ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Η ΚΡΥΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΛΩΝΙΣΜΟΥ

Ο όρος «Κλώνος» (Clone) όπως τον χρησιμοποιούμε σήμερα, χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στη φυτολογία, από τον βιολόγο Χέρμπερτ Τζων Γουέμπερ. Ο αρχαιότερος σχετικός όρος που χρησιμοποιήθηκε για το ζήτημα ήταν «Homunculus» (Χομούνκουλους), αναφορικά σε ένα μικροσκοπικό ανθρωποειδές που υποτίθεται ότι κατασκεύαζαν βιο-τεχνητά στα μυστικά εργαστήρια τους οι αλχημιστές. Όπως ίσως καταλαβαίνετε, το ζήτημα του Κλωνισμού μέχρι πρόσφατα συνδεόταν με τις παράδοξες εργασίες μιας γραφικής φιγούρας του σύγχρονου Φανταστικού: του «τρελού επιστήμονα». Παλαιότερα, ανήκε στο πεδίο της «μαύρης μαγείας» που όπλιζε με μυστικές γνώσεις το χέρι ενός εωσφορικού μάγου ο οποίος φιλοδοξούσε να αντιγράψει βλάσφημα το έργο της “θεϊκής” Δημιουργίας!
Η παλαιότερη αναφορά που γνωρίζω πάνω στην ιδέα του Homunculus έχει «μαγικό» και όχι «αλχημιστικό» χαρακτήρα και περιλαμβάνεται σε ένα αρχαίο βιβλίο με τον τίτλο Magia Divina (Θεϊκή Μαγεία) αγνώστου συγγραφέα: 
«Πάρτε ένα μεγάλο καθαρό δοχείο φτιαγμένο από πολύ καλό κρύσταλλο. Χύστε μέσα σ’ αυτό ένα μέρος της πιο καθαρής μαγιάτικης δροσιάς που έχει μαζευτεί όταν επικρατεί ημισέληνος. Προσθέστε δύο μέρη αίματος που πάρθηκε από υγιές νεαρό άτομο. Αφήστε αυτό το μίγμα μόνο του επί ένα μήνα, ώσπου να γίνει ένας κοκκινωπός πηλός μέσα σε καθαρό νερό. Βγάλτε το καθαρό νερό και χύστε το σε μια γαβάθα. Προσθέστε ένα δράμι ζωικού χρώματος. Αφήστε το κοκκινωπό υλικό μέσα στην πρώτη γαβάθα και ταυτόχρονα να το ζεστάνετε ελαφρά και συνεχώς …» Σύμφωνα με αυτή τη μαγική συνταγή, το υλικό θα σχηματίσει «ένα είδος κύστης» καλυμμένης με ένα λεπτό δίκτυο φλεβών και νεύρων. Αυτό πρέπει να ραντίζεται, κατά διαστήματα τεσσάρων εβδομάδων, με υγρό από τη δεύτερη γαβάθα.
Ο αναγνώστης του βιβλίου προειδοποιείται ότι, ως το τέλος του τέταρτου μήνα, θα παρατηρούσε «ένα τσιριχτό ήχο και κινήσεις που θα υποδήλωναν ζωή». Μέσα στο δοχείο θα εμφανιστεί «ένα πολύ ωραίο ζευγάρι, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τα οποία μπορείτε να κοιτάξετε με αληθινό θαυμασμό…». Αυτά τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια θα έχουν ύψος 15 εκατοστών κι αν τα ταΐζει κανείς με δύο κόκκους «ζωικού βάμματος» το μήνα, θα ζήσουν επί έξι χρόνια και «θα κινούνται και θα περπατούν μέσα στο δοχείο». Θα μπορούσαν να μεταδώσουν «πολλά μυστικά» μόλις γίνουν ενός χρόνου, θα είχαν «γλυκό χαρακτήρα» και θα ήταν «πολύ υπάκουα». Μετά τον έκτο χρόνο, θα αυτοκαταστραφούν μέσα σε μια μάζα καπνού.




Εκεί που οι αλχημιστές ερευνούσαν την Prima Materia (Αρχέγονη Ύλη), δηλαδή την βασική ουσία της ζωής, η τεχνολογία του 20ου αιώνα μας πρόσφερε μια πολύ μεγαλύτερη βαθιά αντίληψη για όλα αυτά. Η αρχαία ιατρική σκέψη φανταζόταν ότι το σπέρμα του άντρα περιείχε πραγματικά και ακριβώς ένα μικροσκοπικό άτομο, το οποίο, σαν το μικροσκοπικό κοτόπουλο στο αυγό, τελικά αναπτύσσεται και γίνεται άνθρωπος. Αυτή η αντίληψη προηγήθηκε της πεποίθησής μας ότι η μοριακή ανάπτυξη και ο κώδικας του DNA επιτυγχάνουν μια μεταμόρφωση των κυττάρων σε όλες τις πολύπλοκες λεπτομέρειες, ενός πλήρως διαπλασμένου ανθρώπινου σώματος. Οι αρχαίοι στοχαστές και οι αλχημιστές δεν είχαν ειδικές συσκευές, όπως το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, αλλά –μιλώντας γενικά– μάλλον ακολουθούσαν τον σωστό δρόμο.
Ο Παράκελσος (1490-1541), συγκεκριμένα, έβλεπε τον άνθρωπο ως ένα μικρόκοσμο, του οποίου οι ουσίες και οι ενέργειες βρίσκονται σε «συμφωνία» μ’ εκείνες του μακρόκοσμου και με κάθε ζωή του σύμπαντος. Στους μελετητές της Αλχημείας, είναι αρκετά γνωστή η φήμη ότι ο Παράκελσος δημιούργησε, πραγματικά, ένα ανθρωποειδές πλάσμα στο εργαστήριο του.
Έγραψε για την ιδέα του Homunculus, κυρίως στο σύγγραμμα του De Homunculis et Monstris. Εκεί, ανάμεσα σε πολλά άλλα αινιγματικά πράγματα, γράφει: «Υπάρχει μια τάξη που φαίνεται να είναι επιβεβλημένη από μια Δύναμη, στην οποία πρέπει να μείνουμε προσκολλημένοι. Μόλις παραβιαστεί αυτή η τάξη, γίνονται πράγματα τα οποία παίρνουν πολλές μορφές, κι αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργούνται ανθρωπάκια και τέρατα. Αυτά τα μικρά τέρατα μπορούν να συγκριθούν με ένα αδειανό καρύδι, ένα απλό κέλυφος, χωρίς περιεχόμενο, ή σαν σιτάρι που είναι τσόφλι χωρίς κόκκους. Μολονότι καταγόμαστε από αυτή την Δύναμη, πολλοί από εμάς δεν έχουμε τη δύναμη του κόκκου, δεν έχουμε τον αληθινό σπόρο και δεν έχουμε ούτε ψυχή ούτε δημιουργικό περιεχόμενο.
»Να ξέρετε το εξής: ο άνθρωπος και τα ζώα αναπτύσσονται από τον ίδιο σπόρο. Ο σπόρος αναπτύσσεται μέσα στο σπέρμα και δεν μπορεί να επιλέξει την κατεύθυνση του χωρίς αυτό. Αλλά όπως το αυγό αποτελείται από κρόκο και ασπράδι, έτσι είναι κατασκευασμένος και ο σπόρος. Αν η ουσία του σπόρου χάσει τη συνοχή της και διαλυθεί, τότε ο σπόρος χάνει το σπέρμα του και μπορεί να δημιουργηθεί ένα τέρας. Ανάλογα με την ανάμιξη της ουσίας στον πυρήνα του σπόρου, το τέρας μπορεί να μοιάζει ή να μη μοιάζει με αληθινό άνθρωπο. Αλλά δεν εμφανίζεται ψυχή εκεί όπου ο πυρήνας δεν είναι πλήρης».
Ο Παράκελσος θεωρούσε τη δημιουργία ενός μικρού τεχνητού ανθρώπου, ως ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά που αποκαλύφθηκαν στον θνητό άνθρωπο: «ένα μυστήριο πάνω από όλα τα μυστήρια, που αξίζει να κρατηθεί μυστικό ως τους τελευταίους καιρούς, όταν πλέον δεν θα υπάρχει τίποτε κρυφό εξαιτίας των φιλόδοξων ανθρώπων, αλλά όλα τα μυστικά θα φανερωθούν. Και μολονότι ως τώρα δεν αποκαλύφθηκε στους πολλούς ανθρώπους η τέχνη της δημιουργίας τεχνητών ανθρωπάριων, της επαναδημιουργίας ενός νεκρού και της αναπαραγωγής πανομοιότυπων ανθρώπων, ήταν πάντως γνωστό στις νεράιδες των δασών, στα ξωτικά και στους γίγαντες που έζησαν στη Γη πριν από πολλά χρόνια, γιατί αυτά τα ίδια πλάσματα ξεπήδησαν απ’ αυτή την πηγή, γιατί από τέτοια τεχνητά ανθρωπάκια, όταν ενηλικιώνονται, παράγονται γίγαντες, πυγμαίοι και άλλοι θαυμαστοί άνθρωποι, κατά την επιθυμία του δημιουργού τους και μπορούν να κατορθώσουν πολλά θαυμαστά πράγματα».





Ο ψυχολόγος Καρλ Γκούσταβ Γιούνγκ ερεύνησε προσεκτικά τα οράματα και τα αινιγματικά συγγράμματα ενός από τους αρχαιότερους αλχημιστές, του Ζώσιμου από την Πάνοπλη, που έζησε τον 3ο αιώνα μ.κ.ε. Σ’ αυτά ο Γιούνγκ εντόπισε και τα εξής ενδιαφέροντα: Ο Ζώσιμος μιλά για έναν ιερέα σε έναν μυστικό ναό που του λέει για μια «διαδικασία εξαΰλωσης του σώματος». Ο ιερέας λέει στον Ζώσιμο ότι μπορεί να πάρει ένα μικρό κομμάτι από το δάχτυλο του και να φτιάξει απ’ αυτό έναν άνθρωπο πανομοιότυπο με αυτόν.
Έπειτα του περιγράφει ότι μπορεί να εξαϋλώσει τον Ζώσιμο, μεταμορφώνοντας τον σε πνεύμα, ενώ όλοι θα νομίζουν ότι το αντίγραφο του θα είναι ο ίδιος. Ο Ζώσιμος διηγείται ότι ο ιερέας του παρουσίασε και ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι που είχε δημιουργήσει ο ίδιος, με το οποίο συνομίλησε και μάλιστα παραθέτει ολόκληρη τη συνομιλία τους. Κι αυτό δεν είναι παρά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τις αμέτρητες αναφορές που μπορεί να ανακαλύψει ένας συνετός μελετητής για όλα αυτά, σε αρχαία κείμενα σοφών και αλχημιστών.
Ακόμη κι όταν η αλχημεία έδωσε τη θέση της στη σύγχρονη επιστημονική μέθοδο, οι φιλόσοφοι συνέχισαν να γοητεύονται από τις συνδυασμένες υποσχέσεις και τους πιθανούς κινδύνους που προσφέρουν τα μυστικά πειράματα, η μαγεία και η φαντασία του ανθρώπου.
Ο Γάλλος εγκυκλοπαιδιστής Ντενίς Ντιντερό (1713-1784) φαντάστηκε το 1780 την πιθανότητα ανθρώπων φτιαγμένων κατά παραγγελία κάτω από εργαστηριακές συνθήκες. Διατύπωσε τις τολμηρές εικασίες του στο βιβλίο του Το Όνειρο του Αλμπέρ. Ο Ντιντερό παρουσίασε την ιδέα ότι η ευαισθησία είναι γενική ιδιότητα της ύλης, απορρίπτοντας τη θεωρία περί «προ-δημιουργίας» της αναπαραγωγής (απ’ όπου προέρχεται και η λέξη procreation στις ευρωπαϊκές γλώσσες, που σημαίνει τεκνοποίηση ή αναπαραγωγή), σύμφωνα με την οποία το άτομο προϋπάρχει σε κάποιον πρόγονο του και με μια απλή διαδικασία αναπτύσσεται από εξαρτημένο μικροσκοπικό ον σε ανεξάρτητο ον με φυσιολογικές διαστάσεις.
Πρότεινε την υπόθεση της «επιγένεσης» σύμφωνα με την οποία το έμβρυο σχηματίζεται με μια σειρά διαμορφώσεων και διαφοροποιήσεων, από αδρανή ύλη σε ευαίσθητη ύλη κι έτσι γίνεται έμβιο ον. Στο τελικό μέρος του έργου του, ο Ντιντερό πρότεινε τις θεωρίες του για τη διασταύρωση και την υβριδοποίηση. Πρόβλεψε τη μαζική παραγωγή ανθρώπινων όντων, περιγράφοντας πως διάφορες ικανότητες και επαγγέλματα μπορούν να προβλεφθούν και να επωασθούν «μέσα σ’ ένα ζεστό δωμάτιο με το πάτωμα καλυμμένο με μικρά δοχεία». Έγραψε ότι «σε καθένα απ’ αυτά τα δοχεία θα υπήρχε μια ετικέτα που να δείχνει ότι το βιοχημικό περιεχόμενο του προορίζεται να παράγει στρατιώτες, δικαστές, φιλόσοφους, ποιητές, πόρνες και βασιλιάδες».
Ο μεγάλος Γάλλος γενετιστής Δρ. Ζαν Ροστάν, σχολιάζοντας τις περιγραφές του Ντιντερό παρατήρησε ότι πρόβλεψε με ακρίβεια ένα μεγάλο μέρος των σημερινών μεθόδων που χρησιμοποιούνται στα εργαστήρια και η μόνη διαφορά είναι ότι «αντί για ζεστό δωμάτιο πρέπει να έχουμε κρύο δωμάτιο»
Το 1816, η Μαίρη Σέλλεϋ (σύζυγος του ποιητή Πέρσυ Σέλλεϋ) έγραψε το κλασσικό έργο του Φανταστικού, Φρανκενστάιν ή Ο Σύγχρονος Προμηθέας, ένα κωδικό βιβλίο για την προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει θεός, δίνοντας ζωή σε ένα νεκρό σώμα, κατασκευάζοντας ζωντανά όντα στο εργαστήριο. Η ίδια έγραψε για τη συγγραφή του βιβλίου της:
«Πολλές και μεγάλες ήταν οι συζητήσεις ανάμεσα στον Λόρδο Μπάιρον και στον Σέλλεϋ, τις οποίες παρακολουθούσα χωρίς να μιλώ καθόλου. Σε κάποιες απ’ αυτές, συζητούσαν για τη φύση της Αρχής της Ζωής και για το αν μπορούσε να γίνει γνωστή. Μιλούσαν για τα πειράματα του Δαρβίνου, ότι κράτησε για αρκετό καιρό ένα σκουλήκι, κομμένο στα δύο, μέσα σ ‘ έναν δοκιμαστικό σωλήνα, ώσπου από κάποια άγνωστη δύναμη άρχισε ξαφνικά να κινείται από μόνο του. Έλεγαν ότι ένα νεκρό σώμα μπορεί να ξαναζωντανέψει. Ο Γαλβανισμός και τα πειράματα μ’ αυτόν, είχαν δώσει πολλές ελπίδες να απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Ίσως μπορούν να δημιουργηθούν στο εργαστήριο τα μέρη που συνθέτουν έναν οργανισμό, να ενωθούν τεχνητά και να τους δοθεί μια τεχνητή ζωική θερμότητα. Ο Μπάιρον ήταν πεπεισμένος ότι μπορούμε να αναπαράγουμε τεχνητά τους εαυτούς μας, παρακάμπτοντας την φυσιολογική γονιμοποίηση».
Ένας Ιταλός πρωτοπόρος ερευνητής, ο Τζιόρτζιο Γκαλέζιο, διατύπωσε από το 1818 τις βασικές ιδέες που σήμερα μας προκαλούν και μας τρομάζουν. Έγραψε μια μελέτη με τίτλο Teoridella Reprodujione Vegetale, στην οποία διακήρυξε: «Αποκαλώ Άτομο τη συλλογή όλων των φυτών, τα οποία προέρχονται από ένα έμβρυο μόνο και τα οποία συνεπώς αποτελούν ένα φυτό και μόνο, χωρίς μεταβολή. Αυτό το Άτομο, αν και πολλαπλασιάζεται ασταμάτητα, θα φέρνει πάντοτε μαζί του κάθε μια από τις αναρίθμητες υποδιαιρέσεις της ύπαρξης του, των ίδιων χαρακτήρων και της ίδιας γενικής όψης με τα οποία εμφανίστηκε κατά τη γέννηση του. Ένα τέτοιο ξεχωριστό φυτό είναι ικανό να ανανεώσει τη ζωή του για εκατομμυριοστή φορά. Ο άνθρωπος, ως Άτομο που αποτελείται από μικρότερα άτομα, τα κύτταρα, μπορεί να αναπαράγει τον εαυτό του από τα κύτταρα του, τα οποία είναι πανομοιότυπα μεταξύ τους με τον ίδιο τρόπο που τα Άτομα στα οποία μπορεί να διασπαστεί το ον, θα είναι επίσης πανομοιότυπα μεταξύ τους»
Το 1886 έγινε η πρώτη εντυπωσιακή ανακάλυψη από έναν Ρώσο ερευνητή, τον Αλεξάντερ Τιτσομίροφ. Άρχισε με τη γνώση ότι, στα περισσότερα είδη, κάποια μορφή σεξουαλικής ένωσης είναι ουσιώδης, το ωάριο γονιμοποιείται μόνο από το σπέρμα. Αν δεν γονιμοποιηθεί, το μέσο ωάριο πεθαίνει σε λίγη ώρα. Αλλά ο Τιτσομίροφ ανακάλυψε, επίσης, ότι υπάρχουν εξαιρέσεις σ’ αυτή τη θεωρητικά απόλυτη βιολογική αρχή. Μια απ’ αυτές τις εξαιρέσεις είναι η μητέρα μεταξοσκώληκας, η οποία μπορεί να γονιμοποιηθεί με απλό χημικό τρόπο. Ωστόσο κανένας δεν έδωσε μεγάλη σημασία σε όλα αυτά. Όμως, οι μεταξοσκώληκες μπορούν να εφαρμόσουν τον Κλωνισμό χωρίς εξωτερική βοήθεια.
Κατόπιν ήρθαν οι αχινοί και τα σκουλήκια, τα οποία οι Δόκτορες Τ. Χ. Μόργκαν και Α. Μιντ επεξεργάστηκαν με ορισμένα υγρά, όπως το συμπυκνωμένο θαλάσσιο νερό, πετυχαίνοντας αναπαραγωγή. Αυτή η δουλειά αντιγράφηκε και βεβαιώθηκε το 1900, από τον Δρ. ΖακΛομπ. Σιγά-σιγά, αυτή η ιδέα διευρύνθηκε, και οι βιολόγοι άρχισαν να βλέπουν ότι σχεδόν οποιοδήποτε μη γονιμοποιημένο ωάριο θα μπορούσε να υποβληθεί στην τεχνητή παρθενογένεση. Ωστόσο, ο τρόπος διέφερε πολύ από είδος σε είδος.
Οι μελέτες πάνω σ’ αυτό που σήμερα αποκαλούμε Κλωνισμό, άρχισαν από το 1889, από τον Δρ. Φρήντριχ Μίσερ –ο οποίος είναι και ο πατέρας των ερευνών για το DNA, στο πανεπιστήμιο του Τίμπιγκεν της Γερμανίας, το οποίο συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι ο βασικός χορηγός των ευρωπαϊκών πειραμάτων Κλωνισμού.
Το 1902, ο Δρ. Γκότλιμπ Χάμπερλαντ, ένας Αυστριακός βιολόγος, υπολόγισε ότι τα κύτταρα των φυτών είναι «Totipotent». Αυτή η λέξη σημαίνει ότι κάθε μικροσκοπικό φυτικό κύτταρο έχει την ικανότητα να αναπτύσσεται σε ώριμο φυτό. Δεν μιλούσε για ένα σπόρο, αλλά για οποιοδήποτε κύτταρο που μπορεί να ληφθεί από το φύλλο, το κοτσάνι ή το λουλούδι ενός φυτού. Δημοσίευσε τη θεωρία του και τα αποτελέσματα των πειραμάτων του στα πρακτικά εργασιών της Αυτοκρατορικής Ακαδημίας Επιστημών, απ’ όπου λίγο αργότερα ενέπνευσαν το έργο του Άγγλου Δρ. Φρέντερικ Στιούαρτ, ο οποίος στο σύγγραμμα του Συνολική Ατομική Δύναμη, Παραλλαγή και Κλαδική Ανάπτυξη των Καλλιεργημένων Κυττάρων, γράφει (το 1908):
«Οι προφητείες του Χάμπερλαντ δικαιώνονται τώρα. Το πρόβλημα θα αποκτήσει στο μέλλον ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί αυτή η αρχή προεκτείνεται σε απίστευτα ζητήματα, στην κλαδική ανάπτυξη από επιζώντα κύτταρα του σώματος ανώτερων ζώων, ακόμη και του ανθρώπου» Ο ίδιος ανέπτυξε μια επιτυχημένη μέθοδο για τον κλωνισμό των καρότων, ενώ είναι σχετικά γνωστό στους ακαδημαϊκούς κύκλους ότι πειραματίστηκε και με βατράχους και κότες.
Ο μεγάλος συγγραφέας του Φανταστικού, Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ, έγραψε το 1927 μια νουβέλα με τον τίτλο: Η περίπτωση του Τσαρλς Ντέξτερ Γουώρντ (The Case of Charles Dexter Ward). Στις σελίδες της, ο Τσάρλς Ντέξτερ Γουώρντ από το Πρόβιντενς (μια λογοτεχνική μεταμφίεση του ίδιου του Λάβκραφτ), ακολουθεί τα ίχνη που άφησε πίσω του ένας πρόγονός του, με το όνομα Τζόζεφ Κάρβεν. Οι ανίερες μελέτες που έκανε ο πρόγονός του, παγιδεύουν με την απαγορευμένη γοητεία τους τον νεαρό Γουώρντ, που ανακαλύπτει τα συγγράμματα και την αλληλογραφία αυτού του αμφιλεγόμενου προσώπου.
Μέσα από τη μελέτη της αινιγματικότατης αλληλογραφίας του Κάρβεν με τους πιο περίεργους ανθρώπους, ο Γουώρντ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα μέλη μιας ομάδας ανθρώπων ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα στοιχεία που συνθέτουν το μυστικό της εκμετάλλευσης των αλάτων των οργανισμών, για την αναβίωση νεκρών όντων! Η ανησυχητική αυτή διήγηση του Λάβκραφτ θα ξετυλιχθεί σε έρευνες παράδοξων γενεαλογικών δέντρων, σε αποκρυπτογραφήσεις των κωδίκων επικοινωνίας μεταξύ ανθρώπων που προσπαθούν να μελετήσουν ένα τρομερό μυστικό, σε σκοτεινά υπόγεια εργαστήρια γεμάτα από τα δείγματα από νεκροζώντανα όντα του παρελθόντος, στην αποκάλυψη των βασανιστηρίων που έκανε ο Κάρβεν και οι σύντροφοί του σε νεκρά ανθρώπινα πλάσματα (όπως μούμιες, κλπ.) που ξαναζωντάνευαν με τις μεθόδους τους για να τα ανακρίνουν και να μάθουν τα μυστικά της αρχαίας γνώσης.
Ο Λάβκραφτ περιγράφει το 1927 όχι μόνο όλες τις βασικές αρχές Κλωνισμού από τμήματα νεκρών ανθρώπινων σωμάτων, αλλά και όλες τις ανίερες πρακτικές που μπορεί να εφαρμοστούν με αυτή τη μυστική γνώση.
Το 1932, ο Άλντους Χάξλεϋ, δημοσίευσε το φουτουριστικό μυθιστόρημα Brave New World (Γενναίος Νέος Κόσμος), στο οποίο περιγράφονται λεπτομερώς εκκολαπτήρια ανθρώπινων κλώνων, οι οποίοι αργότερα περνούσαν από τη «Διαδικασία Μποκανόφσκυ» μια μέθοδο με την οποία γινόντουσαν υποβολές στους τεχνητά δημιουργημένους πανομοιότυπους ανθρώπους για να αναπτύξουν συγκεκριμένα διανοητικά χαρακτηριστικά.
Το 1940, ο Δρ. Χάιντς Γκάισελ, ένας από τους επικεφαλείς του Γραφείου Φυλετικής Πολιτικής του Ναζιστικού κόμματος, δημοσίευσε μια μελέτη με τίτλο: Οι Φυλετικές Προσμίξεις, Τα Αποτελέσματα τους, η Άμεση Ανάγκη Ανάπτυξης της Ευγονικής και η Γενετική Επανάσταση Επέμβασης στις Διαδικασίες Αναπαραγωγής. Στις σελίδες του περιγράφει εκτός των άλλων, τις μελέτες των επιστημόνων των Ναζί πάνω σ’ αυτό που σήμερα αποκαλούμε Κλωνισμό.
Ήδη από το 1935, ο περιβόητος Ναζί επιστήμονας, Δρ. Γιόζεφ Μένγκελε, ήταν ο πρωτοπόρος στα γενετικά πειράματα, τα οποία συμπεριλάμβαναν πειράματα σε ανθρώπους για την επίτευξη Κλωνισμού. Ο ίδιος έχει κατηγορηθεί για τον θάνατο εκατοντάδων ανθρώπων-πειραματόζωων στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι οποίοι έπεσαν θύματα των ανομολόγητων πειραμάτων στα μυστικά εργαστήρια του, χρηματοδοτημένα και συντονισμένα από το Γραφείο Φυλετικής Πολιτικής. Ο Μένγκελε διέφυγε την σύλληψη και συνεχίζει μέχρι σήμερα να είναι ο Νο1 καταζητούμενος εγκληματίας πολέμου, φυσικά όχι μόνο για το ναζιστικό παρελθόν του αλλά και για τις ειδικές γνώσεις του πάνω στα ζητήματα αυτά [και γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, είναι φανερό ότι αν συλλαμβανόταν δεν θα αποκαλυπτόταν η σύλληψή του].
Φήμες και urban legends τον παρουσιάζουν να συνεχίζει το έργο του κάπου στη Νότιο Αμερική, αγέραστος εξαιτίας των γενετικών μεθόδων αναζωογόνησης που γνωρίζει, ενώ ο Εβραίος συγγραφέας Ίρα Λεβίν που έχει ερευνήσει επισταμένα την περίπτωση Μένγκελε, τον παρουσιάζει στο βιβλίο του Τα Παιδιά από την Βραζιλία, να έχει αναπαράγει κλώνους του Άντολφ Χίτλερ. Πολλά έχουν ειπωθεί και για τα κέντρα «Λέμπενσμπορν» (Πηγή Ζωής) των πειραμάτων Ευγονικής των Ες-Ες, στα οποία μεταξύ άλλων λειτουργούσαν προγράμματα έρευνας για τη δημιουργία «Αρίων» βρεφών…
Το 1951, πέντε χρόνια μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, στο Ινστιτούτο Αντικαρκινικών Ερευνών της Φιλαδέλφειας, οι Δόκτορες Μπριγκς και Κινγκ, πήραν τον πυρήνα ενός γονιμοποιημένου αυγού βατράχου και έβαλαν στη θέση του τον πυρήνα ενός σωματικού κυττάρου από έναν αγέννητο βάτραχο. Με όλα τα 46 χρωματοσώματα από το κύτταρο του αγέννητου βατράχου μέσα στο αυγό, το τοποθέτησαν σε ένα πιάτο με νερό από τη λίμνη, που είναι το φυσικό περιβάλλον των βατράχων. Αποτέλεσμα ήταν να αναπτυχθεί ένα έμβρυο.
Το πείραμα τους απέδειξε επίσημα ότι οι ιδέες του Γκότλιμπ Χάμπερλαντ για τον Κλωνισμό των φυτών, μπορούσαν να εφαρμοστούν στα αμφίβια ζώα: τα κύτταρα ενός οργανισμού περιλαμβάνουν ένα πλήρες γενετικό πρόγραμμα για ολόκληρο τον οργανισμό, είτε είναι φυτό, είτε είναι ζώο, είτε άνθρωπος. Αυτό οι επιστήμονες το ήξεραν πλέον στα σίγουρα, τουλάχιστον από το 1951, όπως ήξεραν και τη σχεδόν ακριβή μέθοδο με την οποία μπορούσαν να επιτύχουν τον Κλωνισμό. Φυσικά, αυτά που μαθαίνουμε σήμερα, είναι απλώς όσα αποφάσισαν να ανακοινώσουν στη δημοσιότητα, παρ’ όλο που οι επιτεύξεις αυτές είναι γνωστές από τότε και το θεωρώ τελείως απίθανο να μην πειραματίστηκαν καθόλου από τότε.





Το 1963 ο μεγάλος Βρετανός ειδικός της γενετικής του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Δρ. Ι. Γκόρντον, δημιούργησε μαζικά βατράχους με τη μέθοδο του Κλωνισμού και ξεκίνησε να πειραματίζεται με τον Κλωνισμό βοδιών στα εργαστήρια που του παραχωρήθηκαν γι’ αυτόν τον σκοπό στο πανεπιστήμιο του Κολοράντο, ενώ ο ίδιος είχε ανακοινώσει σε κλειστούς επιστημονικούς κύκλους πως «ο κλωνισμός του ανθρώπου θα καταστεί δυνατός μέσα στην επόμενη πενταετία»

Η πρώτη επίσημη επερώτηση που κατατέθηκε για τους κινδύνους της πιθανότητας ανθρώπινου Κλωνισμού, έγινε στις 28 Ιανουαρίου 1971 από τον Δρ. Τζέημς Ντιούι Γουάτσον (βραβείο Νόμπελ Ιατρικής του 1962, καθηγητής της Βιολογίας στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ) στην Επιτροπή Επιστήμης και Αστροναυτικής της Αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων. Γιατί άραγε; Ήταν ένα σημαντικό γεγονός, το οποίο συγκαλύφθηκε από τον ίδιο τον πρόεδρο της επιτροπής, Τζωρτζ Π. Μίλερ, βουλευτή της Καλιφόρνια.
Το 1972, υπήρχε ήδη ειδικό άρθρο στους κανονισμούς του αμερικανικού Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας σύμφωνα με το οποίο «απαγορεύεται ο Κλωνισμός των θηλαστικών, εκτός αν αυτός ο Κλωνισμός εγκριθεί πρώτα από την Εθνική Συμβουλευτική Επιτροπή περί Ηθικής» που, ούτε λίγο ούτε πολύ, σημαίνει «εγκρίνουμε μόνο ό,τι ελέγχουμε, για να ξέρουμε τι γίνεται».
Όπως καταλαβαίνετε, τα σημερινά δημοσιεύματα του είδους, προφανώς απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν είναι καλά ενημερωμένοι πάνω στο ζήτημα, το οποίο δεν είναι καθόλου καινούργιο.
Αυτή είναι η κρυφή ιστορία του Κλωνισμού, τουλάχιστον σύμφωνα με την προσωπική μου μελέτη πάνω στο ζήτημα. Η επίσημη γνωστή ιστορία του Κλωνισμού αρχίζει το 1978, με τη δημοσιοποίηση των εργασιών των Δρ. Λέντερμπεργκ και Μακ Κίνελ, καθώς και άλλων επιστημόνων που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, μέχρι τα προ μερικών ετών δημοσιευμένα εκπληκτικά αποτελέσματα των πειραμάτων. Αν ερευνήσει κάποιος, με δυσκολία θα ανακαλύψει μια-δυο αναφορές σε όλα αυτά πριν από το 1978!

@Παντελής Γιαννουλάκης / περιοδικό STRANGE
Οι εικόνες προέρχονται από την σειρά του BBC, orphan black, αναζητήστε την.http://pointfromview.blogspot.gr/



Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΛΕΣΒΟΥ!!!!!!!

Ο τελευταίος πολεμιστής της Λέσβου: Η ιστορία του 95χρονου που παρέλασε στην Προκυμαία

Ο τελευταίος πολεμιστής της Λέσβου:  Η ιστορία του 95χρονου που παρέλασε στην Προκυμαία - Media
 
 
Μετρά 95 χρόνια. Γεννήθηκε στο Σκουτάρο της Λέσβου το 1922 και σήμερα παρέλασε στην Προκυμαία της Μυτιλήνης για μια ακόμα φορά με το λάβαρο του Συνδέσμου των θυμάτων και αναπήρων πολέμου του νησιού. Είναι ο Αντώνης Αλεξανδρής, ο τελευταίος πολεμιστής της Λέσβου. Ο τελευταίος ήρωας.
«Ήμασταν πολλοί κάποτε… πολλά θύματα για τη σημαία και την πατρίδα. Πολλά κομμένα χέρια, πολλά κομμένα πόδια, Τώρα λιγοστέψαμε, τελειώνουμε», λέει παρελαύνοντας μόνος πια, με σακατεμένα τα ποδάρια συνεχίζοντας να χαμογελά και να δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση πως «άμα το θελήσουμε τις ξεπερνάμε τις δυσκολίες. Όποιες κι αν είναι…».
Κρατούμενος στο στρατόπεδο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης και μετά στο στρατόπεδο Stein Krems και Bernau «αριθμός κρατουμένου 8425» ο κυρ Αντώνης πολέμησε μετά και στον Εμφύλιο «γιατί έτσι έπρεπε». Γύρισε σακάτης αλλά δε το έβαλε κάτω…
«Πώς τα κατάφερες κι έφτασες 95 χρονών;» τον ρωτάμε. «Ο χάρος είναι φίλος μου πια» απαντά. «Ξέρεις πόσες φορές συναντηθήκαμε και με ξεπέρασε; Αλλά και πού ‘σαι…» συμπληρώνει. «Πίνω και κανένα ούζο πότε πότε… Τι ένα δηλαδή… Τσιγάρο δεν έβαλα στο στόμα μου, αλλά ούζο έχω πιεί και τρία – τέσσερα λιμάνια» λέει και γελά.
Ο κυρ Αντώνης Αλεξανδρής, συμμετέχει ανελλιπώς πρώτος σε κάθε παρέλαση. Τα τελευταία τρία χρόνια με πρωτοβουλία του δημάρχου Σπύρου Γαληνού όταν φτάνει στην εξέδρα των επισήμων ο δήμαρχος τον υποδέχεται και τον οδηγεί πάνω στην εξέδρα για να παρακολουθήσει την υπόλοιπη παρέλαση. Κάτι που σήμερα 25 Μαρτίου στην Προκυμαία της Μυτιλήνης επαναλήφθηκε. www.topontiki.gr
 

Σάββατο, 25 Μαρτίου 2017

ΕΘΝΙΚΗ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ-ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΣ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ

Π.ΗΦΑΙΣΤΟΣ    Εθνική Κοσμοθεωρία – Πανηγυρικός 25ης Μαρτίου
Ομιλία για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου
Πανηγυρικός – Πανεπιστήμιο Πειραιώς
Η ελευθερία ως θεμελιώδης αξίωση των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων των Νέων Χρόνων
Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΡΚΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ
Παναγιώτης Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πειραιώς.

«Ελευθερία ή θάνατος» είναι η φράση όλων ανεξαιρέτως των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων από τον 18ο μέχρι τον 20ο αιώνα. Θα αρχίσω και θα τελειώσω με τον Ρήγα Φεραίο.
«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή
παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή»,
Έσχατη λοιπόν υπόθεση η ελευθερία. Όπως έσχατος είναι και ο θάνατος. Η επίδειξη αυτοθυσίας που τόσο συχνά καταμαρτυρείται προσδιορίζει και την Υπέρτατη θέση της ελευθερίας στην ανθρώπινη ζωή. Την φράση «Ελευθερία ή θάνατος» την ακούμε με τις ίδιες ή διαφορετικές λέξεις επί χιλιετίες. Είναι μια γενική κοσμοθεωρητική παραδοχή που ενσαρκώνει την αξίωση μιας κοινωνικής οντότητας να απαλλαγεί από εξωγενείς δεσποτισμούς και κατεξουσιασμούς.
Όμως, είναι συνάμα και αξίωση για δημοκρατία σύμφωνα με την ανθρωπολογική ετερότητά μιας κοινωνικής οντότητας. Βασικά, τονίζουμε, η Ελευθερία κλασικά νοούμενη, όπως για παράδειγμα ήταν φυτεμένη στο ιστορικό μυαλό του Ρήγα, δεν είναι μεταφυσική έννοια, άπιαστη, άυλη και υποθετική.
Η Ελευθερία έχει τρεις χειροπιαστές όψεις: Την Ανεξαρτησία, την Δημοκρατία και την κορύφωση του πολιτειακού βίου με την κατάκτηση της Πολιτικής Ελευθερίας.
Με φιλοσοφικούς όρους, Ελευθερία είναι η απερίσπαστη απόλαυση της ανθρώπινης ετερότητας. Ετερότητα είναι η δυνατότητα μιας οντότητας να υπάρχει ως διακριτή ταυτότητα, μοναδική, ανόμοια, ανεπανάληπτη, να είναι δηλαδή ετερότητα ως προς καθετί που δεν είναι ο εαυτός της. Η αξίωση ελευθερίας, είναι, ουσιαστικά, η αξίωση μιας κοινωνίας να απολαύσει την ανθρωπολογική ετερότητά της όπως κτίστηκε χωροχρονικά.
Αξίωση αυτοθέσμισης, αυτοδιάθεσης, ισοτιμίας με τις άλλες κοινωνίες, εν ολίγοις, αξίωση μιας κοινωνικής οντότητας να είναι εθνικά ανεξάρτητη. Από τον 18ο μέχρι τον 20ο αιώνα είχαμε δεκάδες εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες κατά των αυτοκρατορικών και αποικιακών δυνάμεων. Συντομογραφικά θα δούμε τώρα την πολιτικοστοχαστική και διεθνοπολιτική συγκυρία αυτών των αγώνων ελευθερίας.
Διαδοχικά, με αφετηρία τον 15ο και 16ο αιώνα η αντί-θεοκρατία κατά του Ρωμαιοκαθολικού δεσποτισμού εξελίχθηκε σε αντι-μεταφυσικό κίνημα, το οποίο, τελικά, επηρέασε την πολιτική με τον εξής απλό αλλά καθοριστικό τρόπο: Πρώτον, οδήγησε σε μια υλιστική και συνάμα ιδεολογική νοηματοδότηση της ζωής στην δημόσια σφαίρα και δεύτερον, σε μια νοηματοδότηση της πολιτικής ενδοκρατικά και διακρατικά με όρους ισχύος.
Μέχρι και τις μέρες μας στις δυτικές κοινωνίες –της Ελλάδας μη εξαιρουμένης– σημαίνει μια ανένδοτη πάλη των διανοητικών ελίτ για εκδίωξη από την δημόσια σφαίρα όχι μόνο της θρησκείας αλλά και του πνεύματος, εν γένει.
Στο σημείο αυτό, λοιπόν, για να κατανοήσουμε την θέση της ελευθερίας ως κοσμοθεωρητικού αιτήματος, ως δηλαδή ενός εκ της φύσεώς του πνευματικού αιτήματος, απαιτείται να αντιπαραβάλουμε την κλασική-αριστοτελική νοηματοδότηση της πολιτικής με την νεοτερική. Κλασικά-αριστοτελικά και ανθρωποκεντρικά νοούμενα, το Κοινωνικό γεγονός και το Πολιτικό γεγονός σημαίνουν περίπου τα εξής: Υπό συνθήκες Ανεξαρτησίας ως Υψηλοτάτης, Υπερτάτης και Εσχάτης πολιτικής και ηθικής αρχής, το Πολιτικό γεγονός είναι ο συλλογικός κατ’ αλήθειαν βίος στο πλαίσιο του οποίου μια ελεύθερη κοινωνική οντότητα αναζητά τον συλλογικό τρόπο ζωής.
Ένα συλλογικό τρόπο ζωής που θα είναι συμβατός με την ανθρωποκεντρικά θεμελιωμένη ετερότητά της. Στην κλασική εποχή, οι πολίτες, ασκώντας την καθολική αρμοδιότητα του εντολέα συγκροτούνταν Πολιτειακά ως Δήμος, όριζαν τους νόμους και ήλεγχαν άμεσα και καθημερινά την εφαρμογή τους. Κοινωνία και εξουσία ταυτίζονταν: Η ατομική και κοινωνική ελευθερία κορυφώνονταν σε πολιτική ελευθερία. Δηλαδή, πολιτική ελευθερία με την έννοια του αυτοκαθορισμού του ατόμου και πέραν του ατομικού του βίου και στο πεδίο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, την πολιτειακή διασφάλιση του ρόλου των πολιτικοποιημένων πολιτών ως άμεσων εντολέων και τον προσδιορισμό της ελευθερίας με όρους όχι αυτονομίας της εξουσίας αλλά αυτονομίας των πολιτών-εντολέων που εμπλέκονταν άμεσα και καθημερινά στα πολιτικά δρώμενα.
Έτσι, σύμφωνα με την κλασική-Αριστοτελική αντίληψη, ανθρώπινη ετερότητα, δημοκρατία και πολιτική ελευθερία είναι νοήματα οργανικά συναρτημένα σ’ ένα πνευματικό και συνάμα αισθητό Όλο, την Πολιτεία. Το κλασικό σύστημα θεωρείται παραδειγματικό γιατί κατόρθωσε να ενσωματώσει τα πνευματικά κριτήρια και παράγοντες στον πολιτικό βίο και συνάμα να καθιερώσει το Ιδεώδες της Ανεξαρτησίας, όπως λεγόταν στην κλασική εποχή η Εθνική Ανεξαρτησία, ως θέσφατο και Υπέρτατη διαπολιτειακή ηθική αρχή. Το κλασικό σύστημα καταστράφηκε, υπενθυμίζω, όταν η Αθήνα δεν σεβάστηκε την Ανεξαρτησία των άλλων Πόλεων και είχαμε τον Πελοποννησιακό Πόλεμο.
Χωρίς να επεκταθώ στο Βυζάντιο λέω μόνο ότι, αν αντί σταυροφοριών, μια μόνο ματιά στην Βυζαντινή Οικουμένη θα έκανε τους Δυτικούς της ύστερης Μεσαιωνικής φάσης να καταλάβουν ότι, για να έχεις πολιτική και μάλιστα κοσμοσυστημική, δεν χρειάζεται η «νιτσεϊκή θανάτωση του Θεού», ούτε βεβαίως χρειάζεται να οδηγηθούν στο αδιέξοδο του εκμηδενισμού του πνεύματος από την δημόσια πολιτική. Ούτε ασφαλώς η μεταφυσική πίστη των ανθρώπων είναι συνώνυμη της Θεοκρατίας. Αυτές είναι θλιβερές υπεραπλουστεύσεις οφειλόμενες, στα πνευματικά τραύματα που προκάλεσε η Ρωμαιοκαθολική Θεοκρατία.
Βασική λοιπόν θέση μας είναι ότι τα έθνη του κόσμου τον 19ο και 20ο αιώνα εν μέσω της γιγαντομαχίας των διεθνιστικοϋλιστικών ιδεολογιών που δημιουργούσαν διεθνοπολιτικες συμπληγάδες, διεξάγωντας εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες αξίωσαν εθνική ανεξαρτησία για να ενσωματώσουν το πνεύμα τους στο δική τους ελεύθερη πολιτεία. Όμως, η νοηματοδότηση της πολιτικής με υλιστικούς όρους σήμαινε, εν τέλει, νοηματοδότηση της πολιτικής με όρους ισχύος.
Αφήνοντας κατά μέρος τους καλοπροαίρετους υλιστές φιλόσοφους των Νέων Χρόνων που φιλοδόξησαν «να θανατώσουν τον θεό» τονίζω τις εξής διεθνοπολιτικές συνέπειες της νοηματοδότησης της πολιτικής με όρους ισχύος: Την βίαιη και με ρατσιστικούς όρους ανθρωπολογική ολοκλήρωση στην Ευρώπη, στην Βόρειο Αμερική που εκτελέστηκε με εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες μεγάλης κλίμακας. Το αποικιοκρατικό και αυτοκρατορικό φαινόμενο που προκάλεσε μια μακραίωνη γιγαντιαία διατάραξη του πλανητικού πολιτικού γίγνεσθαι. Με απλά ελληνικά αυτό σημαίνει επί πέντε σχεδόν αιώνες τον κατεξουσιασμό και την καταδυνάστευση του πλανήτη. Οι αποικιοκρατικές δυνάμεις εκτέλεσαν το μεγαλύτερο πλιάτσικο πλουτοπαραγωγικών πόρων όλων των εποχών, καταδυνάστευσαν έθνη με μακραίωνα εθνικά κτίσματα πολιτικού πολιτισμού, ανέστειλαν ή αντέστρεψαν την φυσιολογική πορεία των εθνικών πολιτικών πολιτισμών και γέννησαν απίστευτα διεθνοσοβινιστικά δόγματα εκπολιτισμού που επανέφεραν την ανθρωπότητα στην εποχή της βαρβαρότητας. Σήμαινε την τυραννία, μεγάλα νεκροταφεία απλών ανθρώπων της πλανητικής καθημερινής πραγματικότητας και μια γιγαντιαία πολιτικοκοινωνική αποσταθεροποίηση που καλά κρατάει μέχρι τις μέρες μας. Αυτή η καταστροφή συντελέστηκε σε μια ιστορική εποχή που τα έθνη του πλανήτη θα μπορούσαν να κάνουν περαιτέρω βήματα πολιτικού πολιτισμού.
Το τέλος του Μεσαίωνα ήταν μια κομβική ιστορική στιγμή μιας διαδρομής δύο χιλιετιών: Την κλασική εποχή διαδέχθηκε ο πολιτικός και πολιτισμικός εμβολισμός της Ανατολής από τον Αλέξανδρο, ακολούθησαν η ελληνιστική και Ρωμαϊκή εποχή και η Βυζαντινή Οικουμένη.
Διόλου τυχαίο, βλέπουμε και οι τρεις αυτές περιπτώσεις, περισσότερο όμως η Βυζαντινή Οικουμένη, κατέτειναν προς ένα κοσμοσυστημικό πλουραλισμό και μια αποδοχή της κοινωνικής ετερότητας των εθνών. Δύσκολη, μακραίωνη, αλλά σταθερή πορεία. Μπορούμε να πούμε ότι, όπως το παράδειγμα της Βυζαντινής Οικουμένης δείχνει, τα έθνη θα μπορούσαν να συνυπάρξουν υπό πιο ήρεμες συνθήκες, ιδιαίτερα αν η μετάβαση του ευρωπαϊκού μεσαίωνα έπαιρνε άλλη μορφή.
Εκεί λοιπόν που οι κοινωνικές οντότητες του πλανήτη συναλλάσσονταν αναμιγνύονταν, συγκροτούνταν και προχωρούσαν εν μέσω δυσκολιών και συγκρούσεων από τη μια εποχή στην άλλη η αποικιοκρατία και οι αυτοκρατορίες των Νέων Χρόνων τάραξαν τις σεισμικές πλάκες του πλανήτη και υποδούλωσαν έθνη τρισχιλιετούς διαμόρφωσης.
Οι αγώνες ανεξαρτησίας των δύο τελευταίων αιώνων, όμως, έδειξαν ότι ερήμην καθεστώτων, αυτοκρατοριών, υπερεθνικών δομών και ιδεολογικών αντιλήψεων οι κοινωνικές οντότητες ποτέ δεν έπαυσαν να διαμορφώνονται εθνικά. Καταμαρτυρείται από το γεγονός ότι κάποια στιγμή η εθνική τους κοσμοθεωρία εκρήγνυται αξιώνοντας συλλογική ελευθερία.
Πολύ πέραν των πεζών και συμβατικών συζητήσεων, ορίζουμε την εθνική κοσμοθεωρία ως ένα χωροχρονικό πνευματικό και ανθρωπολογικό επίτευγμα: Ως εθνική κοσμοθεωρία ορίζουμε, το διαχρονικό κοινωνιοκεντρικό κτίσιμο του πνευματικού κόσμου και της ανθρωπολογικής ετερότητας μιας οποιασδήποτε κοινωνικής οντότητας. Η εθνική κοσμοθεωρία είναι χωροχρονικό πνευματικό γεγονός το οποίο δεν καταστέλλεται και δεν κατεξουσιάζεται.
Είναι η πνευματική μαγιά που βρίσκεται στον πυρήνα των αξιώσεων ελευθερίας και που περιέχει πολύ δύναμη για να μπορεί να στηρίξει αγώνες ελευθερίας κατά τυράννων απείρως υπέρτερης ισχύος.
Θα πάρω μιαν ανηφοριά
Θα πάρω μονοπάτια
Να βρω τα σκαλοπάτια
Που παν στην λευτεριά
——
Μπορεί σε κάποια μάχη,
γραμμένο η μοίρα νάχει,
να μη γυρίσουμε.
Μα πάμε με καμάρι
Και λέμε όποιον πάρει, και θα νικήσουμε
Απαγγέλλει ο αμούστακος Ρήγας Φεραίος της Κύπρου, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο τελευταίος που απαγχονίστηκε σε ηλικία 18 χρονών κληροδοτώντας μας εκατοντάδες ποιήματα για την Ελευθερία, την Ελλάδα και τον Έρωτα.
Η εθνική κοσμοθεωρία είναι πρωτίστως πνευματικό και ανθρωπολογικό κατόρθωμα που σωρευτικά κτίζει τον πολιτικό πολιτισμό τοπικά και οικουμενικά. Αν και διαφορετικού περιεχομένου για κάθε κοινωνική οντότητα η εθνική κοσμοθεωρία είναι μορφικά πανομοιότυπη γιατί ενσαρκώνει τις ίδιες αξιώσεις για απαλλαγή από τυράννους, για δημοκρατία και για ελευθερία. Με εθνική κοσμοθεωρία είναι προικισμένες όλες οι κοινωνικές οντότητες στην Ανατολή, στον Νότο, στον Βορρά και στην Δύση.
Οι βαθμίδες αυτού του πολιτισμού και πολιτικού κατορθώματος, όμως, ποικίλουν: Αλλού υπάρχουν κτίσματα χιλιετιών, αλλού αιώνων και αλλού λιγότερο. Όπου και να κτίζεται και όπως και να κτίζεται, όμως, η εθνική κοσμοθεωρία είναι σίγουρα οικουμενικό κατόρθωμα και κεκτημένο όλων των κοινωνιών, γιατί εγγενώς συνυφασμένη με την οντολογικού περιεχομένου ανθρώπινη ελευθερία.
Το ανθρώπινο μάτι για να βλέπει καθαρά, ήρεμα και ειρηνικά απαιτείται να είναι ποτισμένο με το πνευματικό βάλσαμο της εθνικής κοσμοθεωρίας ως αξίωση δημοκρατίας και ελευθερίας. Από μια τέτοια εθνική κοσμοθεωρία εμφορείται ο Ρήγας Φεραίος.
Είναι χαρακτηριστική η βαθειά πολιτική ματιά του Ρήγα Βελεστινλή για τα έθνη του Μικρασιατικού ιστορικού βάθους. Ο Ρήγας Φεραίος, τα έβλεπε ως την πνευματική και ανθρωπολογική ουσία που υποστασιοποιεί τις ανθρώπινες σχέσεις συνδέοντα το παρελθόν, με το παρόν και το μέλλον, συνυφαίνοντας συνάμα ειρηνικές σχέσεις και συναλλαγές. Αν εκλείψουν οι τύραννοι, βασικά λέει ο Ρήγας, οι χωροχρονικά κτισμένες εθνικές κοινωνίες μπορούν να συμβιώσουν ειρηνικά σεβόμενες τις εκατέρωθεν εθνικές κοσμοθεωρίες.
Ο Ρήγας μπορούσε να διακρίνει τα εθνικά κτίσματα ως Κοινωνικά γεγονότα ως προς τα οποία το Πολιτικό γεγονός πρέπει να είναι συμβατό και προσαρμοσμένο υπό συνθήκες αδιαφοροποίητης πολιτικής ελευθερίας. Τα αλάνθαστα πνευματικά κύτταρα του Ρήγα έβλεπαν καθαρά ότι απαλλαγή από την τυραννία, ανεξαρτησία, δημοκρατία και ελευθερία είναι αλληλένδετα. Γι’ αυτό σύνδεσε ευθέως την αξίωση απαλλαγής από την τυραννία, την αξίωση για εθνική ανεξαρτησία και την αξίωση για δημοκρατία.
Αναφέρω χαρακτηριστικά αποσπάσματα του Ρήγα Φεραίου:
«Η Ελληνική Δημοκρατία είναι μία, με όλον όπου συμπεριλαμβάνει εις τον κόλπο της διάφορα γένη και θρησκείας. Δεν θεωρεί τας διαφοράς των λατρειών με εχθρικό μάτι».
Και αλλού, στο «Περί σχέσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας με τα ξένα έθνη»: Ο ελληνικός λαός είναι φίλος και σύμμαχος με τα ελεύθερα έθνη. Οι Έλληνες δεν ανακατεύονται εις την διοίκηση των άλλων εθνών, αλλά ούτε είναι εις αυτούς αποδεκτό να ακατατωθούν άλλα έθνη εις την δική τους».
«Δέχονται όλους τους αδικημένους ξένους και όλους τους εξορισμένους από την πατρίδα των δια αιτία της ελευθερίας». Όλα όμως χάνονται αν χαθεί η πατρίδα. Έτσι γράφει: Οι έλληνες «δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρό ο οποίος κατακρατεί ελληνικό τόπο».
Η εθνική κοσμοθεωρία του Ρήγα είναι, θα έλεγα, οικουμενικής αξίας, άφθαρτης πνευματικότητας και εμποτισμένη από τα διαχρονικά επιτεύγματα του πολιτικού πολιτισμού. Υποδηλώνει που θα είχε οδηγηθεί ο κόσμος αν δεν είχαμε το φοβερό φαινόμενο της αποικιοκρατίας και των νεότερων ηγεμονισμών. Την ίδια εποχή που στα πολυεθνικά κράτη της Δύσης έβλεπαν τις πνευματικές παραδόσεις των εθνών τους ως απειλές προκαλώντας εθνοκαθάρσεις και γενοκτονίες, το εμποτισμένο στην εθνική κοσμοθεωρία βλέμμα του Ρήγα έβλεπε στην εθνικά βαθύπλουτη Ανατολή τις προϋποθέσεις ειρηνικής συνύπαρξης των κοινωνιών.
Προϋποθέσεις που απαιτούσαν 1ον) Απαλλαγή από τους τυράννους, 2ον) Εθνική Ανεξαρτησία κάθε Έθνους, 3ον) Σεβασμό των εθνικών κτισμάτων και της Ανεξαρτησίας κάθε άλλου Έθνους 4ον) Την δημοκρατία ως προϋπόθεση της πολιτικής ελευθερίας,
Ο Ρήγας έβλεπε καθαρά ότι αυτό που ειρηνεύει το ανθρώπινο πνεύμα και αυτό που το συμμορφώνει σε πολιτισμένο πολιτικό βίο είναι το πνευματικό ανήκειν που συγκροτεί τις ανθρωπολογικές ενότητες και που σμιλεύει αενάως την συλλογική ανθρωπολογική ετερότητα μιας κοινωνικής οντότητας. Μια εθνική επανάσταση δεν είναι ιδεολογία, ή κάποιου άλλου είδους, τέλος πάντων, συναισθηματική υπόθεση ή υλικό αίτημα. Είναι κοσμοθεωρητικό αίτημα μιας χωροχρονικά διαμορφωμένης κοινωνικής οντότητας που κτίστηκε πνευματικά στον στίβο των ανθρωπίνων σχέσεων της διαχρονίας και που αξιώνει να απολαύσει τα πνευματικά επιτεύγματά της στο πλαίσιο της εθνικής ανεξαρτησίας.
Η εθνική κοσμοθεωρία που ενσαρκώνεται σε μια αξίωση εθνικής ανεξαρτησίας είναι αυτόνομο και αυτοδύναμο φαινόμενο. Μια κοινωνική οντότητα, για να διεξάγει ένα αγώνα ελευθερίας, ο οποίος όπως γνωρίζουμε για να ευοδωθεί πρέπει πάντοτε να νικήσει ένα γιγαντιαίο αντίπαλο, σημαίνει ότι μέσα στον υπαρξιακό πυρήνα των ανθρώπων της κρύβεται πολύ δύναμη.
Αήττητη δύναμη. Διαβάστε Ρήγα Φεραίο, Μακρυγιάννη, Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Θα την δείτε αυτή την δύναμη. Όλα τα υπόλοιπα αν και σημαντικά κριτήρια και παράγοντες έπονται: στρατηγική των επαναστατών, διεθνοπολιτικές συγκυρίες, λάθη και ατυχίες. Την αξίωση για εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία δεν την προκαλείς με διατάγματα ή εντολές, την γεννά η ιστορία και απαιτεί προϋπάρχουσες πνευματικές και ανθρωπολογικές προϋποθέσεις. Πνευματικές και ανθρωπολογικές προϋποθέσεις που πρέπει κανείς να διαφυλάττει για να μπορεί στην συνέχεια να απολαμβάνει την ελευθερία του και την δημοκρατία του.
Τι γίνεται, όμως, όταν μια κοινωνική οντότητα κερδίσει την ανεξαρτησία; Ο κόσμος δεν είναι αγγελικά φτιαγμένος. Δεν είναι μόνο ότι η αποικιοκρατία και οι ηγεμονικές συγκρούσεις που την ακολούθησαν κατέστειλαν την ελευθερία, την ανθρωπολογικής ετερότητας των κοινωνιών και τα εθνικά τους επιτεύγματα. Είναι επίσης και η εισβολή των υλιστικών ιδεολογιών που έπεισαν πολλούς ότι μπορεί να έχουν πολιτείες πνευματικά στερημένες, πολίτες, δηλαδή, όχι πνευματικά γεμάτους αλλά άθροισμα ατόμων που συνυπάρχουν σε χρησιμοθηρική βάση κυβερνούμενοι από κανονιστικές επιταγές γεννημένες στο μυαλό του ενός ή άλλου ατόμου.
Η καταστροφική κατάρρευση των αυτοκρατοριών όπως και εμείς την ζήσαμε στην Μικρά Ασία –αλλά δεν ήμασταν οι μόνοι– υποχρέωσε την δημιουργία μιας εδαφικά-κυριαρχικά νοούμενη εθνοκρατοκεντρικής δομής. Πως αλλιώς μπορεί να γίνει εάν για να περιφρουρηθεί η ελευθερία μιας κοινωνίας πρέπει να προστατευθεί από εισβολές και επιβουλές που προκαλούν τα αίτια πολέμου που οφείλονται σχεδόν καθολικά στις ηγεμονικές αντιπαραθέσεις.
Το συγκαιρινό διεθνές δίκαιο καθιερώνοντας τις Υψηλές Αρχές της διακρατικής ισοτιμίας, της μη επέμβασης και τις εσωτερικής-εξωτερικής κυριαρχίας στοχεύει ακριβώς στην αντι-ηγεμονική περιφρούρηση της ελευθερίας των εθνών-μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Στο εθνοκρατοκεντρικά δομημένο συγκαιρινό διεθνές σύστημα, όμως, μεταξύ του διεθνούς δικαίου και της πραγματικότητας, παρεμβάλλονται τα αίτια πολέμου. Παρά το γεγονός ότι πολλά έθνη κατάκτησαν την ελευθερία τους, οι εθνοκρατοκεντρικοί συντελεστές του διεθνούς συστήματος κινούνται μέσα σε ένα παρωχημένο μεν αλλά ζωντανό ιδεολογικό ναρκοπέδιο υπό συνθήκες συνεχιζόμενων ανελέητων ηγεμονικών αντιπαραθέσεων των Μεγάλων Δυνάμεων.
Έτσι προδιαγράφεται, βασικά, ο 21ος αιώνας, κάτι ως προς το οποίο στις αρχές της δεκαετίας του 1990 πολλοί εθελοτυφλούσαν. Θα επιβιώσουν και θα ευημερήσουν εκείνες οι εθνοκρατικές ενότητες οι οποίες θα στηρίζονται στα πνευματικά τους ερείσματα όπως προσδιορίστηκαν στην καταστατική φάση της εθνικής ανεξαρτησίας. Βασικά, η εθνική ανεξαρτησία που κερδίζεται με ένα αγώνα ελευθερίας χάνεται αν χαθούν τα κοσμοθεωρητικά ερείσματα που κερδήθηκαν με τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα.
Κοιτάζοντας το πρόσφατο παρελθόν, εν τούτοις, είναι να απορεί κανείς το πόσο εύκολα τα μέλη των κοινωνιών παρασύρονται από τις σειρήνες των ιδεολογικά μεταμφιεσμένων ηγεμονικών αξιώσεων. Είναι να απορεί κανείς όταν βλέπει κοινωνίες να ματώνουν με άσκοπες εμφύλιες συρράξεις, να συμπράττουν σε επιθετικούς ηγεμονικούς πολέμους, να παγιδεύονται σε ιδεολογήματα που αποσταθεροποιούν τις διακρατικές σχέσεις στην περιφέρειά τους και κυρίως να ροκανίζουν ή και να κατεδαφίζουν τα πνευματικά ερείσματά τους, δηλαδή τα θεμέλια της συλλογικής τους ελευθερίας.
Κλείνω συνοψίζοντας την εθνική κοσμοθεωρία του Ρήγα Φεραίου που νομίζω είναι και οικουμενική. Προσέξτε την διαύγεια πνεύματος, την ειρηνευμένη σκέψη την σιγουριά για τον εαυτό του, το έθνος και τον κόσμο, όταν ο Βελεστινλής λέει:
-Στην Ελληνική Δημοκρατία ο Αυτοκράτωρ Λαός είναι ο μόνος που ημπορεί να προστάζει δι’ όλα χωρίς κανένα εμπόδιο. Ο ελληνικός λαός είναι φίλος και σύμμαχος με τα ελεύθερα έθνη.
-Οι έλληνες δεν ανακατώνονται εις την διοίκηση άλλων εθνών αλλά ούτε είναι εις αυτούς δεκτόν να ανακατωθούν άλλα εις την εδική των. -Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρόν όπου κατακρατεί τον ελληνικό τόπον.
-Η νομοθετική διοίκησις βεβαιοί εις όλους, έλληνας, Τούρκους Αρμένηδες και άλλους κατοίκους την ισοτιμία, την ελευθερία και την σιγουρότητα.
-Η Ελληνική Δημοκρατία τιμά την πραότητα, την ανδρείαν, το γηρατείον.
-Τον ατίμητο θησαυρό της φιλτάτης ελευθερίας τον διαφυλάττουμε κατά του ζυγού της τυραννίας. Αυτή είναι μια πνευματικά κτισμένη εθνική κοσμοθεωρία. Δεν τρέφει αυταπάτες. Ξέρει τι θέλει και είναι εμποτισμένη στις Υψηλότατες Αρχές του πολιτικού πολιτισμού, δηλαδή την Ανεξαρτησία, την Δημοκρατία και την Ελευθερία.
Αν μια τέτοια εθνική κοσμοθεωρία κυριαρχούσε σε όλο τον κόσμο ο κόσμος θα είχε άλλη όψη.
________________________________
Υστερόγραφο.
Ο ορισμός της ετερότητας με φιλοσοφικούς όρους παρακολουθεί τον ορισμό του Χρήστου Γιανναρά και της Πολιτικής Ελευθερίας του Γιώργου Κοντογιώργη. Η έννοια της «Εθνικής Κοσμοθεωρίας» αντλεί από υπό έκδοση βιβλίο με ομώνυμο τίτλο https://ifestos.edu.gr/

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΚΡΗΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Το γεωπολιτικό τοπίο πριν την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης


Το γεωπολιτικό τοπίο λίγο πριν την έκρηξη της Ελληνικής Επανάστασης
 και τα σχέδια της Φιλικής Εταιρείας
 
Του Χρόνη Βάρσου, Φιλολόγου-ιστορικού ερευνητή
Μέσα σε συνθήκες ραγδαίας πνευματικής, οικονομικής και δημογραφικής ανάπτυξης του σκλαβωμένου γένους όλη την εκατονταετία 1715-1821, παράλληλα με την απόκτηση πλούσιας επαναστατικής και πολεμικής εμπειρίας (λόγω των δεκάδων κινημάτων και εξεγέρσεων, ιδίως την περίοδο 1770-1821), αυτοπεποίθησης αλλά και το διάχυτο αίσθημα απογοήτευσης και απόλυτης διάψευσης των ελπίδων για βοήθεια από ξένες δυνάμεις, δημιουργήθηκε η Φιλική Εταιρεία στην Οδησσό της Ρωσίας στις 14 Σεπτεμβρίου 1814, που ανέλαβε να συντονίσει όλο τον υπόδουλο ελληνισμό με στόχο την απελευθέρωση του γένους. Η ανάπτυξη της Φιλικής ενώ παρέμενε στάσιμη μέχρι το 1817, εξελίχθηκε ταχύτατα μετά την εγκατάστασή της στην Κωνσταντινούπολη το 1818. Το μεγάλο μυστικό δεν μπορούσε πλέον να κρυφτεί και έπρεπε να παρθούν αποφάσεις για τον τόπο και το χρόνο έναρξης της επανάστασης.

Πίνακας εμπνευσμένος από την πολιορκία της Βιέννης
Οι συνθήκες ήταν φαινομενικά υπέρ των Ελλήνων. Η οθωμανική αυτοκρατορία στις αρχές του 19ου αιώνα εισερχόταν, ανεπιστρεπτί, σε μια περίοδο έντονης παρακμής, αντιμετωπίζοντας την σε βάρος της ανατροπή των ισορροπιών στα βαλκάνια και την ανατολική Μεσόγειο καθώς και την εξόφθαλμη οικονομική, τεχνολογική και στρατιωτική υστέρηση έναντι των Ρώσων και των δυτικών ανταγωνιστών της. Την εντυπωσιακή ισχύ και εδαφική επέκταση της αρχικής περιόδου 1421-1683, ακολούθησαν, ιδίως μετά την ήττα στη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης (1683), συνεχείς ατυχείς, μακροχρόνιοι και φθοροποιοί πόλεμοι με Βενετούς, Ρώσους, Αυστριακούς και Πέρσες όλο το προηγούμενο της επανάστασης διάστημα (1683-1812), με συνέπεια τεράστια οικονομικά προβλήματα, αναταραχές και εσωστρέφεια, ιδίως στα χρόνια του σουλτάνου Σελήμ Γ΄ (1789-1807).
Παράλληλα η Υψηλή Πύλη βίωνε και τις περαιτέρω συνέπειες της ανάσχεσης της επεκτατικής της ορμής με τη μορφή μεγάλων τοπικών επαναστάσεων, ποικίλων εξεγέρσεων, αποσχιστικών κινημάτων αλλά και τάσεων αυτονόμησης φιλόδοξων πασάδων, όλο το διάστημα των δύο πρώτων δεκαετιών του 19ου αιώνα (1800-1820).
Karađorđe Petrović, by Vladimir Borovikovsky, 1816.jpg
Ο Καραγιώργης Πέτροβιτς 
Το 1804-1813 εξερράγη η μεγάλη σερβική επανάσταση (υπό τον Καραγεώργεβιτς) την εποχή του Ρωσο-τουρκικού πολέμου (1806-1812) καθώς και η δεύτερη φάση της το 1815-17 (υπό τον Μίλος Ομπρένοβιτς). Η εισβολή όμως του Ναπολέοντα στη Ρωσία τον Ιούνιο του 1812, ανάγκασε την Πετρούπολη να υπογράψει ανακωχή με τους Τούρκους που είχε ως άμεση συνέπεια την ήττα των Σέρβων επαναστατών.
Την περίοδο 1811-1818 στην αραβική χερσόνησο ξέσπασε η Βαχαβιτική εξέγερση (υπό τον Αμπντουλάχ μπιν Σαούντ (1814-1818), του εμιράτου της Ντεράγια του οίκου των Σαούντ, ανεξάρτητου από το 1744-1818), που κατεστάλη με τη βοήθεια του Ιμπραήμ πασά γιού του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου.
Στις επαρχίες της βόρειας Αφρικής και τα τέσσερα μεγάλα πασαλίκια βρίσκονταν υπό καθεστώς ουσιαστικής αυτονόμησης και ημιανεξαρτησίας από την Πύλη παρά τη μετέπειτα συμμετοχή τους, κυρίως ναυτική στην προσπάθεια καταστολής της ελληνικής επανάστασης.
ModernEgypt, Muhammad Ali by Auguste Couder, BAP 17996.jpg
ο Μεχμέτ Αλή πασάς
Ο Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου (1804-1848), ημιαυτόνομος πασάς της Αιγύπτου ήδη από το 1804 (όταν σταθεροποιήθηκε οριστικά η εκεί πολιτική κατάσταση μετά την αναταραχή που επέφερε η εισβολή του Ναπολέοντα το 1798), αποτελούσε σημαντικό γεωπολιτικό και στρατιωτικό παράγοντα στην ανατολική Μεσόγειο, με τεράστιες φιλοδοξίες που εποφθαλμιούσε ακόμη και τη θέση του ίδιου του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη. Η εμπλοκή του μάλιστα στην ελληνική επανάσταση, επικουρικά στην αρχή και απολύτως ενεργά από το 1824 και μετά καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξή της.
Η Λιβύη, δυτικότερα, βίωνε μια ανεξαρτησία ήδη από το 1711 υπό τον οίκο των Καραμανλήδων και ο πασάς της Τρίπολης, Γιουσούφ μπιν Αλή Καραμανλή (1795-1832) διατηρούσε απλά μια χαλαρή αμυντική σχέση με το σουλτάνο.
Στη διπλανή Τυνησία, ο πασάς της Τύνιδας, Μαχμούτ Ιμπν Μουχάμαντ (1814-1824) όπως και ο διάδοχός του Αλ Χουσεϊν Β΄ Ιμπν Μαχμούντ (1824-1835) ήταν σχεδόν ανεξάρτητοι σύμμαχοι του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη.
Τέλος, στην Αλγερία, ο Χουσεΐν νταή πασάς (1818-1830) συμπεριφερόταν περισσότερο ως αρχηγός ενός πειρατικού ναυτικού κράτους, συμμάχου του σουλτάνου, παρά ως πιστός υποτελής της οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Στη Μέση Ανατολή ο εμίρης του Λιβάνου, Μπασίρ Σιχάμπ Β΄ (1789-1840) είχε λίαν εχθρικές σχέσεις με την Πύλη και έφτασε στο σημείο το 1826 να συμμαχήσει και με τους επαναστατημένους Έλληνες εναντίον του σουλτάνου (αποτυχημένη εκστρατεία των Ελλήνων στη Βηρυτό το Μάρτιο του 1826), ενώ ανατολικά στη Βαγδάτη, ο τοπικός πασάς Νταούντ (1816-1831) είχε αυτονομηθεί ήδη από το 1816.
Στα Βαλκάνια ο ισχυρότατος Αλβανός πασάς της Σκόδρας, Μουσταφά ή Μουσταής (1810-1831) του οίκου των Μπουσατλί, ηγούνταν ενός (ήδη από το 1757) ημιανεξάρτητου πασαλικίου στη βόρεια Αλβανία. Το 1823 μάλιστα ως σύμμαχος του σουλτάνου θα εκστρατεύσει για πέντε μήνες στη δυτική Ελλάδα (Ιούλιος-Νοέμβριος) και μετά τη μάχη στο Κεφαλόβρυσο θα πολιορκήσει ανεπιτυχώς το Αιτωλικό και το Μεσολόγγι.
Ali_Pasha_Tepelena_Oil_paint_of_Agim_Sulaj.jpg (900×842)
Ο Αλή πασάς
Η περίπτωση του Αλή πασά των Ιωαννίνων (1788-1822) και η αποστασία του ήδη από το Μάρτιο του 1820 καθώς και η στρατιωτική σύγκρουση που ακολούθησε (Ιούλιος 1820-Ιανουάριος 1822) με τα σουλτανικά στρατεύματα που στάλθηκαν εναντίον του, βοήθησε τα μέγιστα την ελληνική υπόθεση αφού ενέπλεξε πολύ μεγάλες οθωμανικές δυνάμεις στο χώρο της Ηπείρου αποσπώντας τες από τα κύρια μέτωπα της Ρούμελης και του Μοριά.

Ο Μαχμούτ Β΄
Ο 35χρονος σουλτάνος Μαχμούτ Β΄ (1808-1839) αντιμετώπισε δραστήρια την ανταρσία του φιλόδοξου και πολύ ισχυρού πασά από το καλοκαίρι του 1820 και πολυάριθμος οθωμανικός στρατός είχε σταλεί υπό τον Ισμαήλ Πασόμπεη στην Ήπειρο για να επαναφέρει τον απείθαρχο Αλβανό στην τάξη. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα (Ιούλιος-Αύγουστος 1820) καταλήφθηκε ουσιαστικά όλο το κράτος του Αλή, από το Μεσολόγγι μέχρι το Δυρράχιο, τουλάχιστον 18.000 άνδρες του με τον Ομέρ Βρυώνη αυτομόλησαν στους σουλτανικούς και ο ίδιος με την από 8.000 Αλβανούς φρουρά του πολιορκούνταν από το φθινόπωρο στο κάστρο των Ιωαννίνων.
Από το Δεκέμβριο του 1820 είχε συναφθεί και μια παράδοξη συμμαχία, προφανώς κατ’ εντολή της Φιλικής Εταιρείας, μεταξύ του Αλή πασά και των Σουλιωτών υπό τον Μάρκο Μπότσαρη, που αρχικά από την Κέρκυρα προσέγγισαν τους σουλτανικούς (τέλη Νοεμβρίου 1820), κατόπιν όμως τάχθηκαν με τον αποστάτη πασά και απελευθέρωσαν έως τα τέλη Δεκεμβρίου το Σούλι και όλη την παλιά τους επικράτεια, προσδοκώντας να παρατείνουν τον οθωμανικό εμφύλιο δρώντας στα μετόπισθεν των Ιωαννίνων και απασχολώντας μεγάλες τουρκικές δυνάμεις. Αυτή η ιδιότυπη ελληνο-αλβανική συμμαχία κράτησε ως τα τέλη του 1821 και έδωσε πολύτιμες ανάσες στην επανάσταση.
Η αποστολή στην Ήπειρο τον Ιανουάριο του 1821 από την Τρίπολη, του εμπειρότατου και ικανότατου Μόρα βαλεσή, Χουρσίτ Αχμέτ πασά, ως αρχισερασκέρη, προς αντικατάσταση του αποτυχόντος Πασόμπεη, διευκόλυνε εξαιρετικά την έναρξη της επανάστασης στο Μοριά. Σύμφωνα με διάφορες προσεγγίσεις, ο  σουλτάνος κινητοποίησε εναντίον του Αλή πασά συνολικά 26 πασάδες και 80.000 στρατό. Η τουρκική δύναμη στην Πελοπόννησο αποδυναμωνόταν έτσι αισθητά τόσο σε άντρες όσο και από τη φυσική της ηγεσία, μένοντας με τη λανθασμένη εντύπωση ότι οι πληροφορίες για τον ξεσηκωμό των ραγιάδων ήταν απλά φήμες του ραδιούργου Αλή.
Επιπλέον την ίδια εποχή στα μακρινά ανατολικά σύνορα της οθωμανικής αυτοκρατορίας διεξαγόταν, από τον Οκτώβριο του 1820, ο 9ος κατά σειράν πόλεμος με τη σιϊτική Περσία του Φαθ Αλή Σαχ (1797-1934), της δυναστείας των Κατζάρων, που η 3ετής διάρκειά του (έως τον Ιούλιο 1823) θα επηρέαζε πολύπλευρα, τη δυνατότητα του σουλτάνου να κινητοποιήσει καθολικά το δυναμικό του εναντίον των Ελλήνων επαναστατών.
Η επανάσταση όμως επρόκειτο να ξεσπάσει και κάτω από εξαιρετικά αντίξοες διπλωματικές συγκυρίες στις οποίες ζούσε η μεταναπολεόντεια Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας αποτελούμενης από τους νικητές του Ναπολέοντα (Αυστρία, Ρωσία, Πρωσσία, Αγγλία και τη Γαλλία της παλινόρθωσης), εχθρικής σε κάθε επαναστατική κίνηση, υπό τον απόλυτο έλεγχο του αυστριακού καγκελαρίου και υπουργού εξωτερικών Κλέμενς φον Μέττερνιχ (1809-1848).
220px-Metternich_by_Lawrence.jpeg (220×294)
Κλέμενς φον Μέττερνιχ
Στις αρχές του 1820 ο ισπανικός στρατός που ετοιμαζόταν να αποσταλεί στη Λατινική Αμερική για την καταστολή των επί μιας 10ετίας εκεί απελευθερωτικών κινημάτων (ιδίως της επανάστασης του Σιμόν Μπολιβάρ),  εξεγέρθηκε στο λιμάνι του Κάδιξ υπό τον στρατηγό Ραφαέλ ντελ Ριέγκα ι Νούνιεζ εναντίον του ισπανού βασιλιά Φερδινάρδου VII (1808/1813-1833). Το Μάρτιο μάλιστα κατέλαβε τη Μαδρίτη και επέβαλε Σύνταγμα στον αιχμάλωτο βασιλιά. Στην περίπτωση της Ισπανίας η Ιερά Συμμαχία αντέδρασε πολύ αργά με την αποστολή 120.000 γαλλικού στρατού εναντίον των επαναστατών μόλις τον Απρίλιο του 1823.
Στη διπλανή Ιταλία από τον Ιούνιο του 1820 ξέσπασε η επανάσταση των Καρμπονάρων υπό το στρατηγό Γουλιέλμο Πέπε στο βασίλειο της Νεάπολης (Δύο Σικελιών) εναντίον του βασιλιά Φερδινάρδου Α΄ (1816-1825). Οι επαναστάτες εισήλθαν στη Νεάπολη και επέβαλαν Σύνταγμα.
Στις 8/20 Οκτωβρίου του 1820 στο Τροππάου συνήλθε το συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας για να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κατάσταση που επιδεινώνονταν διαρκώς όπως κατέδειξε και η εξέγερση (16/28 Οκτωβρίου) υπέρ της παραχώρησης Συντάγματος μέσα στην ίδια την Πετρούπολη του επίλεκτου ρωσικού συντάγματος «Σεμενόφσκυ».
Την 1/13 Δεκεμβρίου του 1820 αποφασίστηκε από την Ιερά Συμμαχία η επέμβαση του αυστριακού στρατού στη Νεάπολη για την καταστολή της επανάστασης.
Στο βασικό σχεδιασμό των φιλικών, εκτός του ότι λαμβανόταν υπόψη το γενικότερο γεωπολιτικό τοπίο της εποχής, δίνονταν ιδιαίτερο βάρος στην αξιοποίηση της σύγκρουσης του σουλτάνου με τον Αλή πασά και την Περσία αλλά και στην με κάθε τρόπο πρόκληση ρωσο-τουρκικού πολέμου που θα διευκόλυνε απίστευτα το επαναστατικό εγχείρημα, δεσμεύοντας μεγάλες δυνάμεις του οθωμανικού στρατού και στόλου στο Βόσπορο, το Δούναβη και τον Καύκασο.
Η ανέκδοτη αλληλογραφία του Αλέξανδρου Υψηλάντη
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης 
Το σχέδιο («Σχέδιον Γενικόν») διαμορφώθηκε αρχικά το Μάιο του 1820 και τον Οκτώβριο στην Οδησσό έλαβε μια πιο ξεκάθαρη μορφή από τον αρχηγό Αλέξανδρο Υψηλάντη. Προέβλεπε έναρξη της επανάστασης από τις Ηγεμονίες της Μολδοβλαχίας λόγω της εκεί ισχυρής ελληνική πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής παρουσίας, ενώ παράλληλα οι Σέρβοι υπό το Μίλος Ομπρένοβιτς, οι Βλάχοι υπό το Θεόδωρο Βλαδιμηρέσκου και οι Βούλγαροι θα ξεσηκώνονταν εναντίον του σουλτάνου. Η γεωγραφική επιλογή συσχετιζόταν με το γεγονός ότι σύμφωνα με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1812, που τερμάτισε το ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1806-1812, απαγορευόταν η είσοδος του οθωμανικού στρατού στις παραδουνάβιες Ηγεμονίες χωρίς την άδεια της Ρωσίας. Στη συνέχεια η επανάσταση θα απλωνόταν σε όλο τον ελλαδικό χώρο με επίκεντρο την Πελοπόννησο, δεδομένης της απουσίας του Χουρσίτ στην Ήπειρο. Ήδη από τις 8 Σεπτεμβρίου σε προκήρυξή του ο Αλ. Υψηλάντης από το Ισμαήλιο προς τους κατοίκους της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών καλούσε τους Έλληνες πλοιάρχους να ετοιμάσουν τον επαναστατικό στόλο. Στις 7 Οκτωβρίου αποφασίστηκε σε σύσκεψη στο Ισμαήλιο η επίσπευση έναρξης της Επανάστασης από τις Ηγεμονίες και η μετάβαση του αρχηγού στο Μοριά μέσω Τεργέστης. Με γράμμα του καλούσε τους Έλληνες να επαναστατήσουν ενώ αποστέλλονταν ο Παπαφλέσσας στο Μοριά ως εκπρόσωπος της Φιλικής. Στις 24 Οκτωβρίου πάρθηκε στο Κισνόβιο (Κίσινεφ Μολδαβίας) η απόφαση ματαίωσης της μετάβασης του Υψηλάντη στην Πελοπόννησο και η έναρξη της επανάστασης στις 15 Νοεμβρίου σε Ιάσιο, Βουκουρέστι και Σερβία. Την 1η Νοεμβρίου ακυρώθηκε εκ νέου η απόφαση της 24ης Οκτωβρίου ενώ το Δεκέμβριο συντάχθηκε το «Μερικόν περί Κωνσταντινουπόλεως Σχέδιον» που περιελάμβανε δολοφονία του σουλτάνου, δηλητηρίαση του πόσιμου νερού των ανακτόρων, συστηματικούς εμπρησμούς στην Κωνσταντινούπολη για την πρόκληση χάους, πυρπόληση του οθωμανικού στόλου και κατάληψη μεγάλων σκαφών της εχθρικής αρμάδας από τα υπηρετούντα σ’ αυτή ελληνικά πληρώματα (περίπου 400 ναυτικοί υπό τον Υδραίο Κων. Γκιούστο). Προβλέπονταν ακόμη και μαζικές μυήσεις Ρώσων αξιωματικών της στρατιάς του Προύθου στο επαναστατικό εγχείρημα προς ευόδωση των επιχειρήσεων στη Μολδοβλαχία.
Τελικά λόγω του φόβου μήπως το μεγάλο μυστικό προδοθεί, των πληροφοριών ότι οι Τούρκοι ήταν ήδη ενήμεροι από τα μέσα Ιανουαρίου για τον ελληνικό ξεσηκωμό (ίσως και από τον Άγγλο πρέσβη στην Πύλη, Στράγκφορδ) και με δεδομένο ότι είχε ήδη εκδηλωθεί η ανταρσία του Βλαδιμηρέσκου έπειτα από συνεννόηση με τον Γ. Ολύμπιο και τη Φιλική Εταιρεία από τις 17 Ιανουαρίου στην Κραϊόβα της μικρής Βλαχίας, αποφασίστηκε στο Κισνόβιο στις 16 Φεβρουαρίου η επανάσταση να ξεκινήσει από τη Μολδαβία στις 27 του μήνα. Παράλληλα προωθούνταν κείμενο ελληνο-σερβικής συμμαχίας στον Μίλος Ομπρένοβιτς από τον Φιλικό Αριστείδη Παππά που όμως συνελήφθη στο Βουκουρέστι στις 27 Φεβρουαρίου.
Στις 21 Φεβρουαρίου ο Β. Καραβίας κατέλαβε το Γαλάτσι ενώ στις 22 ο Αλ. Υψηλάντης, επισπεύδοντας το κίνημα, διέβη τον Προύθο ποταμό, μπήκε στο Ιάσιο και κήρυξε επισήμως πια την επανάσταση στις Ηγεμονίες με την περίφημη επαναστατική του προκήρυξη στις 24 Φεβρουαρίου 1821.
Οι πέντε μεγάλες δυνάμεις (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Αυστρία και Πρωσσία) συνεδρίαζαν ξανά στο Λάυμπαχ (Λιουμπλιάνα)(14/26 Ιανουαρίου-1/13 Μαΐου 1821), την εποχή που ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση με αντικείμενο τη βίαιη καταστολή των επαναστάσεων στην Ιταλία και την Ισπανία με την αποστολή αυστριακού και γαλλικού στρατού αντίστοιχα.
Και ενώ ο αυστριακός στρατός ετοιμαζόταν να εισβάλλει στη νότιο Ιταλία, στις 28 Φεβρουαρίου 1821 έφτασαν τα νέα στο Λάυμπαχ για μια νέα καρμποναρική επανάσταση στο Πεδεμόντιο (βασίλειο της Σαρδηνίας) αυτή τη φορά. Οι Ιταλοί επαναστάτες εισήλθαν νικηφόρα στο Τορίνο επιβάλλοντας Σύνταγμα στο βασιλιά Βίκτωρ-Εμμανουήλ Α΄ (1802-1821) και ανατρέποντάς τον υπέρ του διαδόχου του Καρόλου (1821-1831). Μια εβδομάδα (7/19 Μαρτίου) μετά, έφτασε στο Λάυμπαχ, μέσα σε απολύτως δυσμενές για την ελληνική υπόθεση, διπλωματικό περιβάλλον και η είδηση για το κίνημα του Υψηλάντη στις Ηγεμονίες και η επιστολή του στον τσάρο Αλέξανδρο Α’ (1801-1825), με την προσδοκία μιας ευμενούς ρωσικής στάσης.
Εντός του Μαρτίου ο αυστριακός στρατός κατέστειλε βίαια τις δύο επαναστάσεις στην Ιταλία για λογαριασμό της Ιεράς Συμμαχίας: στις 11 Μαρτίου κατέλαβε τη Νεάπολη και στις 27 του μήνα το Τορίνο, διαλύοντας το στρατό των Δημοκρατικών και επαναφέροντας την προτεραία τάξη πραγμάτων.
Με δεδομένο λοιπόν τον υπαρκτό κίνδυνο επέμβασης ευρωπαϊκών στρατευμάτων στην Ελλάδα υπέρ του σουλτάνου, απαιτούνταν λεπτοί χειρισμοί, ιδίως από την πλευρά του Έλληνα υπουργού εξωτερικών της Ρωσίας Ιωάννη Καποδίστρια. Μέσα σ’ αυτό το αρνητικό διπλωματικό τοπίο και με δεδομένη την πολιτική ισχύ του Μέττερνιχ, αποδοκιμάστηκε στις 14 Μαρτίου από τη Ρωσία το κίνημα του Υψηλάντη και δόθηκε η άδεια σε 30.000 οθωμανικά στρατεύματα συγκεντρωμένα κατά μήκος του Δούναβη να εισβάλλουν μετά την 1η Μαΐου στις Ηγεμονίες και να καταστείλουν την επανάσταση.

Ο Ιωάννης Καποδίστριας στα χρόνια που υπηρετούσε ως υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας
Η διπλωματική ευστροφία όμως του Καποδίστρια με τη μνεία της ρήτρας ουδετερότητας που περιείχε το ρωσικό αυτοκρατορικό διάταγμα καταδίκης του Υψηλάντη, απέκλεισε την ευρωπαϊκή στρατιωτική επέμβαση υπέρ του σουλτάνου, ενώ παράλληλα εργαζόταν μεθοδικά στην κατεύθυνση όξυνσης των ρωσο-τουρκικών διπλωματικών σχέσεων. Η επανάσταση που ξέσπασε στο σύνολο του ελλαδικού χώρου μεταξύ 17-25 Μαρτίου κέρδιζε έτσι πολύτιμο χρόνο έως ότου να στερεωθεί τους επόμενους μήνες τουλάχιστον στα νησιά, το Μοριά, και τη Ρούμελη και να πετύχει τις πρώτες μεγάλες νίκες της σε στεριά και θάλασσα.

** όλες οι ημερομηνίες που αναφέρονται αφορούν το παλαιό ιουλιανό ημερολόγιο   ardin-rixi.gr/
 

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ


Τα 200 χρόνια από την ίδρυση της μυστικής οργάνωσης και ο τρόπος της λειτουργίας των ιδεών στη διαμόρφωση της πολιτικής πράξης ΄
Κιτρομηλίδης Π.,. ΤΟ ΒΗΜΑ, 07/12/2014

Το 2014 υπήρξε έτος που σημαδεύτηκε από συρροή ιστορικών επετείων. Μερικές από αυτές, όπως η συμπλήρωση ενός αιώνα από την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, προκάλεσαν πλείστες εκδηλώσεις σε διεθνή κλίμακα. Αλλες πέρασαν σχεδόν απαρατήρητες. Πριν κλείσει ο χρόνος θα άξιζε να κάνουμε μερικές σκέψεις για την επέτειο μιας πρωτοβουλίας κρίσιμης για την καλλιέργεια του πνεύματος της ελευθερίας στην ελληνική κοινωνία. Πρόκειται για τα διακόσια χρόνια από την ίδρυση το 1814 της Φιλικής Εταιρείας. Για να γίνει κατανοητός ο τρόπος με τον οποίο η Φιλική Εταιρεία συνέβαλε στην καλλιέργεια του πνεύματος της ελευθερίας θα πρέπει να εξεταστεί η σχέση της με το φαινόμενο του Διαφωτισμού ως ρεύματος ιδεών μάλλον παρά ως κινήματος προσώπων. Η απάντηση δεν είναι ούτε προφανής ούτε εύκολη, ακριβώς γιατί η Φιλική Εταιρεία, ως συνωμοτική οργάνωση, έκανε καλά τη δουλειά της: προφύλαξε τη μυστικότητά της με ζήλο, καταστρέφοντας όσο μπορούσε τα τεκμήρια. Λιγοστές είναι επίσης οι μαρτυρίες των πρωταγωνιστών. Από τους ιδρυτές και στυλοβάτες της μόνο ο Εμμανουήλ Ξάνθος μάς άφησε τη μαρτυρία του, ενώ η ευγενέστερη μορφή, ο ανιδιοτελής οραματιστής Νικόλαος Σκουφάς, δεν άφησε καμιά μαρτυρία. Από τους άλλους, όσοι έγραψαν, το έπραξαν ως μέρος της προσωπικής απολογίας του βίου τους, πράγμα που δεν βοηθά πάντα το έργο της αναζήτησης της αλήθειας.
Αυτά είναι τα μεθοδολογικά προβλήματα. Υπάρχουν όμως και τα λιγοστά τεκμήρια τα οποία μπορούν να οριοθετήσουν την άσκηση της ιστορικής ανάκτησης του παρελθόντος. Από αυτά τα λιγοστά τεκμήρια που είναι θεμελιώδη για την ανάλυσή μας το σημαντικότερο είναι το κείμενο του όρκου που διέσωσε ο Ιωάννης Φιλήμων.
Ο όρκος, όπως και όλη η τελετουργία της μύησης των μελών της Εταιρείας ήταν εμπνευσμένα από τα πρότυπα του ελευθεροτεκτονισμού, πήγαζαν δηλαδή από την παράδοση της ελευθεροφροσύνης που είχε συνδεθεί στενά με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τους μηχανισμούς της διάδοσής του από τους κύκλους των λογίων στην ευρύτερη κοινωνία.
Ο όρκος των Φιλικών είναι ένα κείμενο το οποίο συμπυκνώνει τις αρχές και τις αξίες του Διαφωτισμού. Η ορκωμοσία στον «ένα και αληθινόν Θεόν» αντί της Αγίας Τριάδος ανακαλεί τις θεολογικές αντιλήψεις του Διαφωτισμού περί ανωτάτου όντος˙ η διακήρυξη της ανεξιθρησκίας στη δέσμευση «να ευλαβώμαι την θρησκείαν μου, χωρίς να καταφρονώ τας άλλας»˙ το μίσος κατά της τυραννίας και ο πόθος, το πάθος για την ελευθερία˙ η ένθερμη φιλοπατρία και η ζωηρή συναίσθηση του ανήκειν στο ελληνικό έθνος, του οποίου η ταυτότητα καθορίζεται κυρίως από τη σχέση του με την κλασική αρχαιότητα: όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν τη φιλελεύθερη ιδεολογία του δημοκρατικού Διαφωτισμού. Υπό τις συνθήκες της καταστολής που επιβλήθηκαν στην Ευρώπη μετά την ήττα του Ναπολέοντα και της Γαλλικής Επανάστασης, κοσμοϊστορικές εξελίξεις που συνέπεσαν ακριβώς με το έτος της ίδρυσης της Φιλικής Εταιρείας, η δημοκρατική αυτή ιδεολογία και οι φορείς της βρήκαν καταφύγιο στη μυστικότητα των εταιρειών των μυημένων. Η Φιλική Εταιρεία υπήρξε το ελληνικό αντίστοιχο αυτού του ευρύτερου ευρωπαϊκού φαινομένου.
Κοινωνική ιστορία των ιδεών
Η σχέση Διαφωτισμού και Φιλικής Εταιρείας θα μπορούσε να προσεγγιστεί και σε ένα άλλο επίπεδο, στο επίπεδο της κοινωνικής ιστορίας των ιδεών. Στο επίπεδο αυτό η ιστορική ανάλυση θέτει τα ερωτήματα της διάδοσης των ιδεών από τους κύκλους των διανοητικών ελίτ που τις επεξεργάζονται αρχικά προς την ευρύτερη κοινωνία και της λειτουργίας τους ως στοιχείων και κινήτρων της κοινωνικής πράξης. Πολύ συχνά τίθεται το ιστοριογραφικό ερώτημα για τη σχέση Διαφωτισμού και Επανάστασης, για την αιτιώδη αλληλουχία δηλαδή η οποία θέτει τις ιδέες σε κίνηση και τις μετουσιώνει σε πολιτική δράση. Το ζήτημα έχει ερευνηθεί από μακρού σε συνάρτηση προς την Αμερικανική και τη Γαλλική Επανάσταση, λιγότερο σε σχέση με την Ελληνική.
Οπως είναι γνωστό, οι δημιουργοί της Φιλικής Εταιρείας δεν ανήκαν στις τάξεις των σημαντικών εκπροσώπων της ελληνικής λογιοσύνης του Διαφωτισμού. Επιπλέον οι πιο διακεκριμένοι εκπρόσωποι του Διαφωτισμού στην ελληνική παιδεία, με κορυφαίο μεταξύ αυτών τον Αδαμάντιο Κοραή, παρέμειναν απόμακροι και σκεπτικοί απέναντι στην ανατρεπτική πρωτοβουλία της Φιλικής Εταιρείας. Ας θυμηθούμε και την αρχική επιφυλακτικότητα του Ανθίμου Γαζή, όταν αρκετά ενωρίς του προτάθηκε από τον ίδιο τον Σκουφά να μυηθεί. Βεβαίως και ο Γαζής και άλλοι σημαντικοί εκπρόσωποι του Διαφωτισμού όπως ο Βενιαμίν Λέσβιος, ο Στέφανος Δούγκας, ο Γρηγόριος Κωνσταντάς και ο Δανιήλ Φιλιππίδης εντάχθηκαν στη Φιλική Εταιρεία αργότερα, όταν στις παραμονές της Επανάστασης το δίκτυο των μυημένων άρχισε να λαμβάνει μαζικές διαστάσεις. Αρχικά όμως, ως σύλληψη και ως επιλογή μορφής πολιτικής δράσης η Φιλική Εταιρεία δεν υπήρξε προϊόν ούτε πεδίο δραστηριότητας της προβεβλημένης διανόησης του Διαφωτισμού. Υπήρξε όμως, όπως και οι άλλες μυστικές εταιρείες στην Ευρώπη, μηχανισμός εμπέδωσης και διάδοσης των ιδεών του Διαφωτισμού, ιδίως της ιδέας της ελευθερίας, της ιδέας της πολιτείας του δικαίου και της ιδέας του ελεύθερου πολίτη, σε ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, ιδίως σε κοινωνικές ομάδες αστικού πληθυσμού που διέθεταν επίγνωση της επιτακτικής ανάγκης της ανατροπής του δεσποτισμού και της σύμπηξης κράτους δικαίου. Αυτή κατ’ εξοχήν υπήρξε η σχέση της Φιλικής Εταιρείας με τον Διαφωτισμό.
Μαζική μύηση
Η πορεία των πραγμάτων εντός της δυναμικής του ιστορικού γίγνεσθαι υπήρξε βεβαίως πολύ συνθετότερη και, όπως συμβαίνει πάντοτε ως εκ της φύσεως των ανθρωπίνων πραγμάτων, αρκετά αντιφατικότερη. Οι σκοπιμότητες της πολιτικής δράσης και η διεθνής συγκυρία της Παλινόρθωσης επέβαλαν την επιλογή της καλλιέργειας της ιδέας της πρόσδεσης της Φιλικής Εταιρείας στη ρωσική πολιτική, στοιχείο αστήρικτο μεν, το οποίο όμως εικονικά επιβεβαιώθηκε με την τελική επιλογή ως αρχηγού του Αλεξάνδρου Υψηλάντη. Επίσης οι ανάγκες και οι σκοπιμότητες της προετοιμασίας της εξέγερσης επέβαλαν τη μαζική μύηση κοινωνικών στοιχείων όπως οι προύχοντες, ιδίως της Πελοποννήσου, και πολλών μελών του ανώτερου κλήρου, τους οποίους οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας έβλεπαν αρχικά με αρκετή επιφυλακτικότητα. Ομως οι επιταγές αυτές της πρακτικής πολιτικής δεν αναιρούν την αρχική ταύτιση με την εκκοσμικευμένη φιλοσοφία του Διαφωτισμού και τις πολιτικές του αξίες. Το ίδιο ισχύει και σε σχέση με τις διαμάχες που ανέκυψαν μετά την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα το 1821, με χαρακτηριστική εκδήλωση την πολεμική μεταξύ του Αλεξάνδρου Μαυροκορδάτου και του ηγέτη των Φιλικών στην επαναστατημένη χώρα Δημητρίου Υψηλάντη.
Η Φιλική Εταιρεία πάντως, ως μια έμπρακτη και οργανωμένη εκδήλωση του πνεύματος του Διαφωτισμού, συνέβαλε στη δημιουργία του κλίματος της επαναστατικής προσμονής που προετοίμασε την ελληνική κοινωνία για την εθνεγερσία. Με αυτή την έννοια το υπόδειγμα πολιτικής δράσης το οποίο αντιπροσωπεύει η Φιλική Εταιρεία απαντά στο ερώτημα για τη σχέση Διαφωτισμού και Επανάστασης και εικονογραφεί με απτό και συγκεκριμένο τρόπο τη λειτουργία των ιδεών στη διαμόρφωση της πολιτικής πράξης.
Ο κ. Πασχάλης Μ. Κιτρομηλίδης είναι καθηγητής της Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
File:Filiki Eteria flag.svg

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΑΓΝΑΝΤΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ..ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Αγναντεύοντας το Μέλλον ... της Ελλάδας μην χέσω

Μέρος 1ον - Χάριν Παιδειάς ...
Γράφει ο ΠΑΛΑΙΟΣΠρόλογος
Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε μια οικτρή κατάσταση, όχι μόνο λόγω των προβλημάτων, αλλά επειδή στο σημείο που έχουμε φτάσει διακυβεύεται πλέον η ίδια η υπόσταση του Έθνους και της Φυλής.
Έτσι αποφάσισα να βάλω και εγώ το δικό μου λιθαράκι, μπας και κάτι αλλάξει, μήπως και τα Ζωντόβολα αυτού του τόπου επιτέλους ξυπνήσουν ώστε να σωθεί η Πατρίς.
Βέβαια για να γίνει δυνατή η αλλαγή χρειάζεται να δούμε τι και ποιός έφταιξε, να πάρουμε ένα -ένα όλα τα λάθη και να τα καθίσουμε στο σκαμνί, διότι με λογικές ότι έγινε έγινε να τα αφήσουμε και να πάμε παραπέρα δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτε, όπως δεν έγινε μέχρι τώρα, απεναντίας το παραπέρα ήταν πάντα ένα ακόμα βήμα προς τον γκρεμνό, έστω και αν προς στιγμήν φαινόταν να φρενάρει η όλη κατάσταση.
Εάν λοιπόν δεν αφαιρέσουμε ολοκληρωτικά κάθε τι σάπιο, δεν απαλείψουμε κάθε τι ανασχετικό και βλαβερό, απλά θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό ... μεσοβέζικες λύσεις δεν χωράνε.
Δεν έχω σκοπό έναν καταγγελτικό και μόνο λόγο, αλλά να προτείνω κάποιες λύσεις, όσα κατά την γνώμην μου πρέπει να γίνουν αν θέλουμε την Πατρίδα και το μέλλον δικά μας.

Πάρτε καφέ και θρονιαστείτε ... θα πάει μακριά η βαλίτσα.
Όμως μην μείνετε απλά στην ανάγνωση ... σκεφτείτε και πάρτε θέση.

Ξέρω ότι πολλοί θα βγείτε κυριολεκτικά από τα ρούχα σας ... και θα μου σούρετε τα εξ αμάξης, γιατί θα τσούξουν πολλοί κώλοι, όμως δεν πρόκειται να χαριστώ σε κανέναν ... άλλωστε ότι στραβό πρέπει να διορθωθεί και ότι σάπιο να αποβληθεί ... αλλιώς ας πάμε να φουντάρουμε μόνοι μας, ώστε να έχουμε την ευχαρίστηση του τρόπου που θα το κάνουμε, και όχι να περιμένουμε να μας το επιβάλουν άλλοι.

Όσοι Ελληνόψυχοι λοιπόν στρωθείτε ... οι υπόλοιποι πηγαίντε στο διάολο.

Εγώ θα γράψω ότι έχω επ' αυτών, εσείς διορθώστε όπου νομίζεται λάθος και προτείνετε συμπληρώματα ή αλλαγές όπου κρίνετε σωστό.

Κυρίως ζητάω την συμμετοχή σας μετά το δεύτερο μέρος ...........

Παλαιός
----------------------
Δίκην ... προοιμίου
Η ιστορία ξεκινάει από παλιά ... πολύ πιό πριν ακόμα και από μια ντουζίνα χιλιόχρονα. Ήταν από τότε, που άνοιξαν οι ουρανοί, και άρχισαν να ρίχνουν με το τουλούμι ... την αποβλάκωση στα κεφάλια των Ελλαδόκαφρων ... που την νόμιζαν και συνεχίζουν να την νομίζουν έκτοτε, μέσα στην στραβωμάρα τους ... ευλογία.
Γιατί ναι, τα μπουμπούκια, θέλαν να κάνουν τους ξύπνιους ... νόμιζαν μαλάκες αυτούς που είχαν βάλει τους κανόνες ... δεν ξέρανε εκείνοι, περίμεναν τους ηλίθιους να πούνε πως και τί πρέπει να γίνεται και που να πάει το πράγμα. (ρίξτε καμμιά ματιά στο προηγούμενο άρθρο μου)
Ιστορίης ... περιληπτικόν το Ανάγνωσμα 
... ας τα πούμε Όλα ... έξω από τα δόντια ... χωρίς σεμνοτυφίες και υπεκφυγές
Έ και αφού την νόμιζαν ... ευχάριστη και διεγερτική, την ουρανοκατέβατη αποβλάκωση ντέ ... έπεσαν βουλιμικά με τα μούτρα στο χλαπάκιασμα ... ξανά και ξανά ... και τόσο μα τόσο πολύ τους άρεσε που δεν λένε να σταματήσουν μέχρι σήμερα ... με τίποτε.
Ρε δεν παν να τους τα 'λεγε ο ένας κι ο άλλος ... αυτοί εκεί ... ανένδοτοι, γλυκάθηκε ο κώλος τους και το ζητούσαν όλο και περισσότερο.
Δεν το μπορούσαν Λεύτεροι ... δεν ζήταγαν απλά και μόνο μαντρί ... θέλαν χαλκά, άλυσο και παλούκι ... και κάποιον να φροντίζει να το στεριώνει ... μπας και βγεί καμμιά φορά και χαθούνε ... αλλά και να 'χει τροχισμένο κοφτερό μαχαίρι ... και τσιγκέλια πολλά βεβαίως ... να γίνεται σωστά η δουλειά ... όχι άντε άντε !!
Και τον βρήκανε ... δεν θα τον βρίσκανε ... αφού για μύρια χρόνια καιροφύλαγε και παραμόνευε προσμένοντας κείνη την ώρα ... θα την άφηνε το λοιπόν να πάει χαμένη ;;
Την άρπαξε και ... τρούπωσε ... και αφού τρούπωσε ... στρώθηκε στην δουλειά ... με το μαλακό ... λάου-λάου στην αρχή ... μην και προγκίξει κανά ζαβό.
Το δούλεψε καλά ... και το σαράκι απλώθηκε και έριξε ρίζες βαθιές ... και έγινε αδιαφιλονίκητος Τσοπάνης ... έστησε το μαντρί και δούλεψε καλά τα Ζωντανά ... εσύ αυτό ... εσύ το άλλο ... εσύ το παράλλο ... και δώστου να 'χει ... και πάει λέγοντας.
Και πέραν των άλλων ... κάθε τι που γινόταν ... ακόμη και για το σφάξιμο μεταξύ τους, τα Ζωντόβολα, ρίχνανε την ΔΕΚΑΤΗ ... τρώγανε καλά οι πουστροπαπαδίστικες λουλούδες.
Τίποτα δεν αφήκανε όρθιο ... αλλά τα Βόδια χαμπάρι ... θέλανε κι άλλο ... κι άλλο ... τους άρεσε ρε παιδί μου ... την καταβρίσκανε που λένε ... τόσο πολύ, που έγινε χόμπυ και ιδανικό τους !!!
Και φέρανε και φέρανε ... και τι δεν φέρανε ... έτσι να 'χουνε απ' όλα ... έεεε τι τσιγκουνιές τώρα θα κάνανε ;; ... είπαμε τα πάντα, για κάθε βίτσιο ... κανείς να μην μείνει παραπονούμενος ... τι θέλεις Δία ;;; ... έχει, εσύ Απόλλωνα ;; έχει μην σκάς, Αθηνά, Ήρα, Διόνυσο, Ορφέα, Άδωνη, Ίσιδα .... απ' όλα τα καλά ... ότι τραβάει η πουτάνα η ψυχή σου ... απ' όλα είχε ο μπαξές ... διάλεγες κι έπαιρνες ... κι αν τύχαινε και ήσουν ιδιότροπος και δεν έβρισκες ... στο φτιάχνανε εκεί, ατάκα κι επί τόπου, στο πίτς φυτίλι που λένε ... όχι που θα σ' αφήνανε έτσι να φύγεις χωρίς εξυπηρέτηση... μετά που θα σε ματαβρίσκανε ;;
Μπάζανε και μπάζανε .... χαλκό, χαλιά, κιλίμια, αλλά και όλα τα καλά ... ότι ήθελες παράγγελνες και στο φέρνανε ... ακόμα και αν δεν ήθελες, σου φέρνανε με το ζόρι ... έστω και τζάμπα ... αρκεί να γλυκαθείς. Παιδούλες για τους βαρβάτους και τους σακάτηδες ή στραβομούρηδες ... που δεν βρίσκαν να πηδήξουν, Νταβραντισμένους για τις παραπεταμένες και τις ανήσυχες ... ώσπου το πράμα σκάτωσε για τα καλά ... έτσι που μετά αναρωτιόταν εκείνος ο ηλίθιος μπούφος ... που στο διάολο βρέθηκε εκείνο το μπάσταρδο μαύρο κουνελάκι μέσα σ' όλα τα λευκά.
Τι νομίζετε δηλαδή ... εκεί μαζί με τα λάχανα, από μόνοι τους, φύτρωσαν οι "αρμόδιοι" ;;

Αμέ τι νομίζετε, ότι το μπουκάρισμα των ισλαμοπιθήκων, είναι σημερινό φαινόμενο ; 
Άμ δε που είναι !!
Δεν πα να κοπανιότανε ο Σωκράτης και οι άλλοι ... τα Ζαβά θέλανε πολυπολιτισμικότητα ... και τον Τσοπάνη τους βεβαίως-βεβαίως

Και μιας και δεν γινόταν δουλειά με πέντε-δέκα καραβιές, βρήκανε τον κατάλληλο Μπούφο ... που άνοιξε διάπλατα την πόρτα ... ορίστε περάστε τους είπε ... και ήρθανε .. και ήρθανε και θρονιάστηκαν για τα καλά, και αφού θρονιάστηκαν ξεκίνησε το πατιρντί ... έεεε την συνέχεια την ξέρετε, και όσοι δεν την ξέρετε τσακιστήτε να την μάθετε. 
.... μετά καλέσανε όλο το συγγενολόϊ αλλά και τους συμπέθερους ! 
.... τσούπ λοιπόν ... ήρθαν και κατσικώθηκαν τα Ρουμιόπουλα, όχι μοναχά τους, του στραβού το δίκιο να λέγεται ... μην είμαστε άδικοι ... όλα κι όλα, είχανε πρόσκληση τα παιδιά ... δεν ήρθαν απρόσκλητοι με το έτσι θέλω ... να ρε ολόϊδια έτσι όπως έγινε στις μέρες μας με τον Γκαβό και τις Τσιριζοσφυρίχτρες. 
.... ελάτε δεν μπορούμε χωρίς εσάς, σας περιμένουμε ... αυτό δεν είπανε ;; 
.... έ το ίδιο είχανε πεί και τότε !!

Έεε .... τι το κακό κάνανε ;;
Αφού τους καλέσανε να μην ανταποκριθούνε ;;
Ήρθανε το λοιπόν ... και είπανε ... ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του !!
Εσύ στη γαλέρα ... κουπί, εσύ στον ιππόδρομο και το Κολοσσαίο ... έχουμε λιονταράκια να ταΐσουμε και πόπολο να διασκεδάσουμε, εσύ στο λατομείο, στο μπουρδέλο, στο ... στο ... στο ...
Και οι υπόλοιποι ... δουλέψτε καλά ... θέλουμε να φάμε κιόλας ... μην ψωφήσουμε από την πείνα ... το φόρο υποτελείας και γρήγορα !!!

Αλλά τα Ζωντανά ... δεν φχαριστιόνταν με τίποτα ... κάθε τόσο να και μια εξεγερσούλα, και δώστου να δουλεύει χατζάρα και παλούκωμα του καλού καιρού .... μέχρι που ...

Ναί ρε το είχαν στο πρόγραμμα ... όπως και το προηγούμενο ... απλά περίμεναν την κατάλληλη στιγμή ... την στιγμή που οι Φλάβιοι πήραν εξουσία (ποιοί ήταν αυτοί και οι πίσω απ' αυτούς ;; .... έε αυτά άλλη φορά ... μην είστε πλεονέχτες) και το ξεκίνησαν ... ρίξαν το νερό στ' αυλάκι ... καθώς και τα δυό ήταν έτοιμα από καιρό ... αυτοί απλά στήσαν την κρεατομηχανή ... αλλά και για δαύτην δεν παιδεύτηκαν ... τα ζωντόβολα τρέξαν και την λειτούργησαν ... τέτοια επιτυχία ούτε στον ύπνο τους και στα τρελά τους όνειρα δεν περίμεναν οι διοργανωτές ... αλλά να που συμβαίνουν και τέτοια .
Το σχέδιο ήταν παλιό ... πολύ παλιό ... απλά πήρε καιρό να στηθεί το όλο πράμα, για μήπως νομίζετε ότι απλά ξύπνησε ένας μαλάκας κάποιο πρωΐ και είπε αρκετά έπαιξα με το πουλί μου, δεν κάνω τώρα αυτό ;; και αυτομάτως έγινε ;;Αποτέλεσμα εικόνας για πνευματικοτητα

Την πρώτη μεγάλη επιτυχία την είχαν με τον Μπουφαλέκο ... αλλά κάπου στην συνέχεια σκάλωσε το πράμα ... μέχρι που πήραν σειρά τα Ρουμιοπούλια ... και η πολυπολιτισμικότητα και πολυφυλετικότητα ... δηλαδή η ομογενοποιημένη αλοιφή, το μεγάλο μπάχαλο, έγινε πραγματικότητα.
Ήδη το πρώτο σκέλος της επιχείρησης είχε απόλυτη επιτυχία ... αλλά όχι ολοκληρωτική, καθώς ακόμη υπήρχαν κάποιοι τρελοί ... που επέμεναν και δεν θέλαν να γίνουν αλοιφή.
Αυτό που τους έκανε χαλάστρα ήταν ότι, η Αυτοκρατορία είχε πολυθεϊστική βάση ... κάτι που δεν επέτρεπε την ουσιαστική εξόντωση και απάλειψη του "προβλήματος".
Όμως ο μηχανισμός υπήρχε ... απλά χρειαζόταν να στραφεί σε νέα κατεύθυνση ... λίγο δούλεμα ήθελε ... να ρετουσαριστεί και να ξανασχεδιαστεί το όλο σκηνικό ... τόσο απλά, αρκεί στην συνέχεια να κουρντίζανε κάποιους ... να ρίχνανε δηλαδή πάλι στο παιχνίδι τους χρήσιμους ηλίθιους ... τους ηλίθιους που ήδη ήταν έτοιμοι και μαντρωμένοι.
Ποιοί ήταν αυτοί, που ήταν μεν απλωμένοι παντού, σφιχτοδεμένοι και γκετοποιημένοι ;;
Έεε ... βρείτε το !!!

Το ξεκινήσανε λοιπόν με τον Σιμωνάκο ... αλλά επειδή δεν πολυτράβαγε το πράμα ρίξανε στην μάχη και τον κοντοστούπη κούτσαυλο Σαυλίκο, που με απομέσα ενίσχυση μπουρλότιασε την πουτανόπολη και το πατιρντί άρχισε ... η δικαιολογία-αφορμή ήταν έτοιμη (όπως άλλωστε έγινε με τον α' και τον β' ΠΠ, την 11η Σεπτέμβρη κλπ. κλπ. παλιά μου τέχνη κόσκινο που λένε ... αφού δουλεύει για τι να την αλλάξουν ;  ) και στην συνέχεια τα λιονταράκια χόρτασαν κοψίδι, λάδωσε τ' αντεράκι τους που είχαν λυσσάξει στην πείνα.

Το δούλεψαν καλά το πράμα ... καθώς ήταν μανούλες στην ψυχολογία (είχαν βλέπετε όλον τον βαθύ σχεδιασμό από τα τραγοϊερατεία) ... ξέραν ότι το ηλίθιο πόπολο θα πέσει με τα μούτρα σε ότι απαγορεύεται και κυνηγιέται, και ενώ μέχρι εκείνη την στιγμή απλά κωλοτριβόσαντε μεταξύ τους δυο-τρείς ελληνίζοντες εβραίοι ... το πράγμα πήρε και φούντωσε για τα καλά ... τα ηλίθια ζωντόβολα βούρ στον πατσά, είδανε χατζάρα και θέλανε να την γευτούν κι αυτοί .... η βλακεία και η μαλακία δεν πάνε στα βουνά ... κορόϊδα είναι ;;
Όταν λοιπόν απλώθηκε η βλακεία αρκετά ... ήρθε ο συφιλιδιασμένος με την καραπουτάνα και το στρώσανε το χαλί ... την συνέχεια την ξέρετε και όσοι δεν ... ανοίξτε και κανά ρημαδιαμένο βιβλίο δεν βλάφτει ... για φοβάστε μην και χάσετε κομμάτι από την βλακεία σας ;;
Τα Ελληνόπουλα ... φάγανε καλά ... ρουθούνι δεν έμεινε, το τι έγινε δεν περιγράφεται. Πάντως για να πάρετε μιαν ιδέα, επειδή δυστυχώς ελάχιστα φτάσανε σε μας, και διότι ούτε φωτογραφίες υπήρχαν τότε ώστε να ξεπέσει κάποια, κάντε έναν κόπο και δείτε τι έγινε στον β' ΠΠ με τους εβραίους (αυτούς που δεν θέλανε να πάνε παλαιστίνη μεριά) όπου τους καταδείχνανε οι ραβίνοι ... το ίδιο έγινε τότε με τα πουλημένα παπαδο-ιερατεία, την 5η φάλαγγα που είχε τρουπώσει από παλιά, και σκοπό είχε να διαλύσει τα πάντα, ιδιαίτερα ότι μπορούσε να κρατήσει αγάντα με κάποιον τρόπο και να μην διαλυθεί ο Ελληνισμός - εννοείται βέβαια ότι ιεροφάντες που δεν ήταν του σχεδίου ήταν οι πρώτοι που γεύτηκαν την ΑΝΓΚΑΠΗ των χριστιανοταλιμπανέζων.
Ότι δεν ξεπαστρεύτηκε ... με χίλιους τρόπους αλλοιώθηκε και διεφθάρει, ελάχιστες πληθυσμιακές ομάδες κατάφεραν να μείνουν σχετικά αλώβητες, όλες οι υπόλοιπες γίνανε σκατά και αλοιφή.
Το μικρόβιο πέρασε και μπόλιασε τα πάντα, ελάχιστοι ξέραν ποιός είναι ποιός και από που κρατάει η σκούφια του (σας θυμίζει μήπως τίποτε αυτό σχετικά με την αλλαγή ονομάτων διαφόρων σημερινών πολιτικάντηδων και όχι μόνο) ; και έχεις τους άλλους τους ηλίθιους να μιλάνε για 99+% ίδιο λέει DNA ... ναι ρε τόσοι και τόσοι πέρασαν και δεν κόλλησαν ... για βγείτε στον δρόμο και κοιτάξτε καλά, σας φαίνονται για Έλληνες όλοι αυτοί που κυκλοφορούν δίπλα σας, οι φάτσες τους σας κάνουν για Ελληνικές ;; ... τώρα λοιπόν πως αυτές οι μουτσούνες έμειναν ... είναι απορίας άξιον, που μόνο εκείνοι οι λαμπροί επιστημοϊνστρούχτορες μπορούν και το διανοούνται ... τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μας εδώ ... και κυρίως δεν είναι τόσο οι μουτσούνες, όσο το ψυχοπνευματικό αποτύπωμα που αλλοιώθηκε.
Τα παπαδαριά δώσαν και πήραν ... τίποτα δεν άφησαν όρθιο ... και μην προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από κάθε ηλίθιο αυτοκράτορα ... καθώς ήταν αυτοί που τους πατρονάριζαν ... αρκετά πιά με το παραμύθι ... άλλωστε πάντα αυτοί οι σκατιάρηδες αγιόπουστες ηγούνταν στις εκκαθαρίσεις και τα ξεθεμελιώματα ... τόσο μα τόσο πολύ μεγάλο πολιτισμό μας έφεραν με τις πατημένες και σκυθρωπές στραβομουτσούνες κάθε αγιόπουστα ... ώστε να χάνει κάποιος κάθε έννοια λογικής με την επιχειρούμενη από δαύτους σύγκριση με τα αρμονικά καλλιτεχνήματα των Ελλήνων.
Άλλωστε τόσο πολύ είχαν αποκουτιάνει τον κόσμο, που στην πολιορκία του βυζαντίου από τους Τούρκους ... αντί να είναι στις επάλξεις και να πολεμάνε .... τσακώνονταν για το αν οι άγγελοι είχαν λέει φύλο, και αν κατουρούσαν όρθιοι ή καθιστοί, και συνεχίζαν να τουρλοκωλιάζοντε και να κάνουνε λιτανείες και να περιμένουνε κάποιος από μηχανής θεός να τους σώσει ... άμ δε όμως ... φαίνεται είχε καλύτερα πράματα να κάνει από το να ασχοληθεί με ηλίθιους.
Άσε δε που οι ίδιοι οι μεγαλότραγοι σε συμφωνία με την Τουρκιά άνοιξαν τις πόρτες ... και να αφήσουν στην άκρη τα σκουριάρικα ... άλλωστε η συνέχεια το απέδειξε περίτρανα και στην άλωση αλλά και μετά ... όπου τόσες και τόσες φορές πρόδωσαν κάθε επιχειρούμενο κίνημα ... και το ίδιο προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να κάνουν το '21, τον αφορισμό που υπέγραψαν από κάθε γωνιά της Ελλάδας οι τραγόπουστες τον έχετε δεί, για ακούτε τις μπούρδες που σας πασάρουν ;; ... ούτε ένας ούτε δύο αλλά 23 τραγόπουστες ... 
πάρτε το να το δείτε : http://www.theasis.gr/koinonia/logos/396-grigorios-aforismos
Αφού όλα πουλιόσαντε ... επισκοπιλίκια, πατριαρχιλίκια κλπ. κλπ. ακόμα και οι παπάδες των χωριών ρίχνανε το κάτι τις τους για να πάρουνε την θέση και το χρίσμα ... το βούταγε πάντα όποιος έριχνε τον περισσότερο παρά ... τι μπορεί λοιπόν κάποιος να περιμένει από δαύτους ;;
Λέτε να ήταν οι μόνοι, για τελειωμό δεν είχαν τα κουμάσια ;;
Αυτοί δεν ήταν που βάλανε τον άλλο ηλίθιο που κόντεψε να στείλει στον αγύριστο την επανάσταση φυλακίζοντας όλους τους πρωτεργάτες αγωνιστές και ίσως να το είχε καταφέρει αν ακόμη και ο αδερφός του δεν του την έστηνε ;; αλλά τέλος πάντων αν και αυτός με τον θάνατό του εξιλεώθηκε ... εμείς με τίποτε δεν πρέπει να εθελοτυφλούμε αν θέλουμε να πάμε μπροστά και όχι να είμαστε πάντα έρμαια του κάθε κερατά.
Άλλωστε ακόμα και σήμερα δεν μας καταριούνται εμάς τους Έλληνες ;; εκεί στην λεγόμενη κυριακή της ορθιο-δοξίας έχετε ακούσει τι κατάρες και αναθέματα πέφτουν ... για πάτε και κοιμόσαστε ή χαμουρεύεστε με τον/την διπλανό/ή.
Δυό χιλιετίες πέρασαν ... τόσα και τόσα ξεπαστρέματα έγιναν ... και το πράγμα θα είχε τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα ΑΝ δεν υπήρχε το θέμα ΓΛΩΣΣΑ, που είχε περάσει σχεδόν σε όλες τις πληθυσμιακές ομάδες, και λόγω αυτού την είχαν ανάγκη για να απλώσουν την βλακεία του χριστιανοταλιμπανισμού.
Μέσα σε όλα τα στραβά που έκανε ο χριστιανισμός, ένα και μοναδικό καλό προσέφερε (όχι βέβαια από την καλή του την καρδιά ... αλλά από ανάγκη) την διατήρηση έστω και εν μέρει αλλοιωμένης της Γλώσσας ... αν και αυτό είναι εν μέρει αμφίβολο, αν θα μπορούσε να συνεχιστεί με την ανατολικο-Ρουμαιοκρατία και χωρίς την περίοδο της Τουρκοκρατίας.

Έλα μου ντε όμως που τα Ζαβά αυτού του τόπου δεν καταλαβαίνουν με τίποτε ... σκοτώθηκαν και ξανασκοτώθηκαν για να έχουν οι τραγόπουστες σχεδόν την μισή Ελλάδα δική τους, να κυκλοφοράνε με κουρσάρες και χρυσούς μεγαλόσταυρους, να διαμένουν σε βίλες και αρχοντικά και να μαζεύουν Δισεκατομμύρια για τα γεράματά τους και τα ξεκωλιάσματά τους με τα ναυτάκια (έ σήμερα βέβαια έχει αλλάξει αυτό ... υπάρχουν τα αλμπανά, τα ρουμάνια και τα αφγανοπακιστάνια, ότι τραβάει η ψυχή τους ... διαλέγουν και παίρνουν ... τέρμα το πρόβλημα) ... και να ζητάνε ακόμη και την τρύπια δεκάρα του κάθε ηλίθιου βλάκα, αλλά ποτέ να μην δίνουν την δικιά τους ... ποιά δικιά τους ;; μήπως δούλεψαν και ποτέ ;; εμείς οι ηλίθιοι τους θρέφουμε και πληρώνουμε το κάθε ανώμαλο βίτσιο τους ... εκείνοι όχι μόνο δεν δίνουν τον δεύτερο χιτώνα τους, αλλά κοιτάζουν πως θα βουτήξουν και τ' αλλουνού, και πως θα γδύσουν τον κάθε βλάκα ... αλλά εμείς εκεί, ποτέ μα ποτέ και με τίποτα, να μην θέλουμε να ξεστραβωθούμε ... να ανοίξουμε τα γκαβά μας και να δούμε την αλήθεια ... την αλήθεια ότι, πάντα, μας δούλευαν ψιλό γαζί, ότι ανέκαθεν ήταν η 5η φάλαγγα, που σκόπευε την καταστροφή μας, ότι ήταν και είναι πουλημένα κοπρόσκυλα ... ίδια και απαράλλαχτα, σε αγαστή συνεργασία με τις πολιτοκοκουράδες.
Τι κι αν ο Θοδωρής πρωτοστάτησε να γίνει το αυτοκέφαλο, ελπίζοντας ότι έτσι κάτι θα αλλάξει ... αλλά έλα μου ντε που κάτι σάπιο απ' την ρίζα του δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει και να θεραπευτεί ... αλλά πάντα σάπιο θα μένει και μάλιστα συν τω χρόνω θα σαπίσει και ότι άλλο γερό ;;
Δεν ξέρω τι λέω ;;
Για κουνηθείτε λίγο ... κοπανήστε το κλούβιο σας κεφάλι στον τοίχο, μπας και συνέρθετε.
Εσάς νομίζετε ότι σκέφτονται, για σας παλεύουν και μεριμνούν ;;
Ψάχτε λίγο να δείτε ... τι διάολο κάνουν οι περισσότεροι από δαύτους στις Μασωνοστοές ... ποιόν θεό λατρεύουν ... ποιόν τράγο προσκυνάνε ... που υποκλίνονται, από που παίρνουν διαταγές ... 
Και βαριέστε να ψάχνετε ... ακόμη και στις εκκλησιές που πάτε, το τι σκατά λένε το έχετε πάρει χαμπάρι ;; για είσαστε τόσο μα τόσο ηλίθιοι, που δεν καταλαβαίνετε τι βλέπετε ή τι ακούτε ;;
Σε ποιό θεό απευθύνονται ;; ρε δεν μιλάω για το μπουρδέλο της παλιογραφής ... λέω αυτόν που επικαλούνται ... για δεν το ακούτε όταν το λένε ;; με ωτασπίδες πάτε στην εκκλησιά ;;
Και καλά δεν ακούτε ... αλλά ούτε βλέπετε ;;
Ρε τις χειρονομίες ... γκαβωμάρα έχετε και δεν τις βλέπετε ;;
Αλλά ούτε τριγωνοματάκια και τα Α-Ω τα βλέπετε ... από την άλλη όμως σας μάραναν οι μαλακίες και οι συνωμοσίες των φωταγωλουμινιασμένων (ILLUMINATI).
Ρε δεν πάτε καλά ... καθόλου καλά λέμε !!!
Εντάξει ... εντάξει μην σκούζετε ... δεν λέω ότι είναι όλοι ίδιοι, ότι πρέπει να τους βάλουμε όλους στο ίδιο σακί ... πάντα και παντού θα υπάρχουν εξαιρέσεις ... αλλιώς θα είχαμε ήδη πάει φούντο, όμως δυστυχώς το μεγαλύτερο ποσοστό για να μην πώ ότι οι εξαιρέσεις είναι τόσο μα τόσο πενιχρά λίγες, που αποτελούν μύγα σε καζάνι γάλα, ιδίως όσο ανεβαίνουμε στα κλιμάκια της ιεραρχίας ... πολύ πιο εύκολα μπορείς να βρείς τίμιους και σωστούς ανθρώπους στην βάση παρά να το γυρεύεις στα μεγαλοκοπρόσκυλα. Είδατε ρε ποτέ κανέναν από δαύτους να κυκλοφορεί με τριμμένο ράσο και απλά έναν ξύλινο σταυρό ... να πηγαίνει με το λεωφορείο ... για με χρυσοποίκιλτα άμφια, δυο-τρείς χρυσούς μεγαλόσταυρους που ζυγίζουν οκάδες ο καθένας και που μόνο οι κοιλιές τους κρατάνε αντίβαρο και δεν τουμπάρουν, και κουρσάρες ή λιμουζίνες περιωπής ;; 
Άμε στο διάλο από κεί λοιπόν !!!

Ούλα τα ιερατεία ... ούλα τα παπαδαριά ... διαχρονικά ... τα ίδια σκατά είναι, τίποτα δεν αλλάζει, πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά αφού είναι υποχείρια και τσιράκια του "συστήματος" αφού δουλειά τους είναι να χειραγωγούν και να κρατούν το πόπολο υπάκουο και πειθήνιο ;; 

Κοπανιόνται οι άλλοι, οι Ηλίθιοι, και μου θέλουν Δωδεκαθεϊσμό, Ορφισμό και ένα σωρό άλλες βλακείες, λες και κείνοι ήταν καλύτεροι από τα χριστιανοταλιμπάνικα σκατά .... όμως αν έστω κάποια στιγμή βγουν στην φόρα κάποια καταχωνιασμένα τεφτέρια ... τότε δεν θα γελάσει απλώς κάθε πικραμένος, αλλά θα φρίξει ο Ντουνιάς ολάκερος μ' όσα είχαν καμωμένα ... πράματα που φρόντισαν οι ΕΠΟΜΕΝΟΙ να κρύψουν, καθώς ήταν απλά συνέχεια των προηγουμένων, με άλλα σκουτάκια .... στημένες ιστορίες από παλιά ... πολύ παλιά !!

Βρείτε μου έστω ένα ιερατείο ... μιά θρησκεία ... που δεν πουλάει φόβο και ελπίδα ... που δεν απομυζά και δεν αρμέγει συνεχώς και αδιαλείπτως το ηλίθιο πλήθος ... που δεν ζεί πάντα και παντού σε βάρος του λαού ... και εγώ θα παραδεχτώ ότι θέλετε !!!

Καλά δεν ξέρετε ... θέλετε όμως να μάθετε ... διαβάζετε ή τζάμπα ταλαιπωρούμαστε να τα γράφουμε ;;
Ειπωμένα τα έχουμε ... χίλιες φορές τα έχουμε γράψει ... τα γκαβά σας θα τα ανοίξετε επιτέλους κάποια στιγμή, για μπάαααα δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο ;;

Το πιάσατε μανάρια μου το νόημα ... για τσού ;;;

Για την Ελλάδα, τους Έλληνες και τον Ελληνισμό μιλάω μπετόβλακες ... άντε όμως να σας τα κάνω σούμα γιατί δεν βλέπω να κάνουμε αλλιώς χωριό.

α)   Προωθήθηκαν και επιβλήθηκαν Ιερατεία ... για το καλό μας υποτίθεται
β)   Δαύτα εκτός από τα πόδια τους άνοιγαν και πόρτες σε διάφορα και ελευθεριάζοντα πεδία, χώρους, σκέψεις, συνήθειες και τρόπους
γ)   Σπρώξανε ... τα βίτσια και άλλα πολλά
δ)   Φέρανε την πολυπολιτισμικότητα και άμβλυναν τα όρια ασφαλείας
ε)   Έφεραν διχόνοια, διαπλοκή και συμπλοκές
στ)   Άρμεγαν την Δεκάτη
ζ)   Κυνήγησαν και απαξίωσαν ή περιθωριοποίησαν κάθε έναν που μιλούσε και ενημέρωνε τον κόσμο
η)   Ίδρυσαν μυστικά, μυστήρια και διαχωρισμούς ... και επέβαλαν το σκοτάδι και την άγνοια
θ)   Διαστρέβλωσαν και αποσιώπησαν Ιστορικά στοιχεία, γεγονότα  και Γνώση
ι)   Έσφαξαν .... έσφαξαν ... και σχεδόν ξεπάστρεψαν τους Έλληνες
ια)   Τόσο μα τόσο πόνο και δυστυχία προκάλεσαν που η Γή θύμιζε πλέον κόλαση
ιβ)   Γύρισαν τον κόσμο αιώνες πίσω, σχεδόν σε πρωτόγονες εποχές

#   Λίγο ακόμα και θα είμαστε παρελθόν ... ίσως όμως το πετύχουν στο μέλλον αφού δεν λέμε να ξυπνήσουμε.

## Αλλά τι μπορεί να περιμένει κάποιος από ανθρώπους που έχουν ίνδαλμα και περί πολλού .... ρουφιάνους, συκοφάντες, καθάρματα και δολοφόνους τύπου Οδυσσέα ;; ... για μήπως δεν ξέρετε τι έκανε αυτό το κουμάσι ;; ... ακόμη και αν δεν είναι υπαρκτό γεγονός αλλά απλά μυθ-ιστόρημα ... δεν παύει να μιλάει για το ποιόν όλων αυτών που τέτοιους λεχρίτες τους έχουν ίνδαλμα.
Έτσι για να μαθαίνετε όσοι κοιμάστε ... και τρώτε τον σανό που σας ταΐζουν .... αυτό το κουμάσι ήταν που οδήγησε σε ατιμωτικό θάνατο έναν από τους λαμπρότερους Έλληνες ... τον Παλαμήδη !!
Ακόμη και αν αυτό είναι ένα απλό παραμύθι ... λέει τόσα μα τόσα πολλά, για την ποιότητα όλων αυτών, που όχι μόνο το αποδέχονται αλλά εξιδανικεύουν κιόλας έναν τέτοιον τύπο, και τον θέλουν πρότυπο της φυλής ... άντε το λοιπόν να γίνουμε όλοι σαν τα μούτρα του ... ρουφιάνοι, συκοφάντες, καθάρματα και δολοφόνοι.

Και μετά ... όλοι εδαύτοι, θέλουν να λέγονται ... Έλληνες !!

Μην αναρωτιόμαστε λοιπόν πως και γιατί φτάσαμε εδώ που είμαστε ... η απάντηση είναι απλή ... μπροστά στα μάτια μας ... θα τα ανοίξουμε να την δούμε ;;
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....