ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2018

ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΣ;;;;;;

 
Κώστας Βουλγαράκης

Δεν ξέρω πια τι είναι σωστό και δίκαιο, δεν ξέρω πια τι είναι λογικό και αποδεκτό, δεν ξέρω πια τι σημαίνει ελευθερία και δημοκρατία!!
Βλέπω, ακούω, διαπιστώνω κάτι και μετά μου λένε …. αυτό που είδες, αυτό που άκουσες και αυτό που ένιωσες, που διαπίστωσες, δεν ήταν έτσι …. αλλά ανάποδα!!
Τρελάθηκα και κουφάθηκα ή ο κόσμος άλλαξε …. και εγώ δεν το κατάλαβα!?
Είναι μήπως σήμερα, η υπερβολή και η ασέβεια, ελευθερία!?
Είναι μήπως σήμερα, η αναρχία και η αυθαιρεσία, δημοκρατία!?
Δεν είμαι πουριτανός και σέβομαι το δικαίωμα του καθενός, να κάνει αυτό που γουστάρει, αρκεί να μην ενοχλεί και να μην προκαλεί τους άλλους, αρκεί να μην παραβιάζει τους νόμους, αρκεί να μην προσπαθεί με το έτσι θέλω, να επιβάλλει καταστάσεις στους άλλους!!
Δεν παίζω με την Πίστη των άλλων και δεν περιφρονώ ποτέ, το Εθνικό Φρόνημα και τα Ατομικά Δικαιώματα κανενός, ούτε και του μεγαλύτερου εχθρού μου, αλλά δεν θέλω και κανένας …. να με υποτιμά και να με περνά για ηλίθιο!!
Θες να διαδηλώσεις ότι είσαι ομοφυλόφιλος, ότι είσαι UFO, δεινόσαυρος, φασίστας, κουμουνιστής και ανώμαλος!? Διαδήλωσε, χαρακτηρίσου, διασκέδασε το όπως θες …. αλλά μη με ενοχλείς και μη προσβάλεις, την Πίστη και τα Ιδανικά των άλλων!!
Μπορεί να διαφωνώ, αλλά σέβομαι τα δικαιώματα σου!! Μπορείς να διαφωνείς, αλλά πρέπει να σεβαστείς και τα δικά μου δικαιώματα ….. ή δε άλλως ….. αργά ή γρήγορα, τα πράγματα θα ξεφύγουν από κάθε λογική και αυτοσυγκράτηση …. και θα γίνουμε ζούγκλα!!
Δεν μπορείς λοιπόν, την ώρα που ….. ακόμα δεν θάψαμε την Μακεδονία μας, την ώρα που θρηνούμε πάνω από το πτώμα της, να έρχεσαι εσύ ξεβράκωτος και να μου λες …. «η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική, είναι ομοφυλική» και ότι ο Μέγας Αλέξανδρος …. ήταν σαν τα μούτρα σου!! Εγώ δεν ξέρω αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ή όχι ομοφυλόφιλος, αλλά ξέρω σίγουρα ότι, κρατούσε ένα ξίφος στο χέρι και εκστράτευε πολεμώντας γενναία, για να διδάξει ήθος και πολιτισμός και αυτό του το αναγνωρίζουν, άπαντες στον κόσμο, ακόμα και οι λαοί που κατακτήθηκαν και εκπολιτίστηκαν με σεβασμό απ’ αυτόν!! Δεν κυκλοφορούσε ξεβράκωτος στο δρόμο και με ένα αγγούρι στον κώλο του …. άρα, δεν ήταν σαν και σένα!!
Δεν ξέρω αν όλα αυτά, συνιστούν αδικήματα προσβολής δημόσιας αιδούς, παραποίησης συμβόλων και ιδανικών, αλλά ξέρω ότι σίγουρα, οι Αρχές έχουν ευθύνες και μια ανεξήγητη ανοχή, μια πολύ ύποπτη ανοχή!!
Ξέρω επίσης, ότι ο «προοδευτικός» Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, που μυστηριωδώς ήταν εξαφανισμένος, σ’ όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά που διαδραματίστηκαν στον τόπο του, σχετικά με το Σκοπιανό, εμφανίζεται και ευνοεί κάτι τέτοιες αηδίες και υπερβολές!!
«Παρέλαση Υπερηφάνειας», είναι λοιπόν να παρελαύνουν σήμερα οι ομοφυλόφιλοι, οι αναρχικοί και κάθε ανώμαλος, στην πολύπαθη Συμπρωτεύουσα, με την ανοχή των τοπικών Αρχών και τη συμπαράσταση της Κυβέρνησης!! (βλ. https://www.lifo.gr/…/thessaloniki-pride-simera-i-parelasi-…)
«Επίδειξη Ντροπής», απαράδεκτος Εθνικισμός και επικίνδυνος Μιλιταρισμός, μας λένε σήμερα οι προοδευτικοί ιδεολόγοι, είναι το να παρελαύνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις μας και οι μαθητές, κατά την Εθνική Επέτειο ή το να διαδηλώνουν οι πολίτες, διεκδικώντας την Εθνική μας αξιοπρέπεια και την Ιστορία μας ….. το Όνομα μας!!
Πάει, εγώ τρελάθηκα και …. πνίγομαι, δυσανασχετώ και εκτίθεμαι κάθε μέρα φωνάζοντας!!
Εσείς όμως, αράχτε μακάριοι και απολαύστε το …. μην εκτεθείτε άλλωστε!!

Σάββατο, 23 Ιουνίου 2018

Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΠΟΥΛΟΒΕΡ ΣΕ ΤΟΠΙΟ ΘΑΝΑΤΟΥ (ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΙΣ ΜΕΣΩ ΦΡΑΣΕΩΝ)


Γράφει ο Διονύσης Κλαδάς(Μποτίλια στο Πέλαγος)   ολο το κείμενο εδώ http://bostopel.blogspot.com/


……….Οι πινελιές μου  μέσω τού πληκτρολογίου συνιστούν αυτήν την φορά ένα χρωστικό διάλογο με ένα τοπίο μοναδικού κάλους. Τις Πρέσπες. Εκεί, που δυο θλιβερότατοι παλιάτσοι τής Ελλαδικής πολιτικής σκηνής, εξέπνευσαν εχθές τα πολιτικά λοίσθια. Συμπαρασύροντας στην άβυσσο τής πολιτικής ανυπαρξίας σύνολο το δωτό εξωστρεφές πολιτικό κατεστημένο τού ελλαδικού κρατιδίου.  Η νεκρώσιμος ακολουθία εξετελέσθει προκαταβολικώς και άκρως συνοπτικώς, χοροστατούντος τού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όταν αυτός εν πλήρει διαύγεια πνεύματος είχε προφητεύσει το περίφημο: "Η Μακεδονία θα γίνει ο τάφος σας".  
  Ακόμη ηχεί στα αυτιά μου σε ήχο βαρύ ο Στράτος ο παλιός άδων:
      "με βλέπει και χαμογελά
       κι αρχίζω πια να σβήνω
       μού λέει με δυνατή φωνή
       σε παίρνω δε σ' αφήνω"

  Με περισσή βιασύνη έσπαυσαν οι "εγκέφαλοι" τού "σύριζα" να στάξουν το λάβδανο τής φρούδας παρηγορίας επάνω στα οιδήματα τών μοιραίων επιλογών τους. Η διακήρυξη τού "θεωρητικού" τής ομοιγύρεως κ. Φίλη, ότι "Το Μακεδονικό είναι δευτερεύον, όλα θα κριθούν από την οικονομία", συνιστά εκτίμηση ακραίου οικονομισμού. Εάν αυτός ως ακόλουθος τής μαρξιστικής ιδεολογίας, ως ισχυρίζεται ότι είναι, είχε μελετήσει έστω τα εξώφυλλα τών μαρξιανών συγγραμάτων, θα είχε προσκρούσει επάνω στην έννοια τού λεγομένου "φετιχισμού τού εμπορεύματος". Έννοια, την οποίαν ανέλυσεν ενδελεχώς ο Καρλ Μαρξ, καίτοι δέσμιος οικονομιστικού τύπου υπερβολών και ο ίδιος. Συμφώνως προς την θεωρία τού φετιχισμού τού εμπορεύματος, ο μέσος άνθρωπος διαθέτει περιορισμένη ικανότητα να μπορεί να διακρίνει σε κάποιο εμπορεύσιμο προϊόν εργασίας κάτι περισσότερο από την χρηστική του αξία και την τιμή πώλησης, ενώ το εν λόγω προϊόν συνιστά αποτέλεσμα συγκεκριμένων παραγωγικών σχέσεων, οι οποίες διέπουν ένα πολύπλοκο πλέγμα σχέσεων εξουσίας, κοινωνικών δομών, ιδεολογικών συγκροτήσεων, νοοτροπίας και ψυχισμού. Αυτά που φαίνονται ως οικονομικά μεγέθη, συνιστούν μόνον την κορυφή ενός παγόβουνου πληθώρας δεδομένων, επί τού οποίου προσκρούει μοιραία και καταβυθίζεται το σκάφος τής διανοίας, όσων τα απολυτοποιούν. Η εμπορευματοποίηση τής συνειδήσεως ενός λαού συνιστά την πάγια στρατηγική τού συστήματος. Η μετατροπή τών πολιτών σε άβουλα και ασυνείδητα καταναλωτικά δίποδα, έτοιμα να εκπορνεύσουν πάσα αξία έναντι τού χρήματος και τής ηδονιστικής ευζωίας, αποσκοπεί στο να τορπιλίσει πάσα κοινωνική συνοχή, με την μετατροπή τού homo sapiens σε homo economicus. Ο άκρατος εγωισμός, στα πλαίσια μιας απόλυτης φιλαυτίας, που επιχειρεί με δόλο να επιβάλει το σύστημα, αποσκοπεί να μετατρέψει την κοινωνία σε χυλό μαζανθρώπων, που άγονται και φέρονται, ως αντικοινωνικό πριονίδι, αφού θρυμματιστεί το ξύλο τής κοινωνικής ζωής. Ο ανθρώπινος κοινωνικός ψυχισμός συγκροτείται όμως μέσα σε πορεία χιλιετιών, ενώ η επιβολή των καταναλωτικών προτύπων μετράει μόλις δεκαετίες. Και ο φετιχιστικός χειρισμός των κατανωλιτικών συνδρόμων στα πλαίσια τής κοινωνικής μηχανικής επιφυλάσσει πάντοτε απρόσμενες εκπλήξεις για τούς τεχνικούς τής εξουσίας.

   Ο εντοπισμός τού Χρήστου Γιανναρά, ότι "Η πλέον επικίνδυνη αίρεση σήμερα είναι ο καπιταλισμός", είναι ορθότατος. Κατ' ουσίαν η καταναλωτική ονείρωξη, χρησιμοποιείται ως βαριοπούλα στα χέρια τού συστήματος, ώστε να συνθλίψει τίς σημαντικότερες - κατά την κρίση τους - περιοχές τού εγκεφάλου, εκεί δηλαδή που θεωρούν, ότι εδράζεται το ήθος και η συλλογική συνείδηση τού ανθρώπου. Η δεύτερη δέχεται ένα επί πλέον σφυροκόπημα από τις στρατηγικές επιλογές τού συστήματος: Άξονας αυτών τών στρατηγικών είναι η διάσπαση τής κοινωνίας μέσω τής εμπέδωσης παραταξιακών ιδεολογιών, κομματισμού, και ομαδοποιήσεως. Η εθνική και κοινωνική συνοχή είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού συστήματος. Από την εποχή τού αρχαίου ιπποδρόμου επιλέγονται πλείστα όσα τερτίπια, που εδράζονται σε ανθρώπινα χούγια, έλλειψη ουσιαστικής μορφώσεως, εμπέδωση στερεοτύπων και στενόμυαλες σχηματοποιήσεις με στόχο τον φατριασμό και την ανάλλωση στο αλληλοοφάγωμα.   
   Η προηγούμενη διαπίστωση δεν συνεπάγεται βεβαίως, ότι όλα τα μέλη μιας κοινωνίας έχουν ενιαία συμφέροντα. Οπωσδήποτε υφίστανται αντιθέσεις στούς κόλπους τών κοινωνιών. Όταν όμως ένας εθνικός - κοινωνικός σχηματισμός βάλλεται πολύπλευρα από έξωθεν δυνάμεις, οφείλει να προσπαθεί να αμβλύνει τις εσωτερικές αντιθέσεις και συγκρούσεις. Από την διαδικασία αυτή εξαιρούνται οι αχθοφόροι τού Μάτριξ, οι οποίοι ως σχετικά ολιγάριθμη μεοψηφία συνιστούν τα καρκινώματα σε μια κοινωνία. Ουδείς οργανισμός δύναται να επιβιώσει μακροπρόθεσμα, εφ' όσον τον αμφισβητούν καρκινικοί όγκοι. Βασική αρχή τής θεραπείας είναι όμως, να απομονωθούν τα σεσηπώτα τμήματα από τα μη σεσηπώτα. Άρα, μια κοινωνία χρειάζεται ένα ενεργό και αποτελεσματικό ανασοποιητικό σύστημα. Περί αυτού όμως θα γίνει αναφορά προσεχώς.

   Για ποιο λόγο όμως η οικονομιστική λογική που προβάλλεται δια στόματος Φίλη και γενικότερα η πρακτική συνθλήψεως κέντρων τού εγκεφάλου από το σύστημα δεν πρόκειται να αποτελέσει σωσίβιο στην πορεία τού άμεσαου επικείμενου κατακρημνίσματός του;




2. ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΑΓΡΙΟΧΗΝΑΣ ΣΥΝΕΠΑΓΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΝΗΓΩΝ

   Η αντίληψη, ότι οι κύριες εγκεφαλικές λειτουργίες εδράζονται πάντοτε και μόνον εντός τού εγκεφάλου είναι παρωχημένη. Πέρα από τον εγκέφαλο, κύτταρα, που επιτελούν άμεσες νοητικές λειτουργίες υπάρχουν και σε άλλα όργανα, όπως η καρδιά και τα έντερα. Η σύγχρονη έρευνα τών εγκεφαλικών διεργασιών έχει αποδείξει, ότι σημαντικά τμήματα τού εγκεφάλου έχουν ολογραφικό χαρακτήρα. Αυτό σημαίνει, ότι κάθε συστατική μονάδα εμπεριέχει σύνολη το λειτουργική βάση τού οργάνου. Πέραν αυτού, ο εγκέφαλος είναι συνδεδεμένος με περισσότερα δίκτυα, κατ' αναλογία τής συνδέσεως ενός υπολογιστού προς το διαδίκτυο. Ο άνθρωπος διαθέτει πέριξ τού κρανίου αισθητήρια όργανα προσλήψεως, για την πρόσληψη κυμμάτων σχετικά μεγάλου μήκους, που δεν είναι σε θέση να διαπερνούν το οστούν. Για λεπτότερα κύμματα υπάρχουν όργανα προσλήψεως και επεξεργασίας ευρισκόμενα εντός τού κρανίου. Επειδή αυτά δεν είναι αμέσως ορατά, δεν καθίσταται προφανής και η λειτουργία τους στις πλείστες τών περιπτώσεων συντελείται πέραν τής συνειδητής πρακτικής. Η σύγχρονη φυσική έχει καταδείξει, ότι στην βάση τής υπάρξεως υφίσταται δίπλα στην ύλη και την ενέργεια ένα τρίτο, σημαντικότερο τών δυο άλλων δεδομένο, που είναι η πληροφορία. Αυτή εδράζεται σε συγκεκριμένα πεδία, περί των οποίων υπάρχουν από πλευράς εξελίξεως τής φυσικής επιστήμης κάποιες γενικού χαρακτήρος επιγνώσεις. Συμφώνως προς κάποιους πολύ σημαντικούς επιστήμονες, όπως ο David Bohm, υπάρχει δίπλα στην φυσική τάξη πραγμάτων η οποία εκδηλώνεται άμεσα (explicite order), μια επί πλέον τάξη, η οποία ενώ επιδρά με αποτελέσματα στην σφαίρα τής ύπαρξής μας, δεν εκδηλώνεται αμέσως, αναγόμενη σε διαστάσεις πέραν τών εὐρέως τεσσάρων γνωστών (implicite order). Εκεί ανάγεται και η έδραση τής πληροφορίας. Το ζήτημα αυτό έχει ένα σημαντικό επιστημονικό υπόβαθρο, η εμβάθυνση στο οποίο  δεν είναι τής στιγμής. Μια περεταίρω πραγματεία θα γίνει στα πλαίσια τής ανάπτυξης τών παραθέσεων "Περί Αρχαϊκής Τέχνης". Αυτό όμως που μετράει στην συγκεκριμένη περίπτωση, είναι ότι: Η ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ. Η πληροφορία είναι δυνατόν να αποθηκεφθεί (σε σκληρούς δίσκους, εγκεφαλικά κέντρα, βιβλία, πολυμέσα κλπ.) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΕΙ. Αυτό εκφράζεται στην χριστανική πίστη από την Ευαγγελική ρήση, ότι "Το Πνεύμα πνέει όπου επιθυμεί αυτοβούλως".  Συνέπεια αυτής τής αλήθειας είναι η σοφή διαπίστωση "Δεν είναι η γνώση το Φως, αλλά το Φώς η Γνώση", η οποία παραπέμπει σε μια ζωντανή αλληλουχία των έσωθεν και έξωθεν τού ανθρώπου.  
  Χαρακτηριστική για τον τρόπο μεταβιβάσεως τής πληροφορίας είναι η κάτωθι αναφορά τού Δαρβίνου: Όταν αποβιβάστηκαν στην ακτή οι πρώτοι ισπανοί έποικοι στην Λατινική Αμερική, οι ιθαγενείς τούς αναγνώρισαν, καθώς και τις λέμβους τους, καθότι οι άνθρωποι και οι βάρκες ήταν γι αυτούς δεδομένα που γνώριζαν. Δεν μπόρεσαν όμως να αντιληφθούν τα πλοία τών ισπανών. Καθ'ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος επεξεργάζεται αισθητηριακές προσλήψεις στην βάση τής σύγκρισης περιγραμμάτων με μια βιβλιοθήκη προτύπων, που έχει αποθηκευμένη. Εάν κάποια πρόσληψη δεν αντιστοιχεί σε αποθηκευμένο πρότυπο, παρακάμπτεται, βάσει τής διαδικασία πού η γνωσιολογία καλεί "ἑπιλεκτική προσληψιμότητα". Όταν έφθασε όμως ο σαμάνος τής περιοχής στην ακτή, ως εθισμένος και εξασκημένος στην πρόσληψη τού ακατανόητου και αλλόκοτου, μπόρεσε να αντιληφθεί τις καραβέλες. Αφού είδε ο σαμάνος τα πλοία, μετά μπόρεσαν να τα δουν και οι άλλοι ιθαγενείς. Ο σαμάνος αναδόμησε το συλλογικό ασυνείδητο, βάσει τής αναδιάταξης τού πεδίου πληροφορίας.
  Βάσει τής αρχής τής διατηρήσεως τής πληροφορίας πέραν τών υποκειμενικών αποθηκευτικών δεδομένων, καθίσταται σαφές, ότι δεν είναι δυνατόν να απεμπολισθεί η εθνική αυτοσυνειδησία ενός εθνικού σχηματισμού με εξουσιαστικά τεχνάσματα. Αυτή μπορεί σε κάποιον βαθμό να απωθηθεί σε βαθύτερες περιοχές τού ψυχισμού. Με αυτήν την διαδικασία όμως υφίσταται συμπίεση, τουτέστιν φορτίζεται ενεργειακώς. Συνέπεια αυτής τής στατικής ασταθούς ισορροπίας, είναι η επάνοδος τής συνειδήσεως στο ψυχικό προσκήνειο να συμβεί μέσα σε συνθήκες εκρήξεως. Στην προκειμένη περίπτωση δυο δεδομένα επιτελούν αποφασιστικό ρόλο:

1. Ο δυναμισμός τής εν λόγω συνειδήσεως, όπως αυτός ενισχύεται και ωριμάζει στην πορεία τής ιστορίας. Αυτή η ωρίμανση τού δυναμισμού δεν αποτελεί αυθόρμητη διαδικασία, δεδομένου, ότι η παρέμβαση πατριωτικών δυνάμεων συντελείται επ' αυτού με ακραιφνή συνειδητότητα, συστηματικό τρόπο, αλλά και συχνά και με πρωτοφανή μαεστρία.
2. Ο δυναμισμός τού πυροδότη, που οδηγεί στην έκρηξη. ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΕΝΑ ΦΟΒΕΡΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΠΥΡΟΔΟΤΗ. Κάποιοι ευαίσθητοι άνθρωποι, διέγνωσαν εγκαίρως αυτήν την ιδιότητα τού Μακεδονικού.

  Το βαναυσότατη εφαρμογή βίας από αλλοδαπούς ανθρωποχασάπηδες της SEEBRIG, σε βάρος τών διαμαρτυρόμενων πολιτών, η οποία αγγίζει τα όρια τής εκ προ μελέτης απόπειρας μαζικής δολοφονίας εν είδη τζιχαντιστικής τρομοκρατίας, τόσο μπροστά στην Βουλή (τον υποτιθέμενο ναό τής δημοκρατίας, που στα εννέα χρόνια τής επιβολής τού μνημονείου έχει μετατραπεί σε σύμβολο εθνικής μειοδοσίας, και εξανδραποδισμού τών Ελλήνων) όσο και κατά την διάρκεια τής υπογραφής τού προσυμφώνου τής κατάπτυστης συμφωνίας στο Πισοδέρι, έρχεται σε κατά μέτωπον αναίρεση αυτού, που συμβολίζει η παραδείσια ειρήνη τού τοπίου στις Πρέσπες. Είναι εύλογο να αναρωτηθούν οι αναγιγνώσκοντες αυτό το κείμενο, σχετικά με το νόημα μιας αναφοράς στην λογική και την συμβολική διάσταση ενός τοπίου, στην φάση που διακυβεύεται η ουσία τής ύπαρξης μιας χώρας και ενός λαού. Πϊσω όμως από την σφαίρα τών φαινομένων καραδοκεί μια άλλη κεκαλυμμένη κοχλάζουσα διαστατική δεοντολογία, την οποία ο David Bohm ονόμασε "μη αμέσως εκδηλωνόμενη εμπλεκόμενη τάξη". Στην προκειμένη περίπτωση θα αποκαλούσα την έκφανσή της ως "θεία ευταξία τού τοπίου".
   Η διαισθητική πρόσληψη τών σαμάνων λαμβάνει αφετηρία από την Φύση. Οι οινοσκόποι στο παρελθόν, παρακολουθούσαν την πορεία τών πτηνών, όταν στάθμιζαν τα μελλούμενα. Και οι τυφλοί μάντεις, που έλαβαν το δώρημα να ψιλαφίζουν το ενσωματωμένο μέλλον μέσα στο παρελθόν, επισκοπούσαν το σκότος. Στο βιβλίο "Το Μυστικό τού Θεραπευτού" ("Das Geheimnis des Medizinmanns", εκδόσεις Rowohlt,  1996) αναφέρει η ερευνήτρια τού σαμανιστικού φαινομένου Δρ. Johanna Wagner την χαρακτηριστική διήγηση ενός σαμάνου στην Κένυα: "Μια συμμορία ληστών έκαψε το χωριό μας και απέσπασε το βιός τών χωρικών, δολοφονώντας απρόσκοπτα πολλούς από αυτούς. Ότι αυτοί σύντομα θα πέθαιναν, κατανόησα την επόμενη ημέρα, όταν κάθησα στην ακτή. Τα καβούρια είχαν πληθείνει υπέρμετρα σε βάρος τού υπόλοιπου βιτόπου. Μετά δυο ημέρες παρατήρησα δεκάδες από αυτά να επιπλέουν νεκρά στον αφρό. Επιστρέφοντας στην καλύβα μου είδα σε κάποια απόσταση ανερχόμενο ισχυρό καπνό. Πλησιάζοντας εκεί είδα κάποιους να καίνε τα πτώματα τών ληστών".
   Αυτό, που μπορεί να εκδηλώνεται ως άκρα ειρήνη σε μια λίμνη, μπορεί να σηματοδοτεί μια τρικυμία στα πεδία πληροφορίας.

  Με αυτήν την αναφορά δεν αποσκοπώ να θέσω υπό δοκιμασία την δική μου διαίσθηση. Κάθε διαίσθητική πρόσληψη εξ άλλου δεν λειτουργεί αποκομένα από την όλη κριτική συγκρότηση τού προσλαμβάνοντος, στα πλαία ενός ξεπεράσματος τής αυταπάτης τών αισθήσεων, που η φιλοσοφία ονόμασε "σχάση υποκειμένου και αντικειμένου". Η κβαντομηχανική απέδειξε πειραματικά, βάσει τής παραδοξότητος τού φαινομένου τής "κβαντικής συζεύξεως" (ή φαινομένου Άινσταϊν., Ποντόλσκυ, Ρόζεν) ότι οι αλληλουχίες στα πλαίσια τού μικροκόσμου είναι τελείως διαφορετικές, από ότι επισκοπεί η άμεση αντιληπτική μας πρόσληψη, όταν τα στοιχεία αυτά διέρχονται από το κατώφλι τού μεσοκόσμου. Στόχος μου είναι να ψιλαφήσω επί τού προκειμένου το συλλογικό ασυνείδητο σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα, όπως αυτό καταγράφηκε σχετικά με το υπό πραγματεία ζήτημα. Όπως απέδειξαν πειράματα σε μικρο/μακροεπίπεδο, ο χρόνος δεν υφίσταται ως σιδηρά πραγματικότης. Όταν είχα διαβάσει πριν από πολλά χρόνια το βιβλίο τού Ινδού σοφού "Shri Aurobindo" "Γιόγκα τής Ολοκληρωσης" (The Integral Yoga), μού είχε προκαλέσει τεράστια απορεία ο ισχυρισμός, ότι "μια καρδιά που αγαπά μπορεί να αλλάξει ακόμη και το παρελθόν. Το κάρμα παύει να υφίσταται, όταν επισκιάζεται από την Χάρη τής Καρδιάς". Για την λογική μου, αυτό ήταν τότε τκάτι τελείως ακατανόητο, παρά την ισχυρή εντύπωση εκτίμησης, που είχε επιφέρει στην κρίση μου η προβληματική του Airobindo. Μια προβληματική, που στήριξε ο εν λόγω σοφός και σε ενδελεχή μελέτη τής αρχαίας Ελληνικής Φιλοσοφίας. Ερχόμενος όμως στην συνέχεια σε επαφή με τα αποτελέσματα πειραμάτων, τα οποία διεξήγαγε ο μεγάλος φυσικός επιστήμων George Archibald Wheeler με την διέλευση φωτονίων, που προήρχοντο από μακρινούς γαλαξίες μέσω φυσικών διατάξεων πολύ μακράν κείμενων από την γη, που μοιάζουν προς την πειραματική διάταξη τής λεγομένης "διπλής σχισμής", κατανόησα, ότι η συνείδηση δύναται να μορφοποιήσει διαδικασίες εκ τών υστέρων, που έλαβαν χώρα στο παρελθόν. Μια ανάλογη διαδικασία εξ άλλου, έχει δημιουργήσει σημαντική αίσθηση στα πλαίσια τού δημοσίου διαλόγου, με το "φαινόμενο Μαντέλα", οι θιασώτες τού οποίου κάνουν χρήση ως επίδοξοι μαθητευόμενοι "μάγοι" κβαντομηχανικών δεδομένων (Επί αυτού τού θέματος θα αναφερθώ διεξοδικά προσεχώς).

  Παρακολουθώντας στο διδίκτυο τις φωτογραφίες από το αλισιβερίσι τού θλιβερού θιάσου δίπλα στις Πρέσπες εντύπωση μού προκάλεσε η αγνότητα τού ύδατος τών λιμνών, η οποία ερχόταν σε άμεση αισθητική, αλλά κυρίως συμβολική ρήξη με την αλισίβα, το σταχτόνερο τής παρακείμενης "πολιτικής" μπουγάδας. Οπότε συνειρμικά μετέβην σε έτερα παραδείσια ύδατα, πλησίον τής περιοχής άλλου τριεθνούς. Πρόκειται για το Δέλτα τού ποταμού Έβρου, όπως αυτό έχει καταγραφεί στην μνήμη μου από την προβολή τής κινηματογραφικής τανίας "Όλα Είναι Δρόμος" τού Παντελή Βούλγαρη, σε αίθουσα τέχνης στο Βερολίνο, κατά το έτος 1998, στην οποία παρευρέθηκε και απάντησε σε ερωτήσεις τών θεατών ο Δημιουργός αυτής τής ταινίας. Εκτιμώ, ότι η τανία αυτή πραγματεύεται καυτά δεδομένα τής εποχής με έξοχο εκφραστικό τρόπο, που θα χαρακτήριζα ως λυρικό μα ταυτοχρόνως σκληροτράχηλο ρεαλισμό. Ιδιαίτερη εντύπωση μού προκάλεσε εκείνο το επισόδειο τής σπονδυλωτής δραματουργίας πού τιτλοφορείται "Η Τελευταία Νανόχηνα". Ομολογουμένως αισθάνθηκα την όλη αφήγηση αυτού τού επισοδείου σαν γροθιά στο στομάχι. Η σκληρότητα τών δρώμενων ερχόταν σε πλήρη ρήξη με την άκρα ηρεμία και αρμονική διάταξη τού τοπίου, που εναγκάλιζε την ροή τών γεγονότων. Ακόμη περισσότερο κραυγαλέα ήταν η αντίφαση που δημιουργούσε στην προσληπτική μου διάθεση, η απόδοση τού συγκεκριμένου ρόλου από το Θανάση Βέγγο, που έμοιαζε να αναποδογυρίζει αυτά που εγώ θεωρούσα πάγιες εκφραστικέ σταθερές τού Ελληνικού κινηματογράφου...………..


ΕΠΙΜΗΚΥΝΣΗ ΛΕΜΕΕΕΕ καί ΣΥΓΧΡΟΝΗ" ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗΣ


Νίκος Σταθόπουλος
NAI, OI ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ΕΙΝΑΙ οι μεγαλύτερες πολιτικές πουτάνες όλων των εποχών!...ανήθικοι, αχρείοι, απατεώνες.....ΔΙΟΤΙ, όταν κερδίζεις εκλογές ουρλιάζοντας παθιασμένα ότι "η επιμήκυνση του χρέους είναι η κρεμάλα όπου θα κρεμαστούμε" και σήμερα ουρλιάζεις παθιασμένα ότι "η επιμήκυνση είναι θρίαμβος που μάς οδηγεί σε καθαρή έξοδο" είσαι ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΥΤΑΝΑ...
--

 
--H "ΣΥΓΧΡΟΝΗ" ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΗΣΗΣ....
Ποιο "ηθικό πλεονέκτημα", όταν κάθε διακήρυξη γίνεται με προμελετημένη αναίρεση; Η ζωή έχει καταδείξει ότι απλώς λένε ψέματα! 'Οταν ο δικός μας εθνικός ποιητής, ακόμα και στην "καρδιά" του εθνικού στοχασμού, προτάσσει την αλήθεια, αυτοί οι αχρείοι σαλτιμπάγκοι αποθεώνουν την "ηθική της απάτης"....
Από το 15, ένα διαρκές ψέμα, ένα εμετικό "είπα ξείπα". Και μια συνεχής "επικοινωνιακή καταιγίδα" εντελώς γκαιμπελική.Τι από όσα έχουν ε...παγγελθεί, έχουν τηρήσει;.ΤΙΠΟΤΑ! Και απλώς "ξεμπερδεύουν" με την αγυρτεία τους, μοντάροντας ένα κράμα από κυνισμό και αλχημεία. Ο ορισμός του αμετανόητου απατεώνα!
...ΟΧΙ, δεν είναι "συμβιβασμένοι" και "συγκυριακώς ατυχήσαντες" που απεγνωσμένα πάνε να σώσουν τα προσχήματα οι καημένοι..ΟΧΙ....είναι ώριμοι ΨΕΥΤΕΣ....
Αυτή η Αριστερά είναι ό, τι πιο κυνικό σε χυδαίο ψεύτη. Και σε ατομικό επίπεδο, στελέχη και φίλοι και οπαδοί, μια από τα ίδια. Χωρίς αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, είναι διαρκώς πρόθυμοι να αυτοδιαψεύδονται, να παίρνουν πίσω τα λόγια τους, χωρίς αίσθημα ντροπής. Χωρίς τσίπα και σοβαρότητα, μετέρχονται κάθε ανοησία και βρομιά προκειμένου να διασωθούν ακόμα και ως ψεύτες.
Αλλά η ηθική είναι πρωτίστως η ακεραιότητα και το φιλότιμο, είναι η "μπέσα" που δίνει στη σχέση κύρος και αξιοπιστία.
Μα ένας ψεύτης, ένας δίβουλος και ασπόνδυλος ρητορίσκος, πόση ηθική φέρει εντός του ως φορτίο πολιτισμού; Είναι ένας αήθης και ανήθικος παλιάτσος χωρίς ηθικά και πολιτιστικά έρμα. Αυτή η Αριστερά, του συνειδητού οργανωμένου ψεύδους και της "πρόθυμης" ατομικής ηθικής αυτοκαταρράκωσης, είναι ο κύριος αγωγός μιας ηθικής και πνευματικής οπισθοδρόμησης με άκρως επικίνδυνες συνέπειες προοπτικά για τη συλλογική κουλτούρα και συνείδηση.
Είναι μια ΒΑΘΙΑ ΑΝΗΘΙΚΗ πολιτική αντίληψη και στάση που έχει αφομοιώσει όλο τον πολιτικό επαρχιωτισμό σε μια συσκευασία ευρωπραγματισμού.
Αυτοί οι ανήθικοι εθελόδουλοι υπαλληλίσκοι(το απότοκο του παλιού αποσυνθεμένου "γραφειοκράτη") δηλητηριάζουν την παράδοση και τη συνείδησή μας, με τη βρομιά της ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΝΟΘΑΣ ΥΠΑΡΞΗΣ.
Αποδομημένοι οι ίδιοι, χωρίς αρχές και αξίες, "πραγματιστές" της αρπαχτής, μολύνουν την κοινωνία με το δόγμα "είμαι ψεύτης..ε και;...τίποτα δεν είναι ιερό, όλα επιτρέπονται..."...
ΑΗΔΙΑΣΤΙΚΟΙ ΜΙΚΡΟΠΡΕΠΕΙΣ ΨΕΥΤΕΣ...ποιο "ηθικό πλεονέκτημα" και "ανώτερα ιδανικά" και κουραφέξαλα;..ένας ολοκληρωμένος κόσμος ανηθικότητας και αναισχυντίας...








Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018

ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΛΑΞΗΣ..Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ..

Τώρα τελευταία,η μνήμη μου ταξιδεύει συνέχεια από το 2010 περίπου μέχρι σήμερα και ξανά.Τα συμπεράσματα για το τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια,αλλάζουν ως προς κάποιες λεπτομέρειες που προστίθενται,σαν τα τελευταία κομμάτια ενός παζλ.
Αυτό που κυριαρχεί στην σκέψη μου,είναι η αποδοχή και ενσωμάτωση της ήττας ως ενός λογικού αποτελέσματος τόσο σαν συλλογικό συνειδητό,όσο και σαν ενσυναίσθηση.Τα στερεότυπα έχουν αλλάξει,οι κώδικες το ίδιο,οι σταθερές έγιναν μεταβλητές.Και το κυριότερο,έγινε μια συστηματική-θεωρώ από την εποχή Σημίτη και έπειτα-απόπειρα βίαιου ξεριζώματος, της ιστορικής μνήμης,τωνπαραδόσεωνκαι όλα όσων κουβαλάει αυτός ο λαός στο διάβα του ανά τους αιώνες.
Έτσι ο μέσος πολίτης,βομβαρδίστηκε με συνεχή προπαγάνδα σχετικά με την καταγωγή του,την θρησκεία του,την ιστορική εθνοτική συνέχειά του.Η σύγχιση του μέσου ανθρώπου,είναι ο προθάλαμος εισαγωγής στο εργαστήριο μετατροπής του,στον μετανεωτερικό μαζάνθρωπο,χωρίς ιστορία,χωρίς δεσμούς με το παρελθόν,χωρίς ξεκάθαρο μέλλον,παρά μόνο ένα παρόν,ευμετάβλητο και ασταθές.
Στην χώρα αυτή επομένως,όσο και αν κάποιοι θα το θεωρήσουν συνωμοσιολογία,αληθεύει ότι άρχισε το πείραμα της μετάλλαξης.Η νωθρότητα και η ελευθεριότητα της μεταπολιτευσης.μετατράπηκε σε πολύ λίγα χρόνια σε έναν πανικό,σχετικό ακόμα και την επιβίωση.
Έτσι,μεταβλήθηκε η έννοια της κανονικότητας,όπου τα πάντα στρέφονται και τα πάντα καθορίζονται,από την περιστρεφόμενη φωτεινή μπάλα,των υπερεθνικών θεσμών,που πήραν και με την βούλα τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας.Το ομιχλώδες τοπίο γύρω από τους θεσμούς,έκανε τον νεοέλληνα,φοβικό,ανασφαλή και φυσικά πιο δύσπιστο από ποτέ.'Οταν μάλιστα,αυτοί στους οποίους στρέφεται για βοηθεια,είναι είτε ακραίες,είτε ιδεοληπτικές γκρούπες,τότε το φαινόμενο της περιχαράκωσης γύρω από το άτομό του και την οικογένειά του ολοκληρώνεται.Ο απόλυτος θρίαμβος του Θατσερικού μοντέλου.Το τέλος των κοινωνιών.Και ακόμα περισσότερο,η κοινωνική απαξία,όταν η σύγχρονη ορθοπολιτική διαννόηση,προτάσει το ατομικό δικαίωμα,πάνω από συνολικά δικαιώματα,κατακτημένα με μακροχρόνιους αγώνες και πολύ αίμα,
Όμως......Ακόμα και μετά από τόσα δεινά,ακόμα και στην κατάσταση του μετατραυματικού σοκ η της ριζωμένης κατάθλιψης, η συλλογική μνήμη ξυπνά,''η ατέλειωτη λιακάδα ενός υπέροχου μυαλού''(εξαιρετική ταινία με τον Τζιμ Κάρευ) του κάτοικου αυτής της ιστορικά και πολιτιστικά λαμπρής χώρας,αναδεικνύεται και εκείνο τα αρχετυπικό,αταβιστικό αίσθημα ελευθερίας ξαναβγαίνει στην επιφάνεια.
Δεν είναι ένα όνομα μιας ιστορικής περιοχής,δεν είναι καν απλά εθνικό θέμα.Δεν είναι τα προαπαιτούμενα του θανάτου,δεν είναι καν ο οικονομισμός που επιδιώκουν.Είναι το σύνολο,όλων αυτών που μας στερούν το οξυγόνο.Είναι εκείνη η αντίδραση,ως ανακλαστικό στην αρχή και συνειδητά κατόπιν,που ουδείς περιμένει από πτωχευμένους λαούς που,ξαφνικά ανακάλυψαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από την πενία τους:ένα πολιτισμό,με αξίες πανανθρώπινες,ξεχασμένες μέσα σε μπαούλα γεμάτα ναφθαλίνη,που όταν ξαναβγούν στην επιφάνεια,κονιορτοποιούν τις σύγχρονες,mede in Taiwn,δυτικού τύπου αξίες που πουλάνε στα lidl.
Είναι το γραμμένο στο γεννετικό κώδικα ΟΧΙ.
Μπροστά μας,μια νέα ευκαιρία ξεπήδησε.Ας μην την χάσουμε,δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε ξανά και άλλες.
Δεν είναι απλά η Μακεδονία,είναι η επιβίωση Αυτού του λαού σε Αυτήν την πατρίδα.Αποτέλεσμα εικόνας για ηττα

Η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ στο Τορίνο Οι ελίτ συζητούν στα μυστικά για την ανθρωπότητα .....

Ντομένικο Μόρο, συγγραφέας: Η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ στο Τορίνο Οι ελίτ συζητούν στα μυστικά για την ανθρωπότητα
Από την Πέμπτη 7 Ιουνίου ως την Κυριακή 10 Ιουνίου, διεξήχθη στο Τορίνο της Ιταλίας η άκρως μυστική συνάντηση της Λέσχης Μπίντελμπεργκ, μια από τις οργανώσεις των διεθνών ελίτ στην οποία συμμετέχουν πολλοί τραπεζίτες, υπουργοί, μάνατζερ και στελέχη πολυεθνικών, δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί. Η ομάδα συνεδριάζει συνήθως σε πολυτελή ξενοδοχεία πολλών αστέρων, συνήθως απροσπέλαστα για τους κοινούς θνητούς, σε πολλά σημεία του πλανήτη, και σπάνια στην Ευρώπη, ενώ μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια συναντάται στον Καναδά ή τις ΗΠΑ. Όλοι οι συμμετέχοντες υποχρεώνονται σε απόλυτη εχεμύθεια σχετικά με ό,τι συζητείται.
Στη φετινή συνάντηση πρόεδρος ήταν ο Ανρί ντε Καστρίς, πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού και διακομματικού Institut Montaigne με έδρα το Παρίσι. Μεταξύ των 131 συμμετεχόντων περιλαμβάνονται ο Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και νυν πρόεδρος της Goldman Sachs International, ο διευθύνων σύμβουλος της Shell Μπεν φαν Μπόιρντεν, η γενική διευθύντρια της UNESCO Οντρέ Αζουλέ, ο διοικητής της Τράπεζας της Αγγλίας Μάρκ Κάρνεϊ, η εκτελεστική πρόεδρος της Banco Santander Άνα Μποτίν, ο διευθυνων σύμβουλος της Ryanair Μάικλ Ο’Λίρι, ο ιρλανδός υπουργός Οικονομικών Πασκάλ Ντόνοχιου, η διευθύντρια του Εργαστηρίου Βιολογίας Βλαστοκυττάρων Έλενα Κατανέο, ο διευθυντής της εφημερίδας London Evening Standard και πρώην υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Τζορτζ Όζμπορν, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, ο διευθυντής της τουρκικής εφημερίδας Hurriyet Μουράτ Γετκίν, ο αντιπρόεδρος της τούρκικης κυβέρνησης Μεχμέτ Σιμσέκ, o πρώην Αμερικανός στρατηγός, πρώην αρχηγός της CIA, Ντέιβιντ Πετρέους, ο Χένρι Κίσινγκερ και πολλοί άλλοι.
Από την Ελλάδα συμμετείχαν ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, και ο διευθύνων σύμβουλος της τσιμεντοβιομηχανίας Τιτάν Δημήτρης Παπαλεξόπουλος.
Αναδημοσιεύσουμε παρακάτω, από την ιστοσελίδα contropiano.org, την συνέντευξη του Ντομένικο Μόρο, συγγραφέα του βιβλίου Λέσχη Μπίντελμπεργκ, οι άνθρωποι που διοικούν τον κόσμο, στον Σέρτζιο Καράρο  να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα περί τίνος πρόκειται η Λέσχη Μπίντελμπεργκ, ποιοι είναι οι σκοποί της και ιδιαίτερα ποιες οι συνέπειες από τις μυστικές συζητήσεις που διεξάγονται στις συναντήσεις. Με μια προειδοποίηση: οι περίεργοι θα βρουν χρήσιμες πληροφορίες, οι συνωμοσιολόγοι θα απογοητευτούν. Το να γνωρίζεις τον εχθρό σημαίνει και να μαθαίνεις αυτό που πραγματικά είναι.
Συνέντευξη στον Σέρτζιο Καράρο
Στο Τορίνο βρέθηκε η Λέσχη Μπίντελμπεργκ. Κατά τη γνώμη σου ποια ήταν η ατζέντα της συνάντησης; Λέγεται ότι μίλησαν για τον λαϊκισμό. Όμως αυτή είναι η βασική στόχευση των «ισχυρών» φιλοξενουμένων;
Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της Λέσχης Μπίντελμπεργκ είναι η απόλυτη εχεμύθεια πάνω στα θέματα που συζητούνται. Πράγματι, στις ετήσιες συναντήσεις τους δεν παρευρίσκονται δημοσιογράφοι, εκτός από όσους έχουν κληθεί να παρακολουθήσουν ή να τοποθετηθούν σε κάποιο ζήτημα, πάντα δεσμευμένοι να σεβαστούν την μυστικότητα. Η δέσμευση αυτή είναι προαπαιτούμενο για να μπορούν οι καλεσμένοι να εκφράσουν ελεύθερα τις απόψεις τους. Στην πραγματικότητα επιτρέπει στους παράγοντες των ελίτ να εκφράσουν απόψεις και γνώμες σύμφωνες με τα συμφέροντα τους, χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να τις παρουσιάσουν πιο «εύπεπτες» στην κοινή γνώμη.
Συγκεκριμένα, τα θέματα των συναντήσεων είναι πολλά και εκτείνονται από τις διεθνείς πολιτικές σχέσεις μέχρι τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα. Μέση Ανατολή, Κίνα, πυρηνικά όπλα, κυβερνο-ασφάλεια, παγκοσμιοποίηση, ΝΑΤΟ, συμφωνίες για τα πυρηνικά, ανεργία, είναι μερικά από όσα συζητήθηκαν στις τελευταίες συναντήσεις Η Ε.Ε. σε κάθε περίπτωση, είναι ένα από τα πιο αγαπημένα τους θέματα. Ακόμη και αν τα περιεχόμενα κρατούνται μυστικά, τα θέματα συζήτησης είναι εκ των προτέρων γνωστά, μέσα από την ιστοσελίδα της Λέσχης.
Όσον αφορά τη συνάντηση του 2018 στο Τορίνο, «Ο λαϊκισμός στην Ευρώπη» ήταν το πρώτο θέμα του προγράμματος. Ίσως δεν είναι απλή σύμπτωση το ότι η ετήσια συνάντηση του Μπίντελμπεργκ θα ασχοληθεί με το θέμα αυτό στη χώρα όπου, για πρώτη φορά στη Δυτική Ευρώπη, σχηματίστηκε λαϊκιστική κυβέρνηση. Ήδη από τη συνάντηση του 2017 στο Τσαντίλι των ΗΠΑ, ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν ήταν «Γιατί διογκώνεται ο λαϊκισμός;».
Ας μην μας εκπλήσσει το ενδιαφέρον της Λέσχης Μπίντελμπεργκ για τον λαϊκισμό. Πράγματι ο λαϊκισμός, και η ανάδειξη τρίτων και τέταρτων δυνάμεων που στέκονται κριτικά απέναντι στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, είναι το αποτέλεσμα των πολιτικών λιτότητας και του ευρώ – επιλογές και οι δύο των οικονομικών ελίτ. Πάνω απ’ όλα, ο λαϊκισμός συνιστά έναν παράγοντα ρήξης του διπολισμού και του δικομματισμού –που στηρίζεται στο ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και το ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα–, που εξασφάλισε την κυβερνησιμότητα σύμφωνα με τα συμφέροντα των οικονομικών ελίτ ως τα σήμερα. Τέλος το γεγονός ότι μια λαϊκιστική κυβέρνηση σχηματίστηκε στην Ιταλία, έχει ιστορική σημασία, επειδή η Ιταλία ανήκει στον περιορισμένο κύκλο των «κεντρικών» χωρών της καπιταλιστικής οικονομίας-κόσμος.
Πώς γίνεται κανείς μέλος της Λέσχης Μπίντελμπεργκ; Η επιλογή των προς ένταξη μελών βασίζεται σε συγκεκριμένα κριτήρια ή σε μεταβλητές;
Πρέπει να διαχωρίσουμε όσους είναι μόνιμα μέλη της ηγετικής ομάδας της Μπίντελμπεργκ από όσους προσκαλούνται στις συναντήσεις. Οι πρώτοι είναι περίπου 30 και ανήκουν αποκλειστικά στις χώρες της Ατλαντικής Συμμαχίας, το ΝΑΤΟ (ΗΠΑ, Καναδάς, Δυτική Ευρώπη), που εξάλλου είναι οι ιστορικά «κεντρικές» χώρες της παγκόσμιας οικονομίας. Είναι καθορισμένο το ποσοστό συμμετοχής από κάθε χώρα. Πρόκειται για παράγοντες της οικονομικής ελίτ, ιδιοκτήτες ή κορυφαία στελέχη πολυεθνικών βιομηχανικών εταιριών ή μεγάλων διεθνών χρηματοοικονομικών ιδρυμάτων, ή διανοούμενοι παγκοσμίου κύρους.
Στις ετήσιες συναντήσεις συμμετέχουν γύρω στα 130 άτομα, που σχεδόν πάντα προέρχονται από τις χώρες της Ατλαντικής Συμμαχίας. Υπερτερούν οι Αγγλοσάξωνες, οι Βορειοαμερικανοί και οι Βρετανοί, ενώ πολλοί είναι οι Ιταλοί και οι Γάλλοι. Εκτός από τους εκπροσώπους των οικονομικών και πνευματικών ελίτ, υπάρχουν και οι εκπρόσωποι των πολιτικών και κρατικών ελίτ, που προφανώς δεν συμμετέχουν στην ηγετική ομάδα. Γενικά πρόκειται για πρωθυπουργούς και υπουργούς οικονομικών, αλλά υπάρχουν και υψηλόβαθμα στελέχη κεντρικών τραπεζών και υπερεθνικών οργανισμών, σαν την ευρωπαϊκή Κομισιόν, την ΕΚΤ, το ΝΑΤΟ, την Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ.
Συχνά ένας πολιτικός παράγοντας, προτού αναλάβει μια σημαντική κυβερνητική θέση, καλείται στη συνάντηση της Μπίντελμπεργκ, όπως συνέβη στην περίπτωση του Ενρίκο Λέτα (ΣτΜ: πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας).Πρέπει να υπογραμμίσουμε τη συμμετοχή παραγόντων από τον χώρο των επικοινωνιών, όχι μόνο δημοσιογράφων, αλλά και ιδιοκτητών τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων. Από τους συμμετέχοντες μερικοί πηγαίνουν συχνά (π.χ. τα τελευταία χρόνια από την Ιταλία οι Τζον Έλκαν –ΣτΜ: διάδοχος του Ανιέλι στη FIAT– και Λίλι Γκρούμπερ, δημοσιογράφος, πρώην πολιτικός) αλλά συνήθως είναι διαφορετικοί σε κάθε συνάντηση.
«Η Λέσχη Μπίντελμπεργκ είναι μια από τις οργανώσεις των δυτικών οικονομικών ελίτ, που εκπροσωπούν το ανώτερο στρώμα του κεφαλαίου, το διεθνικό και κοσμοπολιτικό δηλαδή. Η οργάνωση αυτή συζητά και καθορίζει τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων των δυτικών κοινωνιών, από την πλευρά του κεφαλαίου»
Υπάρχει αλληλοκάλυψη ανάμεσα στη Λέσχη Μπίντελμπεργκ και άλλες παρόμοιες δομές, όπως π.χ. η Τριμερής Επιτροπή ή το Ινστιτούτο Bruegel, ή καθεμία από αυτές αναφέρονται σε διαφορετικά συμφέροντα και ομάδες;
Η Τριμερής Επιτροπή είναι κόρη της Λέσχης Μπίντελμπεργκ, επειδή ιδρύθηκε το 1973 από ορισμένα σημαντικά μέλη της Μπίντελμπεργκ, τους Τζιάνι Ανιέλι, Ντέιβιντ Ροκφέλερ και Χένρι Κίσινγκερ. Η βασική διαφορά με την Μπίντελμπεργκ συνίσταται στο ότι δεν συμμετέχουν σε αυτή μόνο οι ατλαντικές χώρες. Σκοπός της δημιουργίας της Τριμερούς είναι η διεύρυνση της συμμετοχής με την τρίτη συνιστώσα της καπιταλιστικής τριάδας, την Ιαπωνία, η βαρύτητα της οποίας στην παγκόσμια οικονομία ήταν αναγνωρισμένη τότε που ιδρύθηκε η Επιτροπή.
Ουσιαστικά, σε μια οικονομία όλο και πιο αλληλοεξαρτώμενη, οι λευκές και ατλαντικές ελίτ αντιλήφθηκαν την αναγκαιότητα συμμετοχής σε ορισμένες συζητήσεις και των εκτός Ευρώπης ελίτ . Με τον καιρό προστέθηκαν συμμετέχοντες από τη Νότια Κορέα και άλλες αναπτυσσόμενες ασιατικές χώρες, της Κίνας συμπεριλαμβανόμενης. Άλλη διαφορά είναι η μη μυστικότητα στις συζητήσεις. Όχι πάντα, ωστόσο συχνά, παρατηρείται αλληλοεπικάλυψη ρόλων και συμμετοχών ανάμεσα στην Τριμερή και την Μπίντελμπεργκ. Για παράδειγμα, εκτός από την περίπτωση του Τζιάνι Ανιέλι παλιότερα, πρόσφατα είχαμε και την περίπτωση του Μάριο Μόντι που είχε οριστεί στην ηγεσία και των δύο οργανώσεων.
Όπως καταλαβαίνεις, μόλις αναφερθεί κανείς στη Λέσχη Μπίντελμπεργκ, έρχονται στο νου διάφορα αφηγήματα, άλλα ευφάνταστα και άλλα όχι. Εσύ έχεις γράψει και σχετικό βιβλίο. Πώς θα περιέγραφες τη Λέσχη Μπίντελμπεργκ;
Η μυστικότητα των συζητήσεων ευνόησε τη διάδοση μιας μυθολογίας σχετικά με την Μπίντελμπεργκ, οι τύχες της οποίας έχουν τις ρίζες τους στη λογική της συνομωσίας προκειμένου να ερμηνευτεί ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Για να συνεννοηθούμε, συνομωσίες υπάρχουν, αλλά δεν είναι αυτές που καθορίζουν τις παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις, ενώ είναι οι δεύτερες –οι παραγωγικές και κοινωνικές σχέσεις– που επιτρέπουν ή αναχαιτίζουν την έκβαση των συνομωσιών. Η Λέσχη Μπίντελμπεργκ δεν είναι αυτή που κινεί τα νήματα του δυτικού κόσμου.
Η Λέσχη Μπίντελμπεργκ είναι μια από τις οργανώσεις των δυτικών οικονομικών ελίτ, που εκπροσωπούν το ανώτερο στρώμα του κεφαλαίου, το διεθνικό και κοσμοπολιτικό δηλαδή. Η οργάνωση αυτή συζητά και καθορίζει τις γενικές κατευθυντήριες γραμμές για την αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων των δυτικών κοινωνιών, από την πλευρά του κεφαλαίου. Η πιο σημαντική ίσως πλευρά της Μπίντελμπεργκ είναι πως συγκεντρώνει και φέρνει σε επαφή τους οικονομικούς παράγοντες του κεφαλαίου με τους πολιτικούς και πνευματικούς παράγοντες (και τα στελέχη της τέταρτης εξουσίας των ΜΜΕ), με άλλα λόγια, για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του Μαρξ, συνδέει την οικονομική δομή με το ιδεολογικό (πολιτικό, πολιτισμικό και επικοινωνιακό) εποικοδόμημα.
Ακριβώς σαν παράδειγμα της ικανότητας της Λέσχης Μπίντελμπεργκ να χαράξει τις κατευθυντήριες γραμμές που προχωρούν πολύ πέρα από τη συγκυρία, αξίζει τον κόπο να αναφέρουμε ότι στη Σύσκεψη του Μπούξτον το 1958 έγιναν συζητήσεις πάνω στο ενδεχόμενο ενός κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος σαν εργαλείο παγίδευσης-δέσμευσης των κοινοβουλίων και επιρροής της δημόσιας πολιτικής – αυτό αναφέρεται σε αποκρυπτογραφημένο μήνυμα από τα Wikileaks
Οι Έλληνες της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ
Αλογοσκούφης Γεώργιος (2005, 2006, 2007, 2008, 2009), υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Μέλος του Κοινοβουλίου.
Αράπογλου Τάκης (2009), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας.
Αργυρός Στυλιανός (1993), πρόεδρος των Ελλήνων Βιομηχάνων.
Αρσένης Γεράσιμος (1994), υπουργός Αμύνης.
Βαρβιτσιώτης Θωμάς (2008), συνιδρυτής και πρόεδρος στην V+O Communication.
Βερεμής Θάνος (1993, 1999), καθηγητής πολιτικής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, πρόεδρος τού ΕΛΙΑΜΕΠ (Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής).
Βώκος Θεμιστοκλής (1993), επιχειρηματίας, πρόεδρος της Seatrade Organisation.
Δαυίδ Γεώργιος (1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2010, 2011, 2012), πρόεδρος της Coca -Cola 3Ε (είναι ισόβιο μέλος της Λέσχης).
Διαμαντούρος Νικηφόρος (2000), εθνικός διαμεσολαβητής.
Διαμαντοπούλου Άννα (2004, 2005, 2007, 2008, 2009), πρώην Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τις κοινωνικές υποθέσεις, μέλος του Κοινοβουλίου.
Ζαννιάς Γιώργος (2014), πρόεδρος του ΔΣ της Εθνικής Τράπεζας.
Καραμανλής Κώστας (1998), πρόεδρος της Ν.Δ. και μετέπειτα πρωθυπουργός.
Καρράς Κώνσταντινος (1993, 1994, 1995, 1996, 1997), διευθυντής επιχειρήσεων, εφοπλιστής.
Κρανιδιώτης Γιάννος (1997, 1999), αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών.
Κουλουμπής Θεόδωρος (1995), πρόεδρος στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
Κυριακόπουλος Οδυσσέας (2009, 2013). Πρόεδρος και μέλος τού συμβουλίου των θυγατρικών εταιριών τού S&B Group.
Κωστόπουλος Ιωάννης (1993), πρόεδρος στην Τράπεζα Πίστεως.
Λιβανός Γεώργιος (1993), εφοπλιστής και πλοιοκτήτης.
Λογοθέτης Γιώργος (2016), πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Libra Group
Μάνος Στέφανος (1993, 2001), υπουργός Οικονομικών, μέλος του Ελληνικού Κοινοβουλίου και πρώην υπουργός Εθνικής Οικονομίας.
Μητσοτάκη Αλεξάνδρα (2014), πρόεδρος της Action Aid Hellas
Μητσοτάκης Κυριάκος (2016, 2018), πρόεδρος της Ν.Δ.
Μητσοτάκης Κωνσταντίνος (1993), πρωθυπουργός.
Μπακογιάννη Ντόρα (2003, 2009), Δήμαρχος Αθηναίων, υπουργός Εξωτερικών.
Πάγκαλος Θεόδωρος (1993, 1996), υπουργός Εξωτερικών.
Παντελίδης Λεωνίδας (2004), πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα.
Παπαθανασίου Ιωάννης (2009), υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών.
Παπακωνσταντίνου Γεώργιος (2010, 2011, 2012), υπουργός Οικονομίας.
Παπακωνσταντίνου Μιχαήλ (1993), υπουργός Εξωτερικών.
Παπαλεξόπουλος Δημήτριος (1993, 2008, 2009, 2015, 2016, 2017, 2018), διευθύνων σύμβουλος στην εταιρεία ΤΙΤΑΝ Τσιμέντα Α.Ε.
Παπανδρέου Γεώργιος (1995, 1998, 2000, 2005), υπουργός Εξωτερικών, πρόεδρος ΠΑΣΟΚ και μετέπειτα πρωθυπουργός
Παπαχελάς Αλέξης (2002, 2008, 2009, 2013, 2017), διευθυντής στην Καθημερινή.
Περατικός Μιχαήλ (1993), εφοπλιστής, πρόεδρος στην Pegasus Ocean Services.
Πικραμένος Παναγιώτης (2015), πρώην υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας
Στουρνάρας Ιωάννης (2009), διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας
Τσουκάλης Λουκάς (2003, 2006, 2009, 2010, 2011, 2012, 2014, 2015), πρόεδρος τού ΕΛΙΑΜΕΠ
Χαρδούβελης Γκίκας (2011), πρώην διευθυντής του οικονομικού γραφείου των πρωθυπουργών Κ. Σημίτη και Λ. Παπαδήμου, πρώην υπουργός Οικονομικών.
Ανάρτηση από: https://www.e-dromos.gr

Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018

ΣΑΝ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΑ....

Σαν από καιρό σχεδιασμένα…


Κάποτε, πριν από πολλές δεκαετίες, στα πλαίσια κάποιων ερευνών που έκανα λόγω σπουδών (σε ξένο πανεπιστήμιο), είχαν πέσει στα χέρια μου παλιά απόρρητα διαβαθμισμένα έγγραφα του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, που είχαν «ανοίξει» πρόσφατα, και με βάση τα οποία υπήρχε από τη δεκαετία του ‘50 σχέδιο (επί χάρτου) των Αμερικανών για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, ανεξαρτητοποίηση της Δ. Θράκης, και πρόσβαση της Γιουγκοσλαβίας στον Θερμαϊκό, με κοινή χρήση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης στο οποίο θα δημιουργούνταν μεγάλη ελεύθερη εμπορική ζώνη.




Η δε Θεσσαλονίκη προορίζονταν για μια πολυεθνική, πολυπολιτισμική, εμπορική (και όχι μόνο) πρωτεύουσα των κάτω Βαλκανίων.
Μιλάω για εποχή ψυχρού πολέμου, πολύ πιο πριν από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, και πολύ πιο πριν από ΑΟΖ κλπ...

Απ’ ότι κατάλαβα, τα σχέδια αυτά δεν ευοδώθηκαν ποτέ, και παρέμειναν απλά σχέδια,  λόγω άλλων προτεραιοτήτων, και κυρίως λόγω της ιδιόρρυθμης και απρόβλεπτης φύσης του Ανδρέα, που μπορεί να τον «έφεραν οι Αμερικάνοι», όπως λένε κάποιοι, αλλά στην πορεία αποδείχθηκε ότι κάθε άλλο παρά τσιράκι τους ήταν.
Έτσι, ανέκαθεν πίστευα πως τα σχέδια αυτά μπήκαν στις καλένδες, μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες και να βρεθεί κάποιος πρόθυμος (πέρα από χρήσιμος) ηλίθιος για να τα φέρει σε πέρας. Αν αυτό σας θυμίζει κάποιον σημερινό, είστε κακοπροαίρετοι, μπορεί και χιτλερικοί (όπως θα ‘λεγε κι ο Κοντονής, που κάποτε δίκασε τον Κλίντον στην κάτω Πλατεία, παρέα με τον Καζάκο)…
Όλα αυτά λοιπόν τα είχα πάντα στην άκρη του μυαλού μου, πεπεισμένος ότι αργά ή γρήγορα, ότι και να γίνει, τα σχέδια αυτά θα υλοποιηθούν, αφού οι ΗΠΑ κάνουν κουμάντο.
Στην πορεία κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, βομβαρδίστηκε η Σερβία, γίνανε του κόσμου οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη και στη γειτονιά μας, μεσολάβησαν πόλεμοι στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, και αλλού…  έπεσε ο Σαντάμ, έπεσε  ο Καντάφι, ενώ τελευταία είδαμε και την αραβική άνοιξη που άλλαξε άρδην την γεωπολιτική κατάσταση στη Μ. Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, αλλά και τη θρησκευτική-δημογραφική στην Ευρώπη.
Έτσι, το 2009, επί παχέων αγελάδων και επίπλαστης ευμάρειας, με τον λαό να  σκέφτεται μόνο τα σχήματα στα κωλάδικα, και τα ΧΑΜΕΡ, ο ΓΑΠ έγινε  πρωθυπουργός, και όλα ήταν έτοιμα…
Μόνο που μεσολάβησε ένας αστάθμητος παράγοντας: Η παγκόσμια οικονομική κρίση, που δεν είχε προβλεφθεί, και που άλλαξε άρδην ξανά μανά τα πάντα όλα, ειδικά στη χώρα μας.
Οι προτεραιότητες ήταν πλέον άλλες, και η όποια προσέγγιση που είχε ξεκινήσει δειλά δειλά με την Τουρκία μπήκε στις καλένδες.
Μέχρι που ήρθε στην εξουσία ο Αλέξης και το τσούρμο του, πάθαμε ότι πάθαμε, και με το σκεπτικό ότι ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, μέσα στον καθημερινό ορυμαγδό οικονομικής ανέχειας, απώλειας εθνικής κυριαρχίας, αθρόας λαθρομετανάστευσης, εγκληματικότητας, ανεργίας, κλπ κλπ, ήρθε η ώρα να ευοδωθεί το σχέδιο περί σμίκρυνσης της Ελλάδας, αναγνώρισης της «Μακεδονίας», και άρα και όλων των υπολοίπων (σιγά σιγά) που λέγαμε. Εξάλλου, με τόσα και τόσα στο κεφάλι μας, τι είναι ένα τούβλο ακόμη; Ποιος πολίτης θα έχει κουράγιο να αντιδράσει, όταν οι συντάξεις έγιναν σομαλικού επιπέδου, και οι μισθοί 751 ευρώ ο ανώτερος; Με το μακεδονικό και με τους τσάμηδες θα ασχολούμαστε; Εδώ κοντεύουν να μας φέρουν τον Ντεγκρέτσια οι συριζαίοι… (διότι ο Προκόπης, λένε, αριστερίζει)!
Βέβαια, στην πορεία που λέγαμε άλλαξε και η πολιτική της Τουρκίας σε σχέση με την Αμερική, οπότε στο ζήτημα της συνεκμετάλλευσης, αυτό δεν θα γίνει κοινή συναινέσει, με λουλούδια και χορούς των μπουτούδων στο Καστελόριζο, αλλά μάλλον με τσαμπουκά, αφού όπως όλα δείχνουν κατά κει το πάνε οι Τούρκοι, με τους οποίους ο Αλέξης θα ρίσκαρε… το θυμόσαστε;.
Που θέλω να καταλήξω;
Ότι κατά βάθος έχουν δίκιο οι συνωμοσιολόγοι. Πιόνια ήμασταν και πιόνια θα είμαστε.
Και αν μερικές φορές τα διάφορα σκοτεινά σχέδια των «κυρίαρχων» δεν υλοποιούνται, εξαιτίας μιας απρόβλεπτης χαρισματικής προσωπικότητας, ή κάποιου άλλου τυχαίου παράγοντα, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το όπλο μπαίνει παρά πόδα, και ότι είναι να γίνει απλά αναβάλλεται για αργότερα… όταν δηλαδή ωριμάσουν εκ νέου οι συνθήκες.
Και τις περισσότερες φορές, ότι και να λένε οι χαρισματικοί πολιτικοί, όσο και να παλεύουν (βλ. Σαμαράς), σε κάποια ζητήματα ο λαός είναι αυτός που πουλάει τη χώρα, νέτα σκέτα και χωρίς να το καταλάβει.
Εκλέγοντας δηλαδή νενέκους για να τον … σώσουν.
Έτσι και εμείς Σύριζα θέλαμε και Σύριζα λάβαμε (για τον ΕΝΦΙΑ και την ΕΡΤ παρακαλώ)… με τον  Αλέξη να είναι τώρα ο αγαπημένος των Αμερικανών πρώην «φονιάδων των λαώνε» (sic), και χαϊδεμένο παιδί των «ναζί του Βερολίνου», που λέει κι ο Τράγκας, και τώρα κινδυνεύουμε να κοιμηθούμε Έλληνες και να ξυπνήσουμε … Νοτιομακεδόνες.
Πάλι καλά να λέμε βέβαια… διότι αν όλα συνεχίσουν ως έχουν, χωρίς ουσιαστικές και θεσμικές αντιδράσεις, τώρα που πήραν φόρα οι Κοτζιάδες, βλέπω και τους Κερκυραίους να ξυπνάνε  καμιά μέρα Τσάμηδες… ή τους Πελοποννήσιους … Βορειοαιγύπτιους!
Εκτός κι αν μας σώσουν τελευταία στιγμή ο Πάντζας με τον Μπάνο…

Strange Attractor

Ο γεωπολιτικός ρόλος Ελλάδας και Σκοπίων στο μεταλλαγμένο ΝΑΤΟ

Ο γεωπολιτικός ρόλος Ελλάδας και Σκοπίων στο μεταλλαγμένο ΝΑΤΟ



Η λέξη κλειδί για την ερμηνεία του σημερινού κόσμου είναι η λέξη «πολυπολικότητα» (multipolarity). Το διεθνές σύστημα είναι εδώ και καιρό πολυπολικό και η πραγματικότητα αυτή γίνεται με ταχύτατους ρυθμούς αποδεκτή ακόμη και από τους τελευταίους λατρευτές της α-πολικότητας (non polarity), που υποτίθεται ότι είχε επιβάλλει η περιβόητη (και απροσδιόριστη) παγκοσμιοποίηση. Η παγκοσμιοποίηση αποτελούσε ένα ενιαίο διαλεκτικό μέγεθος με μια ανορθολογική ανάγνωση της ισχύος των ΗΠΑ και τη φαντασιακή μονοπολικότητα (unipolarity) του διεθνούς συστήματος που προέκυπτε από αυτήν.
Έτσι λοιπόν, σε έναν πολυπολικό κόσμο οι ΗΠΑ δεν χρειάζονται κατ’ ανάγκην συμπαγείς γεωπολιτικές δομές, οι οποίες θα στρέφονται εναντίον ενός κύριου αντιπάλου, όπως φιλοδοξούσε να λειτουργήσει το ΝΑΤΟ στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Τώρα, ο πρωταρχικός ρόλος του ΝΑΤΟ είναι να αποτελέσει τον ζωτικό χώρο των ΗΠΑ στην Ευρασία.
Άλλωστε, η ανάπτυξη ιδιόρρυθμων πολεμικών μεθοδολογιών, όπως είναι ο υβριδικός πόλεμος (hybrid warfare), που κινούνται στη γκρίζα ζώνη μεταξύ ειρήνης και πολέμου, καθιστούν, εν μέρει, αναχρονιστικές τις διαδικασίες συλλογικής Άμυνας της Συμμαχίας. Έτσι, οι ΗΠΑ φαίνεται πως αναπτύσσουν μια αυτονομημένη από το ΝΑΤΟ δομή αποτροπής και προβολής ισχύος έναντι της Ρωσίας, με τη συνεργασία επιλεγμένων χωρών, όπως είναι η Πολωνία, χωρίς να πολυβασίζονται πλέον στη συλλογική λειτουργία της Συμμαχίας.
Στο πλαίσιο, λοιπόν, αυτού του νέου ρόλου του ΝΑΤΟ για την αμερικανική στρατηγική, οι αντιπαλότητες μεταξύ των μελών του, οι φόβοι του ενός για τον άλλον, τα διαφιλονικούμενα σύνορα και οι ανταγωνισμοί των εθνικών ταυτοτήτων είναι κάτι το θετικό και όχι αρνητικό. Και αυτό γιατί επιτρέπουν στις ΗΠΑ να λειτουργήσουν ρυθμιστικά με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε η Μεγάλη Βρετανία στο λεγόμενο βεστφαλιανό ευρωπαϊκό σύστημα, που προέκυψε μετά τη Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πυρήνας της αγγλικής στρατηγικής ήταν η εκμετάλλευση προς όφελός της των ανταγωνισμών μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών που συμπυκνώνεται στη φράση «διαίρει και βασίλευε» (divide and rule).
Η διαχρονική αξία του “διαίρει και βασίλευε”
Έτσι λοιπόν και το νέο ΝΑΤΟ, περιχαρακώνει τα μέλη του σε ένα πλαίσιο, το οποίο αφενός μεν τα «προστατεύει» από την επίδραση εξωτερικών δυνάμεων, με προεξάρχουσα τη Ρωσία, αφετέρου δε μεγιστοποιεί τον ρυθμιστικό ρόλο των ΗΠΑ εντός αυτού. Ο αμερικανικός ρόλος βασίζεται στο ότι τα μέλη της Συμμαχίας έχουν ανταγωνισμούς, φοβίες, ανασφάλειες και εχθρότητες. Έτσι αποκτά νόημα.
Επιπροσθέτως, σε ένα πολυπολικό σύστημα, η «παλαιά φρουρά», δηλαδή οι υπάρχουσες μεγάλες και μεσαίες δυνάμεις, έχουν κάθε συμφέρον να διατηρούν διαιρεμένες τις μικρότερες χώρες. Έτσι ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες να προκύψουν μεταξύ των μεταξύ των μικρότερων χωρών γεωπολιτικές συσσωματώσεις μέσω στιβαρών και μακρόπνοων συμμαχιών και συνεργασιών, που θα περιόριζαν αναπόφευκτα το ρόλο των μεγαλύτερων δυνάμεων.
Ας σκεφτούμε για παράδειγμα, το ζήτημα της διαχείρισης από πλευράς της Δύσης μιας από τις μεγαλύτερες γεωπολιτικές προκλήσεις των επόμενων ετών, αυτό της One Belt One Road, δηλαδή του «Νέου Δρόμου του Μεταξιού» που προωθεί η Κίνα. Ένα αποδομημένο βαλκανικό σύστημα, με αδύναμες, ανασφαλείς και εχθρικές μεταξύ τους χώρες δύσκολα θα μπορέσει να επιτύχει τον απαιτούμενο βαθμό συνεργιών, ώστε να επιτρέψει τη δημιουργία των υποδομών που απαιτεί ο Νέος Δρόμος του Μεταξιού, αν η Δύση κρίνει σκόπιμο να φρενάρει τη διείσδυση της Κίνας στην Ευρώπη. Από την άλλη, αν η Δύση θεωρήσει ότι πρέπει να προχωρήσει αυτός ο Δρόμος, αυτό θα γίνει με τους όρους των ισχυρών δυτικών χωρών που θα επιβάλλουν την πολιτική τους στα αποδυναμωμένα βαλκανικά κράτη.
Άρα, είναι καλύτερο για τις ηγεμονικές-ρυθμιστικές δυνάμεις, μεγάλες και μεσαίες, η γεωπολιτική τους βάση, δηλαδή οι μικρότερες χώρες να διατηρούν εχθρικές σχέσεις μεταξύ τους. Είναι καλύτερο για τις ηγεμονικές δυνάμεις οι μικρότερες χώρες να έχουν όσο το δυνατόν λιγότερη συνοχή και συνακόλουθη αίσθηση εθνικής ασφάλειας και αυτοπεποίθησης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάπτυξη πολιτικών που πιθανώς θα έθιγαν τα συμφέροντα και τις στοχεύσεις των μεγαλύτερων δυνάμεων.
Βάση έδρασης της εθνικής ασφάλειας και αυτοπεποίθησης είναι η εθνική ταυτότητα. Στο πλαίσιο αυτό, όπως πληρέστατα τεκμηριώνει στα άρθρο του στο SLpress «Γερμανική υπονόμευση με ‘ανακάλυψη’ εθνοτήτων στα Βαλκάνια» ο καθηγητής Ιωάννης Μάζης, διαχρονική στρατηγική της Γερμανίας είναι να «ανακαλύπτει» κατά καιρούς και να προβάλει μια αυθαίρετη πολυεθνοτική ανθρωπογεωγραφία στα Βαλκάνια, η οποία αμφισβητεί τόσο τα σύνορα όσο και την εθνική ταυτότητα της Ελλάδας.
Κλειστές αυλές
Εν κατακλείδι, φαίνεται πως βρισκόμαστε σε μια νέα φάση του διεθνούς συστήματος, όπου κυριαρχεί η πολυπολικότητα. Μέσα σε αυτό το νέο σύστημα οι ΗΠΑ, αλλά και χώρες όπως η Γερμανία, επιδιώκουν να δημιουργήσουν «κλειστές αυλές», όπου θα κυριαρχούν εκμεταλλευόμενοι τους ανταγωνισμούς μεταξύ των μικρότερων χωρών και τις ανασφάλειές τους. Άρα, πρέπει να ενισχύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τόσο τους ανταγωνισμούς όσο και τις ανασφάλειες.
Εν προκειμένω, δια της υπονόμευσης της εθνικής ταυτότητας της Ελλάδας ενισχύουν της ανασφάλειά της και ενισχύουν τον ενδοβαλκανικό ανταγωνισμό, σιγοντάροντας μια παρανοϊκή ανάγνωση της ελληνικής ιστορίας από πλευράς των Σκοπίων, που αναπόφευκτα θα τα φέρει σε σύγκρουση με την Ελλάδα. Και οι ελλαδικές ελίτ χαρούμενες συμμετέχουν σε αυτό το παιχνίδι, γιατί έτσι εκπαιδεύτηκαν. Η υπακοή στις διαταγές του Δυτικού Παράγοντα είναι ο διαχρονικός και μη αμφισβητήσιμος ρόλος τους.
Ωστόσο, μέσα σε έναν πολυπολικό κόσμο αυτές οι επιλογές άρνησης, απόρριψης και μίσους για την εθνική ταυτότητα και την ιστορική της τεκμηρίωση δεν είναι βιώσιμη στρατηγική επιβίωσης για τη χώρα. Οι αντιφάσεις της αργά ή γρήγορα θα φθάσουν σε επικίνδυνα αδιέξοδα. Και τότε θα απαιτηθεί η ιστορική υπέρβαση. Η ανάπτυξη μιας εθνοκεντρικής στρατηγικής και η τοποθέτηση από τον λαό στο πολιτικό περιθώριο των αρνητών της ελληνικότητας. Εάν κάτι τέτοιο δεν συμβεί τότε η Ελλάδα πιθανώς θα έχει φθάσει στα όριά της ως γεωπολιτική οντότητα και το μέλλον της θα είναι άκρως επισφαλές.