι και θέλει να αντιμετωπιστούν τα εσωτερικά του προβλήματα - κάτι που ο Τραμπ παραμέλησε, κάνοντας τα πράγματα χειρότερα.

Επομένως, αυτό δεν ήταν τυχαίο, αλλά αναπόφευκτη συνέπεια. Παρακολουθώντας αυτές τις εξελίξεις, πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Η έκτη φάλαγγα δεν υπάρχει μόνο στη Ρωσία. Η ύπαρξή του είναι αναπόφευκτη. Μετά από δεκαετίες ανοιχτά φιλοδυτικής και φιλελεύθερης επιρροής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των ελίτ της Ρωσίας, όπου είναι πιθανό να είναι ιδιαίτερα εδραιωμένη.

Υπάρχει και κάτι άλλο: η Ρωσία είναι ο στόχος μιας σκόπιμης εκστρατείας δικτυακού πολέμου. Αυτός ο πόλεμος έχει πολλά μέτωπα και χρησιμοποιεί πολλές μεθόδους, αλλά το κύριο όπλο του είναι ακριβώς η έκτη φάλαγγα. Είναι το πιο αποτελεσματικό όργανο του εχθρού επειδή χτυπά από μέσα, επειδή το εχθρικό στοιχείο είναι ενσωματωμένο μέσα στις δομές της εξουσίας, μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό της κυβέρνησης, και όχι έξω από αυτόν, στην αντιπολίτευση (που μπορεί να μην υπάρχει καν).

Είμαι πεπεισμένος ότι οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας μας έχουν κατακτήσει τις αρχές του πολέμου δικτύου. Τώρα είναι η ώρα να εφαρμόσετε αυτές τις δεξιότητες στο μέγιστο βαθμό. Μετά την καταστροφική ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, τα γεγονότα σε όλο τον κόσμο θα λάβουν έναν ιδιαίτερα δυσοίωνο χαρακτήρα. Όλες οι ελπίδες ότι η κατάσταση στο ουκρανικό μέτωπο θα επιλυθεί με κάποιο τρόπο είναι ανεύθυνες και μάταιες. Το καθεστώς του Κιέβου θα ενθαρρυνθεί τώρα (ο Ζελένσκι και οι ηγέτες της ΕΕ ήταν πεπεισμένοι ότι ο Τραμπ έπαιζε στα χέρια της Ρωσίας, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ίσχυε καθόλου) και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σε τι θα οδηγήσει αυτό. Ο Ζελένσκι είχε ήδη προσβάλει ευθαρσώς τον Τραμπ σε κάθε ευκαιρία τις τελευταίες εβδομάδες, πεπεισμένος ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα έβγαινε δραματικά αποδυναμωμένος από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε προσεκτικά όλα όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και όσα συνέβησαν στις ισραηλινές εκλογές (ήττα του Νετανιάχου) και όσα εκτυλίσσονται τώρα στην Ευρώπη (όπου όλα φλέγονται).

Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας έφτασε στο τέλος του. Το τέλος ενός πράγματος είναι η αρχή ενός άλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ρωσία συμμετέχει σε αυτό το νέο κεφάλαιο ως ανεξάρτητος παράγοντας, ενεργά και αποφασιστικά.

======

Η ψευδαίσθηση της κάλπης

 Μ. Aït Amara 

Οι αφελείς αισιόδοξοι απολαμβάνουν να αναλύουν κάθε εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ σαν να αντιπροσώπευαν μια πολιτισμική καμπή. Στον απόηχο αυτών των ενδιάμεσων εκλογών, τα πρωτοσέλιδα φλέγονται από προβλέψεις για μεγάλη γεωπολιτική αναταραχή. Για όσους διακηρύσσουν τη νίκη με την ελπίδα ότι η Ουάσιγκτον θα γίνει ξαφνικά πιο καλοπροαίρετη με την άφιξη μιας νέας πλειοψηφίας, είναι καιρός να χαλιναγωγήσουν τον ενθουσιασμό τους. Το να υπολογίζουμε στο αποτέλεσμα πριν καν καταμετρηθούν πλήρως οι ψήφοι είναι ένα χρόνιο λάθος: το χρώμα της δημοκρατικής πρόσοψης της Αμερικής μπορεί να αλλάξει, αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός της αυτοκρατορίας παραμένει άθικτος.

Γιατί αυτό το status quo είναι τόσο αμετακίνητο; Επειδή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται ούτε στον Λευκό Οίκο, ούτε στην καρδιά του Κογκρέσου, ούτε κάτω από τα χρυσοποίκιλτα ταβάνια της Γερουσίας. Είτε ο πρόεδρος είναι ο Τραμπ είτε ο Μπάιντεν, οι ένοικοι του Οβάλ Γραφείου είναι απλώς τα προσωρινά πρόσωπα ενός δόγματος που υπαγορεύεται από ένα γνήσιο βαθύ κράτος. Στο κέντρο αυτής της αρχιτεκτονικής επιρροής βρίσκεται ένας οργανισμός με τρομερή οικονομική και πολιτική δύναμη: το AIPAC. Αυτό το εξαιρετικά ισχυρό σιωνιστικό λόμπι, ένας σημαντικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, υπερβαίνει τις κομματικές διαιρέσεις. Θέτει τις κόκκινες γραμμές, κατευθύνει τους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς και ευθυγραμμίζει τη διπλωματία της Ουάσιγκτον με τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Αντιμέτωποι με αυτή τη δομική δύναμη, οι προεκλογικές υποσχέσεις εξατμίζονται συστηματικά όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της πολιτικής χρηματοδότησης.

Πολιτική ανάλυση

Πέρα από αυτούς τους κύκλους επιρροής, η ίδια η φύση της αμερικανικής προεδρίας επιβάλλει μια κυνική πραγματικότητα. Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μια σχεδόν ενστικτώδη ανάγκη για «δικό του» πόλεμο προκειμένου να εδραιώσει τη νομιμότητά του, να ενώσει ένα διχασμένο έθνος και να αποδείξει στον κόσμο ότι είναι καλός σερίφης. Επιπλέον, η στρατιωτική-βιομηχανική μηχανή της Αμερικής έχει μια δομική ανάγκη να κατασκευάζει εχθρούς, πραγματικούς ή φανταστικούς, για να δικαιολογήσει τη διατήρηση μιας οικονομικής και στρατιωτικής υπερδύναμης που μερικές φορές είναι κάτι περισσότερο από μια φαντασία.

Αυτές οι αμερικανικές προκριματικές εκλογές, λοιπόν, δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια ακόμη άσκηση δημοκρατικής εκτροπής. Οι πολιτικοί παράγοντες μπορεί να αλλάζουν, αλλά το σενάριο παραμένει γραμμένο εκ των προτέρων από τις δυνάμεις στα παρασκήνια. Το να ελπίζεις ότι η Ουάσιγκτον θα υιοθετήσει μια πιο ανθρώπινη πορεία σημαίνει να εμπλέκεσαι σε εσκεμμένη τύφλωση. Ο σερίφης θα συνεχίσει να επιβάλλει το νόμο του, όχι για το κοινό καλό, αλλά για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ενός συστήματος που επιβιώνει μόνο μέσω της σύγκρουσης και της πίστης σε ισχυρά λόμπι.(Algérie Patriotique)

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.

ΗΠΑ : Η ήττα του Τραμπ ανοίγει δύο πολέμους διαδοχής

 


Το Κάνσας εξέλεξε Δημοκρατικό γερουσιαστή για πρώτη φορά από το 1932. Το Τέξας έσπασε μια παράδοση σχεδόν τεσσάρων δεκαετιών, ενώ ακόμη και η βαθιά συντηρητική Νότια Καρολίνα απέρριψε την υποψήφια που είχε επιλέξει ο Ντόναλντ Τραμπ. Η έκταση της ήττας των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου ξεπέρασε τις προβλέψεις και ανέτρεψε πολιτικούς συσχετισμούς που θεωρούνταν σχεδόν αμετάβλητοι.

Οι Δημοκρατικοί ανακατέλαβαν τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία, εξασφαλίζοντας τη δυνατότητα να εμποδίσουν σημαντικές κυβερνητικές πρωτοβουλίες και να ασκήσουν ουσιαστικότερο κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ωστόσο, η μεγαλύτερη πολιτική σημασία του αποτελέσματος βρίσκεται αλλού. Η ήττα του Τραμπ ανοίγει μια περίοδο ανακατατάξεων και στα δύο μεγάλα κόμματα, με επίκεντρο την πολιτική φυσιογνωμία τους και την προεδρική αναμέτρηση του 2028.

Για τους Ρεπουμπλικανούς, τίθεται πλέον το ερώτημα εάν ο τραμπισμός μπορεί να επιβιώσει εκλογικά χωρίς την προσωπική παρουσία του ιδρυτή του. Για τους Δημοκρατικούς, η εντυπωσιακή νίκη δημιουργεί μια διαφορετική πρόκληση. Να μετατρέψουν την απόρριψη του Τραμπ σε πειστική πολιτική πρόταση, την οποία μέχρι τώρα δυσκολεύονταν να διαμορφώσουν.

Η οικονομική υπόσχεση που κατέρρευσε

Η πρώτη εξήγηση για το εκλογικό αποτέλεσμα βρίσκεται στην οικονομία. Σύμφωνα με τις μετεκλογικές έρευνες, σχεδόν εννέα στους δέκα ψηφοφόρους θεωρούσαν το κόστος ζωής σημαντικό ή καθοριστικό κριτήριο για την ψήφο τους. Ο Τραμπ είχε επιστρέψει στον Λευκό Οίκο το 2024 υποσχόμενος χαμηλότερες τιμές, οικονομική ασφάλεια και αποκατάσταση της αγοραστικής δύναμης των αμερικανικών νοικοκυριών. Δύο χρόνια αργότερα, η ακρίβεια παρέμενε κυρίαρχη κοινωνική ανησυχία, ενώ οι δασμοi και οι συνέπειες του πολέμου με το Ιράν είχαν επιβαρύνει την οικονομική κατάσταση.

Η δυσαρέσκεια επεκτάθηκε σε περιοχές που είχαν υποστηρίξει αποφασιστικά τον Τραμπ. 

Οι Δημοκρατικοί βελτίωσαν τις επιδόσεις τους σε εύπορες και φτωχότερες κομητείες, σε περιοχές με υψηλό μορφωτικό επίπεδο αλλά και σε κοινότητες εργαζομένων που είχαν απομακρυνθεί από το κόμμα.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της κομητείας Σιούαρντ στο Κάνσας, όπου περίπου οι μισοί ψηφοφόροι είναι ισπανόφωνοι. Ο Τραμπ είχε επικρατήσει εκεί το 2024 με διαφορά 39 μονάδων. Στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, ο Δημοκρατικός υποψήφιος για τη Γερουσία Άνταμ Χάμιλτον προηγήθηκε κατά 13 μονάδες.

Αυτή η μετατόπιση έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Τραμπ είχε καταφέρει να διευρύνει την εκλογική βάση των Ρεπουμπλικανών προσελκύοντας εργαζομένους, νεότερους και ισπανόφωνους ψηφοφόρους που παραδοσιακά βρίσκονταν πιο κοντά στους Δημοκρατικούς. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι ένα σημαντικό τμήμα αυτής της συμμαχίας δεν απέκτησε σταθερούς δεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Στην οικονομική δυσαρέσκεια προστέθηκαν οι αντιδράσεις στον πόλεμο με το Ιράν, στην πολιτική των ομοσπονδιακών υπηρεσιών μετανάστευσης και στις καταγγελίες για διαφθορά και σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων. Η ήττα αποκτά μεγαλύτερη σημασία επειδή οι Ρεπουμπλικανοί είχαν επιχειρήσει να ενισχύσουν τις εκλογικές τους προοπτικές αλλάζοντας τα όρια εκλογικών περιφερειών προς όφελός τους σε πολιτείες που ελέγχουν. Η προσπάθεια απέδωσε πολύ λιγότερο από όσο υπολόγιζαν. Στη Φλόριντα, για παράδειγμα, οι Δημοκρατικοί επικράτησαν σε τρεις περιφέρειες των οποίων τα όρια είχαν τροποποιηθεί προς όφελος των Ρεπουμπλικανών.

Οι Δημοκρατικοί και η μάχη για την πολιτική τους ταυτότητα



Η εκλογική νίκη των Δημοκρατικών αναδεικνύει ένα ενδιαφέρον παράδοξο. Το κόμμα επικράτησε με υποψηφίους που εκπροσωπούν διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις, χωρίς να έχει επικρατήσει μία ενιαία αντίληψη για το μέλλον του. Στο Τέξας, ο Τζέιμς Ταλαρίκο πέτυχε μια ιστορική νίκη απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Κεν Πάξτον. Ο 37χρονος πρώην εκπαιδευτικός και πολιτειακός βουλευτής επιχείρησε να συνδυάσει την κριτική στην οικονομική ανισότητα και στην πολιτική διαφθορά με έναν λόγο ικανό να προσεγγίσει μετριοπαθείς και θρησκευόμενους ψηφοφόρους.

Η επιτυχία του ενισχύει την άποψη ότι οι Δημοκρατικοί μπορούν να διευρύνουν την επιρροή τους χωρίς να εγκαταλείψουν την κοινωνική τους ατζέντα, εφόσον καταφέρουν να επικοινωνήσουν με ακροατήρια που είχαν απομακρυνθεί από το κόμμα. Στο Μίσιγκαν, η νίκη του Αμπντούλ Ελ Σαγιέντ απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο Μάικ Ρότζερς αποτελεί ιδιαίτερα σημαντική επιτυχία της προοδευτικής πτέρυγας των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών του DSA.

Ο πρώην επικεφαλής των υπηρεσιών δημόσιας υγείας του Ντιτρόιτ είχε επικρατήσει στις προκριματικές εκλογές απέναντι στη μετριοπαθή Χέιλι Στίβενς, παρά τις μεγάλες δαπάνες εξωτερικών οργανώσεων υπέρ της αντιπάλου του. Η εκστρατεία του επικεντρώθηκε στη δημόσια υγειονομική περίθαλψη, στην οικονομική ανισότητα και στην απομάκρυνση του μεγάλου χρήματος από την πολιτική.

Η εκλογή του σε μια πολιτεία που είχε ψηφίσει τον Τραμπ το 2024 προσφέρει ένα σοβαρό επιχείρημα σε όσους υποστηρίζουν ότι μια σαφώς προοδευτική πολιτική πρόταση μπορεί να κερδίσει και πέρα από τα παραδοσιακά προπύργια των Δημοκρατικών. Η νίκη του Σέροντ Μπράουν στο Οχάιο ενισχύει μια συγγενική, αλλά διαφορετική πολιτική παράδοση. Ο πρώην γερουσιαστής έχει συνδέσει την παρουσία του με τα συνδικάτα, τη βιομηχανική εργασία και την υπεράσπιση περιοχών που επλήγησαν από την αποβιομηχάνιση. Η επιστροφή του στη Γερουσία, σε μια πολιτεία που ο Τραμπ κέρδισε τρεις φορές, επαναφέρει στο προσκήνιο τη δυνατότητα των Δημοκρατικών να απευθυνθούν στην εργατική τάξη με συγκεκριμένα οικονομικά αιτήματα.

Από την άλλη πλευρά, η επικράτηση του πρώην κυβερνήτη Ρόι Κούπερ στη Βόρεια Καρολίνα επιβεβαιώνει την εκλογική απήχηση μιας πιο μετριοπαθούς προσέγγισης. Οι διαφορετικές αυτές επιτυχίες εξηγούν γιατί η συζήτηση για το μέλλον των Δημοκρατικών παραμένει ανοιχτή. Η προοδευτική πτέρυγα αποκτά νέα επιχειρήματα, αλλά η κομματική ηγεσία μπορεί επίσης να επικαλεστεί τις νίκες υποψηφίων που επιδίωξαν ευρύτερες πολιτικές συμμαχίες.

Η αναμέτρηση αφορά και τα πρόσωπα που θα διεκδικήσουν την προεδρική υποψηφιότητα το 2028. Οι επανεκλογή του κυβερνήτη της Πενσιλβάνια Τζος Σαπίρο και του κυβερνήτη του Μέριλαντ Γουές Μουρ ενισχύουν την παρουσία δύο πολιτικών που θεωρούνται πιθανοί διεκδικητές της. Ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Γκάβιν Νιούσομ παραμένει επίσης κεντρικό πρόσωπο της εσωκομματικής συζήτησης.

Παράλληλα, οι επιτυχίες προοδευτικών υποψηφίων ενισχύουν την πολιτική επιρροή της πτέρυγας που συνδέεται με τον Μπέρνι Σάντερς, την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτές και τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαντάνι. Ομως και οι εκπρόσωποι του κομματικού μηχανισμού βγαίνουν ενισχυμένοι. Ο Τσακ Σούμερ, που είχε δεχθεί έντονη κριτική από την προοδευτική πτέρυγα, επιστρέφει στην ηγεσία της πλειοψηφίας της Γερουσίας, ενώ ο Χακίμ Τζέφρις βρίσκεται πλέον σε θέση να αναλάβει την προεδρία της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Οι εκλογικές επιτυχίες δεν εξαλείφουν τις πολιτικές αντιθέσεις. Οι Δημοκρατικοί εξακολουθούν να έχουν διαφορετικές απαντήσεις για την υγειονομική περίθαλψη, τη φορολογία των μεγάλων περιουσιών, την εξωτερική πολιτική και τη σχέση τους με τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Το πρόβλημα της διαδοχής στους Ρεπουμπλικανούς

Για τον Τραμπ, η ήττα έχει μια πρόσθετη πολιτική διάσταση. Αρκετοί από τους υποψηφίους που υποστήριξε προσωπικά απέτυχαν να επικρατήσουν, ακόμη και σε πολιτείες όπου οι Ρεπουμπλικανοί θεωρούσαν μέχρι πρόσφατα τη νίκη σχεδόν εξασφαλισμένη. Στο Τέξας, ο Κεν Πάξτον ηττήθηκε από τον Ταλαρίκο. Στη Βόρεια Καρολίνα, ο Μάικλ Γουάτλι έχασε από τον Κούπερ. Στη Νότια Καρολίνα, η Ντάρλιν Γκράχαμ δεν κατάφερε να επικρατήσει της Δημοκρατικής Άνι Άντριους.

Οι ήττες αυτές θέτουν υπό αμφισβήτηση την αποτελεσματικότητα ενός συστήματος επιλογής υποψηφίων στο οποίο η προσωπική αφοσίωση στον πρόεδρο έχει αποκτήσει καθοριστική σημασία. Ο ίδιος ο Τραμπ επιχείρησε ήδη να αποσυνδέσει το αποτέλεσμα από την προσωπική του επιρροή, υποστηρίζοντας ότι οι Ρεπουμπλικανοί θα είχαν κερδίσει εάν βρισκόταν ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο.

Η εξήγηση αυτή αποκαλύπτει και ένα πραγματικό πρόβλημα του κόμματος. Ο Τραμπ έχει καταφέρει να κινητοποιήσει ένα εκλογικό ακροατήριο που δεν ανταποκρίνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο όταν καλείται να ψηφίσει άλλους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους.

Αλλά υπάρχει και ένα άλλο πρόβλημα. Ο τραμπισμός υποσχέθηκε προστασία των Αμερικανών εργαζομένων από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, περιορισμό των ξένων στρατιωτικών επεμβάσεων και αποκατάσταση της οικονομικής ευημερίας. Οι δασμοί, η ακρίβεια και ο πόλεμος με το Ιράν έχουν πλήξει την αξιοπιστία αυτών των υποσχέσεων. Η επόμενη ημέρα των Ρεπουμπλικανών θα καθοριστεί επομένως από τη σύγκρουση ανάμεσα σε όσους επιμένουν στη συνέχιση της πολιτικής του Τραμπ και σε εκείνους που θεωρούν ότι ορισμένες επιλογές του έχουν αρχίσει να κοστίζουν εκλογικά στο κόμμα

Ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς παραμένει ένα από τα κεντρικά πρόσωπα αυτής της συζήτησης. Εκπροσωπεί την εθνικιστική και λαϊκιστική πτέρυγα, με έμφαση στον προστατευτισμό, στην αντιμεταναστευτική πολιτική και στον κοινωνικό συντηρητισμό. Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο προέρχεται από μια διαφορετική παράδοση του αμερικανικού συντηρητισμού, με μεγαλύτερη έμφαση στην παραδοσιακή εξωτερική πολιτική των Ρεπουμπλικανών, αν και έχει προσαρμοστεί σε σημαντικό βαθμό στις επιλογές του Τραμπ.

Η ήττα μπορεί να ενισχύσει επίσης τις φιλοδοξίες άλλων στελεχών, όπως ο κυβερνήτης της Φλόριντα Ρον ΝτεΣάντις, που έχουν επιχειρήσει κατά καιρούς να διαμορφώσουν μια πολιτική ταυτότητα συγγενική με τον τραμπισμό αλλά λιγότερο εξαρτημένη από τον ίδιο τον πρόεδρο.

Προς το παρόν, όμως, δεν υπάρχουν στοιχεία που να επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι ο Τραμπ χάνει τον εσωκομματικό έλεγχο. Η πολιτική του επιρροή παραμένει μεγάλη και οι επίδοξοι διάδοχοί του εξακολουθούν να υπολογίζουν τη στάση του. Η ήττα μπορεί να επιταχύνει τη διαδοχή, χωρίς να αποδυναμώσει αναγκαστικά τις ιδέες που κυριάρχησαν στο κόμμα την τελευταία δεκαετία.

Η επόμενη μέρα

Η εκλογική ανατροπή προσφέρει στους Δημοκρατικούς τον έλεγχο του Κογκρέσου, αλλά τους επιβάλλει και μια νέα ευθύνη. Η πλειοψηφία των Αμερικανών που αποδοκίμασε τον Τραμπ δεν έχει κατ’ ανάγκην συμφωνήσει σε ένα κοινό πρόγραμμα για την οικονομία, την κοινωνική πολιτική και τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ.

Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να αποδείξουν ότι μπορούν να ανταποκριθούν στις οικονομικές προσδοκίες που οδήγησαν πολλούς ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν τους Ρεπουμπλικανούς. Διαφορετικά, η κοινωνική δυσαρέσκεια που έφερε τη δική τους νίκη μπορεί να στραφεί και εναντίον τους.

Για τους Ρεπουμπλικανούς, η πρόκληση είναι ακόμη πιο σύνθετη. Το κόμμα που αναδιαμόρφωσε ο Τραμπ πρέπει να προετοιμαστεί για την αποχώρησή του από την προεδρία, χωρίς να διαθέτει ακόμη μια σαφή απάντηση για το τι θα ακολουθήσει. Οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου έδειξαν ότι η πολιτική κυριαρχία του Τραμπ έχει όρια. Δεν απέδειξαν ότι οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που τον ανέδειξαν έχουν εξαφανιστεί.

Το αποτέλεσμα μπορεί να σηματοδοτεί την αρχή του τέλους της προσωπικής κυριαρχίας του Τραμπ. Το εάν θα αποτελέσει και την αρχή της υποχώρησης του τραμπισμού θα εξαρτηθεί από μια μάχη που μόλις ανοίγει. Και σε αυτή τη μάχη οι Δημοκρατικοί δεν αρκεί να περιμένουν την αποτυχία του αντιπάλου τους. Θα χρειαστεί να πείσουν ότι έχουν τη δική τους απάντηση στις κοινωνικές συνθήκες που τον έφεραν στην εξουσία. https://neostrategy.gr/

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.