ΜΗΠΩΣ Η ΛΕΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΠΕΦΩΝΗΜΕΝΗ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΩΣ;ΕΧΕΙ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ....

 

Μήπως η λεκτική και φαινομένη αντιπαλότης Ελλάδος-Τουρκίας ευνοεί εις τάς επικειμένας εκλογάς αμφότερα τά Κυβερνώντα Πολιτικά κόμματα εν Ελλαδι και Τουρκία μέ ό,τι επ’ αυτού ήθελεν υποτεθή;

Γράφει ο Επίλαρχος ε.α ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΛΜΠΑΝΗΣ.

1.Αποπειρώμαι τήν παρούσαν αρθρογραφίαν το μέν επειδή εβίωσα εις τον Εβρον προσωπικώς τέ και έκ τού σύνεγγις επί τού πεδίου ώς Διοικητής τής 2ας Ιλης τής 23ης Επιλαρχίας Μέσων Αρμάτων Μ48 τής ΧΧ ΤΘ.Μ πρό,κατά και μετά τήν εκδήλωσιν τού αποτυχόντος Κινήματος τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 υπό τού Βασιλέως το δε επειδή μετέπειτα συνα-γελασθείς επί πολύ μετά τής ηγεσίας τής 21ης Απριλίου 1967 επληρο-φορήθην παρ’ αυτής-«από πρώτο χέρι»-τά λαβόντα έν Αθήναις και Κύπρον παρασκήνια τού ώς είρηται αποτυχόντος Κινήματος τού Βασι-λέως τής 13ης Δεκεμβρίου 1967.Αρχήθεν δηλώ ότι:

Η τότε Ελληνοτουρκική κρίσις αποδεδειγμένως ήτο παρασκηνιακώς κι’ εις ανώτατον επίπεδον συμπεφωνημένη μεταξύ τών δύο Χωρών,τή ατύπω και παρασκηνιακή μεσολαβήσει τών ΗΠΑ επιθυμουσών σφόδ-ρα τήν ανατροπήν τού ανεπιθυμήτου δι’ αυτάς Καθεστώτος τής 21ης Απριλίου 1967.Καί ήτο συμπεφωνημένη προκειμένου δημιουργηθη-σομένων συνθηκών εντάσεως μετακινηθή το μείζον τών Ελληνικών Στρατιωτικών Μονάδων εις τον Εβρον και εξ αυτού απομεμονωμένων και ευκόλως ελεγχομένων εκδηλωθή υπό τού Βασιλέως το Κίνημα ανατροπής τού άρτι εγκαθιδρυθέντος Στρατιωτικού Καθεστώτος τής 21ηςΑπ-ριλίου 1967.

Όμως παρά τού ώς είρηται συμπεφωνημένου τών δύο πλευρών επειδή τά εξεπίτηδες υπό τού Μακαρίου οργανωθέντα γεγονότα εις τήν Κοφίνου τής Κύπρου προκειμένου αρχίση η Ελληνοτουρκική κρίσις εκρίθησαν υπό της Τουρκίας ότι υπερέβησαν τά εσκαμμένα αύτη ώς συνήθως δολίως φερομένη απήτει και έν τέλει επέτυχεν τήν ανάκλησιν τής λεγομένης Ελληνικής Μεραρχίας (-μείον) έκ τής Κύπρου τη ευθύνη και πράξει τού Βασιλέως και ουχί τού Στρατ.Καθεστώτος καθό τούτο μέχρις τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 ουδόλως ήλεγχεν τήν όλην πολιτικήν τέ και στρατιωτικήν κατάστασιν και ουδένα ισχυρόν λόγον είχεν.Ο πλήρης έλεγχος θα καταστή πραγματικότης από τής επομένης τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 μετά τήν αποτυχίαν τού Κινήματος τού Βασιλέως..

Το ότι ήτο συμπεφωνημένον με τήν Τουρκίαν τεκμαίρεται μεταξύ τών πολλών άλλων και έκ τών:

1η απόδειξις:Ο τότε Επιτελάρχης τής εν Κύπρω Α.Σ.Δ.Α.Κ Συνταγμα-τάρχης Μπονάνος μέ Διοικητήν τον Στρατηγόν Γ.Γρίβαν ευρισκόμενος όσον ουδείς έτερος τόσον πλησίον τών γεγονότων εις τήν Κύπρον τον Δεκέμβριον τού 1967 εδήλωσεν μετέπειτα σαφώς και κατηγορηματικώς ότι:

.α.Ο Μακάριος μετά τού Υπουργού Εσωτερικών (Αστυνομίας) τής Κύπρου Γεωρκάτζη εξεπίτηδες εδημιούργησεν τά επεισόδια της Κοφί-νου ώστε ν’ άρξηται η Ελληνοτουρκική κρίσις και

.β.Οτι ο Στρατηγός Γρίβας δέν ήθελεν να επιτεθή κατά τής Κοφίνου τό μέν διότι μία τοιαύτη ενέργεια δέν ενέπιπτεν εις τάς αρμοδιότητας και ευθύνην τής ΑΣΔΑΚ αλλά της Αστυνομίας το δε ότι θα ημπορούσε να δημιουργήση Διεθνείς περιπλοκάς.Παρόλα ταύτα διαταχθείς και εξαπατηθείς εξεπίτηδες υπό της Κυβερνήσεως Κόλλια διά τού τότε Αντιπροέδρου και ΥΠΕΘΑ Στρατηγού Γρ.Σπαντιδάκη μέσω τού τότε Α/ΓΕΕΘΑ Ναύαρχου Αυγέρη ενήργησεν κατά τής Κοφίνου άκων με μίαν Μοίραν Καταδρομών υπό τόν Αντισυνταγματάρχην Ανδρ.Ευσταθίου και μίαν Ιλην Τεθωρακισμένων οχημάτων υπό τον Ιλαρχον Ναούμ Νικόλαον.Ομως η επέμβασις αύτη,κατά τήν πάντα δολίαν Τουρκίαν, υπήρξεν δήθεν πλέον αιματηρά τών συμφωνηθέντων διό και ητήσατο τήν απομάκρυνσιν τής Μεραρχίας(-) έκ της Κύπρου πράγμα όπερ κι’ εγένετο τή εντολή τού Βασιλεως διά τού τότε διπλωμάτου Παν.Πι-πινέλη χειρισθέντος τού όλου θέματος.

.2α απόδειξις:Τήν ιδίαν ακριβώς ημέραν η 4551 Μονάς τής ΚΥΠ Θεσσαλονίκης μέ Διοικητήν τον Συνταγματάρχην Στέφανον Καραμπέρην υπέκλεψεν συνομιλίαν τού τότε Διοικητού τού Γ’ Σ.Στρατού Στρατηγού Γ.Περίδη και τού Βασιλέως κατά τήν οποίαν ακούγεται ο Βασιλεύς να λέγη εις τον Στρατηγόν.«Μή ανυσυχής τά έχω κανονίσει όλα με τον Πρεσβευτήν τών ΗΠΑ Τάλμποτ και οι Τούρκοι δεν θα ενεργήσουν ό,τι δήποτε».

3η αποδειξις:Πέραν τούτων καθ’ όλον τον Νοέμβριον και μέχρι τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 ώς αποδέδεικται τόσον επί τού πεδίου τών εγγύς συνόρων με τήν Τουρκίαν πέραν τού Εβρου ουδεμία κίνησις παρετη-ρείτο υπό των Τούρκων όσον και τών υπό τής Ελληνικής Κ.Υ.Π Συνορια-κών Σταθμών παρακολουθήσεων τών Τουρκικών Επικοινωνιών ούτε μύγα συνελαμβάνετο να κινήται πέραν τού συνήθους.Πλήρης ηρεμία από πλευράς Τουρκίας ώς ουδέν να συνέβαινεν.Μάλιστα όλοι οι Αξιωματικοί πού είχομεν τότε εγγύς τών συνόρων αποστολάς εις πρώτην φάσιν εφθάσαμεν εις σημείον να προβληματιζώμεθα το πόσον αθορύβως και επαγγελματικώς άριστα αποκρύπτονται οι Τούρκοι.Ομως δεν ήτο έτσι.Δέν εκινείτο μύγα ένεκεν συμπεφωνημένης κρίσεως.Καί συγκεκριμένως διά να καταστή πλέον αληθοφανής η δήθεν αντι-παλότης με τήν Τουρκίαν τήν 15ην Νοεμβρίου 1967 διετάχθημεν και εθέσαμεν εις λειτουργίαν τάς μηχανάς των αρμάτων τήν 05.00 ώστε ν’ αντιμετωπίσωμεν υποτίθεται τούς ανά πάσαν στιγμήν επιτιθεμένους Τούρκους οι οποίοι όμως μέχρι σήμερον ποτέ δεν ήλθον!!!

Γνωρίζων λοιπόν όλα τάνωτέρω αφ’ ενός κι’ αφ’ ετέρου παρακολου-θών τον τελευταίον διάστημα σημεία τινά αφύσικα τά μέγιστα επροβ-ληματίσθην περί τής παρούσης Ελληνοτουρκικής λεκτικής ούτως ειπείν κρίσεως διό και τά καταγράφω:

1ον γεγονός:Οσάκις συναντώται οι δύο ΥΠΕΞ ΦΙΝΤΑΝ-ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ τούς ορώμεν να εναγκαλίζωνται τουρκιστί δίκην «Καρτασίων=αδελ-φών» τοσούτον θερμώς ώς να ήσαν οι Κύπριος και ο Ελλαδίτης ΥΠΕΞ.

2ον γεγονός.Αναγιγνώσκω εις τήν εγκυροτάτην εφημερίδα ΕΣΤΙΑ Φύλλον 28ης Ιουνίου 2026 τά εξής εξόχως ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΑ ουδεπώποτε διαψευσθέντα υπό της Κυβερνήσεως:

«Ευρεθέντες εις τήν ΣΟΦΙΑΝ οι ΥΠΕΞ Ελλάδος Γ.Γεραπετρίτης και Τουρκίας Χακάν Φιντάν ο Ελλην ΥΠΕΞ Γεραπετρίτης ηκούσθη να λέγη πρός τόν Τούρκον Φιντάν.

Σέ παρακαλώ ν’ αναβάλης τήν κατάθεση τού Νόμου περί Γαλάζιας Πατρίδος μετά τίς Ελληνικές Εκλογές.Καί συνεχίζει η εφημερίς.Η φρά-σις αυτή μεταφέρεται από τρείς απολύτως διασταυρωμένες και έγκυρες Διπλωματικές πηγές,αποδίδει μέ ακρίβεια το κλίμα και τήν ουσία τής πρόσφατης παρασκηνιακής συναντήσεως τού Ελληνος ΥΠΕΞ Γεραπετ-ρίτη με τον Τούρκον ΥΠΕΞ Χακάν Φιντάν στην Σόφια τής Βουλγαρίας.

Δέν επρόκειτο διά μίαν συζήτησιν αρχών αλλά μία παράκλησιν πολιτικής επιβιώσεως τής Ελληνικής Κυβερνήσεως τού Κυρ.Μητσοτάκη.

Εάν αυτός ο Νόμος περί Γαλάζιας Πατρίδος τής Τουρκίας ενεφανίζετο πρό των εκλογών θα ήτο ένα ακόμη κτύπημα διά τον Κυριάκον Μητσο–τάκην εις τά Εθνικά θέματα.Καί συνεχίζει η αρθρογράφος τής «ΕΣΤΙΑΣ» .

Μή παροράται ότι ο Αντ.Σαμαράς καίτοι πρώην πρωθυπουργός καίτοι αρχηγός τής Ν.Δ διεγράφη επειδή εις συνέντευξίν του κατέκρινεν τον ΥΠΕΞ Γ.Γεραπετρίτην διά πολλάς υποχωρήσεις πρός τήν Τουρκίαν ώς:

(1) Διά υπόκλισιν εντός τού Μαξίμου εις τον Ερντογάν.(Βλ.Φωτ)

(2).Διά τάς γενομένας δηλώσεις τού Γεραπετρίτη:«Δέν με νοιάζει άν θά κατηγορηθώ για Εθνική μειοδοσία»

(3).Παρομοίως υπό τού ιδίου να λέγηται.«Είμαι φιλέλληνας».

Επίσης η «ΕΣΤΙΑ» φέρει εις φώς πληροφορίας ότι ο Ελλην ΥΠΕΞ Γ.Γερα-πετρίτης έλεγεν εις τούς Τούρκους «ότι μόνον μαζί του θα εύρουν λύσιν» και εκατηγόρει υπουργούς τής Κυβερνήσεως τής Ν.Δ ώς τόν προκάτοχόν του Ν.Δένδια ότι υπονομεύει τήν προσέγγισιν με τήν Τουρ-κίαν και τον Κυρ.Μητσοτάκη.!!!

Πάντα ταύτα ώς προανέφερον ουδόλως διεψεύσθησαν υπό τής Κυβερνήσεως διό και ο σχετικός προβλημάτισμός μου.

3ον γεγονός:Να υπογράφηται καταδήλως τή εντολή ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλίνκεν υπό τού Κυρ.Μητσοτάκη μετά τού Ερντογάν η επαίσχυντος Διακήρυξις των Αθηνών τού Δεκεμβρίου τού 2023 διά τής οποίας αι δύο Χώραι ούτε ολίγον ούτε πολύ διεθνώς επαρουσιάζοντο σχεδόν ώς να μή είχον προβλήματα μέταξύ των πράγμα το οποίον όμως έσχεν τά εξής διά τήν Ελλάδα δυσμενέστατα αλλά τεχνηέντως αποκρυπτόμενα αποτελέσματα υπό τής Κυβερνήσεως.Ιδετε τά συνακόλουθα αυτής:

(1).Οτι τήν επομένην ο ΦΙΝΤΑΝ έχων ανά χείρας αυτήν τήν επαίσ-χυντον και εικονικήν Διακήρυξιν Αθηνών επέταξεν εις τάς ΗΠΑ και τήν παρέδωσεν αυθημερόν εις τον τότε ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Μπλινκεν ο οποίος με τήν σειράν του τήν επομένην τήν υπέβαλεν εις το Κογκρέσσον και αυτό ακαριαίως ενέκρινεν τήν αναβάθμισιν των Τουρκικών Αεροσκα-φών F-16.!!!

Σημείωσις:Ο Μπλίνκεν πρός το Κογκρέσσον μαζί με τήν Διακήρυξιν ότι αι δύο Χώραι είναι καρτάσια=αδέλφια συνήψεν και τον Χάρτην Νο 2 ο οποίος δεικνύει ότι τά νησιά τού Ανατ.Αιγαίου είναι αποστρατικοποιημένα και αμφισβητούμενα.

Αραγε.Πόσον ηλίθιος θα πρέπει να είναι κάποιος να μή αντιλαμβάνηται το συμπεφωνημένον και δρομολογημένον τής Διακηρύξεως τών Αθηνών ότι ήτο υπέρ τής Τουρκίας; Βλ.φωτ.Χάρτου.

(2).Εδειξεν εις όλην τήν Ε.Ε και ΝΑΤΟ ότι δεν έχομεν αντιπαλότητα με τήν Τουρκίαν και ότι τά όποια προβλήματα τά επιλύομεν ώς καρτά-σια=αδέλφια!!!

Σημείωσις:Με ποίον σθένος και επιχειρήματα ημπορείς να πείσης το ΝΑΤΟ & Ε.Ε ότι έχεις προβλήματα και απειλείσαι από τήν Τουρκίαν μετά τήν ώς είρηται κατάπτυστον Εθνικώς Διακήρυξιν των Αθηνων τού 2023;

Ούτω λοιπόν βλέπομεν να έρχηται ο ΥΠΕΞ Γεραπετρίτης να παρακαλά τον Τούρκον ΥΠΕΞ Φιντάν ΟΧΙ ΝΑ ΜΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΟΝ ΝΟΜΟΝ ΠΕΡΙ ΓΑΛΑΖΙΑΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ ΩΣ ΩΦΕΙΛΕΝ ΚΑΙ ΘΑ ΕΔΕΙ ΝΑ ΕΧΗ ΠΡΑΞΕΙ ΩΣ ΥΠΕΞ ΕΛΛΑΔΟΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΕΤΑΘΕΣΗ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΕΣΙΝ ΤΟΥ ΜΕΤΑ ΤΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑΣ ΕΚΛΟΓΑΣ ΩΣΤΕ ΜΗ ΘΗΓΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ.Ολα λοιπόν πώς να μή θηγή το κόμμα τής Ν.Δ και Γαία πυρί μειχθήτω η ΕΛΛΑΣ.Είναι ώς να λέγη.Να κερδίσωμεν τάς εκλογάς και μετά καταθέστε τον Νόμον Τούρκοι αδιαφόρως εάν διά τού Νόμου αυτού Τουρκοποιείται το ήμισυ τού Αιγαίου!!!

2. Εξ ετέρου έχομεν τον Ερντογάν πού έχων 328 βουλευτάς επιθυμεί να έχη άλλους 32 ώστε με 360 ν’ αλλάξη το Σύνταγμα και τού επιτραπή νά θέση υποψηφιότητα διά τρίτην φοράν ώς Πρόεδρος πράγμα το οποίον αυτήν τήν στιγμήν τού το απαγορεύει το ισχύον Σύνταγμα.Καί αυτοί οι 32 απαιτούμενοι Βουλευταί ευκόλως κι’ ευλόγως ανευρίσ-κονται εάν υπάρχη Ελληνοτουρκική κρίσις.

Καταδήλως λοιπόν δύναται ο οιοσδήποτε έχων κοινόν νούν ότι μία φαινομενική και εικονική Ελληνοτουρκική κρίσις θα ήτο κν.«ζάχαρις εις το ψωμί αμφοτέρων» δηλ.Ελλάδος-Τουρκίας.

Τούτο το ετόνισεν καθαρώς κι’ ευθέως και ο ούτως ειπείν Πατριάρχης επί των Διεθνών σχέσεων Ομότιμος Καθηγητής τού ΕΚΠΑ Ιωάννης Μάζης εις το Κανάλι ΚΟNTRA LIVE ότι «υπαρχούσης μίας Ελληνο-τουρκικής κρίσεως αύτη θα είχεν επωφελή δι’ αμφοτέρους Ερντογάν-Μητσοτάκη εκλογικά αποτελέσματα».

Τούτ’ αυτό και αρκετοί άλλοι πολιτικοί αναλυταί εμμέσως αφήνουν να εννοηθή ότι υπαρχούσης μίας Ελληνοτουρκικής κρίσεως τά δύο Κυβερνώντα πολιτικά κόμματα τόσον εις τήν Τουρκίαν το ΑΚΡ όσον και εν Ελλαδι η Ν.Δ θα ώσιν κερδισμένα εις τάς εγγύς ευρισκομένας εκλογάς διότι συσπειρούν τούς όπαδούς των.

Οθεν περατών το μέν συνωδά όλων τών ώς είρηται εις το παρόν διπλωματικών ενεργειών έκ μέρους τής Ελλαδος πρός τήν Τουρκίαν το δε τής προσώπικής μου εμπειρίας έκ τών γεγονότων τού αποτυχόντος Κινήματος τού Βασιλέως τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 παρακαλώ μοί επιτραπή να έχω πολλάς μά πολλάς επιφυλάξεις περί τής ήδη πρός το παρόν λεκτικής διαφαινομένης Ελληνοτουρκικής κρίσεως…….

Επίσης υπενθυμίζω ότι και αι πλέον συμπεφωνημέναι κρίσεις εξ ατυχών στιγμιαίων λαθών ημπορεί να οδηγήσουν εις δυσμενή διά τήν Χώραν αποτελέσματα ώς τής 13ης Δεκεμβρίου 1967 πού εξηναγκάσθη ο Βασιλεύς το μέν ν’ αποσύρη τήν Μεραρχίαν (-) από τήν Κύπρον το δε απολέση και τον θρόνον του.

Οπως επίσης μή νομίσουν οι χειριζόμενοι θέματα Εθνικής Ασφαλείας και Κυριαρχίας από τού πρωθυπουργού μέχρι τού τελευταίου υπευ-θύνου ότι επειδή τυγχάνει να κατέχουν Πανεπιστημιακούς τίτλους τύπου Χάρβαντ,Στάντφορντ,Καιϊμπριτζ κ.α ότι αι αποφάσεις των a priori είναι αλάνθαστοι καθό ούτε το Χάρβαντ αλλά και ούτε έτερα ημεδαπά τέ και αλλοδαπά Πανεπιστήμια πλήν Στρατιωτικών Σχολών διδάσκουν ότι τήν 24ην Οκτωβρίου τού 1912 η 5η Ελληνική Μεραρχία τών Καϊλα-ρίων (Πτολεμαϊδος) δυνάμεως 15.000 ανδρών εις τήν περιοχήν τού Αμυνταίου (Σόροβιτς) έκ τυχαίων νυκτερινών πυροβολισμών ριφθέντων υπό Οθωμανών τότε κατοίκων υπέστη ολόκληρος η Μεραρχία αιφνι-διασμόν και πανικοβληθείσα ετράπη εις γενικήν και άτακτον υποχώ-ρησιν φθάσασα μέχρις Κοζάνης και ουδέποτε μετέπειτα ανεσυγκροτήθη

Ουδείς γνωρίζει εάν κάποιος απλούς χειριστής όπλου έκ των δύο αντιπάλων δέν θα βάλλη κατά τού άλλου ώς εις το Αμύνταιον το 2012 και δεν θα έχωμεν γενικευμένην σύρραξιν.Ας το έχουν λοιπόν υπ’ όψιν οι ηγέται τής Πατρίδος μας όπως και το ότι δολιότεροι τών Τούρκων δέν υπάρχουν.Οθεν με σεβασμόν πρός τούς αναγνώστας τού ανά χείρας θα παρεκάλων μοί επιτραπή να διατηρώ πολύ μεγάλας επιφυλάξεις εάν η νύν λεκτική Ελληνοτουρκική αντιπαλότης είναι τώ όντι ώς παρου-σιάζεται.https://www.anixneuseis.gr/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

ΣΙ ΚΑΙ ΤΡΑΜΠ !!ΕΜΠΟΡΙΟ,ΑΣΦΑΛΕΙΑ,ΥΠΕΡΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ ΚΑΙ "ΜΕΓΑΛΗ ΦΙΛΙΑ ".....

 

Πέπε Εσκομπάρ

Ο Σι έθεσε de facto το πλαίσιο για το πώς η Κίνα και οι ΗΠΑ θα πρέπει να ανταγωνίζονται σε βάση «win-win».

GUANGZHOU – Ο Κινέζος πρόεδρος Xi Jinping έκανε το αίτημα απευθείας στο Οβάλ Γραφείο. Ο Πρόεδρος – ο οποίος σκέφτεται αν θα διαπράξει πυρηνική γενοκτονία κατά του Ιράν, όπως αποκάλυψε στο βήμα του ΟΗΕ – δεν είπε ναι.

Ο Σι είπε ευθέως στον Τραμπ ότι η Κίνα ευνοεί την άμεση επιστροφή των ΗΠΑ στο Μνημόνιο Κατανόησης του Ισλαμαμπάντ – ναι, τη διάσημη νεκρή γάτα. Οι διαπραγματεύσεις θα πρέπει να επαναληφθούν «μόλις

πιθανό», οδηγώντας σε μια συνολική συμφωνία που περιλαμβάνει το πυρηνικό ζήτημα.

Καμία σημαντική ανακάλυψη όμως. Ο Λευκός Οίκος δεν εξέδωσε καμία δική του ανάγνωση. Ο Τραμπ παρέκαμψε όλες τις ερωτήσεις σχετικά με την ουσία της 3ωρης συνάντησής του με τον Σι. Είναι συναρπαστικό πώς ο εκρηκτικός φάκελος του Ιράν διαχειρίστηκε έξω από τη σύνοδο κορυφής και όχι μέσα σε αυτήν.

Παράλληλα, αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε κανάλι της Νέας Υόρκης επέζησε και μπορεί να συγκλίνει σε ένα σταδιακό εμπόριο.

Οι διαπραγματευτές διερευνούν μια σκηνοθετημένη έξοδο: Το Ιράν ανοίγει ξανά τα Στενά του Ορμούζ. Οι ΗΠΑ αίρουν ταυτόχρονα τον ναυτικό αποκλεισμό του Τραμπ. δεσμευμένα περιουσιακά στοιχεία. Στη συνέχεια, η Τεχεράνη θα μεταφέρει την απαίτησή της για τέλη διέλευσης σε παράπλευρο συνημμένο. Δεν είναι ακριβώς μια λαμπρή ιδέα – λαμβάνοντας υπόψη τους γκάνγκστερ με τους οποίους έχουν να κάνουν.

Τουλάχιστον το όλο θέμα είναι πλέον σαφές. Καμία πλευρά δεν θα παραδώσει πρώτη τη μόχλευση της.

Το επιπλέον πρόβλημα είναι ότι η Τεχεράνη μπορεί να έχει ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο εναντίον του ίδιου του διαπραγματευτή της. Οι νομοθέτες στην Τεχεράνη κατέθεσαν πρόταση μομφής κατά του υπουργού Εξωτερικών Araghchi, κατηγορώντας τον ότι μίλησε με αξιωματούχους των ΗΠΑ χωρίς εξουσιοδότηση.

Στους επικριτές που επέκριναν τον Araghchi επειδή δεν είχε έγκριση από το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας (SNSC), ένας ανώτερος Ιρανός αξιωματούχος είπε ότι η αντιπροσωπεία είχε «πλήρη εξουσία».

Αυτό αντανακλά τη σοβαρή εσωτερική συζήτηση μεταξύ των μεταρρυθμιστών και του πιο σκληροπυρηνικού φορέα του IRGC. Το ερώτημα δεν είναι πλέον μόνο τι θα προσφέρει το Ιράν. αλλά ποιος στην Τεχεράνη θα πρέπει να εγκρίνει την προσφορά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τελικά θα πρέπει να είναι ο Mohsen Rezaee, γραμματέας του SNSC και προσωπικός εκπρόσωπος του ηγέτη Mojtaba Khamenei. Οποιαδήποτε διπλωματική παραχώρηση θα πρέπει να εγκριθεί από τον ίδιο.

Ο Ιρανός πρόεδρος Πεζεσκιάν επιβεβαίωσε στον πρωθυπουργό του Πακιστάν Σαρίφ σε διμερή συνάντηση στη Νέα Υόρκη ότι το μνημόνιο συμφωνίας παραμένει «πλήρως αποδεκτό».

Εν τω μεταξύ, η σκάλα κλιμάκωσης διευρύνθηκε ακόμη και όταν η διπλωματία κινούνταν.

Ένας κορυφαίος σύμβουλος του ηγέτη Mojtaba επιβεβαίωσε ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να φτάσει στον Ινδικό Ωκεανό εάν οι ΗΠΑ επιτεθούν ξανά: «Οι ένοπλες δυνάμεις μας... έχουν ετοιμάσει τα δικά τους σχέδια για τα χειρότερα σενάρια». Αρκετές ιρανικές στρατιωτικές πηγές επαναλαμβάνουν, «τα δάχτυλά μας είναι στη σκανδάλη».

Όλα αυτά καθώς ο Ανσάρ Αλλάχ εκτόξευσε έξι βαλλιστικούς πυραύλους προς το Γιανμπού και το Ταΐφ – δηλαδή απευθείας κατά της παράκαμψης του Σαουδαραβικού Στενού του Ορμούζ. Το Brent παραμένει πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι.

Τι θα συμβεί στη συνέχεια – κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου; Ένα μείγμα διαμεσολαβημένης επαφής και συνεχιζόμενης οικονομικής συμπίεσης. Ωστόσο, όχι, ελπίζουμε, νέες αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ.

Ο Λευκός Οίκος περιστρέφεται, όπως ήταν αναμενόμενο, ότι ο Τραμπ «κρατά όλα τα χαρτιά» και είναι ικανοποιημένος με το να αφήσει την πίεση να λειτουργήσει. Ο Τραμπ όμως έχει κάνει μια «συμφωνία», κατά κάποιο τρόπο, μετά τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου. Αυτό σημαίνει ότι η ράμπα εξόδου είναι τραβηγμένη. Ωστόσο, κανείς δεν έχει τόσο την εξουσία όσο και το κίνητρο να κάνει το πρώτο βήμα σε αυτό.

Θέλουν οι άρχουσες τάξεις των ΗΠΑ μια «εποικοδομητική σχέση»;

Εάν η ιδέα εργασίας τώρα θα ήταν η πλοήγηση στο Ορμούζ για την άρση του αποκλεισμού, σταδιακά, αυτό είναι ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός. Ωστόσο, ο Λευκός Οίκος επιμένει να είναι βαρετός, λέγοντας ότι ο Τραμπ δεν χρειάζεται να διαπραγματευτεί και δεν θα «παιχτεί». Μιλήστε για διαγαλαξιακή γνωστική ασυμφωνία.

Όσο για τον κλοιό της αεροπορικής εταιρείας, διέρρευσε ακριβώς εκεί που έχει σημασία. Τα δεδομένα παρακολούθησης πτήσεων επιβεβαίωσαν ότι η Mahan Air προσγειώθηκε στο Guangzhou και οι πτήσεις προς τη Νατζάφ στο Ιράκ πραγματοποιήθηκαν κανονικά. Υπήρξε μηδενική δράση των ΗΠΑ κατά των κινεζικών αεροδρομίων ή χειριστών.

Οι κίνδυνοι αφθονούν καθώς προχωράμε. Αν ο Ανσάρ Αλλάχ ακινητοποιήσει εντελώς το Γιανμπού, αυτό είναι η κατάρρευση της μοναδικής μεγάλης παράκαμψης του Ορμούζ, οδηγώντας το Μπρεντ ακόμα πιο ψηλά και τροφοδοτώντας την περιβόητη ανυπομονησία του κοινωνιοπαθή πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Μπορεί να υπάρξει ένα ιρανικό εγχώριο βέτο: κάτι σαν αποκήρυξη του SNSC που παγώνει το μόνο – διπλωματικό – κανάλι που παράγει κίνηση.

Θα μπορούσε να υπάρξει ένα απελπισμένο χτύπημα της κυβέρνησης Τραμπ στο όρος Pickaxe ή μια ιρανική πρόληψη ενάντια σε κινήσεις που ερμηνεύει ως προετοιμασία, καταρρέοντας έτσι καταστροφικά το διπλωματικό κανάλι.

Τώρα πίσω στον Τραμπ-Σι. Η λίστα των καλεσμένων για το κρατικό δείπνο ήταν κάτι το ιδιαίτερο: σαν το μεγαλύτερο μέρος της οικονομίας των ΗΠΑ σε ένα δωμάτιο. Elon, Jensen Huang, Zuckerberg, Tim Cook, Bezos, Sundar Pichai, Jamie Dimon, Larry Fink, συν 3 δικαστές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τον πρόεδρο της Fed και το μισό υπουργικό συμβούλιο. Στο επάνω τραπέζι, δίπλα-δίπλα και με τους δύο Προέδρους, ήταν ο Elon, η Nvidia και η Apple.

Η Κίνα δημοσίευσε το επίσημο δελτίο τύπου της 3ωρης συνάντησης Σι-Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, τίποτα από τις ΗΠΑ

Ο Σι έθεσε de facto το πλαίσιο για το πώς η Κίνα και οι ΗΠΑ θα πρέπει να ανταγωνίζονται σε βάση «win-win». Σχετικά με το εμπόριο: συνεργαστείτε. Σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη: ανταγωνιστείτε, αλλά συνεργαστείτε. Για την Ταϊβάν: σεβαστείτε τις κόκκινες γραμμές.

Συνολικά, αυτό εννοεί ο Σι – και η ηγεσία του Πεκίνου – με τον όρο «εποικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας».

Το πνεύμα πρέπει να είναι η ισότητα και ο αμοιβαίος σεβασμός. Τότε, το αμοιβαίο όφελος γίνεται κάτι συγκεκριμένο. Θα δεσμευτούν οι άρχουσες τάξεις των ΗΠΑ – ο Τραμπ είναι απλώς ένας γκρινιάρης, ένας ταπεινός αγγελιοφόρος; Κανείς δεν κρατάει την ανάσα του.

======

Τραμπ και Σι διακηρύσσουν αρμονία, χωρίς αντιπαράθεση, στο τέλος της επίσημης επίσκεψης στις ΗΠΑ

Η επίσκεψη του κινέζου προέδρου Σι Τζινπίνγκ στην Ουάσινγκτον ολοκληρώνεται με έμφαση στην τελετουργία και λιγότερη αντιπαράθεση, ενώ βασικές λεπτομέρειες των συνομιλιών του με τον αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ μένει να αποκαλυφθούν

Ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ ολοκλήρωνε την Παρασκευή την πολυαναμενόμενη επίσημη επίσκεψή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τις λεπτομέρειες των συνομιλιών του με τον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ να μην έχουν ακόμη γίνει γνωστές για τα δύσκολα ζητήματα που, όπως είπε ο Σι, συνθέτουν την «υγιή ανταγωνιστικότητα» ανάμεσα στις δύο παγκόσμιες δυνάμεις.Οι δύο ηγέτες είχαν την Πέμπτη κατ’ ιδίαν συνάντηση διάρκειας 90 λεπτών, κατά την οποία συζήτησαν θέματα όπως η Μέση Ανατολή, η Ουκρανία και η Κορεατική Χερσόνησο, σύμφωνα με την επίσημη ενημέρωση της κινεζικής κυβέρνησης. Ο Λευκός Οίκος δεν έχει δώσει καμία πληροφορία για τις ιδιωτικές συνομιλίες, ούτε αν υπήρξαν σημαντικές προόδοι σε ζητήματα όπως το εμπόριο ή η ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία οι δύο ηγέτες είχαν ξεχωρίσει ως βασικά σημεία των επαφών τους.

Οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Κίνας επέλεξαν να δείξουν ότι προσπαθούν να διατηρήσουν την αρμονία ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου.

Στο πλαίσιο μιας επίσκεψης με μεγάλη επισημότητα, ο Τραμπ πήγε τον Σι την Παρασκευή στα National Archives, όπου φυλάσσονται η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, το Σύνταγμα και το Bill of Rights. Ο Τραμπ είχε δηλώσει την Πέμπτη ότι ήθελε να δείξει στον Σι «μερικούς από τους μεγαλύτερους θησαυρούς αυτής της περήφανης ιστορίας».Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε επίσης ότι ήθελε να παρουσιάσει στον Σι αντικείμενα που αφηγούνται τη σχέση των δύο χωρών, λέγοντας ότι «όπως ακριβώς οι πρόγονοί μας διέσχισαν τον ωκεανό πριν από αιώνες για να εμπορευθούν, να μάθουν και να οικοδομήσουν έναν καλύτερο κόσμο, οι δύο χώρες μας κάνουν ουσιαστικά το ίδιο, και γι’ αυτό είμαστε πολύ περήφανοι».

Το βράδυ της Πέμπτης, ο Αμερικανός πρόεδρος και η Πρώτη Κυρία τίμησαν τον Κινέζο ηγέτη και τη σύζυγό του, Πενγκ Λιγιουάν, με επίσημο δείπνο με ένδυμα black tie, στο οποίο παρέστησαν κορυφαίες προσωπικότητες της τεχνολογικής βιομηχανίας και μεγάλοι επιχειρηματίες από τις ΗΠΑ, αλλά λιγότεροι από την Κίνα.

«Ο πρόεδρος Σι κι εγώ καταλαβαίνουμε ότι εκπροσωπούμε διαφορετικά συστήματα, αλλά οι δεσμοί μεταξύ των λαών μας παραμένουν και ποτέ δεν είχαμε καλύτερες σχέσεις», είπε ο Τραμπ στην πρόποσή του, προσθέτοντας: «Μαζί μπορούμε να συνεχίσουμε να οικοδομούμε μια σχέση που θα προάγει την ευημερία και την ασφάλεια για τις επόμενες γενιές».

Στη δική του πρόποση, ο Σι είπε ότι «ο πρόεδρος Τραμπ έχει δεσμευθεί να κάνει την Αμερική ξανά μεγάλη» και ότι «η Κίνα είναι αποφασισμένη να πετύχει μια μεγάλη εθνική αναγέννηση».

Μεταξύ των προσκεκλημένων ήταν ο ιδρυτής της Amazon Τζεφ Μπέζος, ο διευθύνων σύμβουλος της Tesla και της SpaceX Έλον Μασκ, ο CEO της OpenAI Σαμ Όλτμαν, ο CEO της Nvidia Τζένσεν Χουάνγκ, ο πρόεδρος και CEO της Dell Technologies Μάικλ Ντελ, ο CEO της Google και της Alphabet Σουντάρ Πιτσάι.

Στο επίσημο δείπνο είχε προσκληθεί επίσης ο Μπερνάρ Αρνό, CEO της γαλλικής εταιρείας πολυτελών ειδών LVMH.

Ο πρόεδρος χάρισε στον Σι ένα άγαλμα αετού, για το οποίο είπε ότι σχεδιάστηκε «με προσωπική συνεργασία της Μελάνια και εμού».

Η Πρώτη Κυρία συνέβαλε στη διαμόρφωση του μενού της βραδιάς, με κυρίως πιάτο λαβράκι με κρούστα από σουσάμι και μαγειρεμένο baby bok choy, καθώς και ψητή μελιτζάνα κήπου. https://gr.euronews.com/

=======

Ο Τραμπ και ο Σι χαιρετίζουν την «πραγματικά μεγάλη φιλία», σκιαγραφούν την ατζέντα για το εμπόριο, την ασφάλεια και την υπερπληροφόρηση

Ο πρόεδρος Τραμπ και ο Κινέζος πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ τόνισαν δημόσια την προσωπική τους φιλία και περιέγραψαν συνομιλίες για το εμπόριο, την ασφάλεια και τις υπερπληροφορίες καθώς ο Σι πραγματοποίησε την πρώτη του επίσκεψη στον Λευκό Οίκο εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία. Σε παρατηρήσεις από το Μεγάλο Φουαγιέ του Λευκού Οίκου, ο Τραμπ περιέγραψε μια μακροχρόνια προσωπική σχέση με τον Κινέζο ηγέτη:

«Από τη στιγμή της πρώτης εκλογής μου το 2016, ο πρόεδρος Σι και εγώ έχουμε σφυρηλατήσει μια φιλία, μια πραγματικά μεγάλη φιλία, στην πραγματικότητα, βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και τα ζωτικά συμφέροντα του λαού μας», είπε ο Τραμπ.

Επεσήμανε την πρόοδο στο εμπόριο από την επίσκεψή του τον Μάιο στο Πεκίνο και είπε ότι οι δύο πλευρές θα συζητήσουν πιεστικά ζητήματα σχετικά με την ασφάλεια, την τεχνολογία και την «υπερευφυΐα»: «Οι αποφάσεις που λαμβάνουμε σε αυτούς τους τομείς σήμερα μπορούν να προωθήσουν την ειρήνη και την ευημερία για δεκαετίες και δεκαετίες», πρόσθεσε ο Τραμπ.

Νωρίτερα την Πέμπτη στο Truth Social, ο Τραμπ έγραψε: «Μια μεγάλη μέρα με τον Πρόεδρο Σι της Κίνας. Το Super Intelligence (SI) θα είναι ένα μεγάλο θέμα συζήτησης, αλλά θέλω να το αφήσω ακριβώς εκεί που είναι. Αυτή είναι και η θέση της Κίνας. Το προστατευτικό μας κιγκλίδωμα είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης!».

Ο Σι, μιλώντας μετά τον Τραμπ, ανταπέδωσε την έμφαση στον αμοιβαίο σεβασμό και τη σταθερότητα.

«Ο Πρόεδρος Τραμπ και εγώ σεβόμαστε ο ένας τον άλλον. Έχουμε δημιουργήσει προσωπική σχέση και μείναμε σε επαφή», είπε ο Σι. Σημείωσε ότι κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Τραμπ στην Κίνα νωρίτερα φέτος οι δύο ηγέτες συμφώνησαν να οικοδομήσουν «μια εποικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας Κίνας-ΗΠΑ».

«Είμαι έτοιμος να συνεργαστώ μαζί σας για να οδηγήσω το γιγάντιο πλοίο της σχέσης Κίνας-ΗΠΑ σε μια σταθερή πορεία προς το μέλλον», είπε ο Σι.

Σχετικά με τον ανταγωνισμό, ο Σι δήλωσε: «Δεν χρειάζεται να αποφύγουμε να αναφέρουμε τον ανταγωνισμό, αλλά ο ανταγωνισμός μας πρέπει να είναι υγιής και να διατηρείται εντός ορίων. Θα πρέπει να είναι ένας αγώνας για να προλάβουμε ο ένας τον άλλον, όχι μια πάλη στην οποία κάποιος είτε κερδίζει είτε χάνει. Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κρατήσουν τη γραμμή της μη σύγκρουσης και της μη αντιπαράθεσης μεταξύ μας... Η παγίδα του Θουκυδίδη μπορεί να ξεπεραστεί».

Αναφερόμενος στην τεχνητή νοημοσύνη, ο Σι είπε ότι και οι δύο χώρες «έχουν τόσο την ικανότητα όσο και την ευθύνη να αναπτύξουν και να διαχειριστούν την τεχνητή νοημοσύνη για τα καλά και να διασφαλίσουν ότι η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι πάντα υπό ανθρώπινο έλεγχο και εξυπηρετεί την ευημερία των ανθρώπων».

Ο Σι ανακοίνωσε ότι η Κίνα θα προσκαλέσει 100.000 νέους Αμερικανούς να επισκεφθούν για ανταλλαγές και σπουδές τα επόμενα πέντε χρόνια και ότι δύο πάντα, ο Πινγκ Πινγκ και ο Φου Σουάνγκ, θα φτάσουν σύντομα στον ζωολογικό κήπο της Ατλάντα. Ο Σι είπε επίσης ότι η Κίνα είναι πρόθυμη να ενισχύσει τη συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και την επιβολή του νόμου. Πρόσθεσε ότι οι δύο χώρες θα μπορούσαν να αυξήσουν τις απευθείας πτήσεις για να διευκολύνουν τα αμφίδρομα ταξίδια και το εμπόριο.

Οι δημόσιες παρατηρήσεις των ηγετών πλαισίωσαν τις κεκλεισμένων των θυρών συνομιλίες της ημέρας σχετικά με το εμπόριο, την ασφάλεια, την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη, με τον Τραμπ να σηματοδοτεί ότι δεν προτιμά καμία νέα βαριά ρύθμιση για την τελευταία. Μια εμπορική εκεχειρία που διέκοψε τους αυξημένους δασμούς είχε ήδη παραταθεί έως τις 10 Ιανουαρίου 2027, σύμφωνα με τον υπουργό Οικονομικών Scott Bessent.

Burning Bright: Γράφω αυτή την άποψη πριν δημοσιευτούν οι πλήρεις λεπτομέρειες οποιωνδήποτε «νέων» συμφωνιών μετά τις κεκλεισμένων των θυρών συναντήσεις και τις επακόλουθες ενημερώσεις Τύπου από τους Προέδρους Ντόναλντ Τραμπ και Σι Τζινπίνγκ, επειδή οι αναγνώσεις και οι συγκεκριμένοι όροι αυτών των συμφωνιών έχουν πολύ μικρότερη σημασία από τη συμβολική δύναμη και τη στρατηγική σημασία αυτής της δημόσιας παρέλασης πολυπολικότητας.

Εν ολίγοις, η συνάντηση DC μεταξύ αυτών των δύο ηγετών, βασικών πυλώνων της μακροχρόνιας θεωρητικής Κυρίαρχης Συμμαχίας μου, δεν θα μπορούσε να είναι πιο εμποτισμένη και θα αναφέρω μερικούς λόγους.

Για αρχή, συμβολισμός όταν πρόκειται για παγκόσμιες υποθέσεις και κερκίδες του λαού, ειδικά όταν αυτές οι κερκίδες είναι πραγματικοί λαϊκιστές και επομένως αντιπροσωπεύουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ «τον λαό», κάτι που ακριβώς συμβαίνει με αυτούς τους δύο ηγέτες.

Έτσι, η συνάντηση του Τραμπ με τον Σι Τζινπίνγκ στην άσφαλτο το απόγευμα της Τετάρτης δεν είναι κάποια χειρονομία χωρίς νόημα. Είναι ταυτόχρονα μια επίδειξη σεβασμού και, περισσότερο σύμφωνα με τη γραφή μου, μια επίδειξη Κυρίαρχης Δύναμης ενάντια σε αυτούς που παρατάσσονται εναντίον της.

Και ενώ δεν περίμενα πολλά να βγουν από αυτή τη συνάντηση από την άποψη της αποκάλυψης πολιτικής, αυτό που έχουμε ήδη πάρει από την άποψη των δημόσιων δηλώσεων και από τους δύο ηγέτες είναι εξαιρετικά ενθαρρυντικό, τόσο από την άποψη της βασικής θέσης της Κυρίαρχης Συμμαχίας όσο και για το σχετικό χρονοδιάγραμμα της πλήρους νίκης της στην παγκόσμια σκηνή.

Όσον αφορά αυτή τη θέση, υποστηρίζω εδώ και χρόνια ότι ο Τραμπ, ο Σι και ο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο τρίτος πυλώνας της συμμαχίας, δεν επιδιώκουν να σχηματίσουν ένα πλέγμα κολεκτιβισμού, αλλά μάλλον ένα πλέγμα στρατηγικής συνεργασίας ΚΑΙ ανταγωνισμού.

Τόσο ο Τραμπ όσο και ο Σι το δήλωσαν ευθέως την Πέμπτη, με τον Σι να επαναλαμβάνει σχεδόν τη βασική θέση της τσιμπίδας ΗΠΑ-Κίνας κατά λέξη όταν είπε:

«Δεν χρειάζεται να αποφύγουμε να αναφέρουμε τον ανταγωνισμό, αλλά ο ανταγωνισμός μας πρέπει να είναι υγιής και να διατηρείται εντός ορίων. Θα πρέπει να είναι ένας αγώνας για να προλάβουμε ο ένας τον άλλον, όχι μια πάλη στην οποία κάποιος είτε κερδίζει είτε χάνει. Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να κρατήσουν τη γραμμή της μη σύγκρουσης και της μη αντιπαράθεσης μεταξύ μας... Η παγίδα του Θουκυδίδη μπορεί να ξεπεραστεί».

Το αγόρι μου που αναφέρεται στην παγίδα του Θουκυδίδη;! με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο.

Παιδιά, δεν γίνεται πιο εμποτισμένο με σήμα από αυτό.

Υποστηρίζω εδώ και αρκετά χρόνια ότι ο Τραμπ και ο Σι έχουν εμπλακεί σε μια ΑΜΟΙΒΑΙΑ κούρσα εξοπλισμών σε τεχνολογικούς, ενεργειακούς και στρατιωτικούς λόγους καθ' οδόν προς μια ΑΜΟΙΒΑΙΑ αποσύνδεση των οικονομιών τους, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να ευδοκιμήσει στον νέο κόσμο.

Αυτό ακριβώς εισάγει ο Σι στο δημόσιο αρχείο.

Πιο συγκεκριμένα, ήταν και πάλι ο Σι που εγκατέλειψε το βασικό σήμα όταν έκανε άμεση αναφορά στη «στρατηγική σταθερότητα» ως το βασικό κυβερνητικό όραμα για το μέλλον των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας.

Φίλοι μου, αυτή ήταν τόσο μια διακήρυξη ειρήνης για το μέλλον όσο και μια τελική κήρυξη πολέμου, αν όχι νίκη επί των δυνάμεων που εμπόδισαν ένα τέτοιο όραμα να εκδηλωθεί στη σφαίρα του πραγματικού.

Ο Τραμπ και ο Σι δεν εγκαθιδρύουν μια νέα διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες.

Σπάνε αυτό που υπάρχει σήμερα και δεσμεύονται σε ένα όραμα πολυπολικότητας, συνεργατικού ανταγωνισμού, επιτάχυνσης, αποκέντρωσης και πάνω απ' όλα, κυριαρχίας.

Αυτό είναι κάτι που το Σύστημα δεν μπορεί να αντέξει, και είναι κάτι που πρέπει να καλωσορίσουμε με ανοιχτές αγκάλες.

Τέλος, σε μια προσωπική σημείωση, όσοι από εσάς με παρακολουθείτε για μεγάλο χρονικό διάστημα γνωρίζετε ότι γράφω για τον κεντρικό ρόλο που έπαιξε και θα παίξει ο Σι Τζινπίνγκ στον πόλεμο κατά του Παγκοσμιοποιημένου Ηγεμόνα από το 2022.

Θα γίνει ένα πολύ δημοφιλές θέμα για συζήτηση από το συνηθισμένο πλήθος των Truther Grifters που έχουν πει οτιδήποτε άλλο εκτός από το ενδιάμεσο, ενώ δαιμονοποιούν εκείνους σαν τους δικούς σας που πραγματικά το έχουν κάνει.

Έτσι, αυτά τα κομμάτια της Κυρίαρχης Σύγκλισης σημαίνουν πολύ περισσότερα για μένα, και δεδομένου του πόσο θρασύδειλοι είναι ο Τραμπ και ο Σι σε αυτή τη συνάντηση, και δεδομένου του γεγονότος ότι ο Τραμπ είναι πιθανό να καλωσορίσει τον Πούτιν στο Μαϊάμι στο πολύ εγγύς μέλλον, νομίζω ότι αυτή η ιστορία είναι πιο κοντά στην κωδικοποίηση του τέλους της παρά στην έναρξη της αρχής της.

Και είμαι περήφανος για το γεγονός ότι κάποιοι από εμάς παραμείναμε στο σήμα όλο αυτό το διάστημα.

Θα έπρεπε να είστε, επίσης, αν έχετε αντισταθεί στην παρόρμηση να στιγματίσετε τους αδελφούς μας είτε στη Ρωσία είτε στην Κίνα ως «ο άλλος» στο μεταξύ.

https://badlands.substack.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Μια ανάλυση της επαναστατικής πίστης των Χούτι

 Ανακαλύπτοντας τις θρησκευτικές ρίζες και τη μακροπρόθεσμη στρατηγική των de facto ηγεμόνων της Υεμένης

Χοσέ Αλμπέρτο Νίνιο

Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2026, η Ανσάρ Αλλάχ — πιο γνωστή στη Δύση ως Χούτι — εξαπέλυσε την πιο αποφασιστική επίθεσή της τα τελευταία χρόνια. Στις 3 Σεπτεμβρίου, το κίνημα εξαπέλυσε επιθέσεις αντιπερισπασμού κατά των κυβερνητικών δυνάμεων. Στις 10 Σεπτεμβρίου, οι μαχητές του κατέλαβαν τη Μόκα, το ιστορικό λιμάνι στην Ερυθρά Θάλασσα που βρίσκεται περίπου 80 χιλιόμετρα βόρεια του στενού Μπαμπ αλ-Μαντέμπ. Την επόμενη μέρα, σε αυτό που το Euronews περιέγραψε ως 18ωρη επιδρομή, οι δυνάμεις του Ανσάρ Αλλάχ διέσχισαν το Ντουμπάμπ και κατέλαβαν το νησί Περίμ, που βρίσκεται μέσα στο ίδιο το στενό, χωρίζοντάς το σε δύο ναυτιλιακά κανάλια και στη συνέχεια κατέλαβαν τα νησιά Χανίς, ένα αρχιπέλαγος που βρίσκεται περίπου 100 μίλια βόρεια. Μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, οι δυνάμεις του Ανσάρ Αλλάχ έλεγχαν ολόκληρη την ακτή της Υεμένης στην Ερυθρά Θάλασσα, το νησί Περίμ και τα νησιά Χανίς, περίπου 5.400 τετραγωνικά χιλιόμετρα πρόσφατα κατακτημένων εδαφών.

Αυτές οι νίκες έδωσαν στο κίνημα θέσεις ελέγχου στο Μπαμπ αλ-Μαντέμπ, το στενό πέρασμα από το οποίο διέρχεται περίπου το 12% του παγκόσμιου εμπορίου και το οποίο χρησιμεύει ως η κύρια αρτηρία για τις εξαγωγές πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας από τότε που το Ιράν έκλεισε τα Στενά του Ορμούζ. Η Ανσάρ Αλλάχ παραμένει η de facto αρχή στη Σαναά και σε μεγάλο μέρος της πολυπληθούς δυτικής περιοχής, ενώ η διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση διαχειρίζεται ονομαστικά άλλες περιοχές.

Η προέλαση ενίσχυσε την ικανότητα του κινήματος να απειλεί πλοία με όπλα μικρού βεληνεκούς, νάρκες, μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ομάδες επιβίβασης, εκθέτοντας την ευθραυστότητα της διεθνώς αναγνωρισμένης στρατιωτικής στάσης της κυβέρνησης. Ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν είχε πιέσει προσωπικά τον Πρόεδρο Τραμπ να εξαπολύσει στρατιωτικά πλήγματα εναντίον των θέσεων του Ανσάρ Αλλάχ καθώς πλησίαζαν τη Μόκα - ένα αίτημα που ο Τραμπ είχε απορρίψει, σύμφωνα με πολλά αμερικανικά ειδησεογραφικά πρακτορεία.

Πίσω από τα εκπληκτικά γεωπολιτικά επιτεύγματα του Ανσάρ Αλλάχ κρύβεται μια αρχαία θρησκευτική παράδοση. Ο Ζαϊντισμός είναι ένας από τους τρεις κύριους επιζώντες κλάδους του Σιιτικού Ισλάμ, μαζί με τον Δωδεκαμανισμό και τον Ισμαηλισμό. Ο δωδεκαθεϊσμός - ο κυρίαρχος κλάδος, ο οποίος περιλαμβάνει την πλειοψηφία των σιιτών μουσουλμάνων παγκοσμίως και είναι η κρατική θρησκεία του Ιράν - υποστηρίζει ότι η εξουσία μεταδόθηκε μέσω μιας σειράς 12 ιμάμηδων που διορίστηκαν από τον Θεό, ο τελευταίος από τους οποίους αποκρύφθηκε το 874 μ.Χ. και αναμένεται να επιστρέψει ως μεσσιανική φιγούρα στο τέλος του χρόνου. Ο Ισμαηλισμός, που μερικές φορές αποκαλείται Σιιτισμός των Επτά, είχε αποκλίνει από τη γραμμή των Δώδεκα λόγω διαφωνίας σχετικά με το ποιος γιος του έκτου ιμάμη ήταν ο νόμιμος διάδοχος. Ο σημαντικότερος κλάδος του σήμερα ακολουθεί τον Αγά Χαν ως ζωντανό ιμάμη.

Ο Ζαϊντισμός πήρε το όνομά του από τον Ζάιντ ιμπν Αλί, δισέγγονο του Προφήτη Μωάμεθ μέσω του Αλί και της Φατίμα και μέσω του Χουσεΐν ιμπν Αλί. Ενώ οι Δώδεκα πιστεύουν ότι ο Ιμάμης πρέπει να ορίζεται από τον Θεό και οι Ισμαηλίτες ακολουθούν έναν κληρονομικό ζωντανό Ιμάμη, οι Ζαΐντι υποστηρίζουν ότι κάθε μορφωμένος απόγονος του Αλί μπορεί να αναλάβει την ηγεσία επαναστατώντας ενάντια στην τυραννία με τα όπλα.

Ο Ζάιντ εφάρμοσε αυτή την αρχή όταν επαναστάτησε εναντίον του χαλίφη των Ομεϋαδών Χισάμ ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ στην Κούφα στις 6 Ιανουαρίου 740 μ.Χ. Ο Ζάιντ τραυματίστηκε τη δεύτερη μέρα των μαχών και πέθανε λίγο αργότερα. Ακόμη και ο Αμπού Χανίφα, ο ιδρυτής της μεγαλύτερης σουνιτικής σχολής νομολογίας, παρείχε οικονομική υποστήριξη στην εξέγερση και κάλεσε άλλους να συμμετάσχουν σε αυτήν - μια ένδειξη του πόσο σεβαστός ήταν ο αγώνας του Ζάιντ κατά της καταπίεσης των Ομεϋαδών σε όλες τις θρησκευτικές διαιρέσεις.

Ο Ζαϊντισμός δεν είχε ήδη διαμορφωθεί πλήρως από αυτό το μαρτύριο. Αναπτύχθηκε σταδιακά, μέσα από αιώνες θεολογικής εκλέπτυνσης. Τον ένατο αιώνα, ο Αλ-Κασίμ αλ-Ράσι (785-860 μ.Χ.) προίκισε το κίνημα με συστηματική θεολογία και νομολογία. Ο εγγονός του, al-Hadi ila al-Haqq Yahya, έφερε αυτή την κληρονομιά στη σφαίρα της κυβέρνησης, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση από τις ορεινές φυλές της Υεμένης και ιδρύοντας ένα ιμάμα Zaydi στη Saada το 897. Έδωσε μορφή στη σχολή δόγματος και δικαίου Hadawi, η οποία έγινε η κυρίαρχη έκφραση του ζαϊντισμού της Υεμένης και την οποία οι απόγονοί της, η δυναστεία των Ρασίδ, διατήρησαν κατά διαστήματα για περισσότερα από χίλια χρόνια.

Ταυτόχρονα, κράτη Ζαΐντι εμφανίστηκαν επίσης γύρω από την Κασπία Θάλασσα, κοινότητες που αργότερα απορροφήθηκαν από τον Δωδεκαθεϊσμό, αφήνοντας την Υεμένη ως το κύριο επιζών προπύργιο αυτής της παράδοσης. Σήμερα, οι Ζαΐντι παραμένουν συγκεντρωμένοι στα βόρεια και βορειοδυτικά υψίπεδα, στη ζώνη που εκτείνεται από το Νταμάρ μέσω της Σαναά, του Αμράν, της Χάτζα και της αλ-Τζοφ στη Σαάντα, την καρδιά της περιοχής από την οποία η Ανσάρ Αλλάχ αντλεί τη βαθύτατη υποστήριξή της.

Για αιώνες, οι ιμάμηδες Ζαΐντι κυβέρνησαν τμήματα της βόρειας Υεμένης αλλάζοντας συμμαχίες με φυλές. Η εξουσία τους επεκτάθηκε και συρρικνώθηκε καθώς οι αντίπαλοι διεκδικητές και οι οθωμανικές παρεμβάσεις αποσταθεροποίησαν επανειλημμένα το κράτος. Όταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία κατέρρευσε στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ιμάμης Yahya Muhammad Hamid al-Din ενήργησε γρήγορα για να καλύψει το κενό εξουσίας. Εισήλθε στη Σαναά τον Νοέμβριο του 1918, εδραίωσε τον έλεγχο στα βόρεια υψίπεδα, ανακήρυξε το Βασίλειο Mutawakkilite της Υεμένης γύρω στο 1920 και κέρδισε διεθνή αναγνώριση μέσω της Συνθήκης της Hudaydah το 1926, καθιστώντας το το πρώτο ανεξάρτητο αραβικό κράτος της σύγχρονης εποχής.

Το βασίλειο πέρασε από τον Yahya, που δολοφονήθηκε το 1948, στον γιο του Ahmad bin Yahya, ο οποίος βασίλεψε μέχρι το θάνατό του στις 19 Σεπτεμβρίου 1962. Τον διαδέχθηκε ο γιος του Μοχάμεντ αλ-Μπαντρ, ο οποίος, ωστόσο, παρέμεινε στην εξουσία μόνο για 8 ημέρες προτού ορισμένοι ρεπουμπλικάνοι αξιωματούχοι, εμπνευσμένοι από τον αραβικό εθνικισμό του Γκαμάλ Αμπντέλ Νάσερ, οργανώσουν πραξικόπημα στις 26-27 Σεπτεμβρίου 1962, ανατρέποντας τον τελευταίο ιμάμη και ιδρύοντας την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης. Το πραξικόπημα προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Ρεπουμπλικανών που υποστηρίζονται από την Αίγυπτο και των μοναρχικών που υποστηρίζονται από τη Σαουδική Αραβία, ο οποίος συνεχίστηκε μέχρι τη διεθνή αναγνώριση της Αραβικής Δημοκρατίας της Υεμένης το 1970. Αυτή δεν ήταν μια απλή σουνιτική εξέγερση κατά του Ζαϊντισμού, καθώς τα δίκτυα των φυλών και των Ζαΐντι του βορρά συνέχισαν να ασκούν κάποια επιρροή ακόμη και στην εποχή των Ρεπουμπλικανών.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα αργό ξύπνημα. Η ενοποίηση της Υεμένης τον Μάιο του 1990 ένωσε τον επηρεασμένο από τους Ζαΐντιτες βορρά και τον κυρίως Σαφίι νότο, και ο πολιτικός πλουραλισμός που προέκυψε δημιούργησε τον νομικό χώρο για μια αναβίωση των Ζαΐντι. Ταυτόχρονα, τα υποστηριζόμενα από τη Σαουδική Αραβία σαλαφιστικά ιδρύματα εγκαταστάθηκαν στη Σαάντα και άρχισαν να αντικαθιστούν τα τοπικά θρησκευτικά έθιμα, επιταχύνοντας τη διαδικασία. Σε απάντηση, οι ακτιβιστές Ζαΐντι ίδρυσαν κόμματα, σχολεία και καλοκαιρινές κατασκηνώσεις και από αυτό το πλαίσιο αναδύθηκε ο Χουσεΐν Μπαντρ αλ-Ντιν αλ-Χούτι – πρώτα ως ο πιο εξέχων κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του αλ-Χακ από το 1993 έως το 1997, στη συνέχεια ως ιδρυτής της «Πιστής Νεολαίας», ενός δικτύου που σχεδιάστηκε ρητά ως αντίβαρο των Ζαΐντι στις οργανώσεις νεολαίας των Ουαχάμπι.

Μετά την 9/11, όταν ο πρόεδρος Αλί Αμπντουλάχ Σάλεχ τάχθηκε στο πλευρό της Ουάσιγκτον, ο Χουσεΐν θεώρησε αυτή τη συμμαχία ως πολιτική προδοσία του βορρά. Η κυβέρνηση της Υεμένης τον σκότωσε τον Σεπτέμβριο του 2004, πυροδοτώντας το πρώτο από τα έξι κύματα μαχών μεταξύ του κινήματός του και του κράτους: τους πολέμους Saada από το 2004 έως το 2010. Κάθε γύρος που η κυβέρνηση απέτυχε να κερδίσει έκανε τους Χούτι ισχυρότερους και καλύτερα οπλισμένους. Οι συγγενείς και οι υπολοχαγοί του Χουσεΐν έζησαν περισσότερο και από τους έξι, εντάχθηκαν στη λαϊκή εξέγερση του 2011 και μπήκαν στη Σαναά τον Σεπτέμβριο του 2014, χτίζοντας την εξουσία που σήμερα κυβερνά μεγάλο μέρος της βόρειας Υεμένης και ελέγχει τα στενά που συνδέουν την Ερυθρά Θάλασσα με τον υπόλοιπο κόσμο.

Οι Χούτι παραμένουν ένα κίνημα Ζαΐντι, αλλά έχουν οικοδομήσει έναν ευρύτερο συνασπισμό που ξεπερνά τα θρησκευτικά όρια. Η ιδεολογία τους συνδυάζει την αναβίωση των Τζαρουδιτών, τον εθνικισμό της Υεμένης, τη φυλετική πολιτική και τον επαναστατικό συμβολισμό. Η jarudiyya είναι ο κλάδος του Ζαϊντισμού που βρίσκεται πιο κοντά στον Δωδεκαθεϊσμό, ο οποίος απορρίπτει τους τρεις πρώτους χαλίφηδες, υποστηρίζοντας ότι η διαδοχή του Αλί ορίστηκε από τον Θεό.

Παρόλα αυτά, έχουν στρατολογήσει σουνίτες Σαφί και έχουν εγκαταστήσει σουνίτες πολιτικούς στο νότο σε σημαντικές πολιτικές θέσεις, ενώ απευθύνονται στις σουνιτικές κοινότητες με μηνύματα που επικεντρώνονται στην κυριαρχία, την καταπολέμηση της διαφθοράς, την αντίθεση στην εξωτερική παρέμβαση και την αλληλεγγύη με την παλαιστινιακή υπόθεση. Οι διοικητές των Ζαΐντι και των Χασεμιτών διατηρούν τον έλεγχο των υπηρεσιών πληροφοριών, των όπλων και των στρατηγικών αποφάσεων. Από την πλευρά τους, οι σουνίτες αξιωματούχοι διαχειρίζονται τις πολιτικές υποθέσεις υπό ένα παράλληλο δίκτυο εποπτών των Χούτι.

Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη που έχουν τα αντι-ιρανικά γεράκια στην Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, η Ανσάρ Αλλάχ δεν είναι απλώς μια μαριονέτα του Ιράν. Η επανάσταση του 1979 είχε προσφέρει στους αναβιωτές του Ζαΐντι ένα παράδειγμα επιτυχημένης ισλαμικής εξέγερσης κατά της μοναρχίας και της δυτικής εξουσίας. Ο Χουσεΐν θαύμαζε την αντίσταση του Αγιατολάχ Χομεϊνί, είχε υιοθετήσει στοιχεία της ιρανικής κρατικής πολιτικής και έβλεπε τη Χεζμπολάχ ως οργανωτικό μοντέλο. Η ιρανική βοήθεια είχε αυξηθεί δραματικά μετά την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας το 2015 και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) είχε παράσχει πολεμική τεχνολογία, εκπαίδευση, πληροφορίες και διπλωματική υποστήριξη. Για παράδειγμα, σε μία μόνο κατάσχεση τον Ιούλιο του 2025, αναχαιτίστηκαν περίπου 750 τόνοι ιρανικών πυρομαχικών, συμπεριλαμβανομένων εξαρτημάτων μη επανδρωμένων αεροσκαφών, κεφαλών πυραύλων και συστημάτων ραντάρ που προορίζονταν για μετακίνηση.

Ωστόσο, η έκθεση ξεφεύγει από την ετικέτα του «πληρεξούσιου». Το Ιράν δεν δημιούργησε την Ανσάρ Αλλάχ και οι δύο πλευρές ακολουθούν διαφορετικά ρεύματα του Ισλάμ: τον προαναφερθέντα Δωδεκαθεϊσμό στην Τεχεράνη και τον Ζαϊντισμό στη Σαάντα. Ο απεσταλμένος του Ιράν στην Υεμένη, Αμίρ-Σαΐντ Ιραβανί, δήλωσε δημόσια στο Al Jazeera ότι η ομάδα «δεν λειτουργεί ως πληρεξούσιος με καμία ουσιαστική έννοια από την άποψη της διοίκησης». Το Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων της Μέσης Ανατολής τεκμηριώνει ότι, στην αρχή του πολέμου του 2026 με το Ιράν, η Ανσάρ Αλλάχ είχε επιδείξει υπολογισμένη αυτοσυγκράτηση αντί να ξεκινήσει μια πλήρη κλιμάκωση, επιλέγοντας να διατηρήσει την επιχειρησιακή της ικανότητα και επιρροή στην Ερυθρά Θάλασσα ως αποτρεπτικό μέσο έσχατης ανάγκης, αντί να την εξαντλήσει σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που επέβαλε το Ιράν.

Ωστόσο, η ομάδα μεταδίδει μια εν μέρει ιρανική κληρονομιά. Το σύνθημα της Ανσάρ Αλλάχ αποκαλύπτει μια ιρανική έμπνευση και ένα τυπικό ιδεολογικό σχέδιο των Χούτι. Η Ανσάρ Αλλάχ διακηρύσσει «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος, θάνατος στην Αμερική, θάνατος στο Ισραήλ, κατάρα στους Εβραίους, νίκη στο Ισλάμ», τοποθετώντας τον εαυτό της ως ένα από τα πιο σημαντικά πολιτικά κινήματα που αντιτίθενται στην παγκόσμια εβραϊκή κοινότητα και τους Άραβες εκπροσώπους της στη Μέση Ανατολή.

Αυτός ο σύγχρονος αντισημιτισμός έχει τις αρχαίες ρίζες του στο σύστημα διακυβέρνησης των Ζαΐντι. Ο αρχαίος νόμος των Ζαΐντι για το dhimma απαιτούσε από τους Εβραίους να πληρώνουν έναν ειδικό φόρο, το jizya, και να τηρούν περιορισμούς στο ντύσιμο, το ύψος των σπιτιών, την ιππασία και τη δημόσια συμπεριφορά. Μερικοί ηγεμόνες ξεπέρασαν κατά πολύ αυτά τα όρια. Ο Ιμάμης αλ-Μουταουακίλ Ισμαήλ (1644-1676) ενέτεινε τις διώξεις μετά το κίνημα των Σαββατιανών του 1666, όταν ένα λαϊκό κύμα μεσσιανικού ενθουσιασμού που επικεντρώθηκε σε έναν αυτοαποκαλούμενο Εβραίο λυτρωτή έκανε τους μελετητές του Ζαΐντι να αναρωτηθούν εάν οι Εβραίοι εξακολουθούσαν να δικαιούνται προστασία dhimmi. Οι κατηγορίες ότι οι εβραϊκές κοινότητες βοήθησαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια της εξέγερσης των Κασιμιδών συνέβαλαν επίσης στον αυξανόμενο σκεπτικισμό για τους Εβραίους. Ο ιμάμης συμβουλεύτηκε τους Zaydi fuqaha (ισλαμιστές νομικούς) για να μάθει εάν η υποτιθέμενη εντολή του Μωάμεθ κατά των δύο θρησκειών στην Αραβία ίσχυε για την Υεμένη και, μετά την καταφατική γνώμη τους, απαίτησε τον προσηλυτισμό των Εβραίων. Αντιμέτωπος με την άρνηση των περισσότερων Εβραίων να αλλαξοπιστήσουν, υπέβαλε τους ηγέτες της κοινότητας σε δημόσιο εξευτελισμό. Αρρώστησε πριν προλάβει να ολοκληρώσει την απέλαση που είχε διατάξει και διέταξε τον διάδοχό του να την εκτελέσει.

Ο Ιμάμης αλ-Μαχντί Αχμάντ (1676-1681) έκανε ακριβώς αυτό. Το 1679, κατεδάφισε συναγωγές σε όλη την Υεμένη, δήμευσε περιουσίες και απέλασε ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό στη Mawza, σε αυτό που παραμένει το πιο διαβόητο επεισόδιο στην ιστορία των Εβραίων της Υεμένης.

Το «Διάταγμα για τα ορφανά» εισήγαγε μια ιδιαίτερα οικεία μορφή τιμωρίας κατά του εβραϊκού πληθυσμού. Το διάταγμα άντλησε έμπνευση από έναν φετφά των Ζαΐντι του δέκατου όγδοου αιώνα που βασίστηκε στο προφητικό χαντίθ: «Κάθε άτομο γεννιέται στη φυσική θρησκεία του Ισλάμ και μόνο οι γονείς του τον κάνουν Εβραίο ή Χριστιανό». Το διάταγμα υποχρέωνε το κράτος Ζαΐντι της Υεμένης να αναλάβει την επιμέλεια των Εβραίων παιδιών που είχαν χάσει και τους δύο γονείς και να τα μεγαλώσει ως μουσουλμάνους. Οι μελετητές του Κέιμπριτζ παρατήρησαν ότι κάτι τέτοιο «δεν έχει όμοιό του σε άλλες χώρες». Η επιβολή διέφερε ανάλογα με τον ηγεμόνα και την περιοχή, αλλά το διάταγμα εφαρμόστηκε πιο επιθετικά κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιμάμη Γιαχία (1918-1948), όταν συνέβησαν οι περισσότερες από τις τεκμηριωμένες περιπτώσεις. Οι οικογένειες αντέδρασαν με πρόωρους γάμους για να βγάλουν τα παιδιά από το καθεστώς της ορφάνιας, κρύβοντάς τα σε πολύ συνεκτικές αστικές εβραϊκές γειτονιές και, στις πιο απελπιστικές περιπτώσεις, ξεκινώντας το επίπονο ταξίδι για να εγκαταλείψουν οριστικά την Υεμένη.

Μεταξύ Ιουνίου 1949 και Σεπτεμβρίου 1950, η Επιχείρηση Μαγικό Χαλί - που επίσημα ονομαζόταν "On Wings of Eagles" - επέτρεψε την αεροπορική μεταφορά περίπου 49.000 Εβραίων της Υεμένης στο νεοϊδρυθέν κράτος του Ισραήλ, αφού ο ιμάμης της Υεμένης είχε συμφωνήσει να φύγει το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας. Η επιχείρηση τερμάτισε την εβραϊκή παρουσία στην Υεμένη που διήρκεσε πάνω από 2.500 χρόνια. Μια μικρή κοινότητα παρέμεινε στη θέση της, αλλά υπό την κυριαρχία του Ανσάρ Αλλάχ αυτή η αρχαία συνέχεια έσπασε οριστικά. Τον Μάρτιο του 2021, οι Χούτι απέλασαν 13 μέλη των τριών τελευταίων εβραϊκών οικογενειών που είχαν απομείνει στη Σαναά.

Με την αποχώρηση των τελευταίων εβραϊκών οικογενειών, η Ανσάρ Αλλάχ μετέφερε τον πόλεμό της εναντίον του Ισραήλ στο εξωτερικό. Από το 2023, οι Χούτι επιτίθενται σε πλοία και εκτοξεύουν πυραύλους στο Ισραήλ, ισχυριζόμενοι ότι υπερασπίζονται τη Γάζα. Οι ενέργειές τους έχουν προκαλέσει θαυμασμό σε πολλούς Άραβες που βλέπουν ελάχιστη ουσιαστική δράση από τις κυβερνήσεις τους.

Αγκυροβολώντας τη σύγχρονη στρατιωτική εκστρατεία της στις βαθιές ρίζες του ιστορικού αντιιμπεριαλισμού και της θρησκευτικής κυριαρχίας των Ζαΐντι, η Ανσάρ Αλλάχ έδειξε ότι η διαρκής αντίσταση ενάντια στο Ισραήλ και τους διεθνείς υποστηρικτές του δεν εξαρτάται από τη σύγχρονη διπλωματική συναίνεση, αλλά από μια ασυμβίβαστη δέσμευση για την ταυτότητα του πολιτισμού και τον ένοπλο αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο Εβραϊσμό.

Οι Εθνικοί της συλλογικής Δύσης μπορούσαν να μάθουν κάτι από τους γενναίους πολεμιστές του Ανσάρ Αλλάχ.

Χοσέ Αλμπέρτο Νίνιο

Πηγή: https://www.josealnino.org/p/inside-the-houthis-revolutionary

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων