Μια αυτοκρατορία χωρίς διαχειριστές: Η στιγμή του Σουέζ της αμερικανικής ελίτ

 

• Αλεχάντρο Μάρκο ντελ Ποντ

Οι αυτοκρατορίες σχεδόν ποτέ δεν παρατηρούν την ακριβή στιγμή που αρχίζουν να χάνουν τον έλεγχο του εαυτού τους. Η παρακμή σπάνια προαναγγέλλεται από μια αποφασιστική στρατιωτική ήττα ή μια οριστική οικονομική κρίση. Αναδύεται πιο διακριτικά. Αποκαλύπτεται όταν οι ελίτ σταματούν να σκέφτονται με όρους του συστήματος και ενεργούν αποκλειστικά για την επιδίωξη των δικών τους συμφερόντων. Όταν ο αγώνας για την οικειοποίηση των πόρων αντικαθιστά την ικανότητα διαχείρισής τους. Όταν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία παύουν να είναι θεματοφύλακες μιας τάξης και αντ' αυτού ανταγωνίζονται μέσα σε αυτήν. Αυτός είναι, πιθανότατα, ο πιο σημαντικός μετασχηματισμός που υφίστανται σήμερα οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Richard Lachmann, σε ένα έργο που συζητήσαμε , «Επιβάτες πρώτης θέσης σε ένα πλοίο που βυθίζεται», πρόσφερε μια από τις πιο ακριβείς περιγραφές αυτού του φαινομένου. Η διατριβή του υποστηρίζει ότι οι σημερινές ελίτ δεν εκπληρώνουν πλέον τον ιστορικό ρόλο που έπαιζαν κάποτε οι επιτυχημένες άρχουσες τάξεις. Εκείνες οι ελίτ που έχτισαν αυτοκρατορίες συνήθιζαν να αναλαμβάνουν, τουλάχιστον εν μέρει, το καθήκον της διαχείρισης του συστήματος που εξασφάλιζε τα προνόμιά τους. Επένδυσαν σε θεσμούς, υποδομές, πολιτική σταθερότητα και μηχανισμούς μακροπρόθεσμης αναπαραγωγής. Οι σύγχρονες ελίτ, από την άλλη, μοιάζουν με επιβάτες πρώτης θέσης που απολαμβάνουν τις ανέσεις του ταξιδιού χωρίς να ανησυχούν για την τύχη του πλοίου.

Αυτή η μεταφορά είναι ιδιαίτερα κατάλληλη για να εξηγήσει την πρόσφατη τροχιά των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρόβλημα δεν έγκειται στην ύπαρξη μιας ισχυρής ελίτ, αλλά στον αυξανόμενο κατακερματισμό της. Η Wall Street, η Silicon Valley, το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, οι μεγάλες εταιρείες ενέργειας, τα επενδυτικά κεφάλαια, οι όμιλοι μέσων ενημέρωσης, οι εργολάβοι τεχνολογίας και οι ομοσπονδιακές γραφειοκρατίες δεν αποτελούν ένα ενιαίο μπλοκ. Αντίθετα, αποτελούν ένα μωσαϊκό ομάδων που ανταγωνίζονται συνεχώς για επιρροή, φορολογικούς πόρους, επιδοτήσεις, δημόσιες συμβάσεις και προνομιακή πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό.

Η κατάληψη του κράτους των ΗΠΑ απέχει πολύ από την απλοϊκή εικόνα ενός μικρού κύκλου που συνωμοτεί μυστικά. Είναι ένας πολύ πιο εξελιγμένος ιστός. Η Wall Street επιδιώκει μακροοικονομική σταθερότητα, πρόσβαση στις αναδυόμενες αγορές και σαφείς κανόνες. Η Silicon Valley απαιτεί τεράστιες επιδοτήσεις για την έρευνα και την τεχνητή νοημοσύνη, την προστασία των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και τα παγκόσμια πρότυπα που υποστηρίζουν τα επιχειρηματικά της μοντέλα. Το στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα εξαρτάται από μακροπρόθεσμα αμυντικά συμβόλαια και αφηγήσεις απειλών που δικαιολογούν αυξανόμενους προϋπολογισμούς. Οι τεχνολογικές ελίτ δεν αρκούνται πλέον στον επηρεασμό της δημόσιας πολιτικής: φιλοδοξούν να επαναπροσδιορίσουν τον καπιταλιστικό τρόπο συσσώρευσης μέσω της άμεσης πρόσβασης στη λήψη κυβερνητικών αποφάσεων και της ιδιωτικοποίησης των κρατικών περιουσιακών στοιχείων.

Η θεωρία του C. Wright Mills για την «ελίτ της εξουσίας», που διατυπώθηκε το 1956, περιέγραψε τη σύγκλιση συμφερόντων μεταξύ της εταιρικής, πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή η άποψη ήταν ακριβής. Επτά δεκαετίες αργότερα, αυτή η τριάδα επεκτάθηκε και έγινε πιο εξελιγμένη, αλλά έχει επίσης διασπαστεί. Η Heather Gautney, στη σύγχρονη κριτική της για τον Mills, σημειώνει ότι «Η νέα ελίτ εξουσίας» λειτουργεί μέσω μηχανισμών ρυθμιστικής σύλληψης, χρηματοδότησης εκστρατειών και εναλλαγής προσωπικού μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, δημιουργώντας μια δομική αυτονομία που περιορίζει τη δημοκρατική λογοδοσία. Η ελίτ επιμένει, αλλά έχει χάσει μεγάλο μέρος της ικανότητάς της για συντονισμό. Το δίλημμα δεν είναι πλέον η περίσσεια συνοχής, αλλά η απουσία της.

Κατά τη διάρκεια της εποχής της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, το χρηματοπιστωτικό μπλοκ -που εκπροσωπείται από εταιρείες όπως η BlackRock, η Vanguard και η Goldman Sachs- άσκησε ηγεμονία στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η απόλυτη προτεραιότητά του ήταν το άνοιγμα των αγορών, η ελεύθερη κυκλοφορία κεφαλαίων και το παγκόσμιο αρμπιτράζ εργασίας. Οι γεωπολιτικές εντάσεις αντιμετωπίστηκαν ως εξωτερικότητες που θα μπορούσαν να επιλυθούν μέσω της διπλωματίας.

Σήμερα, το Γραφείο Βιομηχανίας και Ασφάλειας (BIS) του Υπουργείου Εμπορίου και το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας έχουν επιβάλει περιορισμούς που εμποδίζουν τα μεγάλα επενδυτικά κεφάλαια των ΗΠΑ να αναζητήσουν αποδόσεις σε στρατηγικές ξένες αγορές. Η μερική απόσυρση του παραδοσιακού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου έχει αφήσει ένα κενό που καλύπτεται από μια πολύ πιο επιθετική φατρία της ελίτ, η οποία συγχωνεύει τα συμφέροντα της Silicon Valley με αυτά των υπηρεσιών πληροφοριών και άμυνας. Εταιρείες όπως η Palantir Technologies, η Anduril Industries και η SpaceX δεν ενεργούν πλέον αποκλειστικά ως πάροχοι τεχνολογίας στο κράτος, αλλά ως άμεσοι αρχιτέκτονες του αυτοκρατορικού στρατιωτικού δόγματος.

Αυτό το νέο μπλοκ προωθεί μια αφήγηση μόνιμης υπαρξιακής έκτακτης ανάγκης. Μονοπωλώντας την ανάπτυξη προηγμένης τεχνητής νοημοσύνης, αλγοριθμικής ανάλυσης μεγάλων δεδομένων και μη επανδρωμένου πολέμου, κατάφερε να συλλάβει εθνικούς αμυντικούς προϋπολογισμούς. Μια ανάλυση που δημοσιεύτηκε στους Financial Times δείχνει πώς τα παραδοσιακά ταμεία επιχειρηματικών κεφαλαίων έχουν μετατοπιστεί προς την αμυντική τεχνολογία, δημιουργώντας έναν κλειστό βρόχο ανατροφοδότησης: οι επιχειρηματίες τεχνολογίας χρηματοδοτούν πολιτικές εκστρατείες και επιτροπές εμπειρογνωμόνων στην Ουάσιγκτον, οι οποίες στη συνέχεια εκδίδουν κατευθυντήριες γραμμές που επιβάλλουν την αγορά ιδιόκτητου λογισμικού τεχνητής νοημοσύνης από τις ίδιες εταιρείες.

Η ιδιωτικοποίηση και ο τεχνολογικός κατακερματισμός συγκρούονται άμεσα με το παραδοσιακό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα (Lockheed Martin, Raytheon, General Dynamics). Το αποτέλεσμα είναι βαθιά υλικοτεχνική ασυνέπεια. Η RAND Corporation έχει προειδοποιήσει σε επανειλημμένες αναφορές ότι η αμυντική βιομηχανική βάση των ΗΠΑ δεν είναι έτοιμη να αντέξει παρατεταμένους πολέμους υψηλής έντασης, λόγω της υπερβολικής εταιρικής συγκέντρωσης. Δεκαετίες συγχωνεύσεων που υποστηρίζονται από το κράτος, σχεδιασμένες να ενισχύσουν τα μερίσματα, μείωσαν τον αριθμό των μεγάλων εργολάβων και εξάλειψαν τις παραγωγικές απολύσεις.

Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξοδεύουν περισσότερα για την άμυνα από ό,τι οι επόμενες δέκα χώρες μαζί, αντιμετωπίζουν χρόνια έλλειψη συμβατικών πυρομαχικών, συστημάτων αεράμυνας και ναυτικής ικανότητας. Οι εταιρικές ελίτ του κλάδου απορροφούν δημόσιους πόρους για την ανάπτυξη υπερπολύπλοκων και υπερβολικών τιμών πλατφορμών όπλων, σχεδιασμένων να μεγιστοποιούν τα τριμηνιαία κέρδη αντί να διασφαλίζουν την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα. Το αυτοκρατορικό κράτος έχει χάσει την πολιτική αυτονομία και λειτουργεί ως οικονομικός όμηρος των δικών του ολιγοπωλίων.

Αυτό που είναι σημαντικό δεν είναι μόνο η δύναμη που συσσωρεύουν οι εταιρείες τεχνολογίας, αλλά και το γεγονός ότι έχουν αρχίσει να καταλαμβάνουν χώρους που κάποτε ανήκαν στο κράτος. Ελέγχουν πληροφορίες, ψηφιακές υποδομές, ροές επικοινωνίας, τεχνητή νοημοσύνη και τεράστιους όγκους δεδομένων. Η επιρροή τους στη δημόσια πολιτική αυξάνεται με τον ίδιο ρυθμό με την οικονομική τους επιρροή.

Κατά τη διάρκεια της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ, αυτή η τάση έφτασε σε νέο επίπεδο. Η σύγκλιση της Silicon Valley, της τεχνητής νοημοσύνης και του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος αναδιαμόρφωσε τον χάρτη της ισχύος των ΗΠΑ. Αυτό που προέκυψε δεν ήταν μια συνεκτική εθνική στρατηγική, αλλά ένας σκληρός αγώνας μεταξύ των επιχειρηματικών ομίλων για τον έλεγχο των δημόσιων πόρων που σχετίζονται με αυτόν τον μετασχηματισμό.

Η τεχνητή νοημοσύνη έχει γίνει το σύγχρονο ισοδύναμο των σιδηροδρόμων του 19ου αιώνα ή της αεροπορικής βιομηχανίας του 20ου: ένας τομέας ικανός να προσελκύσει τεράστια ποσά δημόσιου και ιδιωτικού κεφαλαίου. Ομοσπονδιακά ερευνητικά προγράμματα, αμυντικά συμβόλαια, ενεργειακές επιδοτήσεις, κέντρα δεδομένων και ψηφιακές υποδομές κινητοποιούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Αναφορές από το 2025 εκτιμούν ότι οι επενδύσεις σε «ψηφιακές υποδομές» θα κυμαίνονται από 15 έως 20 τρισεκατομμύρια δολάρια την επόμενη δεκαετία. Η μάχη για αυτούς τους πόρους είναι, στην ουσία, μια μάχη για τον έλεγχο του κράτους.

Κάθε παράγοντας δικαιολογεί τα αιτήματά του στο όνομα της εθνικής ασφάλειας ή της καινοτομίας, αλλά πίσω από αυτό κρύβεται ένας ανταγωνισμός για επιδοτήσεις, συμβάσεις και ρυθμιστικά προνόμια. Το αποτέλεσμα είναι παράδοξο: όσο περισσότερο παρεμβαίνει το κράτος για την ενίσχυση στρατηγικών τομέων, τόσο πιο έντονος γίνεται ο αγώνας για την κατάληψή του.

Το ερώτημα δεν είναι αν η τεχνητή νοημοσύνη θα μεταμορφώσει την οικονομία -πιθανότατα θα το κάνει- αλλά ποιος θα διαχειριστεί αυτόν τον μετασχηματισμό και με ποια κριτήρια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αποφάσεις ανταποκρίνονται λιγότερο στον συνεκτικό εθνικό σχεδιασμό παρά στην ικανότητα διαφορετικών ομάδων να επηρεάσουν τον κρατικό μηχανισμό.

Αυτό υπογραμμίζει τη διαφορά μεταξύ της διαχειριζόμενης ισχύος και της δεσμευμένης ισχύος. Στην πρώτη, οι επιδοτήσεις αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής. Στο τελευταίο, γίνονται λάφυρα για αντίπαλες φατρίες. Οι εργολάβοι ευδοκιμούν, οι μέτοχοι ευδοκιμούν, οι λομπίστες ευδοκιμούν, αλλά προβλήματα όπως οι υπερβάσεις κόστους, οι καθυστερήσεις και η επανάληψη προγραμμάτων πολλαπλασιάζονται. Η λογική της μεγιστοποίησης των ιδιωτικών κερδών υπερισχύει του διοικητικού ορθολογισμού.

Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και σε άλλους τομείς: οι φαρμακευτικές εταιρείες διαμορφώνουν τους κανονισμούς υγείας, οι χρηματοπιστωτικοί γίγαντες επηρεάζουν την οικονομική πολιτική, οι ψηφιακές πλατφόρμες διαμορφώνουν ρυθμιστικές συζητήσεις και οι ενεργειακοί όμιλοι ασκούν πιέσεις για φορολογικές ελαφρύνσεις. Κάθε τομέας βελτιώνει τους μηχανισμούς επιρροής του, αλλά κανένας δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συνολική λειτουργία του συστήματος.

Εδώ βρίσκεται η πραγματική σημασία της «στιγμής του Σουέζ» για τις αμερικανικές ελίτ. Δεν πρόκειται για την απώλεια της εξουσίας από έναν άλλο παράγοντα, αλλά για την απώλεια της ικανότητας να κυβερνούν την εξουσία που εξακολουθούν να κατέχουν. Η πολιτική πόλωση αντανακλά αυτό το ρήγμα: Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικάνοι λειτουργούν ως οχήματα για αντίθετους οικονομικούς συνασπισμούς και κάθε αλλαγή στη διοίκηση ανακατανέμει τους πόρους μεταξύ των αντίπαλων ομάδων. Η στρατηγική συνέχεια ξεθωριάζει και το κράτος γίνεται αμφισβητούμενο έδαφος.

Το αποτέλεσμα είναι μια περίεργη πτώση: όχι μια απότομη κατάρρευση, αλλά μια σταδιακή διάβρωση της ικανότητας συντονισμού πόρων, συμφερόντων και θεσμών. Οι ελίτ παραμένουν εξαιρετικά αποτελεσματικές στη δημιουργία ιδιωτικού πλούτου, αλλά έχουν αποδυναμώσει τον ρόλο τους ως άρχουσα τάξη. Μια ολιγαρχία μπορεί να πλουτίσει χωρίς να συντηρήσει το σύστημα. Μια άρχουσα τάξη κατανοεί ότι η επιβίωσή της εξαρτάται από την αναπαραγωγή της.

Η συμμαχία μεταξύ της Silicon Valley, της τεχνητής νοημοσύνης και του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος δεν λύνει αυτό το πρόβλημα. Δεν αποτελεί μια νέα ελίτ ικανή να αναδιοργανώσει το σύστημα, αλλά μάλλον την προσθήκη περισσότερων παικτών σε έναν ολοένα και πιο έντονο ανταγωνισμό για κρατικές επιδοτήσεις και πόρους.

Οι συνέπειες μιας αυτοκρατορίας που στερείται στρατηγικής συνοχής εκτείνονται σε όλο το παγκόσμιο σύστημα. Ο κίνδυνος δεν είναι μια ομαλή αντικατάσταση της ηγεμονίας, αλλά μια παρατεταμένη φάση γεωπολιτικής αναρχίας και θεσμικού κατακερματισμού. Όπως επισημαίνει η Ανασκόπηση Εθνικής Ασφάλειας του Τέξας (TNSR), η αναποτελεσματικότητα των ΗΠΑ διαβρώνει τις συμμαχίες τους: οι χώρες που εξαρτιόνταν από τη στρατιωτική ομπρέλα της Ουάσιγκτον επανεξετάζουν την ασφάλειά τους. Στην Ευρώπη, η αστάθεια της κυβέρνησης Τραμπ επιταχύνει το χάσμα μεταξύ των ατλαντιστών και των υποστηρικτών μιας προστατευτικής «στρατηγικής αυτονομίας».

Η ηγεμονία δεν καταρρέει από τη μια μέρα στην άλλη: επιβιώνει χάρη στη συσσωρευμένη ορμή. Αλλά χάνει κάτι πιο κρίσιμο από την εξουσία: την ικανότητα να την κατευθύνει. Αυτή είναι η πραγματική «στιγμή του Σουέζ» για τις αμερικανικές ελίτ. Όχι τη στιγμή που ανακαλύπτουν ότι ένας άλλος ηθοποιός είναι πιο δυνατός, αλλά τη στιγμή που συνειδητοποιούν ότι δεν ξέρουν πλέον πώς να κυβερνήσουν την εξουσία που εξακολουθούν να κατέχουν.

( Cubadebate)

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Αν δεν ήταν ο Λένιν, σήμερα Τουρκία δεν θα υπήρχε.!![«Δήλωση πολέμου» κατά της Ελλάδας από τον Πούτιν: Έβαλε τη χορωδία του Κόκκινου Στρατού και ερμήνευσε στην Άγκυρα το Εμβατήριο της Σμύρνης που εξυμνεί τη σφαγή του 1922]

 

[Αν δεν ήταν ο Λένιν, σήμερα Τουρκία δεν θα υπήρχε. Οι Σοβιετικοί βοήθησαν πολύ τον Κεμάλ. Μαζί φυσικά με τους Γάλλους και τους Άγγλους. Ο ελληνικός στρατός απο τους βαλκανικούς ως την Μικρά Ασία ήταν αήττητος. Φυσικά σε κάποια ορια. Αν όλο το σύμπαν συνομώτισε εναντίον του ήταν επόμενο να υποχωρήσει. Συν τα λάθη της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του. Σε έναν πραγματικό κλασικό πόλεμο οι τουρκοι θα χάσουν και σήμερα.Pantelis Savvidis] 

[Δεν πρέπει, ωστόσο, να παραβλέπουμε ότι η Ελλάδα έστειλε στρατό να εισβάλει στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης, για να καταστείλουν την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα λάθη, και ιδίως οι τυχοδιωκτισμοί προς εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων, πληρώνονται ακριβά. Η Μικρασιατική Καταστροφή οφείλεται ξεκάθαρα στην τυφλή εμπιστοσύνη που έδειξε ο Βενιζέλος στα βρετανικά κελεύσματα και υποσχέσεις. Αυτή είναι η μοίρα των πιστών σε ξένες δυνάμεις, όποιες κι αν είναι αυτές. Και σήμερα, ο Μτστκς έχει κάνει το ίδιο θανάσιμο σφάλμα. Κήρυξε τον πόλεμο (ως μη όφειλε) στη Ρωσία κι έχει γίνει η χώρα μας εφαλτήριο της Ουκρανίας στη Μεσόγειο. Εμείς θα το πληρώσουμε και πάλι ακριβά, ενώ ο Μτσκς και το σόι του θα τρώνε και θα πίνουν κάπου στο εξωτερικό, όταν θα στραβώσουν όλα... 

Κωστής Ανετάκης]

Το προκλητικό για τους Έλληνες τραγούδι «Εμβατήριο της Σμύρνης» (İzmir Marşı), το οποίο συνδέεται άμεσα με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ και την τελική φάση του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1919-1922, επέλεξαν να ερμηνεύσουν τα μέλη της Χορωδίας του Κόκκινου Στρατού Αλεξάντροφ στην Άγκυρα, για την Ημέρα της Ρωσίας.

Το κομμάτι αναφέρεται στην προέλαση των τουρκικών δυνάμεων και την είσοδό τους στην πόλη στις 9 Σεπτεμβρίου 1922, και τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ για τη γειτονική χώρα αποτελεί την «Απελευθέρωση της Σμύρνης».

Η μουσική αυτή παράσταση δόθηκε, όπως αναφέρει το The Diplomatic Observer, αμέσως μετά την ολοκλήρωση των επίσημων ομιλιών σε δεξίωση που φιλοξενήθηκε στον κήπο της ρωσικής πρεσβείας με αφορμή την Ημέρα της Ρωσίας.

Οι διμερείς σχέσεις και η παρουσία της πολιτικής ηγεσίας

Στην εκδήλωση, όπου οικοδεσπότης ήταν ο πρέσβης της Ρωσίας στην Άγκυρα, Σεργκέι Βερσίνιν, έδωσαν το παρόν υψηλόβαθμα στελέχη της τουρκικής πολιτικής σκηνής.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν ο υφυπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, πρέσβης Μούσα Κουλακλικαγιά, ο βουλευτής του AKP στην Καισάρεια και πρώην υπουργός Εθνικής Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ, καθώς και εκπρόσωποι ξένων διπλωματικών αποστολών.

Κατά τη διάρκεια του χαιρετισμού του, ο Ρώσος πρέσβης Σεργκέι Βερσίνιν έστειλε σαφή μηνύματα για τη στρατηγική συνεργασία των δύο κρατών, αναφέροντας επί λέξει:

«Οι σχέσεις μας με τη Δημοκρατία της Τουρκίας έχουν ιδιαίτερη σημασία για εμάς. Η Ρωσία και η Τουρκία δεν είναι μόνο σημαντικοί εταίροι, συνδεδεμένοι με μια μακρά ιστορία αλληλεπίδρασης, αλλά και γειτονικές χώρες με ισχυρούς οικονομικούς δεσμούς και ζωντανές επαφές μεταξύ των λαών τους».

Η Τουρκία απάντησε στο ίδιο θερμό κλίμα μέσω του εκπροσώπου της, ο οποίος εστίασε στον κοινό ρόλο που διαδραματίζουν οι δύο χώρες στον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής.

Συγκεκριμένα, ο υφυπουργός Εξωτερικών, Μούσα Κουλακλικαγιά, υπογράμμισε στην ομιλία του ότι η Τουρκία και η Ρωσία αποτελούν δύο χώρες με ιδιαίτερη βαρύτητα για τη σταθερότητα και το μέλλον της ευρύτερης περιοχής. Όπως ανέφερε, και τα δύο κράτη διαθέτουν βαθιές ιστορικές ρίζες, ισχυρή κρατική tradition και σημαντική διπλωματική εμπειρία.

H Χορωδία του Κόκκινου Στρατού Αλεξάντροφ στην Άγκυρα. Photo youtube, Ongun Güvenç

Με πληροφορίες από newsbeast.gr

https://hellasjournal.com/2026/06/dilosi-polemou-kata-tis-elladas-apo-ton-poutin-evale-ti-chorodia-tou-kokkinou-stratou-kai-erminefse-stin-agkyra-to-emvatirio-tis-smyrnis-pou-exymnei-ti-sfagi-tou-1922-video/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Θρίλερ - Πακιστάν, Trump: Υπογράφεται το Μνημόνιο 14 σημείων 14/6 - Ιράν: Ασυνήθιστη βιασύνη – Γιατί οι ΗΠΑ καίγονται για deal

 

Τα αμερικανικά οπλοστάσια πιέστηκαν, οι ενεργειακές αγορές κλονίστηκαν και η πολιτική διοίκηση του Donald Trump βρέθηκε αντιμέτωπη με δυσβάσταχτο εσωτερικό κόστος - Θρίλερ με τον χρόνο υπογραφής του Μνημονίου των 14 σημείων - Το Ιράν καταλογίζει αστάθεια και ασυνέπεια στην αμερικανική πλευρά 

(upd 23) Πραγματικά καταιγιστικές και γεμάτες ανατροπές είναι οι εξελίξεις στο ιρανικό ζήτημα. 
Το υπουργείο Εξωτερικών του Πακιστάν ανακοίνωσε μέσω της πλατφόρμας X ότι η τελετή υπογραφής της συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έχει προγραμματιστεί για την Κυριακή 14 Ιουνίου, ενισχύοντας τις προσδοκίες για θετική έκβαση των διαπραγματεύσεων.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση, οι υπουργοί Εξωτερικών του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας, κατά τη διάρκεια τηλεφωνικής επικοινωνίας, χαιρέτισαν την πρόοδο των συνομιλιών μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, οι οποίες, όπως αναφέρεται, βρίσκονται στο τελικό στάδιο.
Νωρίτερα, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν, Shahbaz Sharif, είχε εκφράσει την εκτίμηση ότι μια ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών θα μπορούσε να οριστικοποιηθεί μέσα στις επόμενες 24 ώρες.

Trump: Υπογράφεται η συμφωνία με το Ιράν στις 14/6 – Τα Στενά του Hormuz θα ανοίξουν για όλους

Εξάλλου την πεποίθηση ότι η συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν θα υπογραφεί την Κυριακή 14/6 εξέφρασε και ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, μέσω ανάρτησής του στην πλατφόρμα Truth Social.
«Η συμφωνία έχει προγραμματιστεί να υπογραφεί αύριο και αμέσως μετά την υπογραφή της τα Στενά του Hormuz θα είναι ανοιχτά για όλους», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός πρόεδρος, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η ναυσιπλοΐα στην κρίσιμη θαλάσσια οδό θα αποκατασταθεί πλήρως.
Ο Trump αναφέρθηκε επίσης στο ζήτημα του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος, υποστηρίζοντας ότι σε μεταγενέστερο στάδιο και όταν επικρατήσει ηρεμία, οι ΗΠΑ θα αναλάβουν τη διαχείριση του πυρηνικού υλικού που χαρακτήρισε ως «πυρηνική σκόνη».
Όπως δήλωσε, το συγκεκριμένο υλικό θα μεταφερθεί για επεξεργασία και καταστροφή είτε εντός του Ιράν είτε στις ΗΠΑ.
Παράλληλα, εξέφρασε την επιθυμία της Ουάσιγκτον να συνεργαστεί με την Τεχεράνη και συνολικά με τη Μέση Ανατολή σε βάθος χρόνου.
Ο Αμερικανός πρόεδρος εμφανίστηκε αισιόδοξος για την πορεία της διαδικασίας, τονίζοντας ότι ελπίζει η συμφωνία να ολοκληρωθεί «γρήγορα, εύκολα και ομαλά».
Ωστόσο, προειδοποίησε ότι σε περίπτωση αποτυχίας υπάρχει «η απόλυτη εναλλακτική λύση», χωρίς να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το τι εννοεί.

Axios: Ηλεκτρονική υπογραφή του Μνημονίου ΗΠΑ - Ιράν στις 14/6

Οι ΗΠΑ και το Ιράν αναμένεται να προχωρήσουν την Κυριακή 14/6 στην ηλεκτρονική υπογραφή μνημονίου κατανόησης (MoU), στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται με τη διαμεσολάβηση του Πακιστάν και του Κατάρ.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συμφωνία προβλέπει παράταση της υφιστάμενης εκεχειρίας για 60 ημέρες, επαναλειτουργία των Στενών του Hormuz και έναρξη συνομιλιών για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Πηγές που συμμετέχουν στη διαδικασία αναφέρουν ότι η υπογραφή θα πραγματοποιηθεί εξ αποστάσεως κυρίως για πρακτικούς και οργανωτικούς λόγους.
Η ηλεκτρονική διαδικασία θεωρείται το πρώτο βήμα πριν από την έναρξη τεχνικών διαπραγματεύσεων που αναμένεται να ακολουθήσουν τις επόμενες ημέρες.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, έχει δηλώσει ότι η συμφωνία βρίσκεται πολύ κοντά στην ολοκλήρωσή της, ενώ από την πλευρά του Πακιστάν εκφράζεται επίσης αισιοδοξία για θετική κατάληξη. Ωστόσο, η Τεχεράνη εξακολουθεί να εμφανίζεται πιο επιφυλακτική, τονίζοντας ότι δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί ο χρόνος υπογραφής, αν και αναγνωρίζει ότι αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στις επόμενες ημέρες.
Μεταξύ των βασικών σημείων που συζητούνται περιλαμβάνονται η αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Hormuz, η σταδιακή αποκλιμάκωση της έντασης και η έναρξη νέου κύκλου διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.


Επιφυλακτικό το Ιράν

Ωστόσο, η Τεχεράνη εμφανίζεται πιο επιφυλακτική.
Ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών, Ismail Baghaei, δήλωσε ότι η υπογραφή του μνημονίου θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί στο άμεσο μέλλον, διευκρινίζοντας όμως ότι δεν έχει ακόμη καθοριστεί συγκεκριμένη ημερομηνία.
Σύμφωνα με την Τεχεράνη, τα ζητήματα που αφορούν το πυρηνικό πρόγραμμα δεν αποτελούν μέρος της τρέχουσας φάσης των διαπραγματεύσεων, υπονοώντας πως οι Αμερικανοί έχουν εγείρει τέτοιο ζήτημα.
Όπως τονίζουν Ιρανοί αξιωματούχοι, η παρούσα διαδικασία επικεντρώνεται αποκλειστικά στις προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου.
«Το Μνημόνιο του Islamabad, που βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση, επικεντρώνεται στον τερματισμό του πολέμου και σε αυτό το στάδιο έχει αποφασιστεί ότι δεν θα υπάρξει συζήτηση για το πυρηνικό ζήτημα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο εκπρόσωπος του ιρανικού υπουργείου Εξωτερικών Esmaeil Baghaei.
Ο ίδιος τόνισε ότι η ακριβής ημερομηνία υπογραφής παραμένει άγνωστη.
«Πρέπει να περιμένουμε τον ακριβή χρόνο υπογραφής του μνημονίου.
Αν και δεν θα υπογραφεί αύριο, δεν αποκλείεται να συμβεί τις επόμενες ημέρες», δήλωσε.
Παράλληλα, εξέφρασε επιφυλάξεις για την πορεία της διαδικασίας, υποστηρίζοντας ότι η Τεχεράνη παραμένει επιφυλακτική λόγω της «αστάθειας της άλλης πλευράς».
«Εξαιτίας της ασυνέπειας της άλλης πλευράς, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί απέναντι σε οποιεσδήποτε δηλώσεις σχετικά με αυτή τη διαδικασία», πρόσθεσε.

Οι IRGC χλευάζουν τον Trump: Ασυνήθιστη η επιμονή του για την υπογραφή συμφωνίας στις 14/6, αποκλείεται να συμβεί

Το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) απέρριψε τα σενάρια περί υπογραφής συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών την Κυριακή (14/6), ασκώντας παράλληλα κριτική στον Αμερικανό πρόεδρο Donald Trump για την «ασυνήθιστη επιμονή» του να ολοκληρωθεί η διαδικασία τη συγκεκριμένη ημέρα.
Σε ανακοίνωσή του, το IRGC υποστήριξε ότι το χρονοδιάγραμμα που προωθεί η αμερικανική πλευρά αποτελεί ουσιαστικά μια «δοκιμασία για την ιρανική διαπραγματευτική ομάδα», επισημαίνοντας ότι οι συνομιλίες δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί.
«Η ανακοίνωση του Donald Trump γίνεται παρά το γεγονός ότι οι Ιρανοί διαπραγματευτές έχουν δηλώσει ξεκάθαρα πως το μνημόνιο δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και ότι η υπογραφή του την Κυριακή αποκλείεται», ανέφερε η ανακοίνωση.
Σε ανάρτηση που δημοσιεύθηκε στην πλατφόρμα Telegram, οι Φρουροί της Επανάστασης άφησαν αιχμές για τα κίνητρα του Αμερικανού προέδρου, συνδέοντας την επιθυμία του για υπογραφή της συμφωνίας με τα γενέθλιά του στις 14 Ιουνίου.
«Ορισμένοι παρατηρητές θεωρούν ότι η επιμονή του ενδέχεται να οφείλεται στην επιθυμία του να αξιοποιήσει συμβολικά την περίσταση και να τη μετατρέψει σε προσωπικό επικοινωνιακό γεγονός», ανέφερε χαρακτηριστικά η ανακοίνωση.

Tasnim: Η αντίσταση του Ιράν ανάγκασε τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν τη στάση τους στις διαπραγματεύσεις – Όλα ανοικτά με το μνημόνιο

Η κοινωνική ανησυχία και η τεχνική κριτική που ασκείται στις διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ αποτελούν θετικό σημάδι της βούλησης του ιρανικού λαού να αντισταθεί στις εξωτερικές πιέσεις, δήλωσε ο αρχισυντάκτης του πρακτορείου ειδήσεων Tasnim, Kian Abdollahi.
Σε συνέντευξή του, ο Abdollahi υποστήριξε ότι η Ουάσιιγκτον επιδίωξε αρχικά να επιβάλει όρους που θα οδηγούσαν στην πολιτική ταπείνωση και την υποταγή του Ιράν.
Ωστόσο, όπως ανέφερε, η σταθερότητα της ιρανικής κοινωνίας και οι αποφασιστικές στρατιωτικές απαντήσεις της χώρας ανάγκασαν τις ΗΠΑ να αναθεωρήσουν τη στάση τους.
Παράλληλα, τόνισε ότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες που διαθέτουν οι ιρανικές αρχές, το κείμενο του υπό διαπραγμάτευση μνημονίου δεν έχει ακόμη οριστικοποιηθεί και έχει ήδη υποστεί αρκετές τροποποιήσεις κατά τη διάρκεια των συνομιλιών.
Ο αρχισυντάκτης του Tasnim υπογράμμισε ότι οι δημόσιες συζητήσεις, οι ανησυχίες και οι τεχνικές ενστάσεις που εκφράζονται στην ιρανική κοινωνία σχετικά με τις διαπραγματεύσεις δεν αποτελούν ένδειξη αδυναμίας, αλλά στοιχείο της εθνικής εγρήγορσης και της αποφασιστικότητας του λαού να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της χώρας.


Thafer (Επικεφαλής GIF): Ο πόλεμος στον Λίβανο απειλεί να εκτροχιάσει τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν

Συγκρατημένη αισιοδοξία για την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν εξέφρασε η Dania Thafer, εκτελεστική διευθύντρια του Gulf International Forum (GIF), εκτιμώντας ότι οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται πιο κοντά σε θετική κατάληξη από οποιαδήποτε προηγούμενη φάση.
Μιλώντας στο Al Jazeera, η Thafer επισήμανε ότι υπάρχουν θετικά μηνύματα από περιφερειακούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του Πακιστάν, ωστόσο προειδοποίησε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικά εμπόδια.
Όπως ανέφερε, η συνεχιζόμενη ένταση στον Λίβανο και οι αβεβαιότητες γύρω από μια ενδεχόμενη εκεχειρία θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τη διπλωματική διαδικασία και να καθυστερήσουν την επίτευξη συμφωνίας.
Παράλληλα, τόνισε ότι βασικό ζήτημα για την Τεχεράνη παραμένει η αποδέσμευση των παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και η χαλάρωση των κυρώσεων.
Σύμφωνα με την ίδια, οι συνομιλίες ενδέχεται να καθυστέρησαν επειδή ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Donald Trump, δεν επιθυμεί να εμφανιστεί ότι παρέχει άμεσα οικονομικούς πόρους στο Ιράν.


Το Κατάρ προτείνει πακέτο 12 δισ. δολαρίων για την αποδέσμευση ιρανικών κεφαλαίων

Το Κατάρ κατέθεσε πρόταση για την επίλυση του ζητήματος των δεσμευμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων, παρουσιάζοντας ένα χρηματοδοτικό πακέτο συνολικού ύψους 12 δισ. δολαρίων, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο Mehr.
Η πρόταση περιλαμβάνει δύο βασικά σκέλη.
Το πρώτο αφορά την αποδέσμευση 6 δισ. δολαρίων από ιρανικά κεφάλαια που βρίσκονται στο Κατάρ, με τη χρήση τους να υπόκειται στο ανθρωπιστικό πλαίσιο δαπανών που είχε συμφωνηθεί μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ το 2023.
Το δεύτερο σκέλος προβλέπει τη δημιουργία πιστωτικής γραμμής ύψους 6 δισ. δολαρίων, η οποία θα παραμείνει στο Κατάρ, με την Τεχεράνη να έχει τη δυνατότητα να καθορίζει τον τρόπο αξιοποίησής της.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το Ιράν είχε αρχικά προτείνει την αποδέσμευση του μισού ποσού των παγωμένων κεφαλαίων στα πρώτα στάδια των διαπραγματεύσεων και του υπόλοιπου μισού μετά την επίτευξη οριστικής συμφωνίας.
Η πρόταση αυτή απορρίφθηκε από τις ΗΠΑ, γεγονός που οδήγησε το Κατάρ να καταθέσει τη συμβιβαστική πρόταση των 12 δισ. δολαρίων.


Το Μνημόνιο Κατανόησης Ιράν - ΗΠΑ 

Υπενθυμίζεται πως το Μνημόνιο Κατανόησης Ιράν - ΗΠΑ περιλαμβάνει τα εξής 14 σημεία:

1)Μόνιμη και άμεση παύση των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου
2)Δέσμευση των ΗΠΑ για μη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν και σεβασμό της κυριαρχίας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
3)Πλήρης άρση του ναυτικού αποκλεισμού εντός 30 ημερών
4)Δέσμευση των ΗΠΑ να αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Ιράν
5)Άνοιγμα των Στενών του Hormuz εντός 30 ημερών με ιρανικές διευθετήσεις
6)Αναστολή των κυρώσεων στην πώληση πετρελαίου, πετροχημικών προϊόντων και παραγώγων και πλήρης πρόσβαση του Ιράν στους οικονομικούς του πόρους.
7) Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους θα παρουσιάσουν σχέδια ανασυγκρότησης για το Ιράν αξίας τουλάχιστον 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων

8)Σε 60 ημέρες διαπραγματεύσεων για την επίτευξη τελικής συμφωνίας για τα πυρηνικά και την πλήρη άρση των πρωτογενών, δευτερογενών, αμερικανικών κυρώσεων και των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και του Διοικητικού Συμβουλίου του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας
9)Επαναβεβαίωση της δέσμευσης του Ιράν στη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) να μην παράγει πυρηνικά όπλα
10)Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, οι ΗΠΑ έχουν δεσμευτεί να μην αυξήσουν τις δυνάμεις τους στην περιοχή και δεν θα επιβάλουν νέες κυρώσεις.
11)Αποδέσμευση 24 δισεκατομμυρίων δολαρίων σε δεσμευμένα ιρανικά κεφάλαια κατά τη διάρκεια της 60ήμερης περιόδου των τελικών διαπραγματεύσεων.
Το 50% του ποσού αυτού δηλαδή 12 δισ πρέπει να διατεθεί στο Ιράν πριν από την έναρξη των διαπραγματεύσεων.
12)Δημιουργία μηχανισμού παρακολούθησης για την εφαρμογή της συμφωνίας.
13) Η τελική συμφωνία θα εγκριθεί με ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
14)Οι τελικές διαπραγματεύσεις δεν θα ξεκινήσουν πριν από την αποδέσμευση του μισού από τα παγωμένα κεφάλαια του Ιράν, την αναστολή των κυρώσεων του Ιράν για το πετρέλαιο και την άρση του ναυτικού αποκλεισμού.

Ghalibaf: Το Ιράν θα παραμείνει σταθερό μέχρι την τελική νίκη

Μήνυμα αποφασιστικότητας έστειλε ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και επικεφαλής διαπραγματευτής της Τεχεράνης, Mohammad Bagher Ghalibaf, με αφορμή την επέτειο του πολέμου των 12 ημερών που σημειώθηκε το 2025.
Σε δήλωσή του, ο Ghalibaf κατηγόρησε τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ότι κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης έθεσαν στο στόχαστρο αμάχους, κάνοντας λόγο για εγκλήματα κατά αθώων πολιτών και παιδιών.
«Δολοφόνησαν αθώα παιδιά και δεν δίστασαν μπροστά σε κανένα έγκλημα ή πράξη βαρβαρότητας», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κορυφαίος Ιρανός αξιωματούχος υπογράμμισε ότι η Τεχεράνη δεν πρόκειται να υποχωρήσει, τονίζοντας ότι η χώρα αντλεί δύναμη από τη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους στη σύγκρουση.
«Εμπνεόμενοι από τους ηρωικούς και καταπιεσμένους μάρτυρες του Πολέμου των 12 Ημερών, θα παραμείνουμε σταθεροί μέχρι τέλους για τη δόξα και την τελική νίκη του αγαπημένου μας Ιράν», δήλωσε ο Ghalibaf.



Η Ουάσιγκτον ψάχνει παύση για ανασύνταξη

Η αμερικανική πλευρά παρουσιάζει τη συμφωνία ως ειρηνευτική πρωτοβουλία.
Όμως η χρονική συγκυρία γεννά σοβαρές υποψίες.
Μετά από μια παρατεταμένη περίοδο σύγκρουσης, οι ΗΠΑ χρειάζονται χρόνο για να επανεκτιμήσουν τις απώλειες, να ανασυντάξουν τις δυνάμεις τους και κυρίως να αναπληρώσουν τα πυραυλικά τους αποθέματα.
Η πολεμική ένταση απέναντι στο Ιράν δεν ήταν ανέξοδη.
Τα αμερικανικά οπλοστάσια πιέστηκαν, οι ενεργειακές αγορές κλονίστηκαν και η πολιτική διοίκηση του Donald Trump βρέθηκε αντιμέτωπη με εσωτερικό κόστος.
Ο Scott Bessent, υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, προσπάθησε να υποβαθμίσει τις συνέπειες της σύγκρουσης, παραδεχόμενος όμως ότι οι αυξήσεις στις τιμές ενέργειας επιβάρυναν τα αμερικανικά νοικοκυριά.
Η πτώση των τιμών του πετρελαίου μετά τις προσδοκίες συμφωνίας δεν δείχνει μόνο αισιοδοξία των αγορών.
Δείχνει και την ανάγκη της Ουάσιγκτον να κλείσει επειγόντως ένα μέτωπο που άρχισε να κοστίζει οικονομικά και πολιτικά.
Πόσο μάλλον όταν ο Donald Trump έχει μπροστά του στις 3 Νοεμβρίου 2026 τη δύσκολη μάχη των ενδιάμεσων εκλογών, το αποτέλεσμα των οποίων μπορεί να τον καταστήσει πρόεδρο υπό την ομηρία των Δημοκρατικών. 

Scott Bessent

Το Ιράν δεν ηττήθηκε – επέβαλε την αντοχή του

Ο υπουργός Εξωτερικών Seyyed Abbas Araghchi μίλησε με καθαρό τρόπο για τη στρατηγική νίκη του Ιράν.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η χώρα άντεξε δύο πολέμους, έναν 12 ημερών και έναν 40 ημερών, απέναντι σε δυνάμεις που διέθεταν τεράστια τεχνολογική και στρατιωτική υπεροχή.
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι πολιτικό και ψυχολογικό.
Το Ιράν απέδειξε ότι δεν μπορεί να εκβιαστεί εύκολα.
Η κοινωνική συνοχή δεν διαλύθηκε, οι ένοπλες δυνάμεις δεν κατέρρευσαν και η διπλωματία του Ιράν δεν απομονώθηκε.
Αντιθέτως, η Τεχεράνη εμφανίζεται σήμερα ως κεντρικός συνομιλητής σε μια μεγάλη περιφερειακή συμφωνία που περιλαμβάνει όχι μόνο τις ΗΠΑ, αλλά και τον Λίβανο, τις χώρες του Περσικού Κόλπου και το ισραηλινό μέτωπο.
Η φράση του Araghchi ότι «η διπλωματία σταθεροποιεί τα επιτεύγματα του πεδίου» συμπυκνώνει τη στρατηγική της Τεχεράνης: πρώτα αντοχή, μετά διαπραγμάτευση από θέση ισχύος.

Η έκπληξη Netanyahu και η αμηχανία του Ισραήλ

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι πληροφορίες ότι ο Benjamin Netanyahu αιφνιδιάστηκε από τη στάση του Donald Trump.
Σύμφωνα με αναφορές, ο Trump φέρεται να είπε στον Netanyahu ότι η συμφωνία με το Ιράν είναι «πολύ καλή» και πως ήρθε η ώρα να τελειώσει ο πόλεμος.
Η εξέλιξη αυτή φέρνει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ σε δύσκολη θέση.
Το Ισραήλ επένδυσε στην κλιμάκωση.
Η Ουάσιγκτον, όμως, φαίνεται πλέον να αναζητά έξοδο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν το Ισραήλ.
Σημαίνει όμως ότι το αμερικανικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται από την επίθεση στη διαχείριση ζημιών.
Η ανησυχία στην Ουάσιγκτον ότι ο Netanyahu μπορεί να λειτουργήσει ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας δείχνει το βάθος των αντιφάσεων στο δυτικό στρατόπεδο.


Η συμφωνία περιλαμβάνει ευρύτερη περιφερειακή αρχιτεκτονική

Οι πληροφορίες για ένταξη του Λιβάνου στη συμφωνία είναι εξαιρετικά σημαντικές.
Αμερικανός αξιωματούχος φέρεται να δήλωσε ότι η συμφωνία μεταξύ Τεχεράνης και Ουάσιγκτον θα περιλαμβάνει τον Λίβανο, το Ιράν, το Ισραήλ και τις χώρες του Περσικού Κόλπου.
Αυτό σημαίνει ότι η Τεχεράνη δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως πρόβλημα, αλλά ως αναγκαίος παράγοντας για τη σταθεροποίηση της περιοχής.
Εδώ βρίσκεται και η μεγάλη πολιτική νίκη του Ιράν: οι αντίπαλοί του αναγκάζονται να το αναγνωρίσουν ως δύναμη χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει νέα περιφερειακή τάξη.


Τα 20 δισ. από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η οικονομική διάσταση της ιρανικής νίκης

Η αναφορά σε 20 δισ. δολάρια από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) προσθέτει μια ακόμη διάσταση στον θρίαμβο της Τεχεράνης.
Εάν επιβεβαιωθεί πλήρως, πρόκειται για τεράστια οικονομική ανάσα για το Ιράν, σε μια στιγμή που η Ουάσιγκτον επιμένει ότι δεν θα υπάρξει άρση κυρώσεων ή αποδέσμευση ιρανικών περιουσιακών στοιχείων χωρίς «συγκεκριμένες ενέργειες» στο πυρηνικό πρόγραμμα.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι πιο σύνθετη.
Το Ιράν δεν διαπραγματεύεται πλέον ως οικονομικά απομονωμένη χώρα χωρίς επιλογές.
Διαθέτει περιφερειακά ανοίγματα, διπλωματικά κανάλια και ισχυρά χαρτιά.
Πολλαπλές πηγές αναφέρουν ότι η συμφωνία συνδέεται άμεσα με τη διακοπή των ιρανικών επιθέσεων εναντίον των ΗΑΕ, οι οποίες είχαν σημειωθεί κατά τη διάρκεια των εβδομάδων έντασης που ακολούθησαν τον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ, Ισραήλ και Ιράν.

Η στήριξη από Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ιορδανία, Αίγυπτο και Τουρκία

Η υποστήριξη της ειρηνευτικής διαδικασίας από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, την Αίγυπτο και την Τουρκία δείχνει ότι η περιφέρεια δεν θέλει άλλη αμερικανική περιπέτεια.
Οι επαφές του Mohammed bin Abdulrahman Al-Thani με τους Faisal bin Farhan, Ayman Safadi, Badr Abdul Ati και Hakan Fidan επιβεβαιώνουν πως οι βασικοί περιφερειακοί παίκτες στηρίζουν τη διπλωματική λύση.
Αυτή η στήριξη δεν είναι τυπική.
Είναι πολιτικό μήνυμα προς την Ουάσιγκτον: η περιοχή κουράστηκε από πολέμους που σχεδιάζονται αλλού και πληρώνονται από τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

«Ο κόσμος θα δει σύντομα τη νίκη του Ιράν»

Την ίδια στιγμή που στην Ουάσιγκτον επικρατεί αγωνία για την έκβαση των διαπραγματεύσεων και την επόμενη ημέρα της σύγκρουσης, η Τεχεράνη εκπέμπει μήνυμα αυτοπεποίθησης και στρατηγικής υπεροχής.
Ο διοικητής του Κεντρικού Στρατηγείου Khatam al-Anbia, αρχιστράτηγος Ali Abdollahi, δήλωσε ότι ο κόσμος θα γίνει σύντομα μάρτυρας της νίκης του Ιράν και της επικράτησης της αντίστασης απέναντι στους επιτιθέμενους.
Σε μήνυμά του για τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατο του προκατόχου του, Gholam Ali Rashid, ο οποίος σκοτώθηκε κατά την έναρξη του πολέμου των 12 ημερών το 2025, ο Abdollahi υποστήριξε ότι η δολοφονία του κορυφαίου Ιρανού διοικητή από το «σιωνιστικό καθεστώς» με τη συνεργασία των ΗΠΑ απέδειξε τη σημασία του ρόλου του στην αμυντική στρατηγική της χώρας.
Ο Ιρανός στρατηγός τόνισε ότι παρά τις απώλειες, η Ισλαμική Δημοκρατία όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε, αλλά απέδειξε για ακόμη μία φορά την αποτρεπτική της ισχύ και την ικανότητά της να αντέχει σε πολυεπίπεδες στρατιωτικές και υβριδικές επιθέσεις.


Οι ΗΠΑ δεν κέρδισαν, απλώς σταματούν για να αναπνεύσουν

Η Ουάσιγκτον θέλει να εμφανίσει τη συμφωνία ως επιτυχία του Donald Trump. Όμως η ουσία είναι διαφορετική.
Οι ΗΠΑ μπήκαν στη σύγκρουση με στόχο να πιέσουν, να φοβίσουν και να επιβάλουν τους όρους τους στο Ιράν.
Βγαίνουν από αυτήν αναζητώντας συμφωνία, αποκλιμάκωση, χαμηλότερες τιμές ενέργειας και χρόνο για στρατιωτική αναπλήρωση.
Το Ιράν, από την άλλη, βγαίνει με την εικόνα της χώρας που άντεξε.
Αντιθέτως, ανάγκασε τους αντιπάλους του να συνομιλήσουν μαζί του, να αναγνωρίσουν τον ρόλο του στον Λίβανο και την ευρύτερη περιοχή, και να αποδεχθούν ότι καμία λύση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την Τεχεράνη.
Η συμφωνία, εάν υπογραφεί, δεν θα είναι αμερικανικός θρίαμβος.
Θα είναι η επιβεβαίωση ότι η στρατηγική πίεσης απέτυχε να γονατίσει το Ιράν.
Και αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της κρίσης: η εποχή όπου οι ΗΠΑ μπορούσαν να επιβάλλουν μονομερώς τη θέλησή τους στη Μέση Ανατολή πλησιάζει στο τέλος της.

www.bankingnews.gr

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Ἡ γέφυρα τοῦ Οὐρανίου Τόξου καὶ αἱ πολύχρωμοι αὐταπάται τῆς Νέας Ἐποχῆς

 

Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Παπαδοπούλου

   Εἴδαμε σε προηγούμενα ἄρθρα τὴν προσ­πάθεια τῶν Παγκοσμιοποιητῶν καὶ κύκλων τοῦ ΟΗΕ νὰ προωθήσουν τὴν ἰδέα μίας παγκόσμιας κυβέρνησης μὲ ἀφορμὴ τὴν οἰκολογικὴ σωτηρία τῆς γῆς καὶ παράλληλα τὴν θεοποίηση τῆς ἴδιας τῆς γῆς σὰν βασικὸ δόγμα τῆς πανθρησκείας ποὺ ἑτοιμάζουν. Στὸ παρὸν ἄρθρο θὰ ἐξετάσουμε τὸν ρόλο ποὺ ἔπαιξαν οἱ «γιορτὲς τῆς Γῆς» στὴν ἀπόπειρα θεοποίησής της, γιορτὲς ποὺ ὀργάνωσε ἕνας δημοφιλέστατος φιλόσοφος τῆς Νέας Ἐποχῆς, ποὺ ἐπηρέασε βαθύτατα ὅλο τὸ κίνημά της.

Ὁ Ἀμερικανὸς Χοσὲ Ἀργκουέλλες σὲ ἡλικία 14 ἐτῶν ἀνέβηκε στὴν κορυφὴ τῆς Πυραμίδας τοῦ Ἥλιου στὴν Τεοτιχουακάν τοῦ Μεξικοῦ, ὅπου τοῦ συνέβηκε μία μυστικιστικὴ ἐμπειρία καὶ ἀπὸ τότε ἀποφάσισε νὰ μάθει τὰ πάντα γιὰ τὶς γνώσεις καὶ τὸ κοσμικὸ ὅραμα τῶν κατασκευαστῶν τῶν μεξικανικῶν πυραμίδων. Στὴν δεκαετία τοῦ 1960 ἔγινε μέλος τῆς κοινότητας τῶν Χίππις καὶ ἔπαιρνε τακτικὰ τὸ παραισθησιογόνο ναρκωτικὸ LSD, πιστεύοντας ὅτι θὰ ἀπελευθερώσει τὸν νοῦ του, ἐνῶ ζωγράφιζε πλῆθος ψυχεδελικῶν πινάκων χωρὶς ὅμως ποτὲ νὰ κάνει σοβαρὴ καλλιτεχνικὴ καριέρα. Σπούδασε Ἱστορία Τέχνης στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Σικάγο, ὅπου πῆρε διδακτορικὸ μὲ θέμα τὴν ψυχοφυσικὴ αἰσθητικὴ καὶ δίδαξε σὲ διάφορα πανεπιστήμια μὲ κορυφαῖο τὸ Πρίνστον. Τὸ 1970, ἐνῶ ὁ Ἀργκουέλλες δίδασκε στὸ πανεπιστήμιο UC Davis τῆς Καλιφόρνιας, διοργάνωσε ἕνα «Δρώμενο Τέχνης”, ποὺ τὸ ἑπόμενο διάστημα μετονομάστηκε σὲ Φεστιβὰλ Ὁλικῆς Γῆς.

Tὸ Φεστιβὰλ προωθήθηκε σὰν “Παγκόσμιο Χωριὸ τοῦ Ὑδροχόου”, μία σύνδεση μὲ τὴν Νέα Ἐποχὴ ποὺ προσδοκοῦσαν κάποιες ὁμάδες τῶν Χίππις. Δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνα φεστιβὰλ μουσικῆς καὶ τέχνης, ἀλλὰ μία βιωματικὴ γιορτὴ τῆς Γῆς ὡς ζωντανοῦ ὀργανισμοῦ. Οἱ φοιτητὲς τοῦ Ἀργκουέλες καὶ οἱ ἐπισκέπτες ἔφτιαχναν θιβετανικὲς μαντάλας, συζητοῦσαν γιὰ τὴν οἰκολογία, ἔπαιζαν μουσικὴ καὶ ἀσκοῦσαν τελετουργίες. Ὁ Ἀργκoυέλλες ἔβλεπε τὴν διοργάνωση σὰν «ζωντανὴ τέχνη» ποὺ μεταμορφώνει τὴν κοινωνία. Τὸ φεστιβὰλ συνεχίζεται μέχρι σήμερα στὸ UC Davis προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες ἐπισκέπτες. Ἂν μπεῖτε στὴν ἱστοσελίδα τοῦ πανεπιστημίου θὰ βρεῖτε τὸ φεστιβὰλ σὰν κεντρικὸ θέμα.

Ἡ «Ἁρμονικὴ Σύγκλισις» ὡς τὸ Πνευματικὸν Γοῦντστοκ τῆς Νέας Ἐποχῆς

  Στὶς 16 καὶ 17 Αὐγούστου 1987 ὁ Ἀργκουέλλες καὶ ἡ σύζυγός του Λόιντιν, μὲ ἀφορμὴ μία σπάνια ἀστρολογικὴ σύγκλιση πλανητῶν τοῦ ἡλιακοῦ συστήματος, διοργάνωσαν τὴν Ἁρμονικὴ Σύγκλιση. Στόχος ἦταν νὰ συγκεντρωθοῦν τουλάχιστον 144.000 ἄνθρωποι (ὁ μυστηριώδης ἀριθμὸς ἀπὸ τὴν Ἀποκάλυψη) σὲ «ἐνεργειακὰ κέντρα» τοῦ πλανήτη, γιὰ νὰ δημιουργήσουν ἕνα «πλῆρες πεδίο ἐμπιστοσύνης» μέσῳ διαλογισμοῦ, προσ­ευχῆς, χοροῦ, τραγουδιοῦ καὶ τελετουργιῶν. Ἡ ἰδέα ἦταν ὅτι αὐτὴ ἡ μαζικὴ ἑστίαση συνείδησης θὰ «ἄνοιγε τὶς πύλες» σὲ μία νέα ἐποχὴ ἁρμονίας, συνεργασίας καὶ σύνδεσης μὲ τὴν Γῆ ὡς ζωντανὸ ὀργανισμό.

Δεκάδες χιλιάδες Νεοεποχίτες ἀνταποκρίθηκαν στὸ κάλεσμα καὶ ἔσπευσαν νὰ διαλογιστοῦν στὸ Ὄρος Σάστα τῆς Καλιφόρνιας, στὸ Γκρὰντ Κάνυον τῆς Ἀριζόνας, στὸ Στόουνχετζ καὶ στὸ Γκλαστονμπέρυ τῆς Βρετανίας, στὶς Μεγάλες Πυραμίδες τῆς Αἰγύπτου, στὸ Μάτσου Πίτσου τοῦ Περοῦ, στὸ Ὄρος Φούτζι τῆς Ἰαπωνίας, σὲ πολλοὺς ἀκόμη θεωρούμενους ἱεροὺς τόπους ἀρχαίων λαῶν ἀλλὰ καὶ στὸ Σέντραλ Πὰρκ τῆς Νέας Ὑόρκης. Στὴν Ἑλλάδα λιγοστὲς παρέες συγκεντρώθηκαν στοὺς Δελφοὺς καὶ στὸν Ὄλυμπο.

Ἡ γιορτὴ αὐτή, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν Ἀργκουέλλες οὐσιαστικὰ στόχευε στὴν σύνδεση μὲ τὴν ζωντανὴ θεὰ Γῆ, προωθήθηκε μαζικὰ ἀπὸ τὰ παγκόσμια ΜΜΕ — ἀπὸ τὸ Time καὶ τὸ New York Times μέχρι τὰ τοπικὰ κανάλια. Ὅσοι ἀναγνῶστες διάβασαν τὰ προηγούμενα ἄρθρα τοῦ γράφοντος δὲν θὰ παραξενευτοῦν, καθὼς παρατέθηκαν πλῆθος στοιχεῖα γιὰ τὴν βοήθεια τῶν Παγκοσμιοποιητῶν Ἐλὶτ στὸ κίνημα τῆς Νέας Ἐποχῆς. Γνωστὲς  νεοεποχίτικες προσωπικότητες στήριξαν τὶς ἐκδηλώσεις, ὅπως ὁ τραγουδιστὴς Τζὸν Ντένβερ, ἡ ἠθοποιὸς Σίρλεϋ Μακλέιν καὶ ὁ Τίμοθυ Λήρυ, ὁ γκουροὺ τῶν ναρκωτικῶν τῆς γενιᾶς τῶν Χίππις. Ὑπῆρξε ἡ πρώτη συγχρονισμένη μαζικὴ διαλογιστικὴ ἐκδήλωση στὴν ἱστορία καὶ πολλοὶ τὴν χαρακτήρισαν σὰν «πνευματικὸ Γοῦντστοκ».

Τὸ «Ἄνοιγμα τῆς Πύλης» καὶ τὸ πέρασμα εἰς τὴν «Νοόσφαιρα»

  Τὸ 1989 ὁ Ἀργκουέλλες ἀνακάλυψε τὸν Νόμο τοῦ Χρόνου, διακρίνοντας δύο συχνότητες: τὴν 12:60 τοῦ βιομηχανικοῦ πολιτισμοῦ καὶ τὴν 13:20 τῆς φυσικῆς ἁρμονίας, βασισμένη στὸ ἡμερολόγιο Τζολκὶν τῆς ἀρχαίας φυλῆς τῶν Μάγιας. Τὸ 1992 ἀνακοίνωσε τὸ «Ἄνοιγμα τῆς Πύλης» σὰν ἐνεργοποίηση μίας γαλαξιακῆς πύλης συγχρονισμοῦ, ὅπου ἡ ἀνθρωπότητα καλοῦνταν νὰ περάσει ἀπὸ τὸν τεχνητό, μηχανιστικὸ χρόνο 12:60 (Γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο, ὅπου «ὁ χρόνος εἶναι χρῆμα») στὸν φυσικὸ χρόνο 13:20 (ὅπου «ὁ χρόνος εἶναι τέχνη»)! Κάλεσε τοὺς ἀνθρώπους νὰ υἱοθετήσουν τὸ νέο ἡμερολόγιο, νὰ γιορτάσουν τὸ Day Out of Time (25 Ἰουλίου) ὡς ἡμέρα τέχνης καὶ εἰρήνης καὶ νὰ δημιουργήσουν μαντάλας, τελετουργίες καὶ πνευματικὰ δίκτυα. Ἡ πύλη δὲν ἦταν φυσικὴ, ἀλλὰ συνειδησιακή: μία μετατόπιση ἀπὸ τὴν Βιόσφαιρα τῆς ἱστορίας στὴν Νοόσφαιρα, τὴν σφαῖρα τῆς συλλογικῆς συνείδησης!

  Τὸ 1996-2000 ὁ Ἀργκουέλλες ἐργάστηκε πάνω στὸ Rinri Project, ποὺ ὑποτίθεται ἦταν ἕνα παγκόσμιο τηλεπαθητικὸ καὶ συνειδησιακὸ πείραμα. Ὁραματιζόταν μία κυκλοπολικὴ γέφυρα οὐράνιου τόξου ποὺ περιβάλλει ὁλόκληρο τὸν πλανήτη, ξεκινώντας ἀπὸ τοὺς πόλους καὶ σχηματίζοντας δύο ἡμικύκλια 180 μοιρῶν ποὺ ἑνώνονται στὸν ἰσημερινό! Αὐτὴ ἡ γέφυρα θὰ ἦταν ὁρατή, μόνιμη καὶ θὰ λειτουργοῦσε ὡς πολυδιαστασιακὴ γέφυρα μεταξύ τῆς Γῆς καὶ ἄλλων συστημάτων καὶ ὡς ἀπόδειξη τῆς παγκόσμιας εἰρήνης καὶ ἐπιστροφῆς τῆς Γῆς στὴν πρωταρχική της ἁρμονία! Θὰ ἀποτελοῦσε τὴν ὁρατὴ ἐκδήλωση τῆς Νοόσφαιρας (τῆς παγκόσμιας σφαίρας συν­είδησης), καθὼς καὶ σύμβολο ἑνότητας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἀνεξαρτήτως φυλῆς, θρησκείας ἢ πολιτισμοῦ («Ὁ καθένας συμπεριλαμβάνεται στὸ Οὐράνιο Τόξο»)!

Σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο, ἡ γέφυρα θὰ προέκυπτε ἀπὸ τὴν συλλογικὴ τηλεπαθητικὴ δύναμη τῆς ἀνθρωπότητας, μέσῳ συγχρονισμένων διαλογισμῶν καὶ ὁραματισμῶν. Δὲν θὰ ἦταν φυσικὸ φαινόμενο μόνο, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα ἐφαρμογῆς τῆς «rainbow science» — μίας συμμετοχικῆς ἐπιστήμης ποὺ χρησιμοποιεῖ φαντασία, συμπαθητικὸ συντονισμὸ καὶ τηλεπαθητικὴ προβολή!

Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ βάθος τῶν ψευδαισθήσεων τῶν Νεοεποχιτῶν ἐπιτρέψτε μου νὰ παραθέσω τὶς ὁδηγίες ποὺ ἔδινε ὁ Ἀργκουέλλες γιὰ τὸν διαλογισμὸ ποὺ θὰ δημιουργοῦσε τὴν Γέφυρα τοῦ Οὐρανίου Τόξου.

1. Καθάρισε τὸ μυαλὸ καὶ ἑστίασε στὴν ἀγάπη στὴν καρδιά.

2. Φαντάσου τὸν ἑαυτό σου μέσα στὸν κρυστάλλινο πυρήνα τῆς Γῆς.

3. Δημιούργησε μία λευκὴ στήλη φωτὸς ἀπὸ τὴν καρδιά σου πρὸς τοὺς πόλους.

4. Ἄφησε πολύχρωμο πλάσμα νὰ ρέει καὶ νὰ σχηματίζει δύο οὐράνια τόξα 180 μοιρῶν.

5. Νιῶσε ὅτι ἐσὺ καὶ ἡ γέφυρα γίνεστε ἕνα.

6. Ἐπαναλάμβανε: «Εἶμαι ἕνα μὲ τὴ Γῆ, ἡ Γῆ καὶ ἐγὼ εἴμαστε ἕνας νοῦς».

Ἡ ἀποκαλυπτικὴ πίστις εἰς τὸ 2012

καὶ ἡ τραγικὴ διάψευσις

Ὁ Ἀργκουέλλες καὶ οἱ ὀπαδοί του, καθὼς καὶ ὅλοι οἱ Νεοεποχίτες, πίστευαν ἀκράδαντα πὼς στὶς 21 Δεκεμβρίου 2012 θὰ τελείωνε ὁ «Μεγάλος Κύκλος» τῶν 5.125 χρόνων τοῦ ἡμερολογίου τῶν Μάγιας. Πολλοὶ Νεοεποχίτες περίμεναν ἀποκαλυπτικὰ καταστροφικὰ φαινόμενα αὐτὴν τὴν ἡμερομηνία ποὺ θὰ συνόδευαν ὅμως τὴν μετάβαση σὲ ἕνα νέο πνευματικότερο κύκλο πολιτισμοῦ. Ὁ Ἀργκουέλλες πίστευε ὅτι στὴν συγκεκριμένη ἡμερομηνία θὰ τερματιζόταν ἡ ὑλιστικὴ  «τεχνόσφαιρα» καὶ θὰ ξημέρωνε ἡ αὐγὴ μίας ἀνώτερης πνευματικῆς ἐποχῆς ποὺ θὰ χαρακτηριζόταν ἀπὸ μία πλανητικὴ μετατόπιση στὴ συνείδηση.

Δὲν ἔζησε ὡστόσο, γιὰ νὰ δεῖ τὴν τραγικὴ διάψευση τῶν ἐλπίδων του, ὅπως τὴν βίωσαν πολλοὶ Νεοεποχίτες. Πέθανε ἕνα χρόνο πρὶν ἀπὸ περιτονίτιδα. Ἂν ζοῦσε σήμερα θὰ ἔβλεπε πὼς ἀντὶ γιὰ πνευματικὴ ὑπέρβαση τῆς «τεχνόσφαιρας» ζοῦμε τὴν πιὸ ἐφιαλτικὴ ἐποχὴ της, καθὼς ἐπενδύονται τρισεκατομμύρια διεθνῶς γιὰ ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς καθὼς καὶ γιὰ τὰ τερατουργήματα ποὺ ἀποκαλοῦνται data centers καὶ τὰ ὁποῖα θὰ καταστρέψουν τὰ φυσικὰ τοπία τῆς ὑπαίθρου, γιὰ νὰ ἀναπτύξουν τὰ ἑπόμενα στάδια τῆς Τεχνητῆς Νοημοσύνης.

Ἐπιτρέψτε μου νὰ παραθέσω καὶ ἕνα κωμικοτραγικὸ περιστατικὸ γιὰ τὴν μαζικὴ παράκρουση τῶν  Νεποεποχιτῶν καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὸ 2012. Τὸ ζευγάρι Heidi Montag καὶ Spencer Pratt (γνωστοὶ καὶ ὡς «Speidi») ἔγιναν διάσημοι ἀπὸ τὸ ριάλιτυ The Hills τοῦ MTV (2006-2010). Στὸ ἀπόγειο τῆς φήμης τους εἶχαν συγκεντρώσει περίπου 10 ἑκατομμύρια δολλάρια ἀπὸ μισθοὺς ἐπεισοδίων, ἐμφανίσεις καὶ διαφημίσεις. Μέχρι τὰ τέλη τοῦ 2012 ὅμως τὰ εἶχαν ξοδέψει σχεδὸν ὅλα.

«Ξοδέψαμε τουλάχιστον 10 ἑκατομμύρια δολλάρια. Ἀκούσαμε ὅτι ὁ πλανήτης θὰ τελείωνε τὸ 2012. Σκεφτήκαμε ὅτι πρέπει νὰ ξοδέψουμε αὐτὰ τὰ λεφτὰ πρὶν κτυπήσει ὁ ἀστεροειδής».

Πίστεψαν κι αὐτοὶ ἀπόλυτα στὶς προφητεῖες τοῦ ἡμερολογίου τῶν Μάγιας γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου στὶς 21 Δεκεμβρίου 2012. Ἀποφάσισαν τότε νὰ σπαταλήσουν τὶς περιουσίες τους καὶ νά ζήσουν σὰν νὰ μὴ ὑπῆρχε αὔριο.

Σημειῶστε ὅτι ἕνα ἑκατομμύριο δολλάρια τὰ σπατάλησαν σὲ νεοεποχίτικους κρυστάλλους…!   - Ορθόδοξος Τύπος

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων