ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΝΗΜΗ.ΠΟΣΟ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΟΣΗΜΕΡΙΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ;

Ιστορική μνήμη: Πόσο ανάγκη την έχει ο σημερινός Έλληνας;
Γράφει ο Δρ.ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΥΖΑΣ

Μνήμη είναι η διατήρηση στη συνείδησή μας διαφόρων πληροφοριακών στοιχείων, η εύκολη ανάκληση στη συνείδησή μας στοιχείων μαθήσεως. Η συγκράτηση αυτών των γνώσεων δεν σχετίζεται με τον εαυτό μας, αλλά με τον εξωτερικό κόσμο και το πολιτιστικό περιβάλλον. Η μνήμη δεν έχει σχέση με την ανάμνηση, η οποία αναφέρεται σε προσωπικά μας γεγονότα.
Η μνήμη ήταν και είναι για τον άνθρωπο ζήτημα ανάγκης. Είναι ανάγκη να θυμάται ο άνθρωπος ορισμένα πράγματα για να μπορεί να προχωρήσει στη ζωή του. Είναι ανάγκη φέρ’ ειπείν να γνωρίζει πώς να φτιάχνει την τροφή του και πώς να εκτελεί την εργασία του. Από την άποψη αυτή η μνήμη είναι «τελολογικά» προσανατολισμένη, δηλαδή θυμάμαι για να μπορώ να επιβιώσω1.
Σχετική εικόνα

Εκτός τούτου σήμερα η διεύρυνση της μνήμης έγινε μια πολιτιστική απαίτηση, ένα χρέος. Οφείλουμε να θυμόμαστε και να συγκρατούμε πολλές γνώσεις, πολλά πολιτιστικά δεδομένα για να γίνει δυνατή η συνέχιση του πολιτισμού και η μεταβίβασή του στις επόμενες γενεές. Πάνω σ’ αυτή την υποχρέωση του να θυμόμαστε στηρίζεται η εκπαίδευση στο μεγαλύτερο μέρος της.

Η μνήμη λοιπόν συνδέεται στενά μ’ αυτά που λέμε παράδοση, ιστορία, πολιτισμός.

Παράδοση είναι αυτό που κατά κάποιο τρόπο έχει κληροδοτηθεί από τις περασμένες γενιές στις επόμενες στα διάφορα πολιτιστικά επίπεδα. Η κάθε επόμενη γενεά στηριζόμενη σ’ αυτά που της κληροδοτεί η προηγούμενη επιταχύνει το πολιτιστικό της βήμα, την πρόοδό της.

Έχει υποστηριχθεί ότι ζούμε υπό την σκιάν των προγόνων μας, ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, αν δεν τους συμβουλευτούμε. Παράλληλα όμως εκφράζεται και η άποψη ότι δεν μπορούν να καθορίζουν τη ζωή μας «οι νεκροί». Έτσι η παράδοση εμφανίζεται απ’ άλλους ως βοήθεια, ως προσφορά για την παραπέρα πρόοδο και από άλλους ως τροχοπέδη στην ελεύθερη ανάπτυξη. Ειδικά για τη χώρα μας η βαριά παράδοση των αρχαίων Ελλήνων, της Βυζαντινής εποχής, αλλά και του νεότερου ελληνισμού μας καταδυναστεύει ποικιλοτρόπως. Υπάρχουν στη χώρα μας ένθερμοι οπαδοί αυτής της παράδοσης, αλλά και εξίσου ένθερμοι επικριτές της.

Είναι γεγονός ότι το παρόν αφομοιώνει από το παρελθόν ό,τι του χρειάζεται. Μπορεί ακόμη και να απομακρυνθεί ριζικά απ’ αυτό. Ωστόσο όμως η ολοκληρωτική αποκοπή από το παρελθόν είναι αδιανόητη, όσον αφορά την επιστήμη και την τεχνική. Η αποκοπή όμως των
 
ανθρώπων απ’ την παράδοση, όταν αναφέρεται στους θεσμούς, είναι δικαιολογημένη και πολλές φορές επιβάλλεται.
Υπάρχουν σήμερα στη χώρα μας άτομα ή κοινωνικές ομάδες που ζητούν αναβίωση των στοιχείων της παράδοσης για λόγους γραφικότητας ή ρομαντισμού. Υπάρχουν άλλοι που τη ζητούν ως συνέχιση της πολιτιστικής ταυτότητας του λαού μας και ως αντίθεση στην ομοιομορφοποίηση του πολιτισμού μας, που επιβάλλουν ισχυροί παράγοντες, όπως η επιστημονική, η τεχνική και η οικονομική ανάπτυξη2.


Ανάλογα με τη στάση που παίρνει κάποιος απέναντι στην παράδοση χαρακτηρίζεται ως παραδοσιακός-συντηρητικός ή ως αντιπαραδοσιακός- μοντερνιστής. Η εκφρασμένη από πολλούς θέση ότι πρέπει να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας ταυτότητα μας οδηγεί στο να εξετάσουμε τη σχέση της μνήμης και του πολιτισμού.

Πολιτισμός λοιπόν χαρακτηρίζεται το σύνολο των πνευματικών και τεχνικών επιτευγμάτων που πραγματοποίησε η ανθρωπότητα στην ιστορική πορεία της και στην προσπάθεια της να προχωρήσει σε ανώτερες μορφές ζωής, να ξεπεράσει τις δυσκολίες που αντιτάσσει η φύση και να την δαμάσει.

Υπάρχουν επιτεύγματα πνευματικά που αποδίδονται με τον όρο cultura, πνευματικός πολιτισμός, υπάρχουν και τεχνικά ή τεχνολογικά επιτεύγματα που αποδίδονται με τον όρο civilisation, τεχνικός πολιτισμός.

Ο άνθρωπος ανέπτυξε τον πολιτισμό για να επιβιώσει. Η βιολογική ανεπάρκειά του αναπληρώθηκε απ’ την ανάπτυξη του πολιτισμού του. Τον πολιτισμό δεν πρέπει να τον δούμε ως μια έννοια μεταφυσική. Πρέπει να τον εντάξουμε στον αγώνα και στην αγωνία του ανθρώπου για επιβίωση πάνω σ’ αυτόν τον πλανήτη.

Εκτός απ’ τη γενική έννοια αυτού του όρου υπάρχουν και οι λεγόμενοι ιστορικοί πολισμοί των λαών, που ο καθένας τους έχει τη δική του φυσιογνωμία και ποιότητα. Ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός είναι ένας απ’ αυτούς, που η αξία του είναι σ’ όλους γνωστή. Άλλοι χαρακτηριστικοί πολιτισμοί αυτού του είδους είναι ο Αιγυπτιακός, ο Βαβυλωνιακός, ο Ινδικός, ο Κινεζικός, ο πολιτισμός των Μάγια και των Ίνκας, ο Αραβικός και τέλος ο Δυτικοευρωπαϊκός.

Ο ιστορικός πολιτισμός των Ελλήνων είναι μεγάλος και σίγουρα πρέπει να διατηρείται στη μνήμη μας. Πρέπει όμως να ενταχθεί, ως μέρος, στο γενικό πλαίσιο του πολιτισμού, όπως τον καθορίσαμε παραπάνω.
Στενή σχέση λοιπόν με τον πολιτισμό έχει η ιστορία που πρέπει να την δούμε με δυο έννοιες. Ιστορία είναι η ζωή και τα επιτεύγματα μιας κοινωνικής ομάδας ή γενικά της ανθρωπότητας στη εξελικτική της πορεία και υπό την στενότερη έννοια ιστορία είναι η επιστήμη που ερευνά αυτά τα επιτεύγματα και μας δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα της ζωής κάποιου λαού ή της ανθρωπότητας.

Η ιστορία δεν έχει μόνο σκοπό να δείξει τι πραγματοποίησαν οι λαοί ή η ανθρωπότητα στην πορεία τους, αλλά έχει σκοπό και να αποδώσει το συνολικό παρελθόν, τη συνολική ζωή στην χαρακτηριστική της ιδιοτυπία.

Πολλοί μελετητές έχουν την άποψη ότι η ιστορία διδάσκει, ώστε να αποφεύγονται τα λάθη του παρελθόντος, γιατί ιστορία είναι η αποταμιευμένη εμπειρία, η συλλογική μνήμη, η μακρά μνήμη της ανθρωπότητας. Όλοι οι λαοί όλων των εποχών καταθέτουν τα επιτεύγματά τους και ο σύγχρονος άνθρωπος αποδέχεται ή απορρίπτει στοιχεία του παρελθόντος για να συνθέσει το νέο, για να δημιουργήσει τη δική του ιστορία.

Η ιστορική γνώση δεν είναι ανιδιοτελής γνώση. Δεν θα ασχολούμασταν με τη ζωή του παρελθόντος και με την ιστορία των λαών, αν δεν είχαμε να πάρουμε κάτι απ’ αυτήν.

Μπορεί ο Καρλ Πόπερ να λέει ότι η ενασχόληση με την ιστορία δεν προσφέρει τίποτα περισσότερο απ’ ό,τι μια συλλογή κοχυλιών ή γραμματοσήμων, εννοώντας έτσι ότι η ιστορία ικανοποιεί μόνο την περιέργειά μας. Υπάρχει όμως και η άποψη του Φερνάν Μπροντέλ που λέει ότι «θα χρειαζόταν να κινητοποιήσουμε όλη την ιστορία για να κατανοήσουμε το παρόν». Εξάλλου γιατί στρατιωτικοί, πολιτικοί, μελετητές και διάφοροι άλλοι επιδίδονται με ζήλο στη μελέτη της;

Όσοι αρνούνται τη σημασία των ιστορικών γεγονότων και επιτευγμάτων για το παρόν και το μέλλον και τα θεωρούν αποκλειστικά και μόνο γεγονότα του παρελθόντος, με σημασία και αξία μόνο για το παρελθόν, μεταβάλλουν την ιστορία σε απλή αρχαιογνωσία, αποκόπτουν το παρελθόν από το παρόν και παραβλέπουν το αναμφισβήτητο γεγονός ότι μεταγενέστερες εποχές παραλαμβάνουν μορφές ζωής απ’ το παρελθόν και δέχονται την επίδρασή τους.

Όσα προηγούνται μπορούν να μας προβληματίσουν δημιουργικά. Είναι αναγκαίο να υπάρχει μνήμη σ’ έναν άνθρωπο, σ’ ένα λαό. Η μνήμη όμως αναδεικνύει στην επιφάνεια την παράδοση, τον πολιτισμό, την ιστορία ενός λαού.
Υπάρχει όμως στην σύγχρονη Ελλάδα μνήμη, συνείδηση πολιτική με την ευρεία σημασία του όρου;3
Έχουμε επίγνωση της εθνικοκοινωνικής μας ταυτότητας, σε συνδυασμό με την παρακαταθήκη του παρελθόντος και με τις προοπτικές που ξανοίγονται μπροστά μας;
 Μια αρνητική ή θετική απάντηση στο ερώτημα δεν έχει τόση σημασία απ’ τη στιγμή που αυτή θα ήταν μόνο μια επισήμανση. Αξία και σημασία θα είχε πώς θα μπορούσαμε να πείσουμε τον καθένα για την αξία και τη χρησιμότητα της μνήμης και μάλιστα τη στιγμή που αυτή η χρησιμότητα δεν είναι χειροπιαστή και με συγκεκριμένο υλικό αντίκρισμα.

Η άποψη ενός προέδρου της Δημοκρατίας μας ότι είμαστε έθνος ανάδελφον πέρασε απαρατήρητη και δεν μας άγγιξε. Αν υπήρχε μνήμη, αν γνωρίζαμε την ιστορία μας ως λαός, η άποψη αυτή θα είχε άλλες προεκτάσεις για τον καθένα μας στον σημερινό ανταγωνιστικό κόσμο. Από τη στιγμή που είμαστε ευάλωτοι στις μιμήσεις, από τη στιγμή που χάνουμε την εθνική μας ταυτότητα είμαστε ανίκανοι να δημιουργήσουμε, είμαστε ανίκανοι να υπερασπιστούμε πολιτικά τις δημιουργίες μας.

Η πολιτική ζωή της πατρίδας μας, οι βασικοί θεσμοί της εθνικής μας υπόστασης, ο ελληνικός λαός με τα προτερήματα και τα ελαττώματά του μπορούν να ερμηνευτούν και να κατανοηθούν χωρίς την επίγνωση της ιστορίας μας και του πολιτισμού μας;

Πώς μπορούν να κατανοηθούν οι σχέσεις μας με τις άλλες χώρες, οι εντάσεις και οι αντιθέσεις που μας χωρίζουν; Ποια στάση πρέπει να τηρεί η χώρα μας και ποια εξωτερική πολιτική μπορεί να εφαρμόζει;

Η γνώση του παρελθόντος, της ιστορίας μας πρέπει να είναι αυτοδέσμευση. Η εθνική και πολιτική μας συνείδηση οφείλει να προστρέχει στο παρελθόν του Ελληνισμού. Αυτό όμως, όσο και αν είναι απαραίτητο, δεν αρκεί. Σήμερα έχουμε ανάγκη από αξίες, που αντλούνται τόσο από το ελληνικό παρελθόν, όσο και από την σύγχρονη προβληματική. Η εθνική μας ταυτότητα, η παιδεία, η εργατικότητα, το ήθος, η συνεργασία, αλλά και η διεθνιστική αλληλεγγύη είναι αξίες και στόχοι, που μας αφορούν και ως άτομα και ως λαό.

Η ανθρώπινη φύση είναι απέραντα δημιουργική και γι’ αυτό είναι σε θέση να ξεπεράσει οποιεσδήποτε δυσκολίες και να επιλύσει οποιαδήποτε προβλήματα. Για να αναλυθεί όμως, να ερμηνευτεί και να μετασχηματιστεί το παρόν, οφείλουμε να επιστρατεύσουμε τη μνήμη μας, όπως την καθορίσαμε, σε τρόπο ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, που θα μας επιτρέψουν να χαράξουμε, ωφέλιμα για μας, το μέλλον μας.

Κούζας Ιωάννης, «Κόσμος της Εκπαίδευσης», 06-12-2005 https://www.kouzas.com/

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΩΣ ΝΟΗΤΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Γράφει ο Λεωνίδας Πατσουράκος




























Η μελαγχολική μαύρη αλχημική γη…
Στα μαθηματικά μια αφηρημένη εξίσωση μη αντιληπτή από τις αισθήσεις ερμηνεύεται σε κάποιο γεωμετρικό σχήμα και αντίστροφα τα ορατά σχήματα ανάγονται σε μαθηματικές φόρμουλες. Όπως μας δείχνουν οι φυσικές επιστήμες στα ποικίλα παραδείγματα ερμηνειών των αφηρημένων μαθηματικών νόμων σε συγκεκριμένα φυσικά φαινόμενα.
Οι απόκρυφοι νόμοι του Ερμή, θεού της αλχημείας (<μαύρης γης*, στα αραβικά) του τύπου: «όπως επάνω έτσι και κάτω». Αναλύονται στην «φυσιοδιφική αλχημεία» του Αριστοτέλη που ουδέποτε κατανοήθηκε στην εποχή μας. Ενώ εκτιμήθηκε από τους φιλοσόφους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης οπότε και δοξάστηκε ειδικά από τον διαφωτισμό του Καρτέσιου και του Καντ.
Η αιτία που ο Αριστοτέλης σήμερα δεν εννοείται στο βαθμό που θα έπρεπε, οφείλεται στο γεγονός πως η υλιστική εκπαίδευση που μας παρέχεται, κάνει τα πάντα για να αποκρύψει την λειτουργία της επίφυσης ή τρίτου οφθαλμού, που χρησιμοποιούσε ο φιλόσοφος για τις παρατηρήσεις του.
Η αναλυτική λειτουργία των πύρινων σπινθήρων του κωναρίου είναι άμεσα προσιτή σε όποιον έχει την ικανότητα να σταθεροποιεί μια εικόνα στον διαλογισμό του. Επειδή όμως ο διαλογισμός είναι μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στην εγρήγορση και το όνειρο δεν περιλαμβάνεται στην διδακτέα ύλη…
Έτσι ο πολιτισμός της υλικής εγρήγορσης προτιμά να σπαταλά απίθανα ποσά για αγορά ηλεκτρονικών υπολογιστών και εξοπλισμούς εργαστηρίων, αντί να διδάξει την χρίση (με ιώτα) της επίφυσης-κωναρίου.
Οι αλχημιστές ονομάζουν «μαύρη γη» τον αΓΡό της φαντασίας τους τον οποίο πρέπει να οΡΓώσουν τρεις φορές. Το πρώτο όργωμα αντιστοιχεί στην μεταφορά της λιβιδικής ενέργειας στο κέντρο του λαιμού, (το Πλημμελειοδικείο). Δηλ. την ικανότητα της ιδεοποίησης ή αναπαράστασης της φυσικής εικόνας στον εγκέφαλο, (το τι έκανα των πυθαγορείων).
Το δεύτερο όργωμα στην αφύπνιση του καρδιακού κέντρου (το Εφετείο), δηλ. την ανάδυση των ακτινικών χρωμάτων της ατομικής συνείδησης από το κέντρο του καρδιακού ρόδακα της επιθυμίας, (το τι έπρεπε να κανω).
Στο τρίτο όργωμα ή ώριμη πλέον συνείδηση μπορεί να ενεργοποιήσει τον προβολέα του Λόγου στο τριτοβάθμιο δικαστήριο (ο Άρειος πάγος) της επίφυσης. Εδώ στην καρδιά στο κεφάλι έχει την δυνατότητα όχι μόνο να αναπαράγει μια φυσική εικόνα (η 1η χριστική μύηση στον λαιμό), αλλά να αποκαλύψει το κρυμμένο ακτινικό αρχέτυπο (η 2η χριστική μύηση στην καρδιά) και, στην συνέχεια να το διαλύσει στα συστατικά αιθερικά φυλετικά νήματα που του έδωσαν την σημερινή του υπόσταση. Μεταφέροντας την κρίση από τον Άρειο Πάγο στον βράχο του Σαρπηδόνα (η 4η χριστική μύηση), δηλ. ενώπιον της πλανητικής κρίσης της πράσινης οικογένειας των 3ων Βουδδών που επικουρούν το έργο της πνευματικής μας Μονάδας. Οι Βούδες κριτές Ραδάμανθυς και Αιακός θα αποφασίσουν για την τύχη του νεκρού, αν δηλαδή θα σταλεί στο νησί των Μακάρων ή στα Τάρταρα. Ο Αιακός, γιος του Δία και της νύμφης Αίγινας, κρίνει όσους προέρχονται από την Ευρώπη, ο Ραδάμανθυς, καρπός του Δία και της Ευρώπης (ευρείας όρασης), όσους έρχονται από την Ασία, ενώ στη διαιτησία του Μίνωα καταλήγουν οι δύσκολες κρίσεις (Πλάτων, Γοργίας)
Ο πολυδαίδαλος πολιτισμός μας αρχίζει να συνειδητοποιεί την λειτουργία του τρίτου οφθαλμού, στην σύγκληση του ερμαφρόδιτου επιστημονικού συμβουλίου των εμπειρογνωμόνων και των δικαστών προκειμένου να εννοηθούν οι παράμετροι του ψυχικού συμβάντος…
Ο Ερμής ή Βούδας είναι ο δικαστής που θα προσαρμόσει τον αφηρημένο μαθηματικό νόμο στην συγκεκριμένη γεωμετρική φυσική έκφραση στον γραμμικό χρόνο.
Τον μηχανισμό μετατροπής των μαθηματικών νόμων ή εξισώσεων σε γεωμετρικές μορφές στον τρίτο οφθαλμό επιχείρησε να προσδιορίσει η φιλοσοφία-γεωμετρία των ελληνιστικών χρόνων. Τότε αναδείχθηκε η σημασία των «κυκλοειδών».
Τα κυκλοειδή είναι οι γνωστές μαργαρίτες που σχηματίζουν οι περιφορές (οιδιπόδειες ενδογαμίες) ενός κύκλου μέσα σε άλλον. Περιφορές κύκλων μέσα σε κύκλους αναφέρει το γνωστό καβαλιστικό όραμα του προφήτη Ιεζεκιήλ
Ο Πτολεμαίος μάλιστα αποθέωσε τα κυκλοειδή καταφέρνοντας να περιγράψει τις κινήσεις των πλανητών με τους επίκυκλους. (Ο επίκυκλος είναι κατηγορία κυκλοειδούς. Πρόκειται για κύκλο του οποίου το κέντρο βρίσκεται στην περιφέρεια άλλου κύκλου. Με αυτόν τον τρόπο προσέγγισε τις πλανητικές ελλειπτικές τροχιές).
Οι σταθερές περιφορές των πλανητών δημιουργούν μαργαρίτες στο στερέωμα με πέταλα τις ανάδρομες κινήσεις τους. Οι πιο γνωστές από τις κυκλοειδείς τροχιές είναι της Αφροδίτης που δημιουργεί μια μαργαρίτα 5 φύλων κάθε 8 έτη και ο Μετωνικός σεληνιακός κύκλος που σχηματίζει μια μαργαρίτα με 235 φύλα κάθε 19 έτη.
Τα κυκλοειδή εξακολουθούν να μελετώνται και να εκπλήσσουν με τις τεράστιες δυνατότητές τους στην διακοσμητική σχεδίαση. Αλλά στην μεταφυσική θεωρείται επιβεβλημένη η μελέτη τους καθώς ο διαλογιζόμενος αντιλαμβάνεται γρήγορα πως ο καλλιγράφος-μεταλλουργός είναι η Ηφαιστειακή θερμότητα της Μονάδας του που καταγράφει τις επιτυχημένες προσπάθειες σαν αραβουργήματα στην κοσμική μνήμη (Ακάσα) του ενάρετου αιθέρα.
Οι μαθηματικοί νόμοι των κυκλοειδών εμπλέκονται με εκείνη των μαγικών τετραγώνων και των περιοδικών υπολοίπων των πρώτων αριθμών, εφόσον υπεισέρχεται ο λόγος των ακτίνων των περιφερομένων κύκλων…
Οπότε όσοι βιάστηκαν να συμπεράνουν πως τα κυκλοειδή ή τα μαγικά τετράγωνα είναι ένα γνωστό και άρα ξεπερασμένο μαθηματικό κεφάλαιο μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουν την άποψη…
*Το ουσιώδες ερώτημα σχετικά με την ονομασία αλχημεία ή μαύρη γη παραπέμπει στην θεωρία των 4ων χυμών: μαύρη χολή (μελαγχολικός ή γήινος τύπος), κίτρινη χολή (χολερικός ή πύρινος τύπος), αιματώδης ή αέρινος και φλεγματικός ή υδάτινος τύπος.
Ή αλχημεία λοιπόν σχετίζεται με τον μελαγχολικό ή γήινο τύπο όπως μας υπέδειξε ο σοφός μαθηματικός και χαράκτης Ντύρερ στον γνωστό του πίνακα με την Νυχτερίδα=Μελαγχολία, το κολοβωμένο κυβοειδές στις γωνίες του πενταγώνου, τον θλιμμένο γραφέα άγγελο, το θυμωμένο χερουβείμ και το μαγικό τετράγωνο-ρόδακα του Δία. Και αυτό γιατί η σπειροειδής κίνηση δύο κατευθύνσεων είναι η κίνηση της αιθερικής γης των μετάλλων.
Τα μέταλλα στην ανατολική αλχημεία αντιστοιχούν στο στοιχείο του αέρα, ενώ το ξύλο στον αιθέρα. Την ψυχή των μετάλλων αναπαριστά ο υγρός σε κανονικές συνθήκες Υδράργυρος=Ερμής.


 

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΥΦΩΝ ΚΑΙ ΕΧΙΔΝΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΡΑΤΩΔΗ

Τυφών καί Έχιδνα
      
 
πήρχαν κάποτε, λέει η Μυθολογία μας, δυό καλάααα παιδιά (έτρεχε η καλωσύνη απ’ τα μπατζάκια τους), ο Τυφών καί η Έχιδνα. (Βούρ στη Γουΐκι, γιά την πρώτη ενημέρωση.)
Ο Τυφών ήταν τόσο άγριος, που σε κάποια στιγμή κατόρθωσε να νικήσει μέχρι καί τον Δία – καί τους θεούς άπαντες καί τις θεές άπασες του Ολύμπου!!! (Πλην της Αθηνάς, η οποία δεν κόλωσε με το τέρας.) Μάλιστα, έπιασε τον Δία αιχμάλωτο, τον φυλάκισε καί του έκοψε τους τένοντες, καθιστώντας έτσι κοτζάμ Δία τελείως άχρηστον. Τελικά, κατσικώθηκε στον Όλυμπο καί δεν έφευγε με τίποτε, έως ότου ο Δίας (με τη βοήθεια του Ερμή καί του Πάνα) γιατρεύτηκε, απελευθερώθηκε, καί αιχμαλώτισε με την σειρά του τον Τυφώνα κάτω απ’ την Αίτνα μέχρι σήμερα. (Αξιοσημείωτο: δεν τον σκότωσε…)
Η Έχιδνα δεν έκανε τόσο μεγάλα κατορθώματα. Περιορίστηκε στα …οικιακά. Έκανε του λόγου της κάτι καλά παιδάκια-τερατάκια (όχι μορφώσεως! lol!!!), που συνέχισαν την γονεϊκή τους παράδοση. Ν’ αναφέρουμε μόνο πως, όταν έμεινε ζωντοχήρα απ’ τον Τυφώνα, έκανε σέχ με τον Ηρακλή. (Τί της βρήκε, ήθελα νά ‘ξερα! lol!!!)

Κι εδώ υπεισερχόμαστε εμείς.
Είναι γνωστό ότι η Μυθολογία μας (δίκην …»μαϊμού» παραλλαγής Απόλλωνος) καί λέει, καί κρύπτει, καί σημαίνει.    Λέει απάνω-κάτω τί έγινε, κρύπτει όμως καί πράγματα – κυρίως τις χρονικές περιόδους των γεγονότων. Καί σημαίνει, με την προϋπόθεση να γνωρίζει κανείς την Ελληνική «γλώσσα» των συμβόλων.
Ποιά σημαινόμενα έχουμε εδώ, επομένως;
Το κυριώτερο: πως Τυφών καί Έχιδνα απεικονίζονται με φίδια στο σώμα τους. Εδώ παρακάτω βρήκα μιά απεικόνιση γιά το αγοράκι (έχει κι άλλες), αλλά όχι γιά τη δεσποινίς. Lol!!! Γι’ αυτήν αρκεί το ίδιο το όνομά της! (Πελασγικό, άρα παλιούτσικο – όπου βρήτε σύμπλεγμα «δν» ή «νδ», όπως Πύδνα, Πίνδος, κτλ, είναι καθαρό Πελασγικό «κοπυράϊτ».)

Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει μεγάλο πακέτο θηλυκών φιδο-τεράτων. Όπως η χαριτόβρυτος κορούλα της Έχιδνας, η Λερναία Ύδρα, ή η Μέδουσα.
Εμείς -συνοπτικώς πως- θα επαναλάβουμε την πάγια θέση μας: όλες αυτές οι φιδο-ιστορίες στο σώμα δείχνουν ανακάτεμα του dna, δηλ. πολύ προχωρημένες γνώσεις Βιολογίας. Δεν είναι ν’ απορείς, λοιπόν, που η Μυθολογία μας είναι γεμάτη τέρατα, διότι καί σήμερα ακριβώς τα ίδια γίνονται: στα βιολογικά εργαστήρια ανά τον κόσμο ανακατεύουν πχ κύτταρα μεδουσών (!!!) με κύτταρα πχ γουρουνιών, γιά να είναι σφιχτός ο γουρουνίσιος γύρος (με πίττα, ή άνευ)! Κι αυτά είναι μονάχα όσα μαθαίνονται απ’ τα ΜΜΕ… σκέψου όσα δεν μαθαίνονται, πχ κατασκευή τεράτων με ανάμειξη ζωϊκών ειδών (ΚΑΙ ανθρώπων). (Μπερδεγουέη: μή μασάτε, αυτά δεν τα κάνουν μονάχα οι κακοί ηπαπαραίοι. Τα κάνουν ΟΛΟΙ οι «προηγμένοι».)
Τα τέρατα αυτά τα παρατάνε μετά στην ύπαιθρο (γιά να δουν αν θα επιβιώσουν – που κατά κανόνα δεν), καί γι’ αυτό έχουν γεμίσει οι πρόσφατες ειδήσεις με «μυστηριώδη» πλάσματα, που βρέθηκαν νεκρά σε απίθανα σημεία του πλανήτη μας.
Άσε, μην την ψάχνεις… Κρατήστε, όμως, το συμπέρασμα πως μιλάμε γιά προχωρημένες επιστημονικές γνώσεις χωρίς ηθική, σε κάποιες πολύ παλιές εποχές. (Θα δούμε, όμως το πότε -που προσπαθεί μάλλον ανεπιτυχώς να το κρύψει η Μυθολογία-, θα δούμε καί το γιατί χωρίς ηθική. Αυτά δεν είναι δύσκολο να τα ανακαλύψουμε.)

…Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι γραμμικός, όπως διδάσκουν οι βλάκες καί κρυψίνοες (καί τέκτονες) ακαδημαϊκοί. Δεν ξεκίνησε απ’ το μηδέν, γιά να φτάσει στα διαστημόπλοια. Γιά την ακρίβεια, έτσι έγινε μεν, αλλά έγινε …πολλές φορές. Ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε αρκετές φορές πολύ ψηλά… κι άλλες τόσες κάτι έγινε (διάβαζε: διαζύγιο επιστήμης καί ηθικής), κι έσκασε κάτω σαν καρπούζι. Καί διαλύθηκαν τα πάντα.
Ο μύθος ( ; ) του Σίσσυφου τα εξηγεί άριστα όλ’ αυτά.
Οι αρχαίοι ημών ήσαν ενήμεροι της αλήθειας αυτής, γι’ αυτό κάνανε τα πάντα (μά, τα πάντα!!!) γιά να σπάσουν αυτό το -σχεδόν νομοτελειακώς- επαναλαμβανόμενο pattern.
(…Κι όχι επειδή δεν τους έκοβε, όπως μισο-τολμούν να ισχυριστούν κάτι ακαδημαϊκά τσουτσέκια – γιά ν’ αναδείξουν, βλογώντας τα γένεια τους, τους εντεύθεν του 1600 μΧ Δυτικούς ως εξυπνότερους των αρχαίων ημών.
Μαλάκες Δυτικοί, στην αρχαία Ελλάδα ακόμη καί η απλή δημόσια αναφορά τεχνολογικώς πολύ προηγμένων πολιτισμών του παρελθόντος απαγορευτόταν από τα ιερατεία μας – γιά να μη μπούν ιδέες σε παλιανθρώπους. Μόνον ο Πλάτων, που ήταν εκπρόσωπος του καρα-κατεστημένου, τόλμησε να γράψει βιβλία περί Ατλαντίδας χωρίς να τιμωρηθεί – κι έχετε εσείς σήμερα κάποια γραπτή αναφορά γιά το απώτατο παρελθόν της ανθρωπότητας, ξυπνοπούλια μου.
Το πιάσατε τώρα; Που πάτε καί να μας τη βγήτε εξ ευωνύμων από εξυπνάδα; )
Το κυριώτερο γνώρισμα αυτής της θέσης των αρχαίων Ελλήνων: δεν προχώρησαν σε ανάπτυξη πειραματικών επιστημών. Έλα, όμως, που ο πολιτισμός των «προηγμένων» Δυτικών τα ξεπέρασε αυτά τα …χαζά εμπόδια, κι έδωσε πυρηνικά στον Ρέηγκαν. Όπως θα ξεπεράσει κι άλλα.
Εάν σ’ αυτό το σημείο σας ήρθε στο νού η λέξη «βιοηθική», δεν έχετε καθόλου άδικο. Κλέψατε τη σκέψη μου! Λοιπόν, όπου νά ‘ναι, ίσως σε 25 χρόνια από σήμερα… αλλά ας μην προτρέχω.

Οι θρησκείες, σχεδόν όλες τους, έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: ενσταλλάζουν (παιδιόθεν) στον άνθρωπο τον φόβο του θανάτου. Είναι το όπλο τους γιά να κρατάνε το ποίμνιον μαντρωμένο, καί να του περνάνε στο μυαλό (το ποιό; τέλος πάντων…) κι άλλα. Καί δεν είναι μόνον ο φόβος του θανάτου, είναι η πλήρης διαχείριση του θανάτου, αυτό που ουσιαστικά επιδιώκουν οι θρησκείες.
Πχ η δική μας απαγορεύει τις αυτοκτονίες. Απαγορεύει κι άλλα πράγματα, απειλώντας -γιά όλο το πακέτο- με φωτιές της Κολάσεως. (Κι εκείνους τους κακάσχημους τύπους με τα κέρατα καί τις μυτερές ουρές.) Η μεμέτικη, πάλι, επιτρέπει (επιβάλλει, ακριβέστερα) την αυτοκτονία του πιστού, υπό τον όρο να γίνει «μάρτυρας» στη μάχη κατά των «απίστων». (Καί πλήθος ηλίθιοι πάνε καί σκοτώνονται, γιά να βρουν παρθένες, να γαμήσουν …μετά θάνατον. Κλάνει ο πεθαμένος, ρέ ζωντόβολα; ) Πιό ειλικρινείς (ίσως καί πιό πονηροί; ) οι ινδουϊστές παπάδες, ρίχνουν την ευθύνη στον πιστό – ό,τι κάνεις, το λούζεσαι. («Κάρμα».) Καί ούτω καθ’ εξής.
Τί γίνεται, όμως, αν κάποιος βρεί το κόλπο γιά αθανασία σώματος; Έ;
Πάει κατά διαόλου ο φόβος / η διαχείριση του θανάτου απ’ το ιερατείο. Κι ο πιστός, από πρόβατο εντός του μαντριού μετατρέπεται σε αγριοκάτσικο. Αυτό ακριβώς πρόκειται να συμβεί σε 25 χρόνια από σήμερα (όπως υπολογίζω), διότι κάπου τότε θα βγεί το φάρμακο της αθανασίας. (Επαναλαμβάνω, όμως, κι εδώ: να ΜΗΝ το πάρετε. Αν έχετε λίγη σοφία μέσα σας.)
Κι αμέσως μετά την κατάργηση του φόβου του θανάτου, ξηλώνεται ΟΛΟ το θρησκευτικό σύστημα. (Ήτοι: ιερά βιβλία, ναοί, παπάδες, κτλ.) Θρησκεία, τέλος!
Καί μετά τον θάνατο της θρησκείας, κι εφ’ όσον η καλπάζουσα επιστήμη σε κάνει μάγκα, τί ανάγκη έχεις τον Θεό;
Κι εντάξει, (ας πούμε πως) Αυτός είναι μακριά καί δεν ασχολείται. (Καί ως Θεός, δεν επηρεάζεται από το τί λένε καί τί κάνουν κάτι έλλογα μυρμήγκια σ’ έναν πλανητάκο-πορδή κάπου στο Σύμπαν.) Αλλά τί γίνεται στην κοινωνία των ανθρώπων;
Απλούστατα, ο «μάγκας» ακραίος επιστήμων δεν έχει ανάγκη ούτε τους ηθικούς φραγμούς. Εφ’ όσον ο ίδιος έγινε πλέον ένας μικρός θεός, ανεξέλεγκτος καί ατιμώρητος.
Αυτά ακριβώς είχαν συμβεί τον καιρό του Τυφώνα καί της Έχιδνας.
Σ’ αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε τα γεγονότα πίσω απ’ τον συγκεκριμένο μύθο (πχ αιχμαλωσία Διός), όπως έγιναν πραγματικά.

Εφ’ όσον πατέρας καί του Τυφώνα καί της Έχιδνας είναι ο Ουρανός, τότε εντοπίζουμε τα γεγονότα αυτά στην αμέσως προηγούμενη της δικής μας Εποχή του Υδροχόου, δηλαδή κάπου 25 χιλιάδες χρόνια πριν. Τότε ξεκίνησε η ασυγκράτητη «επιστημοκρατία», που έγινε η νέα μορφή …θρησκείας. (Ο Υδροχόος είναι ζώδιο των επιστημών καί της φιλομάθειας.)
Άρα, Τυφώνας κι Έχιδνα δεν είναι μονάχα δύο πρόσωπα, αλλά αντιπροσωπεύουν ολόκληρα …»ιερατεία» (Ναί!    Πώς να τα λέγαμε, δηλαδή; «επιστημονεία»; Είναι ελαφρώς αδόκιμο.) Τα οποία, αφού κατέκτησαν τρομερές επιστημονικές δυνατότητες, φυσικά προχώρησαν καί στον μετασχηματισμό της τότε κοινωνίας, κατά τα δικά τους γούστα.
Οι τότε επιστημόνισσες, εκτός απ’ τον Θεό, δεν γουστάρανε ούτε τους άντρες. Ακραίες φεμινίστριες, δηλαδή, που σήμερα (πάλι παραμονές της Εποχής του Υδροχόου κτλ κτλ) πάνε να επαναληφθούν. (Σας θυμίζει τίποτε; «- Κάτω η πατριαρχία, κάτω ο Θεός-Πατέρας», κτλ κτλ.) Γιά να πάρετε μιά ιδέα, «δανείζομαι» από τον Μάρκο μία τους, να τη δήτε πώς είναι. (Καί μακριά κι αλάργα από μας! Άμα θέλετε, να τη δείχνετε στα παιδιά – να τρώνε όλο το φαγητό τους.) Ιδού:

Γιατί είχανε τέτοιες πεποιθήσεις; Μά, απλούστατα, επειδή αποφεύγανε την εγκυμοσύνη καί τους πόνους της. Εφ’ όσον μπορούσαν να φτιάχνουν απογόνους εργαστηριακώς, τότε οι άντρες περίσσευαν. (Τώρα, πώς την έβγαζε το Τυφωνικό ιερατείο, όταν του σηκωνόταν …το ηθικό, δεν γνωρίζω – ώστε να σας διαφωτίσω.)
Από εκείνες τις εποχές, λοιπόν, ξεκίνησαν κάτι ακραίες μητριαρχικές αντιλήψεις, κάτι κοινωνίες «μελισσών», κάτι μύθοι γιά μέλισσες καί κυψέλες, κάτι ιστορίες γιά τελετουργικούς φόνους αποκλειστικά ανδρών καί αρσενικών παιδιών, κτλ κτλ κτλ. Πιστεύω πως έτσι εξηγούνται όλ’ αυτά.

Όμως, το σημαντικώτερο δεν είναι το σκάλισμα αυτών των παναρχαίων εποχών – καί αμαρτημάτων. Είναι το ότι η ανθρωπότητα είναι σχεδόν καταδικασμένη να επαναλαμβάνει αυτά τα σάπια patterns. Διότι δεν βάζει μυαλό.
Κι έτσι, είμαστε πάλι σε παραμονές τέτοιων εποχών, διαθέτοντας στην πιάτσα (μη μας λείψουν τα κελεπούρια) τις σημερινές ακραίες φεμινίστριες, τον (οσονούπω θεσμοθετημένο…) υποχρεωτικό «ερμαφροδιτισμό» των παιδιών στις μέρες μας, τα γκέϋ πράϊντς, την προσπάθεια απομείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού διά των αμέσων ή εμμέσων δολοφονιών, καί τα λοιπά κόπρανα του είδους. Όλα μα όλα αυτά είναι ευεξήγητα, διότι όλα ανεξαιρέτως έχουν επαναληφθεί. Οι ίδιες συνθήκες οδηγούν στα ίδια γεγονότα. Τί έχουμε σήμερα; παγκόσμια υποχώρηση των θρησκειών, επιστημοκρατία χωρίς ηθική, ατιμωρησία… καί χίλια δυό άλλα παρόμοια. Έ, λοιπόν, τί περιμένατε να γίνει; Κάποια στιγμή όντως θα έρθει κι ο «Αντίχριστος», αφού τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη Θεού. Απόλυτα λογικό.
Βάλε καί το ότι μετενσαρκωνόμαστε μέν, αλλά πολύς λαός επανέρχεται στη ζωή χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τις αρνητικές του εμπειρίες στις προηγούμενες ζωές. Ελάχιστοι βελτιώνονται. Οπότε, τί περιμένεις; τα ίδια λάθη θα ξανακάνουν όλ’ αυτά τα άτομα. Τις ίδιες βρωμιές.

Αξιοσημείωτο πως όλ’ αυτά τα διαβρωτικά φαινόμενα πάντα ξεκινάνε απ’ τη Δύση. Γιατί; Να το πούμε κι αυτό, επειδή δεν θα το βρήτε πουθενά αλλού.
Η ιστορία μας δεν ξεκινάει στα 25,000 χρόνια πριν, αλλά πολύ παλιότερα.
Πολύ πριν τον Τυφώνα καί την Έχιδνα, στον (πάλαι ποτέ…) πλανήτη Φαέθωνα ζούσαν δύο ανθρωποειδείς ράτσες. (Σαν εμάς, αλλά γιγαντιαίων διαστάσεων – γιά να έχουν μύες, ικανούς να τα βγάζουν πέρα με τη βαρύτητα του Φαέθωνα.) Υπερ-ευφυείς καί οι δύο, πλην όμως η μία δεν είχε συναίσθημα. (Εκ «κατασκευής». Βιολογικής.) Αυτές οι δύο ράτσες, πάλι, καταγόντουσαν από δύο άλλα αστρικά συστήματα: η μεν με το συναίσθημα από τον αστερισμό του Κύκνου, η δε άλλη (η άκαρδη) από τον Βασιλίσκο. Καί γιά κάποιους λόγους άφησαν πίσω τις αρχικές πατρίδες τους, μετακομίζοντας στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα.
(Κυρίως επειδή τα «ενεργειακά κέντρα» των αστρικών τους συστημάτων -Ήλιοι, μαύρες οπές- μπήκαν σε φάση εξάρσεως κι άρχισαν να πετάνε σωματίδια καί ακτινοβολίες σε μεγάλες ποσότητες, ώστε οι εγγύς πλανήτες να καταστούν μη βιώσιμοι. Είναι γνωστό ότι ο αστερισμός του Κύκνου στις μέρες μας εκτοξεύει τρομερές ποσότητες ραδιοακτινοβολίας, πράγμα που πιστοποίησαν ακόμη καί τα πρώτα ραδιοτηλεσκόπια του 1937.)
Βρέθηκαν μαζί στον Φαέθωνα, προσπάθησαν (μάλλον ανεπιτυχώς…) να συνενωθούν, διότι η μία έβλεπε στην άλλη χαρακτηριστικά που της έλειπαν (συναίσθημα / καλή υπολογιστική νοημοσύνη), καί στο τέλος διαπράξανε την μέγιστη ανοησία ν’ ανατινάξουν τον πλανήτη (πάλι από «ασυμφωνία χαρακτήρων» ηθικής κι επιστήμης)…
…κι όσα άτομα διασώθηκαν, βρέθηκαν στη Γή καί ξεκίνησαν απ’ την αρχή.
Μην απορείτε, στη «λευκή φυλή» ανήκουμε καί οι Έλληνες (απόγονοι των Κυκνείων – βλέπε Ωραία Ελένη), καί οι Δυτικοί (απόγονοι των κατοίκων του Βασιλίσκου). Αλλά αυτή η παμπάλαιη βιολογική διαφορά εξακολουθεί να υπάρχει…
…καί να μας χωρίζει.
Ο διαχωρισμός σήμερα είναι πιό ευδιάκριτος στην θρησκεία. Χριστιανοί λευκοί καί ενθάδε καί στην (βόρεια) Εσπερία, πλην όμως άλλο οι ορθόδοξοι κι άλλο οι προτεστάντες. Καί δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να τα βρούν. Σας το υπογράφω.
Αυτά να τα βλέπουν οι διάφοροι «μενουμευρώπηδες», χιτλερόφρονες υπέρμαχοι της δήθεν ενιαίας λευκής φυλής (δεν αρκεί η Βιολογία, ωρέ – πρέπει να συμφωνεί καί το ψυχικό αποτύπωμα), «πανθρησκευτές» που γλυκοκοιτάζουν ταυτόχρονα Βατικανό καί Γερμανία, καί λοιποί καί λοιποί παρεμφερείς ολιγόμυαλοι.

Συνοψίζω:
Η διάσταση ηθικής καί επιστήμης, δηλαδή η πλήρης κατάργηση των ηθικών φραγμών αφ’ ενός καί το «τσουνάμι» των επιστημονικών γνώσεων (χρήσιμων καί βλαπτικών) αφ’ ετέρου, (α) ανατίναξαν τον Φαέθωνα, (β) βγάλανε τέρατα στην προηγούμενη Εποχή του Υδροχόου, (γ) συνεχίζονται (καί εντατικοποιούνται) στις μέρες μας. Όλα αυτά τα φαινόμενα, δέ, δείχνουν καθαρά τη φυλή του Βασιλίσκου – δηλαδή τους σημερινούς βορειοδυτικούς Ευρωπαίους προτεστάντες καί τους ηπαπαραίους. Οι οποίοι πάνε (ασυγκράτητοι… ποιός να τους συμμαζέψει; ) να κάνουν κι όλους τους υπόλοιπους σαν τα μούτρα τους.
Λοιπόν, όλ’ αυτά δεν θα μ’ ένοιαζαν στο παραμικρό (ούτε θα καθόμουν να γράφω κατεβατά), αν αυτή η σκατοκαταιγίδα δεν έπεφτε καί στα κεφάλια ημών των Ελλήνων. (Καί κυρίως στις -πιό ευάλωτες- Ελληνίδες.) Δεν ξέρω τί θα γίνει, ώστε να συνέλθουμε ως έθνος απ’ αυτά τα ναρκωτικά (φεμινισμούς, γκέϋ πράϊντς, πουστροποίηση παιδιών, ταττουάζ, καί λοιπά) – ειδικά τώρα που κάνουμε ελεύθερη πτώση στον γκρεμό.
Ελπίζω, όμως.
Ελπίζω πως θ’ αναστραφεί η πορεία. Καί, προσωπικά, θα κάνω το κάθε τί προς αυτή την κατεύθυνση.

Υγ 1: Σημειώστε πως Τυφώνας / Έχιδνα / μερικά παιδιά τους (πχ Λερναία Ύδρα) είναι όντα αθάνατα. Ο μοναδικός «Μποτίλιας» δίνει καί μία άλλη ερμηνεία στη φράση αυτή, ότι δηλαδή όλα αυτά τα ιερατεία κάποια στιγμή -που φάγανε φάπες καί διαλύθηκαν στα φανερά- έγιναν «υπόγεια». «Πέρασαν στο underground», δηλαδή – στην απόλυτη μυστικότητα. Κι επιβιώνουν (μ’ αυτόν τον τρόπο) μέχρι τις μέρες μας. Νά, ο Ηρακλής ας πούμε, έθαψε το τελευταίο κεφάλι της Λερναίας  Ύδρας, που δεν μπόρεσε να το κόψει. (Καί κάποια τέρμινα αργότερα, έκανε σέχ με τη μαμά της Ύδρας, την Έχιδνα! Lol!!!)
Δεν το πολυέψαξα, πάντως είμαι σίγουρος γιά μερικά πράγματα. Πως:
  • Οι Έχιδνες όντως κατέκτησαν (καί) το μυστικό της αθανασίας.
  • Ζούσαν διάσπαρτες στα νησιά του Ατλαντικού Ωκεανού.
  • Τελικά, πάλι κάποιο γεγονός μείζονος καταστροφής συνέβη (Κατακλυσμός; ), περί του οποίου δεν έχουμε γραπτή αναφορά, αλλά το οποίο διέλυσε τον πολιτισμό τους.
  • Αιώνες αργότερα (τί «αιώνες»; 15 χιλιετίες ολάκαιρες!), ο Προμηθέας με τους δικούς του (τον Οντουάρπα καί τον Μελχισεδέκ) ανακάλυψαν -στα νησιά αυτά- τα βιολογικά εργαστήρια των Εχιδνών, καί αξιοποίησαν τα ευρήματα.
Αλλά φρίκη, ρέ φούστη μου! Σκέψου, τώρα, η σαβουρο-χοντρέλλα με τη μπλούζα με το «φάκ όφφ» να είναι καί αθάνατη!… Μπρρρρ!!!…
Υγ 2: Σκέψη:
Αν φαίνονται / είναι πολλά τα δεκαπέντε χιλιάρικα χρόνια γιά τέτοια γεγονότα που περιγράφουμε, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα οι Εποχές να τούμπαραν… κι ο Υδροχόος, αντί να πάει στον Αιγόκερω, έφτασε ακριβώς στη μέση του κι έκανε …κατακόρυφο, γινόμενος κατ’ ευθείαν Λέων.
Ναί, σωστά μαντέψατε, αυτό σημαίνει αναστροφή των Πόλων της Γής – με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Αλλά μην το δένετε κόμπο. Αυτή η κουβέντα μας πάει πολύ μακριά, κι εδώ απλώς αναφέρω (ως τροφή γιά σκέψη) μία μικρή -αλλά υπαρκτή- πιθανότητα τεράστιας πλανητικής μεταβολής.
Σας είπα, σκέφτομαι «ανορθόδοξα», αλλά είναι ο μόνος τρόπος να βγάλω λαγούς απ’ το καπέλλο.
Υγ 3: Τί έχουμε πεί στο ενθάδε μπλόγκι κατ’ επανάληψιν; ότι η θεά Αφροδίτη συμβολίζει (μεταξύ των άλλων, καί) τις αρχαίες, απόκρυφες γνώσεις. Σωστό, εφ’ όσον μιλάμε γιά ένα πάλαι ποτέ καθαρά γυναικείο «επιστημονείο»
…κι εφ’ όσον η θεά Αφροδίτη είναι κόρη του θεού Ουρανού!!! (Γεννηθείσα με, έστω, ανορθόδοξο τρόπο.)
Λίγο σκαλίζουμε τους μύθους, πολλά καταλαβαίνουμε.
Υγ 4: Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε διάφορα άτομα, γιά διαφόρους λόγους.
  • Στη …μεγάλη αγάπη του Μάρκο καί του Σπύρου Σπ., τον (μην τον είδατε τον) Παναή!    Ρέ αχαρακτήριστε ξερόλα, κανένας «Υδροχόος» δεν θα σιάξει τα πράγματα από μόνος του καί αυτομάτως. Χωρίς ήθος, δεν πρόκειται να μπούμε στην Εποχή του Υδροχόου, αλλά στην Εποχή του Υδροχόου …σκατολυμάτων! Στην Εποχή του Βοθρατζή! Lol!!!
  • Στον Σπύρο Σπ., με την ελπίδα ότι διαφωτίζω τις αιτίες της κακοδαιμονίας των σημερινών νεο-Ελ…λεϊνίδων, καί βοηθάω στην αποθεραπεία τους.
  • Στις Ελ…λεϊνίδες, γιά τους ίδιους ωσαύτως λόγους. Μοσχαρίτσες μου, μην αναρωτιέστε «-Πού πήγαν οι άντρες;»! Διότι, με τα μυαλά που έχετε, κοντεύετε να τους βλέπετε …μονάχα μέσα στους καθρέφτες σας! (Καί δεν σας πάει το μουστάκι! Lol!!!)
  • Σε δύο συγκεκριμένες Κυρίες, που εκείνα τα χρόνια τις τράβηξα μακριά από την εγκληματική ανοησία του γυναικείου «επιστημονείου».
Καί σε όλον τον ταλαιπωρημένο Ελληνικό λαό, γιά να δή καθαρά ότι τα Μνημόνια δεν είναι η μόνη του δυστυχία. Τον περιμένουν κι άλλες, αν αυτός ο σκατόκοσμος συνεχίσει να πορεύεται ως έχει.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΤΛΑΝΤΕΙΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ...

Η πρόσφατη επίσκεψη Μακρόν στην Ελλάδα
      
ώρα που τέλειωσαν τα (βλακώδη) πανηγύργια καί τα χρυσά κοσμήματα / δώρα στη Μακρόναινα, να πω κι εγώ δυό λογάκια.
Ουδόλως θα μ’ ένοιαζε το ποιόν του Μανωλάκη, ούτε η ασύγγνωστη πολιτική ανωριμότητα των Γάλλων ψηφοφόρων (που δε θέλανε τη «φασίστρια» Λεπέν – αυτή με τον εβραίο  γκόμενο), οι οποίοι τώρα τραβάνε τ’ @@ τους μ’ αυτόν που ψήφισαν, καί ξεκινάνε απεργίες.
Αλλά με νοιάζει καί με καίει η σχέση του λεγάμενου με την Ελλάδα.

Λοιπόν, δυό-τρία πράγματα σταράτα:
  • Ο άνθρωπος δεν τυγχάνει σκέτος τραπεζοϋπάλληλος παύλα τυχοδιώκτης της πολιτικής. Είναι ξεκάθαρα μέλος αποκρύφου ιερατείου.
  • Δεν ήρθε εδώ γιά «δουλειές», αλλά γιά να βάλει χέρι σε ζωτικούς τομείς του κράτους μας, πχ την εκμετάλλευση του πόσιμου νερού.
Σας έχω πεί αρκετές φορές ότι «αυτοί» θαυμάζουν καί μιμούνται την αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία καί το αρχαίο Αιγυπτιακό ιερατείο. (Καί πίσω απ’ αυτά, προφανώς τα αντίστοιχα Ατλάντεια πρότυπα.) Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ιερείς είναι γνωστό πως -γιά κάποιους λόγους- δεν είχαν (καί δεν αποκτούσαν) παιδιά, πράγμα το οποίο επέλεξε κι ο λεγάμενος. (Δες πχ καί τον Κίσσιγκερ. Ούτε κι αυτός έχει παιδιά. Κι αυτός μέλος ιερατείου – καθαρά.)
Είναι λοιπόν σαφές δείγμα πως αποτελεί μέλος του σημερινού κρυπτο-Ατλάντειου ιερατείου, του ευρισκόμενου πίσω από το Φράγκικο τοιούτο. Μαζί με τους εντολοδότες του, τους Ρότσιλντ (που έχουν απογόνους, αντιθέτως). Επειδή, όμως, η έλλειψη τέκνων (ας πούμε πως) δεν είναι επαρκής από μόνη της, πάμε στο δεύτερο χαρακτηριστικό του: ο άνθρωπος αυτός είναι αδίστακτος. Φαίνεται καθαρά από τη φάτσα του. Έτσι, δεν μας κουβαλήθηκε εδώ απλά γιά μπίζνες…
Βέβαια, κάποιοι ιστότοποι (πχ ετούτος) επεσήμαναν πως ένα μέλος της συνοδείας του, που τό ‘παιζε «ενδιαφερόμενος επιχειρηματίας», τυγχάνει ταυτόχρονα καί μέλος του υπερ-ταμείου αποκρατικοποιήσεων… παναπεί, απαξιώνει κάποιον οργανισμό του Ελληνικού δημόσιου τομέα, ρίχνει την τιμή, καί μετά τον αγοράζει ο ίδιος μπίρ-παρά. (Ούτε οι Οθωμανοί δεν έκαναν τόσο φτηνά κόλπα! Αλλά, ως φαίνεται, άλλος έχει τ’ όνομα του τσιγκούνη -οι Σκωτσέζοι- κι άλλος τη χάρη – τα Γαλλάκια!) Όμως, η πώληση πόσιμου νερού δεν είναι απλά επιχείρηση. Είναι δυνητικό φονικό όπλο!!!
Διότι, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα ζείς. Άντε, ζείς καί χωρίς σπίτι. (Που σου το κατέσχεσαν.) Χωρίς νερό, όμως, όχι.
(Τα ίδια ακριβώς ισχύουν καί γιά ΟΛΟΥΣ τους υπόλοιπους «μνηστήρες» των δημοτικών εταιρειών υδρεύσεως στην Ελλάδα – κάτι Ισραηλινές, καί λοιπές.)
Η Ατλάντεια εκδίκηση εις βάρος μας δεν σταμάτησε ποτέ!… Κι όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά εντατικοποιείται – μέχρι της τελικής εξοντώσεώς μας.
(Με τη χαρά θα μείνουν οι «άνθρωποι», αλλά καλό είναι να βλέπουμε καθαρά γύρω μας καί να μην εφησυχάζουμε.)

Η ανάλυση της εθνοτικής συστάσεως της σημερινής Γαλλίας είναι λίαν ενδιαφέρουσα, όπως καί η ιστορική μελέτη όλων αυτών των εθνοτήτων. (Σημειώστε πως δεν συμπεριλαμβάνω εδώ τους νεήλυδες «Γάλλους» υπηκόους, πχ Καμερουνέζους ή Μαροκινούς. Μόνον τις ιστορικές εθνότητες.) Αυτόχθονες Γάλλοι Κέλτες, Έλληνες, Φράγκοι διαφόρων υποφυλών, Νορμανδοί (κι από κοντά καμπόσοι ζουΐφ)… όλοι αυτοί αποτελούν τον ιστορικό εθνοτικό αχταρμά της Γαλλίας. Μόνο που δεν θα επεκταθώ στο ποιός κάνει κουμάντο στους υπόλοιπους, ή στο γιατί πχ οι Βρεττόνοι ήταν στα ίσα δωσίλογοι σε ένστολα φιλογερμανικά τάγματα το 1940-1944.
Θα περιοριστώ να πω πως κλασικά υφίσταται το Φράγκικο «ιερατείο» (γιά το οποίο μάλλον έχετε ακούσει, αν ασχολείστε με τέτοια θέματα), καί πίσω του (καί παράλληλα) ένα παρακλάδι του (κρυπτο-)Ατλάντειου. Μην ξεχνάτε την πιό τρανταχτή του ιστορική έκφραση, τους Ναΐτες!!!
Παρομοίως επικίνδυνοι υπήρξαν καί οι Γάλλοι ιησουΐτες φλάροι, οι οποίοι έπρηξαν τ’ @@ των δικών μας των νησιωτών, γιά να τους κάνουν καθολικούς. Αλλά εξ ίσου έπρηξαν καί τους γεννητικούς αδένες των μαύρων της Αφρικής – όπου μερικές φορές πέτυχαν αύξηση του ποιμνίου, σε άλλες όμως απέτυχαν παταγωδώς. (Διότι απ’ το πολύ πρήξιμο, οι μαύροι γινόντουσαν μωαμεθανοί καί ξεμπέρδευαν. Με το τίμημα της περιτομής, έστω, αλλά τ’ αυτιά τους ησύχαζαν οριστικά απ’ το κήρυγμα των φλάρων.)
Αποτέλεσμα εικόνας για μακρον
Λεπτομέρεια:
Η ομοιότητα του Φράγκικου ιερατείου με το Αγγλοσαξωνικό συνίσταται στο ότι καί τα δυό είναι κρυπτο-Ατλάντεια καί ούλτρα ανθελληνικά.
Η διαφορά τους έγκειται στο πού ψάχνουν, γιά ν’ αποκτήσουν δύναμη:
  • Οι μεν Αγγλοσάξωνες ψάχνουν παντού στον κόσμο (βλέπε Ιντιάνα Τζόουνς), όπου μυριστούν προϋπάρξασα Ατλάντεια παρουσία, αλλά την Ελλάδα την έχουν (ούτως ειπείν) κλασμένη.
Στη χώρα μας, οι αρχαιολογικές  αποστολές τους διεξάγουν κάτι ανασκαφές στη Νεμέα καί σε παρόμοια μέρη (πχ αρχαία Αγορά Αθήνας), όπου καθόλου δεν φαίνεται να υπάρχουν ενδείξεις παλιάς δύναμης. Ενώ αντίθετα, κάτι Μεξικά καί κάτι Μάτσου Πίτσου τα κυνηγάνε πολύ. (Περίεργο, βέβαια, διότι κυρίως οι ηπαπαραίοι είναι οι συνεχιστές του έργου της Άνενερμπ καί της Εταιρείας της Θούλης, καθώς καί των λοιπών χιτλερικών ερευνητών.)
  • Οι δε Φράγκοι ψάχνουν μεν εκεί όπου καί οι Αγγλοσάξωνες, αλλά ταυτόχρονα δεν περιφρονούνε καθόλου την Ελλάδα, ως τόπο ευρέσεως στοιχείων παναρχαίου πολιτισμού.

Έκανα τόση προεισαγωγή, γιά να τονίσω πως ανέκαθεν το Φράγκικο ιερατείο συνιστούσε μέγιστο κίνδυνο γιά τη χώρα μας. Τόσο η θρησκευτική του έκφραση (αββάς Φουρμόν), όσο κι η πολιτική του (Φραγκοκρατία, Κωλέττης, «Ευρωπαϊκή Ένωση» με συμφωνίες μή συμφέρουσες την Ελλάδα), όσο καί η επιστημονική του (πχ ευρεία συμμετοχή στο «πείραμα του αιώνα»).
Τ’ είν’ αυτό το τελευταίο τώρα, έ Εργοδότη; κινδυνεύουμε από επιστήμονες; Τί λες αυτού;
Λέω… ότι τα καμώματα του συγκεκριμένου ιερατείου έβλαψαν αρκετά την Ελλάδα, αλλά καί θα συνεχίσουν να τη βλάπτουν, ως φαίνεται. Όμως, με μία  διαφορά: ότι τώρα δεν θα έχουν να κάνουν με αγράμματους φουστανελλάδες.
Μάλλον, δύο διαφορές! Η δεύτερη είναι πως τους απεσταλμένους του δεν τους βλέπει από πάνω μονάχα ο παντεπόπτης οφθαλμός, αλλά καί τα δικά μου τα μάτια – τουλάχιστον.  Που είναι …δύο! 
Λοιπόν, λεβεντόπαιδα, μη νομίζετε πως διέφυγαν της προσοχής μου πχ κάτι διαλέξεις (μετά τσιμπουσίων) γιά ανέκδοτα χειρόγραφα του Ιουλίου Βέρν, με θέμα τη ζωή του Ιάσονα… (Όσο κι αν σας νοιάζουν καί σας καίνε τα μυστικά της αρχαίας Ιωλκού, δεν ξεφεύγετε από τον αγριεμένο γάτο, ποντικάκια μου!)

Κάτι μου λέει ότι, με τόση συνοδεία καί φανφάρα που ήρθε ο Μανωλάκης, δεν θά ‘χουμε καλά ξεμπερδέματα… Βλέπετε, καί η Αγνή η Φράγκα ήρθε με άλλη τόση συνοδεία καί φαμφάρα, αλλά ακολούθησε το 1204!!!
Κάτι μου λέει, ακόμη, ότι λίαν προσεχώς στη χώρα μας θα ενεργοποιηθεί πολύ το επιστημονικό μέρος του Φράγκικου ιερατείου.
Αλλά, ζε βού βουά, ωρέ! Σας  βλέπω!…
Μήν τολμήσετε να κουνηθήτε!

Υγ: Γιά όσους ακόμη ονειρεύονται φιλέλληνες συμμάχους, έχω αρκετά μπουγέλα με νερό απ’ το ψυγείο. Άντε να δούμε τελικά πόση …ύδρευση θα πληρώσω με δαύτους!…  https://ergdhmerg.wordpress.com
 

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΕΡΙ ΠΡΑΚΤΟΡΩΝ...


Είναι ενδιαφέρον το ότι οι αρχαίοι Αθηναίοι, τους τύπους που ήταν επιφορτισμένοι με την αύξηση των δημοσίων εσόδων, τους ονόμαζαν "πράκτορες".
Για παράδειγμα, στο λεξικό Σούδα, διαβάζουμε:
Φορολόγος: Ο τας εισφοράς συλλέγων, ούς "πράκτορας" έθος καλείν τοίς πολλοίς.
Πράκτορες, λοιπόν.
Από το ρήμα πράσσω-πράττω, απ' όπου προκύπτει αφενός η λέξη "πράξις" και η λέξη "πράγμα" (το γνωστό μας και σήμερα "πράγμα", δηλαδή το αποτέλεσμα κάποιας πράξης) και αφετέρου προκύπτει ο πρακτήρ-πράκτωρ, δηλαδή αυτός που κάνει πράξη τις αποφάσεις των αποφασιζόντων.
Γι' αυτό και στο "Ετυμολογικό Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής" του Hofmann, η ερμηνεία της λέξης "πράκτωρ" γενικεύεται: "πράκτωρ" ονομάζεται "ο πράττων τι, ο εκτελεστής".
Ερμηνεία που μας φέρνει πιο κοντά στη σημερινή εκδοχή της λέξης "πράκτωρ":
Αποτέλεσμα εικόνας για αρχαιος αθηναιος φοροεισπρακτοραςΛέμε, ας πούμε, "πράκτορας της λέσχης Μπίλντεμπεργκ" και εννοούμε αυτόν που κάνει πράξη τις αποφάσεις της λέσχης Μπίλντεμπεργκ. Ή ας πούμε, λέμε "πράκτορας του ΔΝΤ" και εννοούμε αυτόν που κάνει πράξη τις αποφάσεις του ΔΝΤ. Ή λέμε "πράκτορας της CIA, της Μοσάντ κλπ" και εννοούμε αυτόν που κάνει πράξη τις εντολές των αντίστοιχων ιδρυμάτων. Ή λέμε ας πούμε "πράκτορας της Ασφάλειας" ή ξερωγώ "πράκτορας της ΕΥΠ" και εννοούμε αυτόν που προκειμένου να κάνει πράξη τις εντολές των προϊσταμένων του, παριστάνει τον ακραία -πλην όμως άκαιρα και άκυρα- επαναστατημένο σύντροφο.
Είναι με αυτή την έννοια που ο μεταφραστής στα ελληνικά (ή έστω ο συγγραφέας) του κατά Λουκάν ευαγγελίου βάζει τον Ιησού να καλεί τους ακροατές του να μην κοντράρουν τους συνανθρώπους-αντιδίκους τους, "μήποτε (ο αντίδικος συνάνθρωπός σου) σε κατασύρη εις τον κριτήν και ο κριτής σε παραδώσει τω πράκτορι και ο πράκτωρ σε βαλεί εις φυλακήν. Λέγω σοι ού μη εξέλθης εκείθεν έως και το έσχατον λεπτόν αποδώς".
Παρατηρούμε λοιπόν ότι στα πρώτα μετα Χριστον χρόνια, η χρήση της λέξης "πράκτωρ" έχει γενικευτεί: οι πράκτορες έχουν στα χέρια τους εξουσία όχι απλά να συλλέγουν φόρους, αλλά και να επεμβαίνουν στις διαπροσωπικές οφειλές και σχέσεις. (Κάτι σαν τις μέρες μας, δηλαδή, όπου οι πράκτορες καθορίζουν κατά το δοκούν τις εργασιακές σχέσεις ή τους πλειστηριασμούς για οφειλές προς τις τράπεζες, ας πούμε).

Στην αρχαία Αθήνα, βέβαια, τις αποφάσεις -ακόμα και για τα φορολογικά ζητήματα- τις έπαιρνε (ή έστω απαιτείτο να τις εγκρίνει) ο Δήμος και για να γίνουν πράξη οι αποφάσεις του Δήμου υπήρχε ένα σώμα ανθρώπων, οι "πράκτορες", επιφορτισμένοι με το να κάνουν πράξη τις περί φορολογίας αποφάσεις του Δήμου.

Οι Αθηναίοι όμως, που δεν ήταν χαϊβάνια, ναι μεν αντιμετώπιζαν την ύπαρξη εξουσίας ως αναγκαίο κακό αποδεχόμενοι την ύπαρξή της (και δεν είμαι σίγουρος εάν είχαν απόλυτο δίκιο ή αν απλώς ροκάνιζαν το χρόνο), αλλά είχαν βρει μια όμορφη πατέντα για να τσακίζουν την αυταρέσκεια και την ασυδοσία των πρακτόρων.
Στο Πατμιακό Λεξικό, στη φάση που το λεξικό ασχολείται με τον "κατα Αριστογείτονος" λόγο του Δημοσθένη, διαβάζουμε την εξής ενδιαφέρουσα περιγραφή του πως δούλευε το σύστημα με τους πράκτορες στην Αθήνα, όπου πρώτα μας ξανα-δηλώνεται τι στα κομμάτια ήταν οι "πράκτορες":

Πράκτορες: Αρχή παρ' Αθηναίοις απαιτούσα τα κεχρωστημένα δημόσια χρήματα.

Ας φανταστούμε λοιπόν ένα παράδειγμα:
Έβγαινε ο πράκτορας που έπρεπε να μαζέψει τα οφειλόμενα προς το δημόσιο και έλεγε "Μαζί τα φάγαμε" και "Επειδή εμείς είμαστε μάγκες δε θα δώσουμε πίσω όσα φάγαμε, αλλά εσείς που είσαστε πλέμπα θα τα δώσετε πίσω και μάλιστα θα δώσετε και αυτά που φάγαμε εμείς" και τότε, εκ πρώτης όψεως, καλά ξεμπερδέματα για την πλέμπα, που θα έλεγε και ο Ιησούς στο κατά Λουκάν ευαγγέλιο.
Όμως οι Αθηναίοι ήταν έξυπνοι άνθρωποι, γι' αυτό, ακριβώς μετά, το λεξικό ερμηνεύει τι ήταν η "Βούλευσις":

"Δίκη κατά των εγγραφόντων τινά ως οφείλοντα τω δημοσίω. Και εάν μεν νικήση την δίκην ο κατήγορος, απαλλάσσεται μεν του οφλήματος ο εγγραφείς, ο δε γράψας αυτόν, αντ' εκείνου εγγράφεται".

Πράγμα που σε απλά ελληνικά σημαίνει:
Έβγαινε ο αρχαίος Αθηναίος πράκτορας και έλεγε "Μαζί τα φάγαμε".
Ωραία.
Τον τράβαγαν λοιπόν σε δίκη οι θιγόμενοι -δηλαδή όσοι είχαν αξιοπρέπεια- και του έλεγαν: "για έλα δω ρε κερχανατζή, από που κι ως που τα φάγαμε μαζί?" και έφερναν μάρτυρες
για τις μίζες της αρχαιοκελτικής Ζίμενς,
για τις υποβρύχιες τριήρεις που γέρνουν,
για τους αρχαίους αργόμισθους πρασινορουφιάνους,
για τις ανείσπρακτες εισφορές προς τα ασφαλιστικά ταμεία της αρχαιότητας,
για τον εθνικό τους προμηθευτή,
για τη χυδαιότητα των αφειδώς κυβερνητικά χρηματοδοτούμενων μη-κυβερνητικών οργανώσεων της αρχαιότητας,
για τα δομημένα ομόλογα και τα εκατομμύρια μνες που χάθηκαν από τα ασφαλιστικά ταμεία στο αρχαίο χρηματιστήριο,
για το μεγάλο φαγοπότι των olympic games 2004 π.Χ.,
μέχρι και για τις αθρόες προσλήψεις Σκυθών, που οι δημαγωγοί τους προσλάμβαναν για να ξύνουν τ' αρχίδια τους τα βράδυα σε κάθε γωνία της αρχαίας οδού Ακαδημίας τρομοκρατώντας τους πολίτες με το πρόσχημα πως διαφυλάσσουν την τάξη,
ή για τους ομοσταύλους των προαναφερθέντων που έβλεπαν να περιφέρονται πάνω σε πανάκριβα αγορασμένα κελτικά άλογα πουλώντας μούρη, να πειράζουν τις διερχόμενες πιτσιρίκες Αθηναίες, πληρωνόμενοι με τα λεφτά των φορολογουμένων, μπορώ να σου πω.

Θα τον τσάκιζαν τον αυθάδη και χυδαίο πράκτορα οι ενάγοντες πολίτες.

Κι αν οι ενάγοντες κέρδιζαν τη δίκη (που θα την κέρδιζαν, διότι θα είχαν δίκιο -και τότε ήταν εποχή που η απονομή δικαιοσύνης δεν περιελάμβανε Γιοσάκηδες και τέτοια), τότε καλά ξεμπερδέματα για τον πράκτορα:
Θα έπρεπε να πληρώσει ο ίδιος όσα ψευδώς ισχυρίστηκε πως έφαγαν -επομένως τα χρωστούν- οι άλλοι. Την είχε άσχημα, δηλαδή, ο πράκτορας.
Κι επειδή το ήξεραν οι πράκτορες ότι "μπάλα είναι και γυρίζει", ήταν αρκούντως προσεκτικοί στην άσκηση των καθηκόντων τους και απέφευγαν να προκαλούν το δημόσιο αίσθημα με χυδαίες εμετικές δηλώσεις.
Αποτέλεσμα εικόνας για πρακτωρ
Σύγχρονος πράκτωρ, βάζων τα πράγματα σε μια τάξη

Ευτυχώς για το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα, στις μέρες μας η αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία δεν υπάρχει πλέον. Έχουμε περάσει στη μετά Χριστόν εποχή, όπου οι "πράκτορες" λειτουργούν έτσι όπως τους περιγράφει το κατά Λουκάν ευαγγέλιο: έχουν την ασυδοσία να λένε και να πράττουν ό,τι τους κατέβει στη γκλάβα προκειμένου να κάνουν πράξη τις εντολές των εντολέων τους, ξέροντας πως δεν πρόκειται να υπάρξει τιμωρία για την ασυδοσία τους.
Η σημερινή εποχή τους ανήκει -προς το παρόν- κι όποτε μπορούν ξεσαλώνουν.

Υπό αυτή την έννοια -και βεβαίως όχι μόνο υπό αυτή την έννοια- δεν θα ήμασταν υπερβολικοί αν στη χρονιά που φεύγει, [στη χρονιά που τέθηκαν οι βάσεις για μια συγκινητική και νοσταλγική επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων -και των στοών, ενδεχομένως (αν και οι στοές ποτέ δεν έλειψαν από τη ζωή μας, δες αναγνώστη μου πόση στωϊκότητα έχουν επιβάλει οι στοές στο πολιτικό γίγνεσθαι, στωικότητα που μοιάζει με σιωπή νεκροταφείου ώρες-ώρες)], δίναμε την ονομασία "2010 - το έτος των πρακτόρων".

Υπό την έννοια ότι μας γονάτισαν παντοιοτρόπως και μας τσάκισαν στους φόρους οι σύγχρονοι πράκτορες.

Όμως, όσο κι αν τα πρασινο-χολερικά ενεργειακά βαμπίρ θέλουν να μας στερήσουν τη χαρά...

...σε προσωπικό επίπεδο τολμώ να πω ότι για εμένα ήτο μια χρονιά ορόσημο -με την καλύτερη δυνατή έννοια.  .....http://prkls.blogspot.gr/2010/12/

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΗΜΑΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ-ΧΑΝΤΙΝΓΚΤΟΝ

Χάντινγκτον – Σημαίες και πολιτιστική ταυτότητα

Στις 3 Ιανουάριου 1992 Ρώσοι και Αμερικανοί μελετητές συναντήθηκαν σε’ μια αίθουσα συνεδριάσεων ενός κυβερνητικού κτιρίου στη Μόσχα. Δυο εβδομάδες νωρίτερα η Σοβιετική Ένωση είχε πάψει να υπάρχει και η Ρωσική Ομοσπονδία έγινε ανεξάρτητη χώρα. Ως εκ τουτου, το άγαλμα του Λένιν που μέχρι πρότινος στόλιζε την αίθουσα, είχε εξαφανιστεί.
Στη θέση του τοποθετήθηκε η σημαία της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το μόνο πρόβλημα, όπως παρατήρησε ένας Αμερικανός, ήταν ότι η σημαία είχε τοποθετηθεί ανάποδα. Μόλις ενημερώθηκαν οι Ρώσοι, γρήγορα και διακριτικά διόρθωσαν το λάθος κατά τη διάρκεια του πρώτου διαλείμματος.
Η εποχή μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου υπήρξε μάρτυρας πολλών δραματικών αλλαγών στην ταυτότητα των λαών καθώς και στα σύμβολα αυτής της ταυτότητας. Η παγκόσμια πολίτικη άρχισε να προσδιορίζεται εκ νέου λαμβάνοντας υπόψιν τα πολιτισμικά δεδομένα. Οι αναποδογυρισμένες σημαίες έγιναν σύμβολο της μεταβατικής περιόδου, ενώ όλο και περισσότερο οι σημαίες ανεμίζουν ψηλά, καθώς οι Ρώσοι, αλλά και άλλοι λαοί, κινητοποιούνται και παρελαύνουν πίσω από αυτα τα σύμβολα της καινούργιας τους πολιτισμικής ταυτότητας.
Στις 18 Απριλίου 1994 δυο χιλιάδες άτομα συγκεντρώθηκαν στο Σαράγεβο κρατώντας τις σημαίες της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας. Το γεγονός ότι κρατούσαν αυτές τις σημαίες και όχι των Ηνωμένων Εθνών, του ΝΑΤΟ ή των ΗΠΑ, δήλωνε ξεκάθαρα στον κόσμο ότι οι διαδηλωτές ταυτίζονταν με τους μουσουλμάνους. Δήλωνε ξεκάθαρα ποιους θεωρούν πραγματικούς φίλους τους.
Στις 16 Οκτωβρίου 1994 στο Λος Αντζελες 70.000 άνθρωποι “μέσα σε μια θάλασσα από μεξικάνικες σημαίες” πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας για την Πρόταση 187, που αν ψηφιζόταν θα στερούσε πολλές κοινωνικές παροχές από παράνομους μετανάστες και τα παιδιά τους. Γιατί “ενώ κρατούν τη μεξικάνικη σημαία, απαιτούν αυτή η χώρα να τους παρέχει δωρεάν εκπαίδευση;” αναρωτήθηκαν ορισμένοι παρατηρητές. “Θα έπρεπε να κρατούν την αμερικάνικη σημαία.”
Πράγματι, δυο εβδομάδες αργότερα ακόμα περισσότεροι διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους κρατώντας την αμερικάνικη σημαία, ανάποδα όμως. Αυτές οι επιδείξεις σημαιών εξασφάλισαν την υπερψήφιση της Πράτασης 187, που εγκρίθηκε από το 59% των ψηφοφόρων της Καλιφόρνιας.
Στη μεταψυχροπολεμική εποχή οι σημαίες έχουν μεγάλη σημασία, όπως άλλωστε και άλλα σύμβολα πολιτισμικής ταυτότητας, όπως ο σταυρός, η ημισέληνος, ακόμα και τα κάλυπτρα κεφαλής. Η κουλτούρα και η πολιτισμική ταυτότητα έχουν μεγάλη σημασία για πολλούς ανθρώπους. Οι άνθρωποι ανακαλύπτουν νέες αλλά συχνά παλιές ταυτότητες, κρατούν νέες αλλά συχνά παλιές σημαίες, και πορεύονται σε πολέμους με νέους αλλά συχνά παλιούς εχθρούς.
Αυτή τη ζοφερή άποψη για τη νέα εποχή στην παγκόσμια πολιτική εξέφρασε εύγλωττα ο Βενετσιάνος εθνικιστής και δημαγωγός στο μυθιστόρημα του Μάικλ Ντίμπντιν Η νεκρή λίμνη (Dead Lagoon):
“Δεν είναι δυνατόν να υπάρξουν αληθινοί φίλοι χωρίς αληθινούς εχθρούς. Αν δεν μισούμε αυτό που δεν είμαστε, δεν θα μπορέσουμε να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε. Αυτές είναι οι παλιές αλήθειες, που επώδυνα ανακαλύπτουμε εκ νέου μετά’από ένα αιώνα συναισθηματικής υποκρισίας. Αυτοί που τις αρνούνται, αρνούνται την οικογένειά τους, την κληρονομιά τους, την κουλτούρα τους, τα αναφαίρετα δικαιώματά τους , τελικά τους ίδιους τους εαυτούς τους. Δεν θα τους συγχωρέσουμε εύκολα”.
Δυστυχώς, οι πολιτικοί και οι μελετητές δεν μπορούν να αγνοήσουν αυτή την αλήθεια που περικλείουν αυτές οι παλιές παραδοχές. Οι λαοί που αναζητούν ταυτότητα και ανακαλύπτουν εκ νέου την εθνικότητά τους, χρειάζονται εχθρούς· και η δυνητικά πιο επικίνδυνη εχθρότητα αναπτύσσεται κατά μήκος της “συνοριακής γραμμής” μεταξύ των μεγαλύτερων πολιτισμών του κόσμου.


Η κεντρική ιδέα αυτού του βιβλίου είναι ότι η κουλτούρα και οι πολιτιστικές ταυτότητες, που με την ευρύτερη έννοια αποτελούν και πολιτισμικές ταυτότητες, διαμορφώνουν τα πρότυπα της συνοχής, της διάσπασης και της σύγκρουσης στο μεταψυχροπολεμικό κόσμο.
Samuel Huntington – Η Σύγκρουση των Πολιτισµών και ο Ανασχηµατισµός της Παγκόσµιας Τάξης
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΝΟΣΤΟΙ.....

Νόστοι [[,,,,παρά τη δράση των εκάστοτε Sorosz Foundations, Rockefeller, Ford και άλλων, ο ελληνισμός και Μπορεί και Οφείλει να είναι η καθοδηγήτρια Ψυχή του κόσμου στο τρίπτυχο Ελευθερία, Πρόοδος, Ευημερία και παράλληλα ως κρατική οντότητα να γίνει ένα σύγχρονο ισχυρό Κράτος αντί της θέσης του εξαρτώμενου ουραγού που είναι σήμερα.]]
Γράφει ο  

Η παγκόσμια αγωνία για πιθανή πυρηνική εμπλοκή στη Β. Κορέα, η κλιματική αλλαγή με την ομάδα τυφώνων στην Καραϊβική υπενθυμίζουν πως κατά γενική παραδοχή, ο ανθρώπινος πολιτισμός σήμερα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Και οδηγήθηκε εκεί κυρίως γιατί οι βασικές πολιτικοοικονομικές θεωρίες του καπιταλισμού και του κομμουνισμού έχουν ήδη αποτύχει στις πρόσφατες δεκαετίες αφήνοντας πίσω τους αντιπαλότητα και χάος. Σε αυτά τα διπολικά πλαίσια οδηγήθηκε και παραμένει σε ένα καταστροφικά διχαστικό αδιέξοδο και ο ελληνισμός. Αδιέξοδο το οποίο έγινε ασφυκτικά επικίνδυνο με την πρόσφατη οικονομική επιτροπεία, που ως πραγματικός οικονομικός πόλεμος έχει ήδη τραγικές διαστάσεις σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής οντότητας. Ποτέ άλλοτε ο ελληνισμός σαν κρατική, οικονομική, πολιτισμική και ιστορική οντότητα δεν ήταν σε κατώτερο σημείο από σήμερα, με κίνδυνο να μην μπορεί στο άμεσο μέλλον να αναπαραχθεί σε κανένα επίπεδο. Είναι η κορύφωση της τραγικής διαπίστωσης το ότι ο ελληνισμός, ως βασικός ανθρώπινος πολιτισμός, αλλά και ως συνεχής φυσική παρουσία στο γήινο ιστορικό γίγνεσθαι απειλείται ορατά με παρακμή και αφανισμό. Η κατάπτωση του βιοτικού επιπέδου, το δημογραφικό, το brain drain, η πληθυσμιακή και πολιτισμική αλλοίωση και κυρίως η αργά επιχειρούμενη λατινοποίηση της γλώσσας και η απάλειψη τμημάτων της ιστορίας μας, συνιστούν πραγματικότητα και όχι απλή κινδυνολογία.

Όλοι λοιπόν οι Έλληνες όπου γης καλούνται να βάλουν τέλος σε μια ιστορικά μακρά καθοδική πορεία, αντιμετωπίζοντας δραστικά  κάθε πολιτισμική παρακμή που εδράζει από τα λαϊκά στρώματα και τη δογματική και εμφυλιοπολεμική κουλτούρα, μέχρι και τους ελίτ της ελληνικής κοινωνίας και την εκάστοτε παρασιτική ή αντεθνική συμπεριφορά τους.
Μια σύγχρονη και καθολική ελληνική Αναγέννηση ενός ενωμένου έθνους, που θα συνδυάζει τις κλασσικές αξίες με τη σύγχρονη Γνώση, είναι ο μόνος τρόπος που θα αποτελμάτωνε τον ελληνισμό και κατ’ επέκταση τον αδιέξοδο ανθρώπινο πολιτισμό, δίνοντας γόνιμες προτάσεις και οδηγώντας ομαλά στο αύριο ενός ''πρώτου πλανητικού πολιτισμού των εθνών και των πολιτισμών τους'' και όχι στην καταστροφικά επιδιωκόμενη σημερινή ''παγκοσμιοποίηση'' της ισοπέδωσης κάθε διακριτού χαρακτηριστικού, που προωθεί η ελίτ των Αγορών με ιδεολογικό όχημα διάφορες νεοεποχίτικες φόρμες ενός μεταμαρξιστικού – μεταμοντέρνου, αλλά και μετακαπιταλιστικού σχεδίου στη βάση του διπόλου Εξουσία - Κέρδος κατά την ''Novus Ordo Seclorum''...  
 
Σημαντική ευθύνη για την πολιτισμική μας παρακμή έχουν ομάδες και κέντρα πληροφόρησης που βάλλουν κατά παντός ελληνικού. Για παράδειγμα, στη μεταπολιτευτική Ελλάδα και περισσότερο σήμερα, δρουν ως ''ιδρύματα'' και Μ.Κ.Ο. με φανερή αντεθνική δράση πολλά παραρτήματα ενός παγκόσμιου δικτύου του ''Soros Fund Management'' και της περίφημης ''Open Society'' υπό την επίβλεψη και τη χρηματοδότησή του ανθέλληνα George Sorosz . Ενδεικτικά:
  • Helsinki Committee – Ανοιχτή Κοινωνία και Ουράνιο Τόξο – συντάσσουν  εκθέσεις για ύπαρξη δήθεν τουρκικής, μακεδονικής, τσάμικης και βλάχικης μειονότητας κατηγορώντας την Ελλάδα για παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Οι ίδιοι κατηγορούν την Ελλάδα για ''απάνθρωπη μεταχείριση των μεταναστών''. Βλέποντας επιλεκτικά και παραβλέποντας την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά αυτών των πραγματικών ελληνικών μειονοτήτων στις γείτονες και εχθρικές χώρες.
  • Κέντρο για τη Συμφιλίωση και τη Δημοκρατία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη
  • Ελληνική Ομάδα για τα δικαιώματα των Μειονοτήτων
  • Κέντρο Έρευνας Μειονοτικών Ομάδων
- κατηγορούν την Ελλάδα σε φόρα του εξωτερικού και πετυχαίνουν καταδίκες της έχοντας ευθέως πολιτικές και όχι ανθρωπιστικές κατευθύνσεις, με ύπουλο λεξιλόγιο που χαρακτηριστικά αναφέρει το Αιγαίο ως ''κοινή θάλασσα'', την κατοχή της Κύπρου ως ''δικοινοτικό θέμα'', διαστρεβλώνοντας έννοιες και καταστάσεις για να περνάνε τις δικές τους αντιλήψεις στις μάζες, ανακαλύπτοντας πχ το ...''κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο'' με την ...Τουρκία για να προωθούν την ελληνοτουρκική προσέγγιση, κλπ…
  • Το Ίδρυμα Άρτος Ζωής
  • Το Ευρωπαϊκό Κέντρο Δικαιωμάτων των Ρομά (που δεν έχουν προσαρμοστεί στις ευρωπαϊκές χώρες για χιλιετίες απ' όταν εισέβαλαν σ' αυτές ως Υκσώς - Νόννου Πανοπολίτη - Διονυσιακά)
  • Το ίδρυμα Μπέρκχοφ για τη Διερεύνηση των Συγκρούσεων
  • Το Δίκτυο Εναλλακτικής Πληροφόρησης
  • Το Ινστιτούτο Άσπεν του Βερολίνου
  • Η κοινωνία για την …Επικοινωνία και την Πολιτική Έρευνα και άλλες ...δημιουργικές ασάφειες για χρήσιμους ηλίθιους.
Περιστασιακά ακόμη και η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς – γιατί και οι κυβερνήσεις δυστυχώς χρηματοδοτούν τέτοιες πρωτοβουλίες.

Όλα τα παραπάνω μέσω των ιστοσελίδων τους είναι ένα οργανωμένο δίκτυο διαμόρφωσης της Κοινής Γνώμης στις αρχές και τους σκοπούς του χρηματοδότη τους, που πέραν του κεντρικού Ινστιτούτου Open Society στη Βουδαπέστη, διατηρεί ακόμη και Πανεπιστήμιο ( CEU - Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο ). Διαμορφώνουν και παράγουν ειδήσεις ελέγχοντας κυβερνήσεις με παραδείγματα την τέως Γιουγκοσλαυία προκαλώντας τον διαμελισμό της , την Ουκρανία και την ''πορτοκαλί επανάσταση'', την Γεωργία, την Π.Γ.Δ.Μ. με το εξόφθαλμο ''μακεδονικό'' της πρώην Βαρντάσκα, τη διαφήμιση και υποστήριξη του τέως ''Σχεδίου Ανάν'' στην κατεχόμενη από εισβολή Κύπρο, την υπαγωγή της χώρας μας στο IMF το 2010 επί G. Papandreou - τον οποίο είχε μάλιστα επισκεφτεί στο Μαξίμου ο ίδιος ο Sorosz - και με απώτερο στόχο τον έλεγχο του κόσμου και των φυσικών πηγών του, στα πλαίσια μιας ''made in America'' παγκόσμιας πολυπολιτισμικής και ανεξέλεγκτης πολιτικής.

Η Ανοικτή Κοινωνία του Sorosz είναι εμπνευσμένη από τον επίσης Εβραίο φιλόσοφο Καρλ Πόππερ και το βιβλίο του - Η ανοικτή κοινωνία και οι εχθροί της - , στο οποίο υποστηρίζει με έναν στείρο νεοθετικισμό πως η Γνώση είναι αποκλειστικά επιστημονική και καθόλου μεταφυσική (απορρίπτοντας τη φιλοσοφία, ήτοι το ελληνότροπο σκέπτεσθαι και συνειδέναι - και όχι τα δόγματα των θρησκειών όπως διατείνονται οι φανατικοί) και επίσης πως η Ιστορία δεν έχει αντικειμενική βάση, άρα μπορεί να διαμορφώνεται κατά το δοκούν… Οδηγώντας στη λήθη και την ανεστιότητα τους λαούς μιας αυριανής νέας ''αυτοκρατορίας'' των αγορών.
Γι αυτό και οι παραπάνω χρηματοδοτούν κάθε διαστρέβλωση ή απόκρυψη της αντικειμενικής Ιστορίας που στέκει εμπόδιο στην κατά τ’ άλλα … ''Ανοικτή Κοινωνία'', η οποία δεν επιθυμεί εθνοτικές και άρα φυσιολογικές, φυσικές και πολιτισμικές διαφορετικότητες, αλλά την εξίσωση και την απονεκρωτική ισοπέδωσή τους από την ανθρώπινη μνήμη, αναγορεύοντας κάθε ιστορική (πχ Αρχαία Σπάρτη, Πολιτεία Πλάτωνα, κλπ) και σημερινή διαφορετική άποψη σε φασιστική. Έτσι ενοχοποιείται ο έμφυτος πατριωτισμός και η ιστορική πραγματικότητα... Παραμένοντας όμως - κατά σύμπτωση – υποστηρικτές του επίσης Εβραίου Καρλ Μαρξ αναφορικά με τη δυνατότητα ''μη επαναστατικών διαδρομών'' για την επίτευξη του παγκόσμιου κομμουνιστικού οράματος… Όπως επιχειρούνται σήμερα με την παγκόσμια ''πορτοκαλί επανάσταση'' (παγκοσμιοποίηση) ή το ''παγκόσμιο Φόρουμ'' ή τα δήθεν ''περιβαλλοντικά κινήματα'' και τις παραφυάδες τους, τα ηγετικά στελέχη των οποίων στελεχώνουν αργότερα τους φορείς που κατηγορούν...

Ο χρηματιστής και ''φιλάνθρωπος'' Sorosz δραστηριοποιείται σε περίπου σαράντα χώρες, με πολλές από αυτές να τον έχουν κατηγορήσει ανοικτά ότι προκαλεί και εκμεταλλεύεται την αποσταθεροποίηση Κρατών, για να αυξάνει την ήδη τεράστια περιουσία του. Ότι δεν πέτυχε στην Κύπρο με το σχέδιο Ανάν ( και τις PRIO, UNOPS), στη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Αζερμπαιτζάν όπου εκδιώχτηκε ως αποσταθεροποιητικός  παράγοντας, το πέτυχε στη Σερβία, την Γεωργία, την Ουκρανία, τις χώρες της Ινδοκίνας και την Ελλάδα σήμερα… 

Όχι μόνο με τη σχεδιασμένη και επιβεβλημένη οικονομική μας κρίση, με τη χρηματοδότηση των αλυτρωτικών σχολικών βιβλίων των γειτονικών μας κρατών, αλλά και με την έκρηξη του δήθεν ''προσφυγικού'', που στην ουσία είναι ακραίο μεταναστευτικό Ασίας και Αφρικής σε Ελλάδα και Ευρώπη, με πολλές ΜΚΟ κυρίως διεθνείς αμφιβόλου σύστασης και σκοπών, όχι μόνο να υποδέχονται τη σύγχρονη αφροασιατική Εισβολή (που εγκλωβίζεται στη χώρα), αλλά και να την προκαλούν υποβοηθώντας την από τις ακτές της Τουρκίας και της Λιβύης με πλείστες καταγεγραμμένες αποδείξεις. Και το ελληνικό Κράτος απ’ τις μέρες του τελευταίου σοσιαλιστή Παπανδρέου, μέχρι και σήμερα στις μέρες μιας δήθεν σύγχρονης και ευρωπαϊκής Αριστεράς που απαξιώνεται καθημερινά από την ασυνέπεια λόγου και έργων, δρώντας όχι ως χώρα και Πολιτεία που αναγνωρίζει και προστατεύει τα σύνορα και την ασφάλειά της στα πλαίσια των διεθνών κανόνων, αλλά ως ''ανθρωπιστική οργάνωση'' που συναινεί και επιδεινώνει αυτή την πλέον επικίνδυνη κατάσταση με σχέδια μόνιμης εγκατάστασης και υποδοχής όσων κι αν έρθουν, αντί να επικαλεστεί λόγους εθνικής ανάγκης την ώρα που εκφυλίζεται δημογραφικά ο πληθυσμός της λόγω ανέχειας και αθρόας μετανάστευσης των Ελλήνων στο εξωτερικό. Μιλώντας μάλιστα για πληθυσμιακές ''ενέσεις''...

Η Σερβία λόγω της ύπουλης δράσης των πλοκαμιών του Sorosz απέκτησε τα αγκάθια του Κοσόβου και  των Σκοπίων. Ας το κατανοήσουμε πριν αποκτήσουμε τα δικά μας αγκάθια απώλειας εθνικής γης ή αγκάθια άλλης αστάθμητης πολεμικής σύρραξης.
Δεν είναι τυχαία η ραγδαία άνοδος των Μ.Κ.Ο. και του ρόλου τους σε όλο τον δυτικό κόσμο, στις πολιτικές εξελίξεις και στις διεθνείς σχέσεις. Πολλές απ' αυτές με ένα δήθεν φιλανθρωπικό προσωπείο καταφέρνουν να χρηματοδοτούνται από τον Ο.Η.Ε., από την Ε.Ε. και από Κυβερνήσεις, συνυφαίνοντας αυτό που λέμε αθέατο Σύστημα. Αντίδραση στα εκφυλιστικά του φαινόμενα ήταν η πρόσφατη ''αστική αντισυστημική'' εκλογή του Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες που ως αγανάκτηση της μεσαίας τάξης των αμερικανών ξάφνιασε τον ανυποψίαστο κόσμο, όσο και η υποστήριξή του από τη Ρωσία του Putin. Μ.Κ.Ο. που χρησιμοποιούν πάντα λεκτικούς εξωραϊσμούς ''εκσυγχρονισμού'', ''κοινωνίας πολιτών'', ''αλληλέγγυων'', κλπ. 
Και πάλι όμως δεν είναι εύκολος αντίπαλος, όταν έχουν διαβρώσει κρατικές δομές σε όλο τον κόσμο και στις υπερδυνάμεις, κυρίως με την κατοχή των media όπως φάνηκε και από την πρόσφατη αποκάλυψη για τα Fake News διεθνώς. Οι καταγγελίες Αμερικανών της κυβέρνησης Trump για την ύπαρξη ενός προκάτοχου lobby που δημιουργούσε τις αιτιάσεις για να εισβάλλει σε χώρες και τις πηγές τους είναι νωπές και παρόμοιες με όσα χρόνια καταγγέλλουν τα ρωσικά media όπως το RT.

Και αυτές τις στρατιωτικές εισβολές ή εξεγέρσεις ακολουθούσαν πάντα ομάδες άγνωστων M.K.O. που προετοίμαζαν το έδαφος της εκμετάλλευσης ''για την εμπέδωση δήθεν της δημοκρατίας και της ελεύθερης οικονομίας''. Η Δημοκρατία όμως δεν επιβάλλεται και η ελεύθερη οικονομία δε σημαίνει πως είναι ασύδοτη… 

Αφγανιστάν, Ιράκ, οι χώρες της ''αραβικής άνοιξης'' και η Συρία οδηγήθηκαν σε χειμώνες ανέχειας, εμφυλίων και εκφυλισμού που ενισχύει τις ολοκληρωτικές αντιδράσεις των λαών τους και την εθνοθρησκευτική ριζοσπαστικοποίηση. 
Έτσι και στην καθημαγμένη χώρα μας ενισχύονται οι φίλιες προς τον ολοκληρωτισμό πεποιθήσεις, που δεν βλέπουν δημοκρατική διέξοδο ελπίδας και ανάκαμψης με τα κόμματα της συστημικής δημοκρατίας. Παράλληλα και επειδή αυτές οι τάσεις είναι έκδηλες, ξεφυτρώνουν καθημερινά δήθεν πρωτοβουλίες δημοκρατικής διεξόδου όπως πχ η ''παγκόσμια -λέει -κυβέρνηση Φιλοσόφων'' , ''Κινήματα και Μέτωπα Πατριωτών'' και άλλες φαιδρές, χωρίς ταυτότητα και πλάνο που απαιτούν ευθέως υποταγή για να υφαρπάξουν την αντίδραση των ανυποψίαστων πολιτών, σε μίμηση μάλλον του πειράματος Σώρρα και κάποιων ..εψιλονιακών πλην αψύλιαστων. Γιατί η Βλακεία και η Άγνοια έχουν τον σημαντικό κοινωνικό τους ρόλο ακόμη, στο ανώριμο των δημοκρατιών μας. Η χαμέρπεια των μετακαπιταλισμού και μεταμαρξισμού είναι παρούσα και σε αυτή τη φάση του πολιτικού μας αδιεξόδου, προσπαθώντας να εξαλείψει κάθε περίπτωση αντίδρασης του ελληνισμού, έστω και την ύστατη στιγμή του αδιεξόδου του. Και φυσικά θα παραμένει ικανή να εξαγοράσει ή να τοποθετήσει δικούς της ανθρώπους και στα πιο ακραία πατριωτικά ή άλλα αθώα κινήματα κατά τη συνήθη πρακτική.

Όμως παρά τη δράση των εκάστοτε Sorosz Foundations, Rockefeller, Ford και άλλων, ο ελληνισμός και Μπορεί και Οφείλει να είναι η καθοδηγήτρια Ψυχή του κόσμου στο τρίπτυχο Ελευθερία, Πρόοδος, Ευημερία και παράλληλα ως κρατική οντότητα να γίνει ένα σύγχρονο ισχυρό Κράτος αντί της θέσης του εξαρτώμενου ουραγού που είναι σήμερα. Ακόμη κι αν αυτή η λύτρωση προκύπτει μόνο μέσα από μια εγγενή εθνική μας αρχαία Τραγωδία, που σημαίνει αναμόχλευση των ταμπού και των πληγών μας και απόρριψη κάθε ιδεολογίας που λειτουργεί ως τροχοπέδη στην πορεία μας προς το Αύριο... 

Αντίπαλος σε αυτή την κατάπτωση είναι και πάλι ο Χρόνος που οι Έλληνες τον γνωρίζουν καλά σαν αδηφάγο Κρόνο. Εγκλωβισμένοι πάλι στον Πύθωνα (πυθμένα) του προαιώνιου μύθου γενιές ολόκληρες αναμένουν τον Έ Φη(οί)βο που θα ξανασκοτώσει τον Πύθωνα μέσα από τις συνειδήσεις των Εσθλών της κρίσιμης γενιάς, οδηγώντας στην έξοδο, στο Φως. Ο νέος ελληνισμός ως άλλος Νεοπτόλεμος μαχητής χορεύοντας πυρρίχιο θα επιφέρει το Αυτονόητο του πανανθρώπινου αιτήματος είτε με την Πειθώ, είτε με την Ανάγκη που μαζί με τον Έρωτα κυριαρχούν ακόμη ως Δίνη πέρα και πάνω από τους θεούς, διαιρώντας και ζευγνύοντας τα πάντα δαμιουργικά. Κι οι νέοι Νόστοι θα είναι τα έπη αυτής της Επιστροφής. Η Φύση άλλωστε είναι ζωντανή και αυτορυθμιστική απέναντι σε κάθε Ύβρη εναντίον της, τόσο ώστε να δείξει σε ''δημοβόρους βασιλείς ''πως δεν ''ανάσσουν επί ουτιδανοίσιν'' - Αχιλλέας - Ιλιάδα Α 231...