ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Η ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ...

Η Σφραγίδα του ζώντος Θεού
Από ένα βιβλίο σφραγισμένο με επτά σφραγίδες
– το Βιβλίο της Ζωής
 Η αρχική προέλευση της σφραγίδας ήταν ένα μυστήριο
 που δεν είχε λυθεί επί δύο χιλιάδες χρόνια περίπου 
 
Η Σφραγίδα του ζώντος Θεού: με μεταφορική έννοια – ο σφραγιδόλιθος σε δαχτυλίδι (Εσθ. 8:8) – επιγραφή χαραγμένη σε πέτρα – σφραγίδα τυπωμένη σε κομμάτι πηλού πάνω σε πάπυρο – έμβλημα εξουσίας ή, όπως στο Ευαγγέλιο του Ιωάννη, η επισφράγιση και δημόσια απόδειξη μίας επίσημης συμφωνίας ή εντολής:
Μην εργάζεστε για τη τροφή που χάνεται, αλλά για εκείνη τη τροφή που θα διαρκέσει έως την αιώνια ζωή, την οποία θα σας χαρίσει ο Υιός του ανθρώπου: διότι ο Θεός ο Πατέρας έχει σφραγίσει Αυτόν. 
- Ιωάννης 6: 27.
Έως τον 19ο αιώνα δεν είχε ακόμα διαλευκανθεί το ζήτημα της Σφραγίδας του Θεού, όταν το 1884 σε ένα τάφο στο Αχμίμ της Αιγύπτου ανακαλύφθηκε ένα απόσπασμα από ένα Ευαγγέλιο του Πέτρου από το 150 μ.Χ. τουλάχιστον. Αυτό το κείμενο αναφέρει ότι λίγο μετά τη Σταύρωση του Ιησού Χριστού οι Πρεσβύτεροι και οι Γραμματείς ζήτησαν από τον Πιλάτο να τοποθετήσει στρατιώτες για να φρουρούν τον τάφο.
Και ο Πιλάτος τους έδωσε τον εκατόνταρχο Πετρώνιο με στρατιώτες για να προσέχουν το μνήμ: και οι Πρεσβύτεροι και οι Γραμματείς πήγαν μαζί τους μέχρι τον τάφο και αφού κύλησαν μία μεγάλη πέτρα για να εμποδίζει [ενν. όλοι μαζί με] τον εκατόνταρχο και τους στρατιώτες, ύστερα όλοι μαζί όσοι ήταν εκεί, την έστησαν στην είσοδο του τάφου: και κόλλησαν επάνω της επτά σφραγίδες: και έστησαν εκεί ένα αντίσκηνο και έμειναν να φυλάνε σκοπιά.
Αυτοί οι στίχοι δίνουν μία πιο αναλυτική περιγραφή του Κατά Ματθαίον “και έτσι πήγαν και ασφάλισαν το μνήμα, σφραγίζοντας την πέτρα και τοποθετώντας φρουρά” (Ματθ. 27: 66). Οι επτά σφραγίδες (πιθανώς μεταλλικά αντικείμενα) ήσαν μηχανισμοί ασφαλείας συνδεδεμένοι με κάποιου είδους κονίαμα στην πόρτα του τάφου του Χριστού. Οι πλούσιοι Εβραίοι που κατασκεύαζαν τους τάφους τους εκ των προτέρων, μερικές φορές έστηναν κίονες ή πυραμίδες σαν σημάδι αναγνώρισης μπροστά στα μνημεία, και συχνά κλείδωναν τις πόρτες τους “με ασυνήθιστα και περίπλοκα συστήματα ασφαλείας”. Αυτό το περίπλοκο σύστημα, που είναι σχεδόν αποκλειστικό χαρακτηριστικό των Εβραϊκών τάφων, αποτελείται από πολλές μικρές κοιλότητες (loculi) ανοιγμένες γύρω από το εσωτερικό της εισόδου του ταφικού διαμερίσματος.
Τα loculi ήσαν σκαμμένα σε βάθος, αλλά είχαν σωληνωτά στόμια που προεξείχαν αρκετά από την επιφάνεια των τοιχωμάτων, και αυτές οι προεξοχές στήριζαν το βάρος της λίθινης θύρας του τάφου που ήταν λαξευμένη ακριβώς στις διαστάσεις της εισόδου. Αφού έστηναν την πέτρα μέσα σε ένα αυλάκι που είχαν σκάψει από πριν στο έδαφος της εισόδου, την στερέωναν με αμμοκονίαμα και στη συνέχεια την σφράγιζαν χρησιμοποιώντας ειδικούς μηχανισμούς ασφαλείας των οποίων τα μέλη έμπαιναν και κλείδωναν μέσα στα σωληνωτά loculi που υπήρχαν στα τοιχώματα από την εσωτερική πλευρά της λίθινης θύρας.
Το άνοιγμα των επτά σφραγίδων συμβολίζει την Ανάσταση και την Αιώνια Ζωή. Όμως, όταν άνοιξε η πόρτα του τάφου του Χριστού, τι απόγιναν, άραγε, οι επτά σφραγίδες που την ασφάλιζαν; Σύμφωνα με διάφορες διηγήσεις από τις γραφές, όπως η Επιστολή Παύλου “Προς Τιμόθεον”, μετά την Ανάσταση οι Απόστολοι φύλαξαν τις σφραγίδες καθώς και ο,τιδήποτε άλλο σχετικό με αυτές και τελικά ενσωμάτωσαν την Σφραγίδα του Θεού στις τελετουργίες τους.
Παρά ταύτα, ό,τι δημιούργησε ο Θεός θα είναι ασφαλές εφόσον έχει τη σφραγίδα. Διότι έτσι ο Κύριος θα τα αναγνωρίζει ότι είναι δικά του. Επιπλέον, με αυτόν τον τρόπο όποιος επικαλείται το όνομα του Χριστού, θα εγκαταλείπει την ανομία. (2 Τιμοθ. 2: 19)
Άλλες πηγές αναφέρουν:
“Δώσε μου τη σφραγίδα του Ιησού Χριστού.”
“ώστε και εγώ να μπορέσω να δεχθώ τη σφραγίδα και να γίνω ιερός ναός και Αυτός να έλθει να κατοικήσει μέσα μου.”
Ένα άλλο χειρόγραφο περιγράφει μία ομιλία του Παύλου, λίγο πριν τον αποκεφαλισμό του, όπου αυτός απευθύνεται σε δύο μαθητές, τον Λόγκο και τον Σέστο:
“Νωρίς το πρωί να έλθετε γρήγορα στον τάφο μου και εκεί θα βρείτε δύο ανθρώπους να προσεύχονται, τον Τίτο και το Λουκά. Αυτοί θα σας δώσουν τη σφραγίδα του Κυρίου”.
 
Τι απόγιναν οι επτά σφραγίδες από τον τάφο του Χριστού;
Όπως αναφέρει μία αφήγηση, αφού ο Παύλος οραματίστηκε τη Νέα Ιερουσαλήμ, μεταφέρεται στα δυτικά της Ιερουσαλήμ, σε μία θάλασσα ή κάποια άλλη μεγάλη έκταση με νερά. Τελικά από εκεί μεταφέρεται από έναν Άγγελο σε κάποιο νησί ή άλλο τόπο πέρα από τον Ωκεανό:
Και με πήγε από τη βορινή πλευρά ("προς τη δύση," in Syrian text) και με έβαλε πάνω από ένα πηγάδι και το βρήκα ότι ήταν σφραγισμένο με επτά σφραγίδες. Και ο Άγγελος που ήταν μαζί μου αποκρίθηκε και είπε στον Άγγελο εκείνου του τόπου: άνοιξε το στόμιο του πηγαδιού, για να κοιτάξει μέσα ο Παύλος, ο πολυαγαπημένος του Θεού: διότι του έχει δοθεί η εξουσία να δει όλα τα μαρτύρια της Κόλασης.
Τώρα λοιπόν οι επτά σφραγίδες από τον τάφο του Χριστού βρίσκονται επάνω σε ένα πηγάδι που συμβολίζει την Άβυσσο, το απύθμενο βάραθρο όπου βασανίζονται οι ψυχές ή την Κόλαση ή την Ύστατη Κρίση. Αυτές δεν βρίσκονται πλέον στην Ιερουσαλήμ, αλλά κάπου προς τα δυτικά (“στην κατεύθυνση που δύει ο ήλιος”) και έχουν μεταφερθεί σε ένα τόπο ή νησί πέρα από “τον ωκεανό στον οποίο είναι θεμελιωμένο το ουράνιο στερέωμα” (με άλλα λόγια, τα κλειδιά της Βασιλείας θα δοθούν σε ένα άλλο έθνος). Οι σφραγίδες έχουν προσαρμοστεί σε ένα πηγάδι – σύμβολο του ασυνειδήτου - και η Σφραγίδα του Θεού σχετίζεται με τις τελετές μύησης του βαπτίσματος ή της χρήσης αγιασμένου νερού από κάποιο ιερό πηγάδι:
Τώρα λοιπόν, αυτός που έφερε όλους εμάς κοντά σε σένα μέσα από το Χριστό, αυτός που μας έχει χρίσει με άλειμμα είναι ο Θεός: ο οποίος επίσης μας σφράγισε, και έβαλε τη θέρμη και τη σταθερότητα του Πνεύματος μέσα στις καρδιές μας. – 2 Κορινθ. 1: 21-22.
Άλλες αφηγήσεις αναφέρουν:
Διότι αλήθεια σας λεω: όποιος σας ακούσει και πιστέψει σ’ Εμένα, θα δεχθεί από εσάς το φως της σφραγίδας μέσα από Εμένα και το βάπτισμα μέσα από Εμένα.
Και αυτός είπε: Εσύ ο άριστος και μόνος Άγιος, Εσύ είσαι αυτός που παρουσιάστηκε σε εμάς. Ω Θεέ Ιησού Χριστέ, και στο όνομά σου τώρα αυτός ο άνθρωπος έχει καθαριστεί και σφραγιστεί με την άγια σφραγίδα σου.
Μία αφήγηση περιγράφει τον Πέτρο να βαπτίζει τη Θεώνη με τη σφραγίδα του Κυρίου:
Και όταν αυτή βαπτίστηκε και φόρεσε τα ρούχα της, αυτός έκοψε ψωμί και πήρε ένα κύπελλο με νερό και της έδωσε για να μεταλάβει από το σώμα του Χριστού και από το κύπελλο του Υιού του Θεού και είπε: ¨Έχεις παραλάβει τη σφραγίδα σου, τώρα πάρε αιώνια ζωή για σένα.
 
Όμως η σφραγίδα δεν συμβολίζει μόνο το βάπτισμα, αλλά και ένα σημάδι στο μέτωπο.
Σε ένα χειρόγραφο ο Απόστολος Ανδρέας βρίσκεται μόνος στη φυλακή με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα, ενώ ο διάβολος παροτρύνει τους οπαδούς του να τον σκοτώσουν:
Και είπε: παιδιά μου, σκοτώστε τον τώρα. Όμως αυτοί είδαν τη σφραγίδα στο μέτωπό του και φοβήθηκαν και είπαν: ‘Δεν τον σκοτώνεις εσύ, γιατί εμείς δεν μπορούμε’. Και ένας από αυτούς είπε: ‘Αν δεν μπορούμε να τον σκοτώσουμε, ας τον γελοιοποιήσουμε’: και στάθηκαν μπροστά του και τον περιγελούσαν που ήταν τόσο ανήμπορος και εκείνος έκλαιγε με λυγμούς.
Αυτή η σκηνή μοιάζει με το χωρίο της Αποκάλυψης, όπου μέσα από ένα πηγάδι βγαίνει ένα σύννεφο ακρίδες που το κεντρί τους πονάει σαν του σκορπιού:
Και είχαν εντολή να μην πειράξουν το χορτάρι της γης, ούτε άλλη πρασινάδα ή δέντρο, παρά μόνο εκείνους τους ανθρώπους που δεν είχαν τη σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους. – Αποκ. 9: 4.
 
Η λατρεία του μετώπου: ένας εσωτερικός οφθαλμός.
Από το Πρωτευαγγέλιο, ένα “βιβλίο του Ιωακείμ”, που η ηλικία του ανάγεται στον 2ο αιώνα:
Και την επόμενη ημέρα πρόσφερε τα δώρα του, λέγοντας στον εαυτό του: αν Κύριος ο Θεός συμφιλιωθεί μαζί μου, ο δίσκος που είναι στο μέτωπο του ιερέα, θα μου το φανερώσει. Και ο Ιωακείμ πρόσφερε τα δώρα του και κοίταξε με προσδοκία τον δίσκο του ιερέα, καθώς αυτός ανέβαινε στον βωμό του Κυρίου, και δεν είδε να υπάρχει αμάρτημα στο όνομά του.
Η Σφραγίδα του Θεού μοιάζει με “φυλακτήριο”, δηλαδή ένα δίσκο που ο ιερέας φοράει στο μέτωπό του. Με τον ίδιο τρόπο, επτά δίσκοι χρησίμευαν για να σφραγίζουν ένα πηγάδι, το απύθμενο βάραθρο του ασυνείδητου.
Από ένα γραπτό που αποδίδεται στον Βαρθολομαίο και περιέχει αρχαίες πληροφορίες, σώζονται δύο χειρόγραφα - ένα στη Βιέννη και ένα στην Ιερουσαλήμ - του αρχικού Ελληνικού κειμένου πιθανώς του 5ο αιώνα, καθώς και λατινικά αποσπάσματα των “Ερωτήσεων του Βαρθολομαίου” από τον 6ο αιώνα. Στα ελληνικά χειρόγραφα βλέπουμε τον Απόστολο Βαρθολομαίο να τρέχει να γλιτώσει από μία τερατόμορφη εμφάνιση του Αντίχριστου. Όμως ευθύς ανάμεσά τους παρεμβάλλεται ο Ιησούς σε όραμα, και συμβουλεύει τον Βαρθολομαίο να μην φοβάται τον Αντίχριστο, αλλά “να τον πατήσει στον λαιμό και να τον ρωτήσει ποια είναι η εξουσία του”.
Και κτύπησε τα δόντια αναμεταξύ τους έως που έτριξαν και τότε από το απύθμενο πηγάδι βγήκε ένας τροχός που είχε επάνω του ένα ξίφος που πετούσε φωτιές και μέσα στο ξίφος υπήρχαν σωλήνες. Και εγώ (ο Βαρθολομαίος) ρώτησα, λέγοντας: τι είναι αυτό το ξίφος; Και εκείνος είπε: αυτό το ξίφος είναι το ξίφος της λαιμαργίας: διότι μέσα σε αυτόν τον σωλήνα ρίχνονται όλοι όσοι από τη λαιμαργία τους διαπράττουν κάθε λογής αμαρτήματα : μέσα στον δεύτερο σωλήνα πέφτουν οι κουτσομπόληδες, αυτοί που κακολογούν κρυφά τους γείτονές τους πίσω από τη πλάτη τους: μέσα στον τρίτο σωλήνα ρίχνονται οι υποκριτές και οι υπόλοιποι τους οποίους θέλω να καταστρέφω με αυτόν τον τρόπο. (στα Λατινικά αποσπάσματα: Και ο Αντίχριστος είπε: θα σου πω. Και ένας τροχός βγήκε από την άβυσσο και είχε επτά φλογισμένα ξίφη. Το πρώτο ξίφος είχε δώδεκα σωλήνες (στο πρωτ. canales)… Ο Αντίχριστος αποκρίθηκε: ο σωλήνας της φωτιάς στο πρώτο ξίφος, μέσα σε αυτόν ρίχνονται αυτοί που παίζουν τυχερά παιχνίδια, οι μάντεις και οι γητευτές, καθώς και όσοι τους πιστεύουν ή αναζητούν τη βοήθεια τους, επειδή η ανομία που έχουν μέσα στις καρδιές τους κάνει να επινοούν ψεύτικες προφητείες. Στον δεύτερο σωλήνα της φωτιάς πρώτα είναι οι βλάσφημοι… οι αυτόχειρες… οι ειδωλολάτρες. Στους υπόλοιπους σωλήνες πρώτοι είναι οι ψεύδορκοι… (ακολουθεί μακρά απαρίθμηση).
Στην Καινή Διαθήκη ένας άγγελος αρπάζει τον Σατανά και “τον ρίχνει σ’ ένα απύθμενο πηγάδι, και αφού τον κλείνει εκεί μέσα, βάζει μία σφραγίδα επάνω του” (Αποκ. 20: 3). Από διάφορες πηγές μαθαίνουμε ότι οι υδραυλικοί σωλήνες (canales) σχετίζονται με το πηγάδι που είναι σφραγισμένο με επτά σφραγίδες. Η Σφραγίδα του Θεού έχει διαμορφωθεί σύμφωνα με τον δίσκο που ο ιερέας φοράει στο μέτωπό του. Οι επτά σφραγίδες είναι σαν επτά δίσκοι: τα πώματα των υδραυλικών σωλήνων που ήσαν συνδεδεμένοι σε ένα πανάρχαιο συγκρότημα πηγαδιών που βρισκόταν κάπου δυτικά της Ιερουσαλήμ, πέρα από τη θάλασσα. Η μεταφορά των σφραγίδων από τον τάφο του Χριστού σε ένα πηγάδι, αν και φαίνεται ίσως σαν μία παράδοξη διανοητική σύλληψη, αντικατοπτρίζει μία πραγματικότητα. Οι κούφιες κοιλότητες των εβραϊκών τάφων έμοιαζαν με λίθινους αγωγούς νερού, άρα, όταν σφράγιζε κάποιος έναν τάφο ήταν σαν να έφραζε υδραυλικούς σωλήνες. 
 Η παραμονή του Χριστού στον τάφο συμβόλιζε την κάθοδο του στην Κόλαση, ή όπως την φαντάστηκαν οι μεταγενέστεροι, η κάθοδος μέσα από βαθύ πηγάδι. 
 
Σφραγίδες και σωλήνες
Οι Ρωμαίοι κατόρθωσαν να μεταφέρουν νερό σε όλη την Αυτοκρατορία τους με την βοήθεια ενός περίπλοκου συστήματος υδραγωγείων, από την άλλη όμως ο πολιτισμός τους ήταν ο πρώτος που υπόφερε τις οδυνηρές επιπτώσεις από τη χρήση τοξικών βαρέων μέταλλων: σήμερα οι επιστήμονες υποψιάζονται ότι το νερό που περνούσε μέσα από μολύβδινους σωλήνες δηλητηρίαζε σιγά-σιγά τους κατοίκους της Ρώμης και ότι αυτό ήταν μία από τις αιτίες που προκαλούσαν τις γνωστές εκκεντρικές διαταραχές στη συμπεριφορά των Καισάρων.
“Αν σήμερα τα κράτη είναι πάντα έτοιμα για πόλεμο για το πετρέλαιο, ο καταλύτης για τις μελλοντικές ένοπλες συγκρούσεις θα είναι το νερό. Για παράδειγμα, ο βασιλιάς Χουσεϊν της Ιορδανίας θεωρεί πιθανό ότι μία διαμάχη για το νερό θα μπορούσε να προκαλέσει τη χώρα του να αρχίσει πάλι τις εχθροπραξίες με το Ισραήλ. Η Αίγυπτος και η Αιθιοπία, όπως η Ινδία και το Μπαγκλαντές έχουν επίσης σοβαρές διαφωνίες σχετικά με τα αποθέματα του νερού, ενώ το νερό μπορεί ακόμα να προβάλλει και ως όπλο στα χέρια των αντιπάλων στην κρίσιμη κατάσταση στον Περσικό Κόλπο. Η Τουρκία έχει την δυνατότητα να αποκόψει τον ρου των ποταμών Τίγρη και του Ευφράτη και έτσι να εμποδίσει την εισροή νερού στο Ιράκ”.
“Οι Τελευταίες Πολύτιμες Σταγόνες”, Περιοδικό Time, 5 Νοεμβρίου 1990.
Και ο έκτος άγγελος άδειασε τη φιάλη του πάνω από τον μεγάλο ποταμό Ευφράτη: και με το που έγινε αυτό, τα νερά του ξεράθηκαν, ώστε έτσι να προετοιμαστεί η οδός των βασιλέων της Ανατολής. – Αποκ. 16:12.
 
Οι θρύλοι για το Δισκοπότηρο: το αίμα του Ιησού που ρέει μέσα σε ένα κύπελλο.
Σύμφωνα με μία παλιά προφορική παράδοση, γνωστή στον Τερτυλλιανό και άλλους Λατίνους συγγραφείς, “ούτε ο Δομιτιανός στη Ρώμη, ούτε ο Ανθύπατος στην Έφεσο, όταν έριξαν τον Ιωάννη μέσα σε ένα καζάνι με βραστό λάδι, δεν του έκαναν κανένα κακό”. Το πηγάδι της τιμωρίας παρομοιάζεται επίσης με λάκκο ή καζάνι που βρίσκεται κάτω από τον σταυρό του Ιησού Χριστού. Πράγματι, κάτω από τους σταυρούς οι Ρωμαίοι τοποθετούσαν πολύ μεγάλες λεκάνες τις οποίες μετέφεραν επάνω σε τροχούς για να στραγγίζει το αίμα και οι άλλες εκκρίσεις που κυλούσαν από τα σώματα των σταυρωμένων. Η “Παραβολή της Χύτρας που Βράζει” από τον Ιεζεκιήλ πρόσφερε, άλλωστε, ένα επιπλέον υπόβαθρο για την αποδοχή ρομαντικών ιδεών που αναφέρονται σε κάποιο ιερό “κύπελλο” ή Άγιο Δισκοπότηρο”.
“Πατέρα, αν εσύ θέλεις, ας φύγει αυτό το κύπελλο από μπροστά μου: όμως, ας μη γίνει το δικό μου, αλλά το δικό σου θέλημα”. – Λουκάς 22: 42.
Σύμφωνα με αποσπάσματα γραφών του 5ου αιώνα στην Κοπτική (Σαχιδική) γλώσσα:
“Οι Εβραίοι αναφέρουν στον Πιλάτο ότι μέσα σ’ ένα πηγάδι βρίσκεται το πτώμα ενός σταυρωμένου”. 
Μέσα στο πηγάδι “το πτώμα που βρίσκεται εκεί είναι του ληστή που σταυρώθηκε μαζί μ’ αυτόν. Οι Εβραίοι έχουν οργιστεί και θέλουν να ρίξουν επίσης εκεί μέσα τον Ιωσήφ και τον Νικόδημο... ”
Το σφραγισμένο πηγάδι συμβολίζει τον Σεώλ ή βάραθρο του Άδη, που νικήθηκε από τον Χριστό.
“Δώσε μου να φορέσω το ένδοξο φόρεμά σου και τη φωτεινή σφραγίδα που λάμπει στον αιώνα, έως ότου περάσω απ’ όλους τους ισχυρούς του κόσμου και απ’ τον κακόβουλο δράκοντα που μας αντιστέκεται”.
Οι σωλήνες χρησιμοποιούνται για να μεταφέρουν υγρά ή αέρια (όπως οι αρτηρίες). Πριν χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος κατασκεύασε σωλήνες από κούφια καλάμια μπαμπού ή κορμούς δέντρων για να μεταφέρει νερό και αέρια. Εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια οι Κινέζοι χρησιμοποίησαν κούφια μπαμπού ως αγωγούς φυσικού αερίου και νερού. Το ίδιο και στα περίχωρα της Ιερουσαλήμ, ένας πέτρινος αγωγός έφερνε νερό στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ, ενώ στην Πομπηία οι αρχαιολογικές ανασκαφές αποκάλυψαν μολύβδινους υδραυλικούς σωλήνες που μετέφεραν νερό στα σπίτια της πόλης.
Χιλιάδες χρόνια πριν την εποχή μας οι άνθρωποι κατασκεύαζαν αγωγούς νερού από ψημένο πηλό. Οι Ρωμαίοι προτιμούσαν τον μόλυβδο και με σωλήνες από αυτό το μέταλλο έφερναν τα νερά των υδραγωγείων στις δημόσιες κρήνες. Οι πρωτοπόροι της Αμερικής κατασκεύαζαν συστήματα διανομής νερού με κορμούς δέντρων στους οποίους άνοιγαν σωληνωτές τρύπες στο κέντρο, έως ότου αργότερα κατασκεύασαν αγωγούς από σιδερένια στεφάνια και σανίδες με τον ίδιο τρόπο περίπου που φτιάχνονται τα βαρέλια. Στην Ρωμαϊκή περίοδο για να φτάσει το νερό στα σπίτια, περνούσε μέσα από μολύβδινους σωλήνες. 
Η Λατινική λέξη για τον μόλυβδο είναι plumbum και από αυτήν παράγεται η αγγλική λέξη plumbing για την τέχνη του υδραυλικού. Το επάγγελμα του υδραυλικού είναι πανάρχαιο. Οι ιστορικοί αποδίδουν τις πρώτες στοιχειώδεις μολύβδινες σωλήνες στους αρχαίους Αιγυπτίους οι οποίοι τους χρησιμοποιούσαν για να μεταφέρουν νερό και απόβλητα. Όμως οι πρώτοι που κατασκεύασαν αποχετευτικά δίκτυα ήταν οι Ρωμαίοι υδραυλικοί. Γι’ αυτό τον σκοπό χρησιμοποίησαν κάθε μέσο, όπως κεραμικά, τούβλα, πέτρες και μολύβδινους αγωγούς, για να οδηγούν τα απόβλητα από τα σπίτια και τα δημόσια κτίρια σε τρεις κύριους οχετούς λυμάτων κατασκευασμένους από πέτρα οι οποίοι περνούσαν κάτω από τους δρόμους της πόλης και άδειαζαν το περιεχόμενό τους στον ποταμό Τίβερη, ενώ παράλληλα, είχαν φροντίσει ώστε ένα μέρος από το νερό των υδραγωγείων να κυλά μέσα στους οχετούς και να τους καθαρίζει.
Επιπλέον, οι υδραυλικοί της Ρώμης ήταν επιφορτισμένοι με τη αδιάκοπη συντήρηση των δημόσιων λουτρών, αλλά ακόμα και με το σκάλισμα των περίτεχνων διακοσμήσεων στις πέτρινες κρήνες των σιντριβανιών και των λουτήρων.
Αργότερα στον Μεσαίωνα, όταν το ενδιαφέρον για την υγιεινή και την καθαριότητα του σώματος υποχώρησε, μόνο οι πύργοι, τα μοναστήρια και τα σπίτια των πλουσίων διέθεταν αποχετευτικά και αποστραγγιστικά συστήματα. Οι ένοικοί τους μπορούσαν να προσλαμβάνουν υδραυλικούς για τους φτιάξουν νιπτήρες και μπανιέρες με πλούσια διακόσμηση ή να σκαλίσουν κρήνες με περίτεχνες μορφές ψαριών και δαιμόνων. Ήδη από τις απαρχές της ιστορίας, οι άνθρωποι προσπάθησαν να βρουν αποτελεσματικούς τρόπους να αποθηκεύουν μεγάλες ποσότητες νερού. 
Γύρω στο 2000 π.Χ., στην Ινδία κάποιοι περνούσαν το νερό μέσα σε φίλτρα από ξυλοκάρβουνα, το έβαζαν μέσα σε χάλκινα δοχεία και ύστερα το άφηναν εκτεθειμένο στο φως του ήλιου. Οι Μεσογειακοί λαοί ήσαν ειδικοί να σκάβουν πηγάδια και να συλλέγουν νερό σε στέρνες, ενώ γνώριζαν επίσης τεχνικές για να βελτιώνουν τη γεύση του πόσιμου νερού και να αφαιρούν από αυτό τυχόν βλαβερές ουσίες. Όμως η πρώτη πόλη που είχε σχετικά επαρκή αποθέματα νερού ήταν αρχαία Ρώμη, που χρωστούσε αυτό το πλεονέκτημα στα εννέα υδραγωγεία της που απλώνονταν σε μήκος από 15 μέχρι 75 χιλιομέτρων.
Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ο πρώτος τροχός που περιστρεφόταν με τη δύναμη του νερού, κατασκευάστηκε την περίοδο των τελευταίων εκατό χρόνων πριν τον Χριστό. Ο βασικός προορισμός των υδατοτροχών ήταν να γυρίζει τις μυλόπετρες που άλεθαν σιτηρά, αλλά αργότερα προσαρμόστηκαν και σε άλλες πολλές μηχανικές χρήσεις, καθιερώνοντας το νερό ως μία από τις πιο βασικές πηγές ενέργειας έως την εμφάνιση του ατμού τη δεκαετία του 1770. Παρ’ όλα αυτά, οι υδατοτροχοί είναι τόσο παλαιοί ώστε κανείς δεν μπορεί να ξέρει από ποιους ακριβώς εφευρέθηκαν. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι Αιγύπτιοι και άλλοι Μεσογειακοί λαοί είναι γνωστό ότι χρησιμοποιούσαν τη δύναμη του νερού για να αλέθουν σιτηρά, αλλά και για να αρδεύουν τους αγρούς τους. Άλλωστε, ήδη το 120 π.Χ. ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς περιέγραψε τον πρώτο γνωστό ατμοστρόβιλο. Ο ατμός ξεπηδούσε με ορμή από δύο αυλούς προσαρμοσμένους διαμετρικά στις πλευρές μίας μεταλλικής σφαίρας που περιείχε νερό που έβραζε, και την έκανε να περιστρέφεται.
Στη σημερινή εποχή τα δίκτυα των αγωγών πετρελαίου έχουν πολλά κοινά γνωρίσματα με τα σιδηροδρομικά δίκτυα. Η βιομηχανία κατασκευής αγωγών πετρελαίου αναπτύχθηκε ιδιαίτερα στην Αμερική στα τέλη της δεκαετίας του ’20, όταν εμφανίστηκε η τεχνική της ηλεκτροσυγκόλλησης χαλύβδινων σωλήνων χωρίς ραφές, ενώ ήδη πριν από αυτό, η εφεύρεση του ουραίου κλείστρου στα πυροβόλα όπλα μεταμόρφωσε τις απλές σωλήνες σε κανόνια, ρουκέτες και πυραύλους (μέσα στο ξίφος υπήρχαν σωλήνες). Έτσι, το μεγάλο κανόνι του Σαντάμ, αυτό που τέθηκε εκτός μάχης στον Πόλεμο του Κόλπου, ήταν καμουφλαρισμένο για να μοιάζει με αγωγό πετρελαίου.
Οι πυρηνικοί αντιδραστήρες που παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα, αποτελούνται επίσης από σωλήνες σε διάφορα μεγέθη και υλικά, από τις οποίες οι περισσότερες είναι θαμμένες κάτω από τη γη – “ένα τεράστιο δίκτυο, μία μάζα από σωλήνες”.
Οι σφραγίδες κλείνουν βαλβίδες ή φρεάτια. Οι βαλβίδες επιτρέπουν να κλείσει κάποιος το νερό σε ένα σημείο, χωρίς να εμποδίσει τη ροή του σε άλλα μέρη του δικτύου, ενώ τα φρεάτια ανοίγουν, όταν ο αγωγός χρειάζεται καθάρισμα.
 
Η μορφή της σφραγίδας είναι πολύ χαρακτηριστική.
Όπως θα δούμε σε λίγο, παρόμοιες σφραγίδες έχουν βρεθεί σε παλαιά μεταλλικά λουκέτα στα νησιά του Αιγαίου Πελάγους. Είναι πολύ ενδιαφέρον ότι το σχέδιο της κατασκευής τους θυμίζει τις εικόνες των δακτυλίων γύρω από τον πλανήτη Κρόνο – χαρακτηριστική εικονική απόδοση μίας περιοχής όπου ασκείται μία δύναμη (π.χ. ένα πεδίο βαρύτητας). Παράλληλα, η σφραγίδα αποτελεί μία εξαιρετικά πιστή αναπαράσταση του δευτερίου (ατόμου του βαρέως υδρογόνου) που παίζει σημαντικό ρόλο στην θεωρία του “Μπίγκ-Μπάνγκ” της μεγάλης έκρηξης κατά την γέννηση του Σύμπαντος.
 
Επιπλέον, πρόκειται για μία εξαιρετικά ακριβή μικρογραφία ενός γαλαξία, ενώ μπορεί να θεωρηθεί επίσης πολύ καλή απεικόνιση του Ενοποιημένου Πεδίου, ή της πυρηνικής δομής του χωροχρόνου κατά τάξη μεγέθους – από τα άτομα μέσα στα ζωντανά κύτταρα έως τα άστρα και τους πλανήτες.
 
Όπως το γνωστό σφυρήλατο ("γύφτικο") κλειδί του οποίου το σχέδιο ανάγεται στους Ρωμαϊκούς χρόνους, έτσι και ο χειροποίητος μηχανισμός της σφραγίδας ίσως ήταν γνωστός από πολλούς αιώνες – ήδη από τις πρώτες μέρες της υδραυλικής τέχνης. Το μυστικό της κατασκευής του περνούσε από γενιά σε γενιά σωληνοποιών και υδραυλικών, ώσπου έφτασε έως εμάς απ’ ευθείας μέσω των σφραγίδων του τάφου του Χριστού.
Η συνήθεια να τοποθετούνται πλακέτες ή μεταλλικοί δίσκοι που φέρουν διάφορα εμβλήματα ως σφραγίδες στα στόμια των σωλήνων, παραδόθηκε στους μεταγενέστερους από μία ομάδα μοναχών που ήλθαν από τους Αγίους Τόπους και εγκαταστάθηκαν στο Αιγαίο, όπου έκτισαν εκκλησίες στις οποίες ενσωμάτωσαν πολλά στοιχεία από την αρχαία τέχνη με την οποία οι Εβραίοι κατασκεύαζαν και σφράγιζαν τα πηγάδια τους.
 Εκεί αργότερα, όταν οι Μουσουλμάνοι επικράτησαν σε όλη την Εγγύς Ανατολή, οι πιστοί συνήθιζαν να αποκαλούν τον Μωάμεθ "Σφραγίδα των Προφητών". Ίσως είναι σύμπτωση, όμως λίγο πιο νότια, στην Αίγυπτο των Φαραώ, οι αστρονόμοι είχαν καταφέρει να σχεδιάσουν τους δακτυλίους του Κρόνου, προκαλώντας την εύλογη απορία των σύγχρονων συναδέλφων τους, αφού αυτό έγινε χιλιάδες χρόνια πριν την εφεύρεση του τηλεσκοπίου.
Από ένα Αιγυπτιακό βιβλίο που χρονολογείται τον 4ο αιώνα:
“Προσευχήθηκα στον Πατέρα μου με ουράνιες δεήσεις που έγραψα με τα ίδια μου τα δάκτυλα στους πίνακες του ουρανού, πριν ενσαρκωθώ στην Αγία Παρθένο Μαρία.”
Ωστόσο, η πιο εντυπωσιακή ιδιότητα της σφραγίδας του Αιγαίου είναι ότι απεικονίζει το πεδίο της ανθρώπινης συνείδησης που αφορά τις αισθήσεις (όπως η όραση κ.ά.). Υπό αυτήν την έννοια, η έβδομη σφραγίδα είναι το μυαλό σας, το οποίο Αυτός μόνος μπορεί να ανοίξει.
Η πέτρα που περιφρόνησαν οι οικοδόμοι, έγινε ακρογωνιαίος λίθος. Ψαλμ. 118. 22. 20.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ-ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ

Ιδεολογίες - Ιδεοληψίες



Οι ιδεολογίες δεν είναι θρησκείες.
Βασικά ούτε οι θρησκείες είναι θρησκείες με τον τρόπο που θέλουν να το περάσουν οι θρησκευτικοί ηγέτες στο ποίμνιο τους,δηλαδή απόλυτες αλήθειες και τρόπος ζωής που μένει αναλλοίωτος στο πέρασμα των αιώνων.
Αφού λοιπόν δεν είναι οι θρησκείες,πόσο μάλλον δεν είναι ούτε οι πολιτικές ιδεολογίες,που είναι θεωρητικοποιημένες πρακτικές και τρόποι οργάνωσης της κοινωνίας.
Όταν λοιπόν αλλάξουν οι κοινωνικές συνθήκες,οι ανάγκες του κόσμου,οι ίδιοι οι άνθρωποι,
οι τρόποι παραγωγής κι η δημιουργία του πλούτου,
οι παλιές ιδεολογίες μοιάζουν αναγκαστικά με παλιά εργαλεία,άχρηστα για τις νέες μηχανές.
Σαν να θες να φτιάξεις το κομπιούτερ με καλέμι και σφυρί...
Θα το κανε κανείς αυτό;
Κι όμως,βλέπεις συνέχεια γύρω σου "διανοούμενους",κολλημένους,που συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τις ιδεολογίες,σαν να 'ταν θρησκείες και σου προτείνουν λύσεις πάντα τόσο κλισέ.
Δε λέμε να μην έχει κάποιος έναν μπούσουλα στην σκέψη του.
Να είναι με τους πολλούς και τους φτωχότερους (αριστερός) ή με τους λίγους και ισχυρούς (δεξιός).
Να είναι,ας πούμε, υπέρ της ταξικότητας της κοινωνίας και της πυραμιδική της δομής,
 αλλά να πιστεύει (φιλελεύθερος) ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να πέσει από τα ψηλά στα χαμηλά
και αντίστροφα ή να πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχουν στεγανά ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και να είναι κάτι σαν κλειστές κάστες (συντηρητικός).
Άλλο ιδέα,άλλο ιδεολογία κι άλλο ιδεοληψία όμως.
Δογματικό κόλλημα.Αυτό είναι έτσι γιατί έτσι το λένε τα "ιερά κείμενα" της παράταξης ή του πολιτικού του χώρου.
Κι όταν τα δεδομένα,η εποχή,οι άνθρωποι αλλάζουν τι κάνουμε;Συνεχίζουμε την ίδια πορεία;
Ο Φιλελευθερισμός ήταν ένα ιδεολογικό ρεύμα της δεκαετίας του '70 κι '80 που έδινε
απαντήσεις σε ζητήματα που είχαν οι ανεπτυγμένες κοινωνίες εκείνης της εποχής.
Ό,τι ήταν να δώσει όμως το έδωσε.Μέσα απ'το δανεισμό και την απελευθέρωση των πάντων
αρχικά δημιούργησε συνθήκες ανάπτυξης,τώρα όμως;
Πρέπει οι φιλελεύθεροι της Ελλάδας να συνεχίζουν να είναι,έτσι άκριτα,με τις Τράπεζες και τις
Αγορές;Συνεχίζουν αυτοί οι θεσμοί να είναι η λύση σήμερα ή μέρος του προβλήματος;
Η Αριστέρα απ'την άλλη πρέπει να συνεχίσει να καλύπτεται πίσω από την ιδεοληψία του
Διεθνισμού;Να παίζει δηλαδή το παιχνίδι του Συστήματος που θέλει σπάσιμο συνόρων,
ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων,ανθρώπων,εμπορευμάτων και τεχνογνωσίας;
Χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι όλο αυτό κάνει (ήδη έχει κάνει),τους δυνατούς της κοινωνίας,δυνατότερους και τα λαϊκά στρώματα ακόμη φτωχότερα;
Δεν είναι λογικό ότι η αθρόα εισροή μεταναστών που έχουν να πουλήσουν μόνο την
εργασία τους σε οποιαδήποτε τιμή,το μόνο που κάνει είναι να ρίχνει τη μισθωτή εργασία της
ντόπιας εργατικής τάξης;
Χωρίς να πιάνουμε άλλες κοινωνικές παραμέτρους όπως η σύγκρουση εντελώς
διαφορετικών πολιτισμών,μεταναστών που δεν πρόκειται ποτέ να αφομοιωθούν από τις
νέες πατρίδες τους κι άλλα πολλά.




Το να αλλάζεις στάση όταν τα δεδομένα αλλάζουν ραγδαία,δεν είναι καιροσκοπισμός
είναι προσαρμογή.
Το να είσαι πχ εθνικοσοσιαλιστής το '35,δεν ήταν κατ'ανάγκη κακό.
'Ηταν μια ιδεολογία που κυριαρχούσε στην Ευρώπη τότε,έδειχνε ότι μπορούσε ν'αλλαξει
τα πράγματα,να δώσει ελπίδα στους λαούς.
Το να συνέχιζες όμως να είσαι εθνικοσοσιαλιστής το χειμώνα του '42 ή του '43 κι ενώ
έχει ξεσπάσει ο πόλεμος,έχουμε ήδη εκατόμβες νεκρών και στην Ελλάδα μάζευαν τους πεθαμένους απ'την πείνα με τα καροτσάκια του δήμου,δεν είχες καμία δικαιολογία.
Αυτό που είναι πάνω απ'όλα είναι η ζωη σου και οι ζωή των ανθρώπων που είναι γύρω σου.
Αυτών που μοιράζεστε τον ίδιο χώρο,την ίδια πατρίδα.
Αν μια Ιδεολογία καταστρέφει τις ζωές των γύρω σου ή τη δικιά σου,δεν αξίζει να συνεχίσεις
να την υποστηρίζεις μόνο και μόνο για λόγους παράδοσης.Δεν είναι θρησκεία,ούτε καν 
πίστη σε μια ποδοσφαιρική ομάδα.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΓΜΑ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΟΙ ΡΟΥΝΟΙ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΘΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΥΤΑ

ΤΑ ΝΑΖΙΣΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΓΜΑ ΠΟΥ ΥΠΕΣΤΗΣΑΝ ΟΙ ΡΟΥΝΟΙ, ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΘΟΣ ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΑΥΤΑ!
ΟΙ ΡΟΥΝΟΙ
 Μυστήριο καλύπτει τη γέννηση και τη χρήση των Ρούνων. Κάποιοι πιστεύουν ότι οι Γότθοι της Σκανδιναβίας προσάρμοσαν την ελληνική γραφή, όταν ήρθαν σε επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό, γύρω στο 200 μ.Χ. Υπάρχουν και κάποιοι που πιθανολογούν, ότι ξεκίνησαν από τη βόρεια Ιταλία, πολύ αργότερα και προέρχονται από το λατινικό αλφάβητο. Άλλοι μιλούν για το 800 μ.Χ. και ισχυρίζονται ότι επινοήθηκαν κατά τη διάρκεια της εποχής των Βίκινγκς. Αυτό που δυσκολεύει τον εντοπισμό της προέλευσής τους, είναι ότι αρχικά σκαλίζονταν σε ξύλο, υλικό που αποσυντίθεται εύκολα και κατά συνέπεια δεν αφήνει μαρτυρίες. Επίσης θεωρείται βέβαιο ότι οι Ρούνοι καίγονταν αμέσως μόλις τέλειωνε η τελετή κατά την οποία τους χρησιμοποιούσαν, ένα ακόμα γεγονός που δυσκολεύει τα πράγματα. Σήμερα πια γνωρίζουμε ότι γεννήθηκαν το 500 περίπου π.Χ. στις χώρες της βόρειας Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένων των Βρετανικών Νήσων, της Σκανδιναβίας και της Ισλανδίας. Παλαιότεροι από την Καινή Διαθήκη, ανήκουν σε μια αρχαιότατη παράδοση της οποίας αποτελούν το γραπτό μνημείο. Σύμφωνα με την παράδοση των Βίκινγκς, η λέξη rune σημαίνει «μυστήριο» ή «μυστικό που ψιθυρίζεται». Πριν ακόμα οι Γερμανικοί λαοί κατέχουν μια μορφή γραφής, χρησιμοποιούσαν γραφικά σύμβολα σκαλισμένα στους βράχους. Ιδιαίτερα διαδεδομένα στη Σουηδία, αυτά τα προϊστορικά σκαλίσματα στους βράχους, χρονολογούνται από τη δεύτερη εποχή του χαλκού (1300π.Χ). Οι ειδωλολατρικοί αυτοί λαοί δεν ήταν άγριοι, όπως ίσως πιστεύουμε. Αγαπούσαν πολύ τη Γη και σέβονταν το φυσικό περιβάλλον και τις άλλες μορφές ζωής με τις οποίες το μοιράζονταν. Αναγνώριζαν τη θεία φύση σ’ όλα τα πράγματα και την αλληλεξάρτηση όλων όσων υπάρχουν. Αντιλαμβάνονταν την ανθρώπινη ζωή σαν μια έκφραση ζωντάνιας και πίστευαν ότι έπρεπε κάποιος να τη ζήσει στο έπακρο στο Εδώ και Τώρα. Ο θάνατος δεν θεωρούνταν το τέλος της ζωής, αλλά μέρος της. Η γέννηση, η ανάπτυξη, η ωριμότητα, ο θάνατος και η αναγέννηση ήταν συνεχόμενα φαινόμενα εξέλιξης, αλλαγής και μετάβασης. Η ισότητα των φύλων ίσχυε με την έννοια, ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ισότιμοι, σαν αλληλοσυμπληρούμενα «αντίθετα» σε μια συνεργασία στην οποία ο καθένας έδινε αυτό που χρειαζόταν ή στερούταν ο άλλος. Ο Κόσμος γι’ αυτούς ήταν εξ άλλου, η συνεργασία της θηλυκής και της αρσενικής πολικότητας, που ενυπάρχει στα πάντα. Οι θεοί και οι θεές του Οντινισμού, της βασικής θρησκείας των βορείων λαών, που πήρε το όνομά της από τον αρχηγό θεό Όντιν, ήταν προσωποποιήσεις των αόρατων διανοιών, που πίστευαν ότι υπήρχαν πίσω από τις δημιουργικές και διαμορφωτικές δυνάμεις της Φύσης και του Σύμπαντος. Οι θεοί αυτοί και οι θεές δεν ήταν ψευδαισθήσεις ή αποκυήματα μιας φαντασίας, ούτε συμβολικές αναπαραστάσεις. Ήταν «πραγματικοί», επειδή ήταν εκφράσεις της συμπεριφοράς των ισχυρών φυσικών δυνάμεων και παρείχαν ένα «απτό» μέσο, που επέτρεπε στα ανθρώπινα πλάσματα να δημιουργούν μια ουσιαστική σχέση μαζί τους, παρ’ όλο που ήταν αόρατοι. Η κάθε μέρα της βδομάδας, ήταν αφιερωμένη στις θεότητες αυτές, επειδή πίστευαν ότι η κάθε μέρα διέθετε μια ιδιότητα, η οποία εξέφραζε τα χαρακτηριστικά τους.
 • Η Κυριακή (Sun-Day) ήταν αφιερωμένη στον Ήλιο, την πηγή του φωτός και της ζωής, η Υπέρτατη Πηγή από την οποία προέρχονται τα πάντα.
• Η Δευτέρα (Moon-Day) ήταν αφιερωμένη στη Σελήνη, τη θεότητα Μάνι και τη ρευστή δύναμη της άμπωτης και της παλίρροιας, που επηρεάζει τα συναισθήματα και τα υγρά του σώματος.
• Η Τρίτη (Tyrs-Day) ήταν η μέρα του θεού Τυρ και τόνιζε την προστασία που προέρχεται από την τίμια εργασία, την προσπάθεια και την εφαρμογή του νόμου, της τάξης και της δικαιοσύνης.
• Η Τετάρτη (Wonden’s-Day) ήταν η μέρα του Βόντεν - η γερμανική ονομασία του Όντιν, του πατέρα των πάντων και του Δημιουργού που υπάρχει μαζί μας και γι’ αυτό εμφανίζεται στο μέσο του εβδομαδιαίου κύκλου.
• Η Πέμπτη (Thur’s-Day) ήταν η μέρα του θεού Θωρ και συνδέεται με την γονιμότητα, την παραγωγικότητα και την μεταμόρφωση που προέρχεται από την ανάπτυξη και την εξέλιξη. 

• Η Παρασκευή (Freyja’s-Day) ήταν η μέρα της θεάς Φρέγια και συνδέεται με τη δύναμη της αγάπης και της συμπόνιας, τη θέρμη και τη φιλία καθώς και με την ελευθερία του ατόμου.
• Το Σάββατο συνδεόταν με τους τρεις Νόρνε -τις τρεις πλευρές του Χρόνου, το Παρελθόν, το Παρόν και το Μέλλον- και σήμαινε την ανάγκη για ανάπαυση και αναζωογόνηση.

 Η βασική θεότητα, ο αρχηγός θεός, ο Πατέρας των Πάντων ήταν ο Όντιν (Oddin). Το όνομα προέρχεται από το αρχαίο σκανδιναβικό όνομα «οντ», που σημαίνει άνεμος ή το πνεύμα που διαποτίζει τα πάντα. Παρουσιάζεται σαν θεός, σαν αρχηγός με επιρροή ή σαν ταξιδευτής σαμάνος και σχετίζεται άμεσα με τους Ρούνους. Αυτό που δεν είναι σαφές σ’ αυτές τις μυθολογικές αφηγήσεις, είναι το κατά πόσο ο Όντιν ήταν ένα επουράνιο ή ένα εξωγήινο πλάσμα ή κάποιος σαμάνος που αργότερα θεοποιήθηκε για τα επιτεύγματά του. Η σπουδαιότητα όμως των αφηγήσεων δεν επηρεάζεται από οποιαδήποτε υπόθεση. Ο Όντιν ο ταξιδευτής σαμάνος βίωσε τους Ρούνους σαν μια αποκάλυψη της Δημιουργικής Πνοής: από τον Όντιν τον επουράνιο Δημιουργό, στον Όντιν τον επίγειο μεταδότη. Η «αποκάλυψή» τους δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η εκ νέου ανακάλυψη αυτού που είχε «χαθεί», γιατί σύμφωνα με την προφορική παράδοση οι Ρούνοι πάνε πολύ πιο πίσω απ’ ό,τι εικάζουν οι ιστορικοί. Σύμφωνα με τους μύθους που περιγράφονται στις Έδδες, οι Ρούνοι δεν ήταν επινόηση του ανθρώπινου νου αλλά κάτι που ήδη υπήρχε και περίμενε να το ανακαλύψουν πάλι και να το αποκαλύψουν. Πολύ πιθανόν οι μύθοι να αποτελούσαν μέρος μιας φυλετικής μνήμης κάποιου παλαιότερου «πολιτισμού», αυτή δε η μνήμη να παρουσιάστηκε με μορφή τέτοια, που οι απόγονοι των επιζώντων μιας παγκόσμιας φυσικής οικολογικής καταστροφής, θα μπορούσαν να συνδεθούν. Πράγματι, οι ιερές γραφές περιέχουν και αναφορές σ’ έναν προϊστορικό πολιτισμό ο οποίος καταστράφηκε από μια οικολογική συμφορά. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι ο κατακλυσμός του Νώε στην Παλαιά Διαθήκη. Η παρακάτω ποιητική αφήγηση αναφέρει ότι ο Όντιν (Oddin), ο Πατέρας των Πάντων κρεμάστηκε από το δέντρο του κόσμου, το Yogdrasil , ανάποδα από το ακόντιό του, για εννιά μέρες κι εννιά νύχτες, χωρίς τροφή και νερό, τρυπώντας τον εαυτό του με ένα δόρυ, με σκοπό να κερδίσει τη γνώση των Ρούνων. Είναι από την Ποιητική Έδδα (1200 μ.Χ.). Οι Ρούνοι εμφανίστηκαν όταν πέταξε στο έδαφος, ενώ ήταν κρεμασμένος, τις εννέα του δόγες και μέσα στο σχήμα που αυτές δημιούργησαν, φάνηκαν ένα, μετά δύο, τρία, τέσσερα, πέντε, έξι γωνιώδη σχήματα που έφτασαν τα εικοσιτέσσερα. Έτσι φανερώθηκαν στον Όντιν εικοσιτέσσερις Ρούνοι. 
 Κρεμάστηκα από το δέντρο που το δέρνει ο άνεμος Κρεμάστηκα εννιά μέρες κι εννιά νύχτες
 Με την ίδια μου τη λόγχη μάτωσα
 Προσφορά για τον Oddin
 Προσφορά για τον εαυτό μου
 Δεμένος στο δέντρο που κανείς δε γνωρίζει
 Πού οι ρίζες του τρέχουν.
 Κανένας δε μου ‘δωσε ψωμί
 Κανένας δε μου ‘δωσε νερό
 Κοιτάζω κάτω μέσα στα βάθη της γης
 Αρπάζω τους Ρούνους
 Και με τρομαχτική κραυγή
 Λιποθυμώ
 Αφού άρχισα να συνέρχομαι
 Έρχεται η σοφία σε μένα
 Είχα πετύχει κι ήμουν χαρά γεμάτος
 Η μια λέξη με οδηγούσε σε μια άλλη
 Ο ένας άθλος μου ‘δειχνε το δρόμο για τον επόμενο

 The speech of the High One The Poetic Edda, c1200AD 


 Αυτό το ποίημα περιγράφει ένα γεγονός που μπορούμε να δούμε επίσης στις κάρτες Tarot, «ο κρεμασμένος». Παρόμοιοι μύθοι υπάρχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη και είναι ακόμα ζωντανοί στην παράδοση των Fakir στην Ινδία. Ο άνθρωπος κρεμιέται από το δέντρο και μέσα σ’ αυτή τη διαδικασία στρέφει το νου του στα βάθη του εαυτού του. Φτάνει η συγκλονιστική φώτιση όπου οι ψευδαισθήσεις της ζωής ξεσκεπάζονται. Οι Ρούνοι συμβολίζουν αυτή την αυτοανακάλυψη. Έπειτα τους μαζεύει από κάτω, σημάδι ότι αυτοί δεν δημιουργήθηκαν, αλλά μάλλον ανακαλύφθηκαν. Οι Ρούνοι δεν είναι τα γωνιώδη σχήματα με τα οποία τους παριστάνουμε, αυτά λέγονται «δόγες». Δόγα είναι ένας πάσσαλος ή ένας πήχης που χρησιμοποιείται για την υποστήριξη ενός σχήματος ή μιας κατασκευής. Για παράδειγμα, το κυρτωμένο ξύλο που έδινε το σχήμα σ’ ένα ξύλινο κάδο λεγόταν δόγα, απόλυτα ταιριαστή λέξη αφού οι Ρουνικοί σαμάνοι που ήταν μυημένοι στη «γλώσσα» των Ρούνων, τους θεωρούσαν δυνάμεις που στήριζαν και συγκρατούσαν το σύμπαν. Η λέξη δόγα σημαίνει επίσης βακτηρία, δηλαδή μπαστούνι και το πεντάγραμμο πάνω στο οποίο γράφονται οι μουσικές νότες. Οι Ρούνοι είναι μια «διαδικασία» με την οποία μεταφέρονται ή αποδίδονται οι βασικές δυνατότητες της Φύσης. Σαν δυνατότητα θα μπορούσαμε να ορίσουμε τη δύναμη που μπορεί να εκφραστεί, αλλά που δεν βρίσκεται ακόμα σε κίνηση. Με άλλα λόγια, είναι η ικανότητα να πραγματοποιεί αυτό που υπάρχει μέσα της, αλλά αυτή η ικανότητα πρέπει πρώτα να απελευθερωθεί για να μπορέσει να λειτουργήσει. Αυτή είναι η πραγματική φύση της δόγας-Ρούνου. Η δόγα-Ρούνος είναι ένα ενεργειακό πρότυπο που ενυπάρχει στη Φύση και μέσα μας. Κάθε δόγα εμπεριέχει μια δυνητική ποιότητα ή ζωτικότητα, η οποία όταν αφεθεί ελεύθερη, ενεργεί με ευφυΐα και επιφέρει αλλαγές στον υλικό κόσμο. Η δόγα-Ρούνος λοιπόν μπορεί να θεωρηθεί η υπογραφή της δυνατότητας που αντιπροσωπεύει. Οι Ρούνοι έγιναν γνωστοί αργότερα σαν ένα σύστημα γραφής αποτελούμενο από 24 γράμματα και ονομαζόταν Futhark , από τα έξη πρώτα του γράμματα, τις έξι πρώτες δόγες, όπως ακριβώς τα δύο πρώτα γράμματα Α και Β του δικού μας αλφάβητου, δίνουν το όνομά τους σ’ αυτό. Κάθε Ρούνος έχει ένα εσωτερικό νόημα και ιδιότητες συνυφασμένες μ’ αυτόν, εκτός από την απλή του σημασία και τον τρόπο που αυτός διαβάζεται. Αυτό εξηγεί γιατί χρησιμοποιήθηκαν εκτός από τη γραφή, για μαγεία και μαντική. Οι Ρούνοι όμως δεν αποκαλύφθηκαν γι’ αυτούς τους σκοπούς, αλλά για να εξυψώσουν τη ζωή, να προσφέρουν προστασία από τις αρρώστιες και να βοηθήσουν τους ανθρώπους να εναρμονιστούν με τη Φύση και τον εαυτό τους. Δεν είναι μαγικά σύμβολα ούτε απόκρυφος κώδικας. Από τον 9ο μέχρι τον 12ο αιώνα οι Ρούνοι μεταφέρονται από Νορβηγούς στην Αγγλία, Ισλανδία και όπου αυτοί ταξίδευαν. Ρουνικά κομψοτεχνήματα έχουν βρεθεί στη Ρωσία, στην Κωνσταντινούπολη, στη Γροιλανδία. Αρχαίες ρουνικές επιγραφές έχουν βρεθεί επίσης στη Β. Αμερική, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι οι Βίκινγκς είχαν φτάσει στην Αμερική πριν τον Κολόμβο. Οι Ρούνοι άγγιζαν κάθε μορφή ζωής από την πιο ιερή μέχρι την πιο πρακτική. Υπήρχαν Ρούνοι για να επιδρούν στις καιρικές συνθήκες, στις παλίρροιες, για την κτηνοτροφία, τον έρωτα, τη θεραπεία και το θάνατο. Σκαλίζονταν σε φυλαχτά, σε ποτήρια, σε πολεμικά ακόντια, στα υπέρθυρα των σπιτιών, στις πλώρες των πλοίων. Τους χρησιμοποιούσαν στο εμπόριο και τις συναλλαγές και ακόμα τους σκάλιζαν σε υπερμεγέθη πέτρινα μνημεία, στη μνήμη όσων είχαν σκοτωθεί στις μάχες, μνημεία που βλέπουμε ακόμα σήμερα κατά χιλιάδες στην αγροτική Σουηδία. Οι Ρούνοι συνδέθηκαν επίσης με θρησκευτικές δοξασίες και έθιμα. Κάθε Ρουνικό σύμβολο κατείχε όπως ήδη αναφέραμε, ένα όνομα, έναν ήχο και το πιο σημαντικό, ένα πλούσιο σύνολο συνδεδεμένων εννοιών. Οι σαμάνοι, που είχαν μυηθεί στη γνώση των Ρούνων έπαιξαν τεράστιο και σημαντικό ρόλο σ’ αυτό. Άντρας ή γυναίκα, ο σαμάνος ήταν ένα πνευματικό μέλος της κοινωνίας που έδωσε στον κάθε Ρουνικό χαρακτήρα το συμβολικό του νόημα και ως εκ τούτου και τη μυστική του δύναμη. Ο σαμάνος ήταν μια φιγούρα με μεγάλη επιρροή στην κοινωνία της φυλής τόσο ώστε να θεραπεύει ασθένειες, να βοηθά στη γονιμότητα, να εξασφαλίζει μια καλή σοδειά και να λύνει πολλά άλλα καθημερινά θέματα. Το πιο αξιοσημείωτο ήταν ότι προστάτευε τη φυλή από τους εχθρούς, τόσο στο σωματικό επίπεδο όσο και στο ψυχικό. Σε πολλούς πολιτισμούς και για πολλές χιλιάδες χρόνια ο σαμάνος ήταν το πρόσωπο που μπορούσε να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του κόσμου των θεών και του κόσμου των καθημερινών ανθρώπων, χρησιμοποιώντας τη φυσική του ικανότητα να επικοινωνεί με τον πνευματικό κόσμο. Μ’ αυτή την έννοια ήταν κάτι σαν αγωγοί της ίδιας της φύσης, θεωρώντας τους θεούς και τις θεμελιώδεις φυσικές δυνάμεις ένα και το αυτό πράγμα. Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι σαμάνοι έκαναν την σύνδεση με τον άλλο κόσμο, όταν βρίσκονταν σε κατάσταση έκστασης ή όταν χόρευαν, όταν νήστευαν ή διεύθυναν τις τελετές. Οι σαμάνοι ήταν ένα ζωτικό μέρος της κουλτούρας των Ρούνων. Εκλέγονταν ειδικά, εκπαιδεύονταν και ξεχώριζαν από τους άλλους ανθρώπους της κοινότητας. Αν και τους σέβονταν για τις γνώσεις τους οι σαμάνοι επίσης προκαλούσαν μεγάλο φόβο με τις υπερφυσικές τους δυνάμεις. Σε πολλά μέρη του κόσμου ο σαμανισμός υπάρχει ακόμα και οι σαμάνοι ακόμα ζουν σ’ έναν αυτοεπιβαλλόμενο περιορισμό ζώντας σ’ ένα ξεχωριστό επίπεδο τυλιγμένοι στο μαγικό τους σύμπαν.        Η θέση του σαμάνου περνάει από γενιά σε γενιά και παραμένει στην οικογένεια από μητέρα σε κόρη και από πατέρα σε γιο. Στα χρόνια του Χριστιανισμού, οι Ρούνοι εξαφανίζονται. Η εκκλησία θεώρησε έργο της να θέσει εκτός νόμου τη χρήση τους και να καταστρέψει κάθε απόδειξη της ύπαρξής τους. Εκκλησίες χτίζονται σε ιερούς τόπους και οι ειδωλολατρικές γιορτές Ystre (Easter) - γιορτή αφιερωμένη στον Ystre, το θεό της γονιμότητας, κατά την οποία κάθε άνοιξη, γιόρταζαν την αναγέννηση της ζωής μετά τον κρύο θάνατο του χειμώνα και Saturnalia (Christmas) - υιοθετούνται από τους χριστιανούς για τους δικούς τους σκοπούς. Οι πρώτοι χριστιανοί επίσης, αφοσιώθηκαν στο να εξαλείψουν κάθε άλλον θεό εκτός από τον δικό τους. Από δω και πέρα δεν θα υπήρχε γιορτή, ούτε μαγική τελετουργία, ούτε κανένα άλλο είδος λατρείας έκτός κι αν υπήρχε η συγκατάθεση από την Χριστιανική Εκκλησία. Όμως αυτό πήρε πολύ χρόνο και ειδικά στα βόρεια της Ευρώπης, η χρήση των Ρούνων, η ειδωλολατρική λατρεία των θεών και οι μαγικές τελετουργίες, μεταφέρθηκαν κανονικά μέχρι τουλάχιστον τις αρχές της δεύτερης χιλιετίας του Χριστιανισμού. Στα χρόνια του Μεσαίωνα οι άνθρωποι απάντησαν στην αδιαλλαξία της εκκλησίας με την ενσωμάτωση των Ρουνικών συμβόλων κατευθείαν στα ξύλινα σπίτια τους, τοποθετώντας γύψινες αναπαραστάσεις Ρούνων στα ξύλινα δοκάρια των σπιτιών, έτσι ώστε οι κάτοικοί τους να έχουν τη δύναμη των Ρούνων που βρίσκονταν από πάνω τους. Μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλά σπίτια στη βόρεια Ευρώπη, στα οποία τα Ρουνικά σχέδια είναι ακόμα ορατά. Μια προφορική όμως παράδοση, όπως αυτή των Ρούνων εξαρτάται από την κοινωνική σταθερότητα. Οι κοινωνίες σιγά σιγά άρχισαν να διασπώνται και καθώς τα παιδιά άφηναν τα σπίτια τους για ν’ αναζητήσουν την τύχη τους στις μεγάλες πόλεις η γνώση της παράδοσης σύντομα άρχισε να εξαφανίζεται. Οι Ρούνοι όμως δεν χάθηκαν εντελώς. Ανακαλύφθηκαν εκ νέου στις αρχές του εικοστού αιώνα, στα τέλη της βικτοριανής εποχής σε μια αναβίωση του αποκρυφισμού και του πνευματισμού. Η αναβίωση ξεκίνησε από τον Γερμανό αποκρυφιστή Γκουίντο Φον Λιστ και εμφάνισε βασικά τους Ρούνους σαν ένα σύστημα μαγείας, ένα μέσο για τον χειρισμό των Ρουνικών δυνάμεων για την εκπλήρωση των επιθυμιών του ατόμου και για την πρόβλεψη του μέλλοντος. Έγιναν έτσι εργαλείο της βούλησης για την άσκηση ελέγχου και όχι βοήθημα για το πνεύμα με σκοπό την κατανόηση του εαυτού μας και του σύμπαντος και την εξύψωση της ζωής μας μέσα από την εναρμόνισή μας με τις φυσικές δυνάμεις. Ο Φον Λιστ γεννήθηκε στη Βιέννη το 1848 και από πολύ νέος έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για τη γερμανική μυθολογία, το μυστικισμό και τη λαογραφία. Το 1890 με την πρώτη έκρηξη της Θεοσοφίας και την έκδοση στα γερμανικά του βιβλίου της Μαντάμ Μπλαβάτσκυ “Το Μυστικό Δόγμα”, ο μυστικισμός συνεχίζει να αναβιώνει και ο Φον Λιστ αφοσιώνεται εξ ολοκλήρου στον Ρουνικό μυστικισμό, τον παρουσιάζει σαν μαγικό σύστημα και γράφει οκτώ βιβλία με θέματα τον αποκρυφισμό, τα άρια σύμβολα και έθιμα και τη μαγική χρήση των Ρούνων. Η λέξη Άριος προέρχεται από μια σανσκριτική λέξη που σημαίνει «ευγενής» και αναφέρεται στους απογόνους της ινδοευρωπαϊκής φυλής. Το ενδιαφέρον του για τον γερμανικό εθνικισμό τον οδηγεί στην ίδρυση της Εταιρείας της Θούλης, που ήταν τάγμα εσωτερισμού και πολιτική λέσχη της δεξιάς. Η Εταιρεία της Θούλης πρέσβευε την τευτονική ανωτερότητα και την αμιγή φυλετική και ιδεολογική καταβολή. Λέγεται ότι ο Αδόλφος Χίτλερ, ο Ρούντολφ Ες , ο Χέρμαν Γκέριγκ και ο Χίμλερ ήταν μέλη της και επηρεάστηκαν από τις διδασκαλίες του Φον Λιστ, ο οποίος πέθανε το 1919, αλλά όταν οι Ναζί το 1933 ήρθαν στην εξουσία κι έκαναν θρησκεία τον εθνικισμό και την φυλετική ανωτερότητα, το βασικό τους δόγμα είχε τις ρίζες του στον αποκρυφισμό. Η χρήση των Ρουνικών συμβόλων από τους Ναζί βασίστηκε στο σύστημα και τους στοχαστικούς αφορισμούς του Φον Λιστ, αλλά εισήγαγαν κι ένα νέο συμβολισμό που έδινε έμφαση στον αγώνα, στον έλεγχο και την κυριαρχία κι έτσι έδωσαν τεχνητή σημασία στους Ρούνους. Για παράδειγμα υιοθέτησαν τον Ρούνο SOL σαν έμβλημα των τρομερών Ες-Ες, τον Ρούνο TYR για το κίνημα της χιτλερικής νεολαίας, η δε σβάστικα (λέξη που έχει τη βάση της σε δύο σανσκριτικές λέξεις που και οι δύο μαζί σημαίνουν «ευεξία»), που υιοθετήθηκε το 1920 σαν το επίσημο έμβλημα του Εθνικού Σοσιαλιστικού κινήματος, μετά από πρόταση του ίδιου του Χίτλερ και που την επέλεξε σαν έμβλημα της αναβίωσης της εθνικής ζωής στη Γερμανία, ήταν το αρχαίο σύμβολο του Τροχού της Ζωής και έδειχνε την κίνηση του ήλιου, τα τέσσερα κύρια σημεία του ορίζοντα και τα τέσσερα δευτερεύοντα, καθώς επίσης και τις τέσσερις εποχές. Ο Χίτλερ αντέστρεψε το σύμβολο σε φορά αντίθετη με τους δείκτες του ρολογιού, πιστεύοντας ότι χρησιμοποιούσε δύο Ρούνους S τον ένα πάνω στον άλλο, που υποδήλωναν την ελκτική δύναμη της πηγής του φωτός και της ζωής. Όταν ενεργοποιείται μια θετική δύναμη και η φυσική της ροή αντιστρέφεται με την εφαρμογή εξωτερικής πίεσης, εμφανίζεται αστάθεια, η ροή είναι ταραγμένη και χαοτική και απελευθερώνονται αρνητικές δυνάμεις. Έτσι, από σύμβολο του Τροχού της Ζωής, έγινε το αντίθετο: σύμβολο του θανάτου, της καταστροφής και του χάους. Έτσι, οι Ρούνοι υπέστησαν μεγάλο πλήγμα από τη σύνδεσή τους με τον αποκρυφισμό, τη μαγεία και τις δόλιες δυνάμεις του Ναζισμού. Η σημασία τους κηλιδώθηκε καθώς οι άνθρωποι συνέδεαν αυτά τα σύμβολα με τον ρατσισμό, την τρομοκρατία και την καταστροφή. Όμως ποτέ οι Ρούνοι δεν χρησιμοποιούνταν για εγωιστικούς ή δόλιους σκοπούς, ούτε σαν εργαλείο για την αποκάλυψη της Μοίρας. Δόθηκαν στην ανθρωπότητα σαν δώρο και ευλογία, κάτι που δεν είχε γίνει αντιληπτό για πάρα πολύ καιρό. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη πραγματική φύση των Ρούνων και μέσα από αυτή την κατανόηση να εννοήσουμε πληρέστερα τα θαύματα της Φύσης και του φυσικού περιβάλλοντος και να ενισχύσουμε το σεβασμό μας γι’ αυτά. Κατανοώντας την πραγματική τους φύση, μπορούμε να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας και να καθορίσουμε τον υποκείμενο σκοπό της ζωής μας. Οι Ρούνοι μπορούν να μας μάθουν τη σημασία που έχει το κοίταγμα μέσα μας και η βίωση από εμάς τους ίδιους της σχέσης μεταξύ του απτού και του πνευματικού, του εκδηλωμένου και του μη εκδηλωμένου, του εκτός και του εντός. Ο καθένας περιέχει μια υπερβατική δύναμη που ενυπάρχει στη Φύση και σε μας και δηλώνει τις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά των δυνάμεων που επηρεάζουν αυτό που εκδηλώνεται και αυτό που φεύγει από την υλική ύπαρξη. Με τον ίδιο τρόπο, σαν ιδιότητες της ψυχής, οι Ρούνοι εκφράζουν τις εμπειρίες μας, αυτά που επηρεάζουν τη ζωή μας σήμερα και αυτά που βρίσκονται στη διαδικασία της μετάβασης και της μεταμόρφωσης. Σύμφωνα με τη σύγχρονη Φυσική, η βασική ουσία της ύλης βρίσκεται σε υποατομικό επίπεδο, πέρα από άτομα και μόρια, εκεί όπου η ύλη κι η ενέργεια εναλλάσσονται. Η βασική αυτή μονάδα της ύλης και ενέργειας λέγεται κβάντο –ένα αόρατο σήμα ή διακύμανση που προηγείται τόσο των ώσεων της ενέργειας, όσο και των μορίων της ύλης. Σε αυτό το πιο ανεπαίσθητο επίπεδο υπάρχει το μεγαλύτερο δυναμικό της ενέργειας και από δω ξεκινούν οι Ρούνοι. Στην αυγή της νέας χιλιετίας, η ανθρωπότητα έχει φτάσει σε μια κρίσιμη φάση όπου υπάρχει μια σαφής επιλογή. Παρ’ όλες τις μεγάλες εφευρέσεις και τα θαύματα της σύγχρονης τεχνολογίας, ο κόσμος μας οδεύει προς μια μεγάλη κρίση. Είτε θα επιλέξουμε την πνευματική χρεοκοπία και τον εκφυλισμό, είτε μπορούμε να επιλέξουμε να επεκτείνουμε την ανθρώπινη συνείδηση σε ανώτερα πεδία επίγνωσης κι έτσι να αντιληφθούμε την πολυδιάστατη φύση της Πραγματικότητας και να δημιουργήσουμε μια Χρυσή Εποχή
http://aftospougyreva.blogspot.gr/p/blog-page_11.html

Παρασκευή, 5 Φεβρουαρίου 2016

2016: ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΠΙΒΡΑΝΔΥΣΗΣ[Αστρολογική ανάλυση]

2016: ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΣΕ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΠΙΒΡΑΝΔΥΣΗΣ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Σε προηγούμενο άρθρο μου για τον ρόλο του Ποσειδώνα στον χάρτη της Ελλάδας , σας περιέγραψα συνοπτικά το πρόβλημα και τις αιτίες της κρίσης που μαστίζει την Ανθρωπότητα στις μέρες μας, αλλά και τους επερχόμενους κινδύνους για την Ανθρωπότητα στο άμεσο μέλλον εξ αιτίας της έκρηξης του υπερπληθυσμού. Σας έγραψα επίσης ότι το πρόβλημα αυτό επιτείνεται εξ αιτίας της λειτουργίας της παραοικονομίας του χρήματος που χοντρικά είναι περίπου 10πλάσια από την πραγματική οικονομία (ΠΕΠ) και που λειτουργεί σαν “καταστρεπτικός θόρυβος” πάνω στην πραγματική οικονομία, μια και, για παράδειγμα, ο Σόρος μπορεί με 50 δις - δηλαδή αέρα κοπανιστό μια και τα κεφάλαια αυτά δεν έχουν αντίκρισμα σε “σκληρές” αξίες όπως ο χρυσός κλπ - να “αγοράσει” μια ολόκληρη Χώρα, άρα και να αποκτήσει έλεγχο πάνω σε πραγματικούς πόρους της οικονομίας.
Η ΝΤΠ που επισήμως ξεκίνησε με την ομιλία του Μπους το 1991, είναι μια κοινή προσπάθεια των παγκόσμιων οικονομικών κατεστημένων – τράπεζες, πολυεθνικές και αγορές – που έτσι και αλλιώς ως σύνολο ελέγχονται από 50 το πολύ οικογένειες. Στα χρόνια που μεσολάβησαν, φαίνεται ότι υπήρξε μία διάσταση συμφερόντων ανάμεσα στο ΔΜΚ (Διεθνές Μεγάλο Κεφάλαιο η Αγορές) – που λειτουργεί την χρηματιστηριακή παραοικονομία και που φαίνεται ότι μεταξύ των άλλων “ξεπλένει” κεφάλαια για λογαριασμό των άλλων συμφερόντων ΔΠΚ (Διεθνές Παραγωγικό Κατεστημένο η Μονοπώλια και Τράπεζες ) και στο ΔΠΚ. Και αυτό γιατί, ο μόνος τρόπος για το ΔΠΚ να συνεφέρει την παγκόσμια οικονομία είναι να “καταργήσει” την παραοικονομία του χρήματος η τουλάχιστον να βάλει κανόνες τέτοιους, που να ισορροπήσουν την προσφορά και την ζήτηση κεφαλαίων. Πέρα λοιπόν από την φορολόγηση του ΔΜΚ όπως και της αντικατάστασης της συνθήκης του Bretton Woods - πάνω στην οποια στηρίζεται η δομή της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας – από μια σύγχρονη, όπως πρότεινε ο “παραιτηθείς” στην συνέχεια, προηγούμενος Πάπας , ένα άλλο μέτρο είναι και η καθιέρωση ενός μοναδικού παγκόσμιου νομίσματος και μάλιστα άυλου. Κάτι τέτοιο όμως βάλλει ευθέως κατά των συμφερόντων του ΔΜΚ που με την σειρά του δημιουργεί προβλήματα στα συμφέροντα του ΔΠΚ. Η ιστορία με την Γεωργία το 2008, την Ουκρανία το 2012, την Αραβική Άνοιξη και την ISIS, αλλά και παλιότερα με την Γιουγκοσλαβία, καθώς επίσης και το Μεταναστευτικό – που δεν αφορά μόνο στην Ευρώπη, αλλά και στις ΗΠΑ και στην Αυστραλία, αλλά και στην Νότια Αφρική - θα πρέπει να ληφθούν υπόψη ως συστατικά αυτής της αντιπαράθεσης.
Όλα όσα λοιπόν, βιώνει η Ανθρωπότητα, αλλά και η Χώρα μας από το 1991 και δώθε, θα πρέπει να ιδωθούν μέσα στο προαναφερθέν πλαίσιο, με ημερομηνία λήξεως το 2020 όταν το stellium του Πλούτωνα, του Κρόνου, του Δία και του Αρη στο τέλος του Αιγόκερου τον Μάρτιο του 2020, θα διαμορφώσει σκηνικό παγκόσμιας περιφερειακής σύγκρουσης, που θα εκδηλωθεί το καλοκαίρι , εκτός εάν εν τω μεταξύ επιλυθούν οι διαφορές με διαπραγματεύσεις (η Αφροδίτη από τον Ταύρο ίσως συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση).
Στην σημερινή μου ανάρτηση θα σας αναλύσω τι περιμένω να συμβεί το 2016.
ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΟΥ 2016
H Έκλειψη του Μαρτίου του 2016 (σχημα 1) είναι ολική και γίνεται στην 19η μοίρα των Ιχθύων (2ος δεκανός – που συνδέεται με παλιρροϊκά κύματα και πλημμύρες, αλλά και με θανάτους διασημοτήτων κατά τον Raphael) σε συζυγία με τον απλανή Fomalhaut.
Οι Ιχθείς κυβερνάνε την Ευρώπη (ως σύνολο), την Ανατολική Μεσόγειο, την Αίγυπτο, την Νότια Ασία αλλά και το Βατικανό και τον Ισλαμισμό.
Η Έκλειψη είναι ορατή στις Ινδίες, την Νοτιο-ανατολική Ασία, την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία και την δυτική περιοχή των ΗΠΑ.
H Έκλειψη έχει να κάνει με την “ αδυναμία/ ανικανότητα των κρατούντων να δημιουργήσουν εκείνο το αναπτυξιακό περιβάλλον που θα επιτύχει πλεονασματικούς προϋπολογισμούς, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται πληθωριστικά φαινόμενα, και κατασπατάληση πόρων σε μη παραγωγικές δραστηριότητες”.
Η συζυγία της Έκλειψης με τον Fomalhaut, όχι μόνο επιβεβαιώνει τα προαναφερθέντα, αλλά δίνει και μια άλλη διάσταση στο πρόβλημα. Διάσταση που έχει να κάνει αφενός με τους παρατρεχάμενους της Εξουσίας και τον ρόλο που παίζουν, αλλά και αφετέρου με την ύπαρξη μυστικών συμφωνιών που εμποδίζουν την υγιή ανάπτυξη της Οικονομίας.
Η συζυγία της Έκλειψης με τον Νοτιο Δεσμό, δείχνει την αχίλλειο πτέρνα του συστήματος της παγκόσμιας Οικονομίας – τις μεταφορές και τα μεταφορικά δίκτυα – που όχι μόνο ευνοούν συνθήκες λαθρεμπορίου γενικότερα και ενέργειας και ναρκωτικών ειδικότερα, αλλά αποτελούν και μια από τις κύριες αιτίες απώλειας εσόδων για τα κράτη.
Ο σχηματισμός του μεγάλου σταυρού (1) της Έκλειψης (ΣΧΗΜΑ 2) μας λέει ότι “οι υπερβολικοί και εσκεμμένοι περιορισμοί στην λειτουργία της δικαιοσύνης - είτε για λόγους φιλοσοφικούς, είτε για λόγους σκοπιμοτήτων που έχουν να κάνουν με την διαφθορά, αλλά και με την ανάμειξη της θρησκείας στα πολιτικά δρώμενα - διευκολύνει την ανάπτυξη της παραοικονομίας σε διεθνικό επίπεδο και οδηγεί τα κράτη σε κατάσταση αδυναμίας να υπερασπισθούν τις εθνικές οικονομίες τους, εμποδίζοντας την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής.”
Ο σχηματισμός του μεγάλου τετραγώνου (2) (ΣΧΗΜΑ 2) μας λέει ότι “οι παγκοσμιοποιητές εκμεταλλεύονται την αναποφασιστικότητα των μαζών να διεκδικήσουν αυτά που τους ανήκουν ή και τον φόβο που καλλιεργείται στις μάζες από βίαιες επαναστατικές ενέργειες η και τις συνέπειες του μεταναστευτικού προβλήματος η και την αναποφασιστικότητα αλλά και φοβία που οι εθνικές κυβερνήσεις επιδεικνύουν για την αξιοποίηση των εθνικών ενεργειακών πόρων, προκειμένου αφενός να προετοιμαστούν μυστικά για επιβολή νέων μελλοντικών περιορισμών αλλά και αφετέρου να αποκρύψουν πόρους προκειμένου να τους αξιοποιήσουν στο μέλλον επ’ ωφελεία τους”.
Ο σχηματισμός (3) (ΣΧΗΜΑ 2) μας λέει ότι “οι παγκοσμιοποιητές προκειμένου να επιβάλλουν την θέληση τους δεν θα διστάσουν να επιβάλλουν δικτατορικά καθεστώτα η και να απειλήσουν ή και να κάνουν κατάχρηση της δύναμης πυρός που ελέγχουν ακόμα και ενάντια σε κράτη που παραδοσιακά θεωρούνται ως σύμμαχοι τους ή και υπό τον έλεγχο τους”.
Ο σχηματισμός (4) (ΣΧΗΜΑ 2) μας λέει ότι καταρχήν “θα πρέπει να περιμένουμε ένα περίεργο – αλλά αναμενόμενο - μπλέξιμο της Θρησκείας με την Δικαιοσύνη με την έννοια ότι η τελευταία διαμορφώνει θέσεις για την πρώτη, η και σε κάποιες άλλες χώρες το αντίστροφο”. Μας λέει επίσης ότι “θα αναδειχθούν εθνικές ηγεσίες που θα έχουν την ικανότητα να γεφυρώσουν τις ανάγκες των μαζών με τις απαιτήσεις των επικυρίαρχων και του επιχειρηματικού κατεστημένου, μέσα από διαπραγματεύσεις”.
Τον Απρίλιο του 2016 ο Άρης και ο Δίας γυρνάνε στατικοί/ανάδρομοι και η θέση τους απεικονίζεται με τον μεγάλο σταυρό της 17/4/2016 (ΣΧΗΜΑ 2). Ο σχηματισμός αυτός μας λέει ότι “η παρουσίαση ψευδών στοιχείων (δημιουργική λογιστική) για την κοινωνικό-οικονομική πραγματικότητα - με την οποία οι κυβερνήσεις επιχειρούν να ωραιοποιήσουν την αποτυχία των οικονομικών μέτρων που επιβάλλει το κυρίαρχο πολιτικό-οικονομικό σύστημα της εποχής (νεοφιλελευθερισμός) σε συνδυασμό με την ανάμειξη του θρησκευτικού στοιχείου για κάποιες περιοχές του Κόσμου – οδηγούν σε εξέγερση και απόρριψη των εν λόγω μέτρων αλλά και περεταίρω επιδείνωση του παγκόσμιου κοινωνικό-οικονομικού κλίματος, εξ αιτίας της έλλειψης εμπιστοσύνης στην ακολουθούμενη πολιτική”. Δηλαδή, πόλεμοι εμπορικοί και θρησκευτικοί παγκοσμίων επιπτώσεων εξ αιτίας της εμμονής των παγκοσμιοποιητών στο νέο-φιλελεύθερο μοντέλο διαχείρισης της Οικονομίας που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των διεθνών μονοπωλίων.
Η Έκλειψη του Σεπτεμβρίου 2016 (Σχημα 3) γίνεται στην 10ο της Παρθένου – “η αδυναμία να συμβιβασθούν οι ανάγκες των μαζών με τα σχέδια του επιχειρηματικού κατεστημένου οδηγεί σε πιθανή εξέγερση των μαζών” – στον 1ος δεκανό – σύμφωνα με τον Raphael υποδεικνύει μεγάλες συμφορές και τον θάνατο (μεταφορικό ή κυριολεκτικό ) ηγετών - και σε συζυγία με τον απλανή Regulus – “προσωρινή δόξα αλλά και κίνδυνος από εχθρούς και δήθεν φίλους που τελικά οδηγεί στην ατιμωτική πτώση και πιθανά βίαιο θάνατο” [Robson V. –The Fixed Stars & Constellations in Astrology, p195].
H Έκλειψη γίνεται στο Νότιο Ημισφαίριο περνά από την Μέση Αφρική και είναι ορατή από την Νότια Αμερική και την Αυστραλία. Η Έκλειψη επίσης επηρεάζει χώρες που χαρακτηρίζονται ως Παρθένοι, όπως η Ελβετία, η Ελλάδα, η Τουρκία, η Κροατία, η Ουραγουάη, οι Δυτικές Ινδίες, η Βραζιλία, η Χαβαη, το Κογκο, η Αιγυπτος, το Ιρακ, η Ροδεσία, το Βιετνάμ.
Η Έκλειψη βρίσκεται σε συζυγία με την αντίθεση του Βορείου Δεσμού με τον Ποσειδώνα και τετραγωνίζεται από την συζυγία Κρόνου και Άρη. Η διάταξη αυτή σημαίνει ότι “η αιτία της ανόδου αλλά και της πτώσης των ηγεσιών της περιόδου θα έχει να κάνει με την αποτυχία των αναπτυξιακών σχεδίων – εξ αιτίας της αδυναμίας ελέγχου του λαθρεμπορίου αλλά και της ανυπαρξίας οργανωμένων δράσεων η και της ασυνεννοησίας ανάμεσα σε συμμάχους /συνεταίρους – και την χρησιμοποίηση της δημιουργικής λογιστικής ως εργαλείου απόκρυψης η και ωραιοποίησης των στοιχείων, προκειμένου να αποκρύψουν τις κακές συνθήκες διαβίωσης των μαζών”.
Μια άλλη όμως ερμηνεία του ίδιου σχηματισμού είναι πολύ πιθανό να έχει να κάνει και με τα οικονομικά των διαφόρων Εκκλησιών – επισήμων και αιρέσεων – που μπορεί και να αποκαλύψει τον ρόλο των Εκκλησιών στην διοίκηση των παγκόσμιων οικονομικών και ειδικά όσον αφορά στο τραπεζικό σύστημα.
Ο συνδυασμός των όψεων των παρατιθέμενων σχηματισμών της Έκλειψης του Σεπτεμβριου 2016 (Σχημα 4), μας λέει ότι “το ΔΜΚ (Διεθνές Μεγάλο Κεφάλαιο η Αγορές) – που αγωνιά στην σκέψη ότι μπορεί να χάσει τα πάντα, μια και στην φάση αυτή δεν έχει στηρίγματα - παρασκηνιακά πιέζει και επιτυγχάνει την σύγκλιση μιας παγκόσμιας διάσκεψης με επίσημο αντικείμενο τα μέτρα για την καταπολέμηση της οικολογικής καταστροφής της Γής και την ανάγκη δημιουργίας νέων διαδρόμων μεταφορών για να μειωθούν οι συνέπειες οικολογικών καταστροφών” (!). Στην πράξη όμως το θέμα αφορά στον έλεγχο του λαθρεμπορίου – ναρκωτικών και ενεργειακών προϊόντων - και στην ευκαιρία που παρουσιάζεται για μεγαλύτερα κέρδη από τους νέους δρόμους μεταφορών, δεδομένου του ότι στην υφιστάμενη κατάσταση οι φανταμενταλιστές ελέγχουν το εμπόριο αυτό και τροφοδοτούν τον αγώνα τους με το προϊόν του λαθρεμπορίου αυτού. Κάποιος βέβαια πρέπει να πληρώσει και στην φάση αυτή οι Κυβερνήσεις των αναπτυγμένων χωρών είναι σε συντηρητική διάθεση απασχολημένες περισσότερο με το πώς θα εφαρμόσουν/περάσουν τις αλλαγές που επιβάλλουν οι καιροί σε θέματα διακυβέρνησης, κοινωνικής οργάνωσης και τάξης και ακόμα ακόμα σε θέματα Θρησκείας (!) χωρίς να αμφισβητηθούν από τους λαούς των χωρών τους. Κρίνουν, λοιπόν, ότι η καλύτερη και σκληρότερη αστυνόμευση των επαναστατημένων περιοχών του Κόσμου, βραχυπρόθεσμα θα έχει καλύτερα αποτελέσματα. Κάτι όμως που δεν φαίνεται να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του ΔΜΚ, που με την σειρά του προβοκάρει μια ξαφνική διακύμανση των νομισματικών συνθηκών προκειμένου να δημιουργήσει συνθήκες κόστους τέτοιες, που θα προκαλέσουν τέτοια δυσφορία στους λαούς των αναπτυγμένων χωρών, ώστε να ασκήσουν πίεση στις ηγεσίες τους προκειμένου να περάσουν τα σχέδια των ΔΜΚ για νέους διαδρόμους μεταφορών.
Ξαναγυρνώντας στον χάρτη της Έκλειψης, βλέπουμε ότι ενεργοποιείται και ο σχηματισμός του παρατιθέμενου Σχήματος (5), που επιβεβαιώνει αφενός την χωροφυλακίστικη λογική των μέτρων που θα θελήσουν να πάρουν οι μεγάλες δυνάμεις προκειμένου να κερδίσουν χρόνο αλλά και να διασφαλίσουν τα γεωστρατηγικά συμφέροντα τους και να συνεχίσουν να έχουν τον έλεγχο των παραγωγικών πόρων, αλλά και αφετέρου το ότι οι παγκοσμιοποιητές του ΔΜΚ, παρόλο το στρίμωγμα τους, δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια . Η ερμηνεία που δίνω στον σχηματισμό είναι ότι “επειδή υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις λαϊκές ανάγκες και στις επιδιώξεις των παγκοσμιοποιητών υλοποιούνται ανατρεπτικές δραστηριότητες - έστω και συγκαλυμμένες- που αποσκοπούν στην εξέγερση κατά των σχεδίων εκσυγχρονισμού που θέλουν να επιβάλλουν οι παγκοσμιοποιητές, προκειμένου να δυσφημισθεί η χώρα στην διεθνή κοινότητα και να δημιουργηθούν συνθήκες επιβολής δικτατορικών καθεστώτων, που θα διευκολύνουν τα σχέδια των παγκοσμιοποιητών”.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ 2016
Ανακεφαλαιώνοντας τα του σκηνικού που θα επικρατήσει το 2016 θα παρατηρήσουμε τα ακόλουθα.
Καταρχήν φαίνεται ότι υπάρχει μια διαφοροποίηση των στόχων και των μεθοδεύσεων των ηγετών των αναπτυγμένων χωρών, σε σχέση με τις επιδιώξεις των παγκοσμιοποιητών. Η διαφοροποίηση αυτή συνίσταται στο ότι οι ηγέτες των αναπτυγμένων χωρών φαίνεται να θέλουν να εκσυγχρονίσουν τις χώρες τους με κριτήρια εθνο-κεντρικά, ενώ οι παγκοσμιοποιητές ενδιαφέρονται στην συνέχιση του σχεδίου τους για παγκόσμια κυριαρχία, αφενός συνεχίζοντας να ελέγχουν την παγκόσμια παρα-οικονομία αλλά και αφετέρου αρνούμενοι να συμμετέχουν στην χρηματοδότηση του προγράμματος εκσυγχρονισμού επιμένοντας ότι το πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να χρηματοδοτηθεί από τους εθνικούς προϋπολογισμούς των υποκείμενων τον εκσυγχρονισμό χωρών, στους οποίους όμως αυτοί δεν θα έχουν καμία συνεισφορά, πέρα από το να περιμένουν να εκμεταλλευτούν για την τσέπη τους τα αποτελέσματα..
Οι ηγεσίες των αναπτυγμένων χωρών προκειμένου να διασφαλίσουν την απρόσκοπτη τροφοδοσία σε πρώτες ύλες και σε ενέργεια, καταφεύγουν σε δοκιμασμένες σκληροπυρηνικές συνταγές ελέγχου των περιβαλλοντικών συνθηκών των οικονομιών των χωρών τους – γνωστές από την εποχή της αποικιοκρατίας - δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό σοβαρές εστίες αντίστασης στις οποίες πρωτοστατεί το θρησκευτικό στοιχείο ως πόλος έλξης της δυσφορίας των καταπιεζόμενων λαών.
Οι παγκοσμιοποιητές, πετώντας την μπάλα στην εξέδρα προτείνουν ένα σχέδιο αναθέρμανσης της παγκόσμιας οικονομίας βασισμένο στην οικολογική ανάπτυξη και στην ανάπτυξη νέων διαδρόμων μεταφορών, με το επιχείρημα της τιθάσευσης του σχετικού κόστους. Ταυτόχρονα όμως φροντίζουν να προκαλέσουν αναταραχή στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα εντείνοντας τον νομισματικό πόλεμο – προκειμένου να διαμορφώσουν συνθήκες πίεσης των κυβερνήσεων των αναπτυγμένων χωρών από τους λαούς τους εξ αιτίας της αδυναμίας ελέγχου των συντελεστών κόστους που επηρεάζονται από τις νομισματικές διακυμάνσεις. Δεν μένουν όμως μόνον εκεί. Ταυτόχρονα επιχειρούν να ακυρώσουν τα σχέδια των αναπτυγμένων χωρών για έλεγχο των πρώτων υλών και της παραγωγής ενεργειακών προϊόντων, αλλά και των διαδρόμων θαλασσίων κυρίως μεταφορών, φροντίζοντας ώστε να χρηματοδοτήσουν αυτονομιστικά κινήματα – περιβεβλημένα συνήθως με τον μανδύα των θρησκευτικών σεχτών - στις υποκείμενες χώρες, προκειμένου να διαμορφωθούν τέτοιες συνθήκες που θα δυσκολέψουν ή και θα ακυρώσουν τις επιδιώξεις των αναπτυγμένων χωρών η και ακόμα θα κάνουν το κόστος των επιδιώξεων πολύ ακριβό για αυτές.
Πέρα από την παραπάνω αντιπαράθεση, είναι γνωστή η πρόθεση των παγκοσμιοποιητών να αμβλύνουν τα εθνικά χαρακτηριστικά και να ακυρώσουν το θρησκευτικό συναίσθημα των λαών του Κόσμου και σε αυτή την κατεύθυνση εξακολουθούν να δουλεύουν πάνω στην βραχυπρόθεσμη ανάγκη παγκόσμιας συνεννόησης και μεσομακροπρόθεσμα συνένωσης των Εκκλησιών, τουλάχιστον των μονοθεϊστικών. Πέρα, λοιπόν, από την αναζωπύρωση του μεταναστευτικού στις χώρες της Δύσης, θα παρατηρηθεί και μια έξαρση των φαινομένων θρησκευτικού φανταμενταλισμού που αυτή την φορά δεν θα περιοριστούν μόνο στους συνήθεις υπόπτους της Μέσης Ανατολής, αλλά υπάρχει πιθανότητα να τα βιώσουν και άλλες περιοχές του Κόσμου και ειδικότερα της Ευρώπης –όπως η περιοχή της Ιβηρικής χερσονήσου, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, αλλά και της Σκανδιναβίας – της Μέσης και Νότιο-ανατολικής Ασίας αλλά και των ΗΠΑ. Ένα φαινόμενο που θα παρατηρηθεί θα είναι η ανάμειξη της δικαιοσύνης στα θέματα των θρησκευτικών αντιπαραθέσεων, δημιουργώντας σχετική νομολογία μέσα από δικαστικές αποφάσεις.
Από την άλλη, είτε για λόγους αντιπερισπασμού, είτε για λόγους ακύρωσης του ρόλου των Εκκλησιών στην αντιπαράθεση ανάμεσα στους παγκοσμιοποιητές και στις κυβερνήσεις των αναπτυγμένων χωρών, αλλά ακόμα ακόμα και για λόγους αύξησης των εθνικών εσόδων, φαίνεται ότι οι ηγεσίες των αναπτυγμένων χωρών θα αρχίσουν να “αποκαλύπτουν” τον ρόλο των Εκκλησιών στα παγκόσμια οικονομικά δρώμενα και κυρίως όσον αφορά στην παρά-οικονομία.
Κατι ανάλογο θα συμβεί και με τις περίφημες ΜΚΟ και την χρηματοδότηση τους, μια και τα όσα πρεσβεύουν και διαχειρίζονται αυτές οι μη κυβερνητικές οργανώσεις – π.χ. ρατσισμός, πνευματισμός, δικαιώματα μειονοτήτων, παγκόσμια ανεξαρτησία – αρχίζουν να παίρνουν ένα χρώμα κατευθυνόμενης αντίστασης κατά των κρατούντων πολιτειακών και πολιτικών κατεστημένων που κυβερνούν.
Εν κατακλείδι, το 2016 θα είναι η χρονιά στην οποία θα αρχίσει να γίνεται φανερή η αποτυχία του σχεδίου παγκοσμιοποίησης υπό τον έλεγχο των Μονοπωλίων και στηριγμένου πάνω στο φιλοσοφικό και πολιτικό-οικονομικό μοντέλο του νέο-φιλελευθερισμού. Η εκτίμηση μου είναι – όπως θα σας αναλύσω σε μελλοντικές μου αναρτήσεις – ότι το σχέδιο αυτό – που ξεκίνησε το 1991 - θα έχει ημερομηνία λήξεως. Όμως και η πορεία προς τα εκεί θα είναι δύσκολη και οι κρατούντες δεν θα εγκαταλείψουν τα κεκτημένα τους, παρόλο που περιμένω κάπου εκεί στο 2021 τα Μονοπώλια να υποστούν ένα συντριπτικό χτύπημα. Άλλωστε τα ίδια δεν έπαθαν και οι δεινόσαυροι;

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

ΕΦΥΓΕ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ.......

Εφυγε ξαφνικά από τον μάταιο κόσμο μας,ο διευθυντής και ο ενας[μαζί με τον Σ.Στίνη] εκ τωνεκδοτών του περιοδικού "Τρίτο Μάτι" και "Hellenic Nexus", ιδρυτής των εκδόσεων Έσοπτρον, Παύλος Βουδούρης.Ενας εξαιρετικός ανθρωπος με διαυγεια  και ευρύτητα σκέψης και σπάνιο ηθος. Ο χώρος της εναλλακτικής γνώσης και ερευνας γινεται φτωχότερος...Το μπλόγκ και η οικοδέσποινα, που εκτιμούσε ιδιαίτερα τον μοναδικό αυτόν ανθρωπο,τον αποχαιρετούν με ένα απόσπασμα από δικο του αρθρο στο τριτο μάτι...Καλο ταξίδι Παύλο ..καλη ανάπαυση σ έναν[ελπίζω]καλύτερο κόσμο
Η ΠΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΟΥ

"... Ομως δεν ξεκίνησα να τα γράφω αυτά γιατί θέλω να μιλήσω για κρίσεις και αδιέξοδα. Θα ήθελα να σας πω για κάτι πολύ σπουδαιότερο, για το οποίο μου έδωσε την αφορμή μια καταπληκτική φράση από τάρθρο του Αποσκίτη. Μια φράση που προτείνει λύσεις απέναντι στα προβλήματα αυτής της Παγκοσμιοποίησης, πέρα από εκεί που τις ψάχνουν οι ηγέτες του κόσμου: «Μπορούμε να αντιδράσουμε σύμφωνα με τις δικές μας προσωπικές και τοπικές παραδόσεις...». Πρόκειται για μια αξιοπρόσεκτη θέση που, για να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας, ζητά να αξιοποιηθούν τα ανεξάντλητα αποθέματα αντίστασης του λαϊκού βιώματος των λαών της γης. Μια πρόταση μάλιστα, που δείχνει να επιβεβαιώνεται σε κάθε σημείο του πλανήτη. Δεν ξέρω αν οι άλλοι λαοί μπορούν να στραφούν στην παράδοση τους και να αντεπεξέλθουν σε όσα είναι ήδη εδώ και κυρίως σε όσα έρχονται. Το εύχομαι... Όμως εμείς οι Ελληνες μπορούμε. Η παράδοση μας μπορεί να μας λυτρώσει. Φυσικά δεν μιλάμε για στροφή στη φουστανέλα αντί για παντελόνι ή στο μουσακά και τον μέλανα ζωμό αντί για σούσι ή χάμπουργκερ - αν και ίσως παίζουν και αυτά το μικρό τους ρόλο. Αναφερόμαστε στο πνευματικό μέρος των παραδόσεων και συγκεκριμένα στην ελληνική πνευματική παράδοση. (*) Τα γράφει αυτά ένας που έχει αφιερώσει πάνω από τρεις δεκαετίες εντρύφησης σε ξένες πνευματικές παραδόσεις (με την όποια συνέπεια και ειλικρίνεια μου επέτρεπαν οι συνθήκες μου...). Και τα γράφω σε ένα περιοδικό Αναζήτησης και γνωρίζοντας τη σχέση που υπάρχει μεταξύ μας, γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι πλησιάζουμε σε ένα σημείο κάποιας Μεγάλης Ανατροπής, χωρίς ωστόσο να μπορώ (και ίσως χωρίς να θέλω) να προσδιορίσω το είδος της. Καθώς γυρίζω, λοιπόν, πίσω... όταν ξεκινούσε η επαφή μου με παραδόσεις άλλων λαών, δεν βρίσκω να ήταν ανειλικρινές το κίνητρο μου. Την Αλήθεια αναζητούσα. Όμως, δεν ξέρω γιατί... αλλά δεν βρέθηκε κανείς γύρω να μου μιλήσει για τη «φύλαξη της καρδιάς». Αντίθετα βρέθηκαν στο δρόμο μου άλλοι, πρόθυμοι να μου μιλήσουν για την ρατζ γιόγκα, που μόλις είχε έρθει στην Ελλάδα, και έτσι έμαθα να σταθεροποιώ το νου μου με την αυτοσυγκέντρωση και τη σίνε. Ίσως εγώ βέβαια να μην αναζήτησα σωστά. Ωστόσο, από την ελληνική παράδοση δεν βρέθηκε κανείς να δώσει τότε στη δίψα μου τίποτα παραπάνω από καθηκοντολογικές και ηθικιστικές εντολές που με απωθούσαν αφάνταστα.... Και έτσι αναζήτησα την πολυπόθητη ελευθερία στη βουδιστική κενότητα και έμαθα μέσα από τη βιπάσανα για την εγρήγορση του πνεύματος. Αλλά παράλληλα ξέχασα και απώθησα ότι στην παράδοση του πατέρα μου και του παππού μου δεν υφίσταται κενότητα, αλλά Πανταχού Παρών και τα πάντα Πληρών Θεός. Αργότερα, αναρωτήθηκα πολλές φορές γιατί -παρόλες τις ατελείωτες ώρες διαλογισμού και εσωτερικής σιωπής- οι βασικές αδυναμίες της ψυχής μου παρέμεναν οι ίδιες, αλλά έπρεπε να περάσουν πολλές δεκαετίες για να ακούσω από τον π. Κωνσταντίνο στη Γλυφάδα, ότι αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στον Θεό και σιωπά το νου του, γεμίζει πειρασμούς... Αντίθετα, αν πιστεύει στον Θεό και προσεύχεται όταν σιωπά το νου του, γεμίζει Χάρι. Γνώρισα και σεβάστηκα (και σέβομαι ακόμα) τι δίδαξαν οι μεγάλοι ασκητές της Ανατολής, ο Πάντμα Σαμπάβα, ο Τζίμε Λίγκπα, ο Μιλαρέπα, αλλά αγνοούσα πλήρως ότι την ίδια εποχή, στην παράδοση του λαού μου, γεννιόταν ένας Συμεών ο νέος Θεολόγος και έγραφε στη γλώσσα μου ο άγιος Νικήτας Στηθάτος και ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας. Επιζητούσα και θαύμαζα την ενότητα των φορέων της ανθρώπινης ύπαρξης που κηρύσσει το τάι τσι και δεν ήξερα ότι ο άγιος Ιωάννης την περιέγραφε στην Κλίμακα του, ήδη χίλια χρόνια νωρίτερα. Ακουγα για το «ευρύ πνεύμα» των σούφι και έχω συμμετάσχει σε συζητήσεις όπου η τοπική μας παράδοση κατατασσόταν στο... επίπεδο της Χιναγιάνα -του «μικρού οχήματος», αυτού δηλαδή που ο ασκητής ενδιαφέρεται για την προσωπική του σωτηρία. Γιατί; Επειδή εδώ είχε επικρατήσει η προτεσταντική οπτική της ατομικής σωτηρίας και έμαθε τον κόσμο να ερμηνεύει μέσω αυτής την Εκκλησία. Δεν είχα ακούσει ποτέ ότι οι Ορθόδοξοι σώζονται ως Εκκλησία -δηλαδή ως κοινότητα/κοινωνία Προσώπων- εν αντιθέσει προς τους Δυτικούς που επιδιώκουν να σωθούν ως άτομα (οι Προτεστάντες) ή μέσω του Πάπα (οι Καθολικοί). Κανείς από την παράδοση της χώρας μου δεν μου είχε πει ότι αυτή ζητά να θεώσει και απευθύνεται «πάση τη Κτίση», κι έτσι ένιωσα δέος όταν άκουσα ότι η Μαχαγιάνα αγκαλιάζει όλα τα όντα. Απέρριπτα με οίηση την ιδέα της κόλασης και ενός Θεού τιμωρού και στρεφόμουν με θαυμασμό στα γνωστικά βάθη της Θιβετανικής Βίβλου των Νεκρών, αλλά δεν ήξερα ότι πολύ νωρίτερα ο άγιος Ισαάκ -της ελληνικής μου παράδοσης, αν και Σύρος- έγραφε «οι εν τη γεένη κολαζόμενοι τη μάστιγι της αγάπης μαστίζονται», αφού η δική μας παράδοση διδάσκει ότι το ίδιο το Φως του Θεού είναι φως για όσους το πλησιάζουν με αγνή καρδιά και πύρ για όσους το βλέπουν με την παραμόρφωση του εγωισμού. Πίστευα κι εγώ μαζί με τους περισσότερους Έλληνες πως η μεγαλύτερη αμαρτία του Ιούδα ήταν το ότι πρόδωσε τον Χριστό και όχι το ότι δεν μετάνιωσε που τον πρόδωσε, όπως πραγματικά πρεσβεύει ο γνήσιος πνευματικός δρόμος της χώρας μου, πριν υποστεί τις κάθε είδους επιδράσεις -από τη βαυαροκρατία μέχρι τις πρόσφατες δυτικότροπες οργανώσεις- από τη Δύση. Έκανα κι εγώ πολλά χιλιόμετρα για να πάω να συναντήσω σημαντικά -όντως- πρόσωπα και καταστάσεις που θα βοηθούσαν την εσωτερική μου πορεία, αλλά είναι τουλάχιστον αφύσικο να ξεκινούν'Ελληνες να πάνε στα Ιμαλάια, ενώ κοντά τους βρίσκεται η έρημος του Άθωνα. Να ξεκινούν Αθηναίοι να πάνε στην Μποντγκάγια ενώ, δίπλα μας, στο Μοναστηράκι, στον Άγιο Φίλιππο, βρίσκονται λείψανα από δύο σώματα που άγγιξαν τον ίδιο το Χριστό: του Πέτρου και του Φιλίππου! Δεν θέλω με κανένα τρόπο να πω πως η παράδοση κάθε λαού είναι οπωσδήποτε ανώτερη από τις ξένες, ούτε πως η ελληνική πνευματική παράδοση υπερτερεί - παρ' όλο που όλες οι ενδείξεις δείχνουν προς κάτι τέτοιο (τεράστιο φιλοσοφικό υπόβαθρο, κολοσσιαία παραγωγή έργου, μεγάλος αριθμός πραγματωμένων ασκητών, διατυπωμένη στη μητρική μας γλώσσα, αδιάσπαστη επί πολλούς αιώνες, πίστη των άμεσων προγόνων, σύνδεση με όλα τα κρίσιμα γεγονότα του λαού μας... κλπ ). Θέλω να πω όμως ότι είναι κρίμα να μην ψάξει τις απαντήσεις για χα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα του και τους κοινωνικούς προβληματισμούς τού σήμερα -ένας Έλληνας ειδικά- στην επιχώρια παράδοση του, προτού στραφεί προς κάτι άλλο."
Παύλος Γ. Βουδούρης
(*) Ξέρω ότι η φράση «ελληνική παράδοση» επιδέχεται πολλές ερμηνείες. Ωστόσο, στην πραγματικότητα η έννοια παράδοοη περιέχει οπωσδήποτε δύο προϋποθέσεις: πρώτον, Λαϊκό βίωμα το οποίο απαιτεί πολλά χρόνια -ακόμη και αιώνες- για να διαμορφωθεί. Και δεύτερον, εξίσου πολυετή αδιάσπαστη συνέχεια. Αυτά τα κριτήρια σήμερα ίσως μόνο η Ορθόδοξη παράδοση τα συγκεντρώνει στην Ελλάδα. Πιθανόν βέβαια, σε εκατό ή εκατόν πενήντα χρόνια, αν υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, να μπορεί κάποιος να μιλήσει και για άλλες ελληνικές πνευματικές παραδόσεις που δημιουργούνται ή αναγεννιούνται στις μέρες μας, αν οι φορείς τους καταφέρουν να τις διατηρήσουν ζωντανές και αδιάσπαστες. (ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ, τεύχος 166, Δεκέμβριος 2008)   

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

ΙΜΙΑ 1996-2016



Ίμια 1996-2016

IMIA

                             
Από τότε έχουν γραφεί πολλά, έχουν εκδοθεί βιβλία σχετικά με το διπλωματικό και στρατιωτικό παρασκήνιο, τόσο από Ελληνικές και Τουρκικές όσο και από άλλες πηγές. Σημαντικές πληροφορίες ήλθαν στο φως από την δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης «Βαριοπούλα» (Βalyoz) όπου καταγράφηκε πως τα καύσιμα για τις λέμβους των Τούρκων βατραχανθρώπων πληρώθηκαν από την πιστωτική κάρτα ενός αξιωματικού της ειδικής μονάδος βατραχανθρώπων SAT, ο οποίος τα προμηθεύθηκε επί τόπου από παραλιακό πρατήριο καυσίμων της περιοχής πριν την επιχείρηση, δείγμα της «προχειρότητος» της άλλης πλευράς. Άλλες πληροφορίες ανέφεραν προβλήματα λόγω των καιρικών συνθηκών στον Έβρο καθιστώντας αδύναμο και μη αξιοποιήσιμο το Τουρκικό αρματικό δυναμικό. Όλα αυτά ασφαλώς πρέπει να μελετηθούν εκ των υστέρων, δεν μπορούν όμως να ανατρέψουν ή να αμβλύνουν τετελεσμένα εις βάρος της εθνικής μας κυριαρχίας γεγονότα.
Η αλήθεια είναι ότι πράγματι σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του τότε προέδρου Μπιλ Κλίντον, αυτός που τον κάλεσε για να μεσολαβήσει για την εκτόνωση της κρίσης ήταν ο Τούρκος πρόεδρος Ντεμιρέλ. Και αυτό ενεφανίσθη από την ελληνική πλευρά δια μέσου κομματικών κονδυλοφόρων ως δειλία από την Τουρκία να προχωρήσει σε πλήρη εμπλοκή. Είναι όμως έτσι, ή μήπως ο πρόεδρος Ντεμιρέλ απλώς επέλεξε να σταματήσει την κρίση όταν είχε εξασφαλίσει την διπλωματική και δυστυχώς εδαφική νίκη με την τακτική δύο βήματα εμπρός , ένα πίσω, κερδίσαμε ένα βήμα εμπρός;
Επίσης στα πλαίσια εσωτερικού πολιτικού ξεκαθαρίσματος ανεδείχθη ως «εγκέφαλος» της σύγκρουσης ο βετεράνος πολιτικός Ονούρ Οϊμέν, ο οποίος αν και είχε ξεκάθαρη πληροφόρηση για το νομικό καθεστώς των Ιμίων ως περιοχή αναμφισβήτητης ελληνικής κυριαρχίας, απέκρυψε την πληροφόρησή του από Τούρκους διπλωμάτες υπηρετούντες στην Ιταλία και δεν ανέφερε τα σχετικά στην πρωθυπουργό Τανσού Τσιλέρ. Και αυτά αξιολογούνται, αρκετά με την Τουρκική πλευρά. Τι γίνεται όμως με την Ελληνική;
Bασικoί λόγοι της αποτυχίας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά την Τουρκική επιθετικότητα ήταν η μεταπολιτευτική κομματικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων αφενός, και αφετέρου η διαχρονική ηττοπάθεια και η χρόνια απουσία σοβαρής πολιτικής εξοπλισμών με την ισχυρή αποτροπή που θα συνεπάγετο ένα αξιόλογο εξοπλιστικό πλαίσιο με ενίσχυση της εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας. Το χειρότερο, η κρίση αξιοποιήθηκε ως χρυσή ευκαιρία για τα κοράκια των εξοπλισμών, ως άλλοθι για ένα πανάκριβο εξοπλιστικό με ορισμένα αμφισβητούμενης χρησιμότητος συστήματα και με κραυγαλέες αποκλείσεις εκατομμυρίων ευρώ με ανάλογες αγορές των ίδιων συστημάτων από άλλες χώρες.
Κατά δεύτερον, τεράστια ευθύνη φέρει η κυβέρνηση Σημίτη και ειδικά ο ίδιος ο κ. Σημίτης και ο κ. Πάγκαλος οι οποίοι σε συνθήκες κρίσης αντί να εφαρμόσουν τα υφιστάμενα σχέδια περί συγκέντρωσης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας στο ΕΘΚΕΠΙΧ (Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων), ευρίσκοντο ο μεν κ. Πάγκαλος σε τηλεοπτική εκπομπή, ο δε κ. Σημίτης στο γραφείο του στην Βουλή αρνούμενος να δεχθεί τον διοικητή της ΕΥΠ ναύαρχο Βασιλικόπουλο ο οποίος ήθελε επειγόντως να τον πληροφορήσει για την τρέχουσα κατάσταση. Ο κ. Σημίτης ρωτούσε τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ ναύαρχο Λυμπέρη αν είναι σημαντική η ύπαρξη στρατιωτικής σημαίας στο έδαφος (είναι να απορείς με την αφασία των ανθρώπων), ο κ. Πάγκαλος το τερμάτισε με το περίφημο «να την πάρει ο άνεμος τη σημαία». Χρόνια μετά σε μία δημοσιογραφική εκπομπή είπε (ο κ. Πάγκαλος) ότι χαίρεται που δεν έκανε πόλεμο επειδή είναι υπέρ της ειρήνης και επειδή θα πέθαιναν χιλιάδες άνθρωποι. Είναι νέο δόγμα, δεν κάνουμε πόλεμο ακόμα αν μας καταλαμβάνουν εδάφη διότι θα έχουμε...απώλειες.
Πολλά τα ερωτηματικά για την τότε στρατιωτική ηγεσία που έδωσε διαταγή να υποσταλεί η ελληνική σημαία από ελληνικό κυρίαρχο έδαφος. Ως αξιωματικοί ορκίστηκαν υπακοή στο Σύνταγμα και το Σύνταγμα στο άρθρο 27 ορίζει ότι: «Χωρίς νόμο, που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, δεν είναι δεκτή στην Ελληνική επικράτεια, ξένη, στρατιωτική δύναμη,ούτε μπορεί να διαμένει σε αυτή ή να περάσει μέσα από αυτή». Ο δε Στρατιωτικός Ποινικός Κώδικας ορίζει στο άρθρο 96 ότι «Τιμωρείται με θάνατο ή ισόβια κάθειρξη: α) Διοικητής ή κυβερνήτης ο οποίος σε ναυμαχία υποστέλλει τη σημαία χωρίς να εξαντλήσει όλα τα μέσα άμυνας»...Δεν υπήρχαν εναλλακτικές επιλογές για την αποστολή δυνάμεων προς αναγνώριση της περιοχής των Ιμίων και επελέγη να αποσταλεί το ελικόπτερο ΠΝ21 το οποίο πετούσε χωρίς οπλισμό αυτοπροστασίας σε περιοχή με πιθανή έως βεβαία εχθρική παρουσία και μέσα σε συνθήκες κακοκαιρίας που καθιστούσε ακόμη δυσχερέστερη την αποστολή; Θα εκτελούσε ατομικώς εις της στρατιωτικής ηγεσίας την αποστολή που δέχθηκαν να εκτελέσουν οι τρεις ήρωες των Ιμίων;
Kατά δεύτερον, αληθεύει ότι υπήρχαν σχέδια επέμβασης και φύλαξης των Ιμίων από τις δυνάμεις αμφιβίων καταδρομών της ΑΣΔΕΝ που ήταν και στον χώρο ευθύνης τους; Αν υπήρχαν γιατί δεν εφαρμόσθηκαν και επελέγη η Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών; H ΜΥΚ είναι η πιο επίλεκτη μονάδα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, δεν θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με άλλο τρόπο; Δεν σημαίνει βέβαια ότι δε μπορούσε να εκτελέσει την αποστολή. Τι θα γινόταν επί παραδείγματι αν η στρατιωτική ηγεσία έδιδε εντολή στην ΜΥΚ προς σύλληψη μέλους ή μελών του πληρώματος της παραπλέουσας Τουρκικής φραγάτας Yavuz, μία κλασική αποστολή της ΜΥΚ; Τελικά η στρατιωτική ηγεσία διέταξε τους βατραχανθρώπους να υποστείλουν τη σημαία και πρέπει να διευκρινίσουμε ότι ήσαν υποχρεωμένοι να το κάνουν διότι δεν εγνώριζαν τη μεγάλη εικόνα, δεν ήξεραν δηλαδή αν τους αποσύρουν για να πλήξουν οι φίλιες δυνάμεις με άλλα πυρά την περιοχή ή έχουν άλλο σχεδιασμό.
Ένας άλλος τέως ΓΕΕΘΑ που έγραψε και βιβλίο για τα Ελληνοτουρκικά, γράφει ως τελευταία φράση-επίλογο στο βιβλίο του «δυστυχώς έχουμε κακούς γείτονες». Άλλη μία γενίκευση που δεν λαμβάνει υπόψιν την εσωτερική κατάσταση της Τουρκίας και κυρίως κάνει λάθος και συμπεριλαμβάνει στον ανθελληνισμό του τουρκικού στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου τον απλό τουρκικό λαό και τις πλείστες πληθυσμιακές μειονότητες της σημερινής Τουρκίας, οι οποίες θα εγένοντο θετικός παράγοντας βελτίωσης των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, αν κάποτε στην Τουρκία ερχόταν πραγματική δημοκρατία. Αλήθεια, πόσοι άξιοι στρατιωτικοί με σοβαρές γνώσεις περί Τουρκίας εν προκειμένω, απλώς παρακάμφθηκαν από άλλους που δεν είχαν την επάρκεια αλλά είχαν κομματικές περγαμηνές;
Αφού εκφράσω την συμπάθεια και εκτίμησή μου στις οικογένειες των πεσόντων ηρώων των Ιμίων που θα ξαναζήσουν δύσκολες στιγμές κατά την διάρκεια των τελετών που ακολουθούν, θα προτείνω κάτι για το μέλλον. Να κηρυχθεί ως εθνική εορτή-αργία η 31η Ιανουαρίου για να μαθαίνουν όλα τα Ελληνόπουλα ποιοι είναι οι ήρωες και ποιοι υπέστειλαν τις σημαίες. Και αν ψάχνετε για πλακάτ με ρητά που θα στολίσουν τις σχολικές αίθουσες για την εορτή, δεν χρειάζονται πομπώδεις ηρωικές επικλήσεις και υπερβολές. Αρκεί μία φράση:
«Σηκωθείτε παιδιά, μας πήραν το νησί».http://www.huffingtonpost.gr/