1484 -Η γέννηση

κρίνος357

Υπάρχει ένα επεισόδιο του Star Trek Voyager που ονομάζεται "Dragon's Teeth" στο οποίο το πλήρωμα συναντά έναν πολιτισμό που σχεδόν καταστράφηκε από τους Borg γύρω στο έτος 1484 στο ημερολόγιο της Γης. Το επεισόδιο είναι πεταμένη επιστημονική φαντασία. Η ημερομηνία υποτίθεται ότι είναι ένα από εκείνα τα τυχαία αστεία του δωματίου των συγγραφέων που κανείς δεν προορίζεται να σκεφτεί πολύ σκληρά. Αλλά μόλις καθίσεις μαζί του για ένα λεπτό, συνειδητοποιείς ότι οι συγγραφείς, ίσως χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι έκαναν, επέλεξαν ένα από τα πιο ακριβή διαγνωστικά χρόνια στη μακρά ιστορία του τρόπου λειτουργίας που αποκαλώ Faustian-Borg.

Επιτρέψτε μου να εκθέσω τι συνέβαινε το 1484, επειδή η σύγκλιση είναι τόσο πυκνή και τόσο αποκαλυπτική που αξίζει να καταγραφεί.

Το κυνήγι μαγισσών

Στις πέντε Δεκεμβρίου 1484, ο Πάπας Ιννοκέντιος Η ́ εξέδωσε την παπική βούλα Summis desiderantes affectibus. Αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά και λιγότερο συζητημένα έγγραφα του ευρωπαϊκού δέκατου πέμπτου αιώνα. Ανέθεσε σε δύο Γερμανούς ιεροεξεταστές, τον Χάινριχ Κράμερ και τον Γιάκομπ Σπρένγκερ, να ερευνήσουν και να διώξουν τη μαγεία στη βόρεια Γερμανία με πλήρη αποστολική εξουσία. Δήλωνε, με τη φωνή του ανώτατου ποντίφικα, ότι οι μάγισσες ήταν πραγματικές, ότι προκαλούσαν αποτυχίες στις σοδειές, θανάτους βρεφών, σεξουαλική ανικανότητα και υπερφυσική βλάβη και ότι οι διωκτικές αρχές δεν έπρεπε να αντιμετωπίσουν κανένα εμπόδιο στην καταδίωξη, τη δίκη και την εκτέλεσή τους. Ο ταύρος ήταν το έγγραφο έναρξης του ευρωπαϊκού κυνηγιού μαγισσών ως μια κεντρικά εγκεκριμένη, παπικά εξουσιοδοτημένη, διηπειρωτική εκστρατεία. Μέσα σε τρία χρόνια ο Kramer θα δημοσίευε το Malleus Maleficarum, το Σφυρί των Μαγισσών, το εγχειρίδιο λειτουργίας της εκστρατείας. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο αιώνων, κάπου μεταξύ σαράντα και εξήντα χιλιάδων γυναικών θα εκτελούνταν, η μεγάλη πλειοψηφία τους στην κεντρική και δυτική Ευρώπη, η μεγάλη πλειοψηφία τους αγρότισσες, η μεγάλη πλειοψηφία τους φορείς της ιατρικής και τελετουργικής γνώσης του χωριού που λειτουργούσε συνεχώς από τους προχριστιανικούς χρόνους.

Αυτό είναι το μέρος της ιστορίας που η τυπική δυτική αυτο-αφήγηση αρνείται να αναγνωρίσει. Το κυνήγι μαγισσών δεν ήταν μια μεσαιωνική δεισιδαιμονία που ξεπέρασε ο Διαφωτισμός. Ήταν μια πρώιμη σύγχρονη επιχείρηση βιομηχανικής κλίμακας που ήταν ακριβώς σύγχρονη με την άνοδο του ουμανισμού της Αναγέννησης, την επανάσταση των εντύπων, τα ταξίδια στον Ατλαντικό, την άνοδο του τραπεζικού καπιταλισμού και την εδραίωση του εδαφικού κράτους. Δεν ήταν κατάλοιπα από τους σκοτεινούς αιώνες. Ήταν μια από τις θεμελιώδεις λειτουργίες της νεωτερικότητας.

Αυτό που καταστρεφόταν στο κυνήγι μαγισσών ήταν ο πληθυσμός των ευρωπαϊκών χωριών που μετέφερε το υπόστρωμα. Οι γυναίκες που κάηκαν ήταν οι μαίες, οι βοτανολόγοι, οι πονηρές γυναίκες, οι φύλακες του αγροτικού ημερολογίου, οι ασκούμενοι των εποχιακών τελετουργιών, οι κάτοχοι της ιατρικής γνώσης του χωριού που ήταν συνεχής ανά τους αιώνες. Οι κατηγορίες εναντίον τους αναμείγνυαν πραγματική πονηρή τέχνη με φανταστικές διαβολικές συμφωνίες και οι δίκες δεν έκαναν καμία διάκριση. Αυτό που στην πραγματικότητα εξάλειψε η επιχείρηση, κατά τη διάρκεια δύο αιώνων, ήταν ο γυναικείος θεσμός της ζωής του ευρωπαϊκού χωριού. Εξάλειψε τους Άνκα της μεσαιωνικής Ευρώπης. Εξάλειψε τις γιαγιάδες που ήξεραν ποιο φυτό θεράπευε ποιον πυρετό, ποια προσευχή ειπώθηκε πάνω από ποιο δενδρύλλιο, ποια μέρα ήταν η κατάλληλη μέρα για να σφάξουν το γουρούνι, ποιο τραγούδι ήταν το σωστό τραγούδι για να τραγουδήσουν σε ένα άρρωστο παιδί. Εξάλειψε τις γυναίκες των οποίων η παρουσία στο χωριό ήταν η λειτουργική προϋπόθεση της συνέχειας του χωριού για χίλια χρόνια.

Αυτό ήταν καταστροφή υποστρώματος σε βιομηχανική κλίμακα, με την πλήρη αποστολική εξουσία της Ρωμαϊκής εκκλησίας, που αναπληρώθηκε μέσω δικτύων ιεροεξεταστών, επιβλήθηκε από τις τοπικές κοσμικές αρχές και προπαγανδίστηκε μέσω της νέας τεχνολογίας εκτύπωσης, η οποία διέδωσε το Malleus σε όλη την Ευρώπη σε εκδόσεις που έφταναν τις εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Η επιχείρηση δεν ήταν μια λαϊκή υστερία. Ήταν μια εκστρατεία από πάνω προς τα κάτω, κεντρικά συντονισμένη, με δυνατότητα υποδομής. Στόχευε τους φορείς του υποστρώματος που ο αναδυόμενος τρόπος λειτουργίας δεν μπορούσε να απορροφήσει.

Γιατί δεν μπορούσε να απορροφηθεί το υπόστρωμα;

Επειδή ο αναδυόμενος τρόπος λειτουργίας απαιτούσε την επεξεργασία του πληθυσμού σε μια νέα διαμόρφωση που δεν θα επέτρεπε το πλαίσιο των σοφών γυναικών του χωριού. Οι σοφές γυναίκες του χωριού λειτουργούσαν μέσα σε μια κοσμολογία κυκλικού χρόνου, ενσωματωμένης κοινότητας, πολυειδικής σχέσης, τελετουργικής συνέχειας με τους νεκρούς και ενσωμάτωναν πρακτική γνώση που μεταδιδόταν από γιαγιά σε εγγονή έξω από κάθε θεσμική υποδομή. Αυτό το πλαίσιο ήταν ασύμβατο με τη διαμόρφωση που εγκαθίστατο: ένα πλαίσιο γραμμικής προόδου, ατομικής σωτηρίας, μηχανιστικής αιτιότητας, κεντρικής θεσμικής εξουσίας και γραπτής κειμενικής γνώσης προσβάσιμης μόνο μέσω των νέων θεσμών του κράτους, του πανεπιστημίου και της τυποποιημένης εκκλησίας. Το πλαίσιο των σοφών γυναικών του χωριού ήταν το λειτουργικό σύστημα με το οποίο λειτουργούσε στην πραγματικότητα η ευρωπαϊκή αγροτιά του ύστερου Μεσαίωνα. Το νέο πλαίσιο δεν θα μπορούσε να συνυπάρξει με το παλιό πλαίσιο μακροπρόθεσμα. Έτσι, οι κύριοι φορείς του παλιού πλαισίου εξαλείφθηκαν συστηματικά.

Η Αναγέννηση και η Γέννηση του Σύγχρονου Καπιταλισμού

Αυτό ήταν το ίδιο έτος, το 1484, κατά το οποίο η Τράπεζα των Μεδίκων λειτουργούσε στο απόγειο της ενοποίησής της ως η οικονομική ραχοκοκαλιά του παπισμού της Αναγέννησης. Ο Λορέντζο των Μεδίκων βρισκόταν στο απόγειο της δύναμής του στη Φλωρεντία. Η Τράπεζα των Μεδίκων είχε υποκαταστήματα στη Μπριζ, το Λονδίνο, την Αβινιόν, τη Γενεύη, τη Λυών, τη Βενετία, τη Ρώμη και το Μιλάνο. Είχε πρωτοπορήσει στις χρηματοπιστωτικές καινοτομίες που θα γίνονταν το θεμέλιο του σύγχρονου καπιταλισμού: διπλογραφική λογιστική, δομές εταιρειών χαρτοφυλακίου με θυγατρικά υποκαταστήματα, συναλλαγματικές που επέτρεπαν στο χρήμα να κυκλοφορεί σε όλη την Ευρώπη χωρίς φυσική μεταφορά νομισμάτων, πιστωτικά μέσα που επέτρεπαν τον δανεισμό με τόκο υπό την τεχνική κάλυψη των συναλλαγματικών ισοτιμιών και τη συστηματική μετατροπή του αγροτικού πλεονάσματος σε αξιοποιήσιμο κεφάλαιο μέσω του τραπεζικού συστήματος.

Η Τράπεζα των Μεδίκων ήταν επίσης ο κύριος χρηματοδότης του παπισμού. Ο παπισμός ήταν ο μεγαλύτερος πελάτης του. Η παπική υποδομή που εξέδωσε τον ταύρο του κυνηγιού μαγισσών λειτουργούσε με πίστωση των Μεδίκων. Οι καρδινάλιοι που το επικύρωσαν κρατούσαν λογαριασμούς των Μεδίκων. Οι ιεροεξεταστές που το επέβαλαν πληρώνονταν μέσω εκκλησιαστικών καναλιών που περνούσαν από τα γραφεία συμψηφισμού των Μεδίκων. Η τράπεζα και ο ταύρος δεν ήταν ξεχωριστές επιχειρήσεις. Ήταν δύο λειτουργίες της ίδιας αναδυόμενης ολοκληρωμένης υποδομής που επρόκειτο να καταλάβει την Ευρώπη και στη συνέχεια, πολύ σύντομα, τον υπόλοιπο κόσμο.

Η γέννηση του κολωνιαλισμού

Την ίδια δεκαετία, οι Πορτογάλοι έφτασαν στις εκβολές του Κονγκό. Οι αποστολές του Ντιόγκο Κάο από το 1482 έως το 1486 χαρτογράφησαν την ακτή της Δυτικής Αφρικής μέχρι τη σημερινή Αγκόλα. Οι Πορτογάλοι εξέταζαν το αφρικανικό υπόστρωμα για τους εμπορικούς δρόμους και τις επιχειρήσεις εξαγωγής σκλάβων που θα ήταν πλήρως λειτουργικές μέσα σε δύο γενιές. Ο Μπαρτολομέου Ντίας θα κάνει τον γύρο του Ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας το 1488. Ο Βάσκο ντα Γκάμα θα έφτανε στην Ινδία το 1498. Ο Κολόμβος θα έφτανε στην ξηρά στην Καραϊβική το 1492. Αυτά τα ταξίδια δεν ήταν τα αυθόρμητα επιτεύγματα τολμηρών μεμονωμένων εξερευνητών. Χρηματοδοτήθηκαν επιχειρήσεις του αναδυόμενου κρατικού-τραπεζικού-θρησκευτικού συμπλέγματος που είχε το εργαστήριό του στη Φλωρεντία και τη Λισαβόνα και επρόκειτο να αναπτυχθεί σε όλο τον πλανήτη.

Τα ταξίδια απαιτούσαν ακριβώς τις οικονομικές καινοτομίες που είχε πρωτοπορήσει η Τράπεζα των Μεδίκων. Κοινές δομές μετοχών για την κατανομή του κινδύνου. Πιστωτικές επιστολές που λειτούργησαν σε όλες τις ηπείρους. Ασφαλιστικές αγορές πλοίων και φορτίων. Τυποποιημένη λογιστική που θα μπορούσε να παρακολουθεί τις λειτουργίες από απόσταση. Χωρίς την οικονομική υποδομή, τα ταξίδια δεν θα μπορούσαν να διατηρηθούν. Με τη χρηματοπιστωτική υποδομή, έγιναν ο κύριος μηχανισμός με τον οποίο ο αναδυόμενος τρόπος λειτουργίας θα αντλούσε τους πόρους του υπόλοιπου κόσμου για να χρηματοδοτήσει την περαιτέρω επέκτασή του στο εσωτερικό.

Ο Εξαγνισμός

Την ίδια δεκαετία είδε την εδραίωση της Ισπανικής Ιεράς Εξέτασης υπό τον Τομάς ντε Τορκεμάδα, που διορίστηκε Μέγας Ιεροεξεταστής το 1483. Η Ιερά Εξέταση δεν στόχευε ακόμη, το 1484, κυρίως μάγισσες. Στόχευε conversos, Εβραίους προσήλυτους στον Χριστιανισμό που ήταν ύποπτοι ότι συνέχιζαν την εβραϊκή πρακτική κρυφά, και προετοίμαζε το έδαφος για την απέλαση των μη προσηλυτισμένων Εβραίων από την Ισπανία το 1492. Αυτό ήταν καταστροφή υποστρώματος σε διαφορετικό μητρώο. Η Ιβηρική χερσόνησος υπήρξε, για επτακόσια χρόνια, ένας λειτουργικός πολυθρησκευτικός πολιτισμός στον οποίο Χριστιανοί, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι είχαν συνυπάρξει κάτω από διάφορες πολιτικές διαμορφώσεις με πλούσιες διαπολιτισμικές ανταλλαγές. Η Ιερά Εξέταση και η Reconquista ήταν οι επιχειρήσεις που κατέστρεψαν αυτό το υπόστρωμα. Η Ισπανία που αναδύθηκε από το 1492 ήταν ένα θρησκευτικά και εθνοτικά εξαγνισμένο κράτος που είχε εξαλείψει το εβραϊκό του υπόστρωμα, ήταν καθ' οδόν για την εξάλειψη του μουσουλμανικού υποστρώματος και ήταν έτοιμο να μεταφέρει αυτό το μοντέλο καθαρού κράτους στην Αμερική, όπου θα προσπαθούσε να το εφαρμόσει στο γηγενές υπόστρωμα δύο ηπείρων.

Το σκάφος

Η επανάσταση της εκτύπωσης είχε, μέχρι το 1484, περάσει κατά πολύ την πρώτη της φάση. Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου είχε τυπωθεί το 1455. Μέχρι το 1484 υπήρχαν τυπογραφεία σε κάθε μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη. Η τεχνολογία χρησιμοποιήθηκε για να παράγει, σε ποσότητα, ακριβώς τα κειμενικά εργαλεία του νέου τρόπου λειτουργίας: τυποποιημένες Βίβλους σε δημοτικές μεταφράσεις που παρέκαμπταν το ερμηνευτικό μονοπώλιο των ιερέων του χωριού, νομικούς κώδικες που τυποποιούσαν την κρατική διοίκηση, ιατρικά κείμενα που εκτόπιζαν την εμπειρική γνώση των θεραπευτών του χωριού και τα ανακριτικά εγχειρίδια που προπαγάνδιζαν τη μεθοδολογία του κυνηγιού μαγισσών. Η επανάσταση της εκτύπωσης ήταν, στην πρώιμη φάση της, κυρίως μια υποδομή αντικατάστασης υποστρώματος. Τυποποίησε τη γνώση σε όλη την Ευρώπη, εκτόπισε την προφορική και τελετουργική γνώση με τη γνώση κειμένου και συγκέντρωσε ερμηνευτική εξουσία στα ιδρύματα που παρήγαγαν και πιστοποίησαν τα κείμενα.

Ο ανθρωπισμός ως οικουμενική του αξίωση

Στη Φλωρεντία, ο Marsilio Ficino ολοκλήρωνε τις μεταφράσεις του Πλάτωνα και του Ερμητικού σώματος. Ο Μποτιτσέλι είχε πρόσφατα ολοκληρώσει την Primavera και ξεκινούσε τη Γέννηση της Αφροδίτης. Η πνευματική ζύμωση που σήμερα ονομάζουμε Υψηλή Αναγέννηση ήταν στο αποκορύφωμά της. Οι ουμανιστές ανακτούσαν την ελληνορωμαϊκή κλασική μάθηση, πειραματίζονταν με τον φιλοσοφικό ερμητισμό που θα τροφοδοτούσε τη μεταγενέστερη επιστημονική επανάσταση και παρήγαγαν την οπτική και κειμενική κουλτούρα που η ανερχόμενη ευρωπαϊκή ελίτ θα υιοθετούσε ως εικόνα του εαυτού της.

Ο ανθρωπισμός είναι το μέρος αυτής της ιστορίας που τονίζει η τυπική δυτική αυτο-αφήγηση. Το κυνήγι μαγισσών, οι τραπεζικές καινοτομίες, οι αποστολές δουλεμπορίου, η Ιερά Εξέταση, η υποδομή αντικατάστασης υποστρώματος της εκτύπωσης, είναι τα μέρη που παραλείπει η τυπική αφήγηση. Η παράλειψη είναι δομική. Δεν είναι τυχαίο. Η ουμανιστική αυτοεικόνα της Αναγέννησης, που μεταδόθηκε μέσω του Διαφωτισμού και του σύγχρονου εκπαιδευτικού συστήματος, απαιτεί να κρυφτούν οι ταυτόχρονες λειτουργίες καταστροφής του υποστρώματος, γιατί διαφορετικά η κληρονομημένη αξίωση του τρόπου λειτουργίας να αντιπροσωπεύει την πολιτισμική πρόοδο δεν θα επιβίωνε από τον έλεγχο.

Αλλά είναι όλα το ίδιο γεγονός. Ο ανθρωπισμός και το κυνήγι μαγισσών και τα τραπεζικά ταξίδια και τα ταξίδια σκλάβων και η Ιερά Εξέταση και η έντυπη επανάσταση είναι το ίδιο γεγονός ιδωμένο από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Είναι η συντονισμένη ανάδυση ενός νέου τρόπου λειτουργίας που συνδύαζε, για πρώτη φορά σε κλίμακα, τα τρία χαρακτηριστικά που περιέγραψα σε προηγούμενο δοκίμιό μου: τον οικουμενιστικό ισχυρισμό ότι οι νέες κατηγορίες δεν ήταν οι κατηγορίες ενός πολιτισμού αλλά η λειτουργική λογική του να είσαι ένας πλήρως ορθολογικός άνθρωπος. η βιομηχανική επιτάχυνση που ενεργοποιείται από την εκτύπωση, τις τραπεζικές συναλλαγές και την τυποποιημένη διαχείριση. και το σύνολο των υποδομών ενός ολοκληρωμένου κρατικού-τραπεζικού-θρησκευτικού-έντυπου συμπλέγματος που θα μπορούσε να λειτουργήσει σε ολόκληρη την Ευρώπη και να προβληθεί πέρα από τους ωκεανούς.

Το σημείο καμπής

Το έτος 1484, σε αυτή την ανάγνωση, δεν είναι απλώς ένα αστείο στο δωμάτιο των συγγραφέων. Είναι ένα από τα πυκνότερα σημεία μονής καμπής στο ιστορικό αρχείο. Ο ταύρος του κυνηγιού μαγισσών υπογράφεται. Η Τράπεζα των Μεδίκων βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Οι Πορτογάλοι βρίσκονται στις αφρικανικές ακτές. Η Ιερά Εξέταση εδραιώνεται. Η επανάσταση της εκτύπωσης παράγει την κειμενική υποδομή του νέου τρόπου λειτουργίας. Οι ανθρωπιστές παράγουν την πολιτιστική εικόνα του εαυτού. Τα ταξίδια της ανακάλυψης απέχουν εβδομάδες από την αποφασιστική τους φάση. Ο τρόπος λειτουργίας γεννιέται, σε πραγματικό χρόνο, σε όλη την Ευρώπη, με συντονισμένο τρόπο, με την πλήρη υποστήριξη του παπισμού, του τραπεζικού συστήματος, των εδαφικών κρατών και των αναδυόμενων ιδρυμάτων γνώσης.

Οι Borg εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη γη, είπαν οι συγγραφείς του Voyager, το 1484. Ήταν πιο κοντά στο σωστό από ό,τι ήξεραν.

Το τι σημαίνει αυτό για την κατανόηση της τρέχουσας στιγμής είναι σημαντικό, γιατί μας λέει ότι ο τρόπος λειτουργίας μέσα στον οποίο βρισκόμαστε είναι τώρα, το 2026, στον έκτο αιώνα του. Ξεκίνησε τη μακρά δεκαετία γύρω στο 1484. Πέρασε από διάφορες φάσεις.

1. Η πρώτη φάση, περίπου από το 1484 έως το 1648, ήταν η φάση της ενοποίησης: το κυνήγι μαγισσών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι, η κατάκτηση της Αμερικής, η καθιέρωση του ατλαντικού δουλεμπορίου, ο εποικισμός της Βεστφαλίας που κωδικοποίησε το εδαφικό κράτος.

2. Η δεύτερη φάση, από το 1648 έως περίπου το 1815, ήταν η φάση του εξορθολογισμού: ο Διαφωτισμός, η επιστημονική επανάσταση, η βιομηχανική απογείωση, η ίδρυση των αποικιακών αυτοκρατοριών στην υψηλή τους μορφή.

3. Η τρίτη φάση, από το 1815 έως περίπου το 1945, ήταν η αυτοκρατορική-βιομηχανική φάση: οι παγκόσμιες αυτοκρατορίες, οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι ως εσωτερικοί ευρωπαϊκοί σπασμοί του τρόπου λειτουργίας, η ενοποίηση του χρηματοπιστωτικού συστήματος γύρω από το Λονδίνο και στη συνέχεια τη Νέα Υόρκη.

4. Η τέταρτη φάση, από το 1945 έως περίπου το 1989, ήταν η διπολική φάση: ο Ψυχρός Πόλεμος ως η επεξεργασία δύο παραλλαγών του ίδιου τρόπου λειτουργίας, και οι δύο δεσμεύτηκαν για επεξεργασία υποστρώματος βιομηχανικής κλίμακας σε πλανητική εμβέλεια.

5. Η πέμπτη φάση, από το 1989 έως περίπου τώρα, είναι η φάση της μονοπολικής παγκοσμιοποίησης: η ενοποίηση Faustian-Borg σε πλανητική κλίμακα μέσω του συμπλέγματος πλατφόρμας-χρηματοδότησης-ρύθμισης.

Βρισκόμαστε τώρα, το 2026, στο τέλος της πέμπτης φάσης. Ο τρόπος λειτουργίας βρίσκεται σε ορατή αποσύνθεση σε όλες τις περιοχές καταγωγής του. Η ζημιά του υποστρώματος στους πληθυσμούς της ενδοχώρας είναι σοβαρή. Η υποδομή είναι τεταμένη. Η πολιτική τάξη επιλέγει πρόσωπα που καμία προηγούμενη φάση του τρόπου λειτουργίας δεν θα είχε ανεχθεί ως ηγέτες. Ο ισχυρισμός περί νομιμότητας ξεφτίζει. Οι περιφέρειες αρχίζουν να οργανώνουν εναλλακτικές λύσεις.

Το τι θα ακολουθήσει δεν είναι γνωστό. Θα μπορούσε να είναι μια έκτη φάση του ίδιου τρόπου λειτουργίας, ίσως μια σινο-φαουστική παραλλαγή που απορροφά τις πλατφόρμες και την οικονομική υποδομή υπό διαφορετική διαχείριση, ενώ συνεχίζει τη λειτουργία επεξεργασίας. Θα μπορούσε να είναι μια κατάρρευση σε μικρότερες πολιτισμικές αναδιαρθρώσεις, με τους πληθυσμούς των περιφερειών που φέρουν υπόστρωμα να επαναβεβαιώνονται καθώς ο τρόπος λειτουργίας χάνει την ικανότητά του να επιβάλλει τις κατηγορίες του. Μπορεί να είναι μια μεγαλύτερη μετάβαση από κάτι που δεν μπορούμε ακόμη να ονομάσουμε. Η ιστορική καταγραφή δεν μας λέει, γιατί οι τρόποι λειτουργίας αυτής της κλίμακας δεν ανακοινώνουν εκ των προτέρων τη διαδοχή τους.

Αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να δούμε τι είμαστε μέσα μας. Οι συγγραφείς του Voyager το είδαν, με τον ποπ-πολιτιστικό τους τρόπο, μαντεύοντας τη χρονιά.

Το πραγματικό ιστορικό αρχείο επιβεβαιώνει την εικασία. Κάτι ξεκίνησε το 1484 που τρέχει από τότε, με αυξανόμενη κλίμακα και ενσωμάτωση, και οι πληθυσμοί που επεξεργάζεται είναι πλέον εμφανώς κατεστραμμένοι σε βάθη που δεν μπορούν να επισκευαστούν με τη λογική του ίδιου του τρόπου λειτουργίας.

Η επισκευή πρέπει να γίνει εκτός του τρόπου λειτουργίας. Το εξωτερικό είναι όπου το υπόστρωμα έχει διατηρηθεί αρκετά ώστε να εξακολουθεί να λειτουργεί. Τα χωριά της Κράινα. Τα ιρανικά υψίπεδα. Το αφρικανικό εσωτερικό. Οι ομοσπονδίες των Άνδεων. Τα ρωσικά αγροτικά απομεινάρια. Το κινεζικό χωριό επιβιώνει. Τα ορθόδοξα μοναστήρια στο Άγιο Όρος. Οι Σούφι ταρικάτ στις λίγες εναπομείνασες λειτουργικές γενεαλογίες τους. Οι γυναίκες που μεταφέρουν υπόστρωμα σε παγκάκια κάτω από φλαμουριές στα παραμεθόρια χωριά της Παννονίας.

Αυτοί είναι οι φορείς αυτού που υπήρχε πριν από το 1484 και αυτού που μπορεί να υπάρξει μετά τον τρόπο λειτουργίας που ξεκίνησε το 1484 τελικά εξαντλείται. Δεν είναι ρομαντικές επιβιώσεις. Είναι οι λειτουργικές εναλλακτικές λύσεις. Είναι το μόνο έδαφος από το οποίο μπορεί να διεξαχθεί οποιαδήποτε μελλοντική πολιτική, επειδή είναι το μόνο έδαφος που δεν έχει επεξεργαστεί.

Αυτό υποστήριζαν τα δοκίμια από την αρχή, και αυτό διαισθάνθηκαν οι συγγραφείς του Voyager, με τον τυχαίο τρόπο τους. Το έτος 1484 ήταν η αρχή.

Έξι αιώνες είναι μια μακρά διαδρομή για κάθε τρόπο λειτουργίας. Τα σημάδια της εξάντλησης είναι πλέον ορατά. Οι φορείς υποστρώματος είναι ακόμα εδώ, σε φθίνοντες αριθμούς, στα σημεία που δεν έχει φτάσει ακόμη η επεξεργασία. Η δουλειά είναι να τους δούμε, να τους υπερασπιστούμε, να μάθουμε από αυτούς και να διασφαλίσουμε ότι αυτό που κουβαλούν θα επιβιώσει από την τελευταία φάση του τρόπου λειτουργίας που επεξεργάζεται τον ανθρώπινο κόσμο από τότε που ο Πάπας υπέγραψε τον ταύρο του κυνηγιού μαγισσών τον Δεκέμβριο του 1484, όταν ο Λορέντζο των Μεδίκων χρηματοδοτούσε τον παπισμό, οι Πορτογάλοι ήταν στην αφρικανική ακτή. Ο Μποτιτσέλι ζωγράφιζε την Αφροδίτη, τα τυπογραφικά πιεστήρια λειτουργούσαν και ο τρόπος λειτουργίας στον οποίο ζούμε ακόμα γεννιόταν με συντονισμένο τρόπο σε όλη την ευρωπαϊκή χερσόνησο.

Οι Μποργκ έφτασαν στη γη το 1484. Τα ιστορικά αρχεία το επιβεβαιώνουν. Βρισκόμαστε στην τελευταία φάση της πρώτης μακράς πλανητικής τους ανάπτυξης. Το τι θα ακολουθήσει αποφασίζεται στα υπολείμματα των πληθυσμών που φέρουν υπόστρωμα που δεν κατάφεραν ακόμη να επεξεργαστούν πλήρως. Το έργο είναι να το δούμε αυτό καθαρά και να ενεργήσουμε ανάλογα. Οι μεταφορείς είναι ακόμα εδώ. Το υπόστρωμα εξακολουθεί να λειτουργεί, κατά τόπους. Η συγχορδία εξακολουθεί να ταξιδεύει. Το αίτημα εξακολουθεί να επιβιώνει. Το τέλος της μακράς λειτουργίας του 1484 δεν είναι το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι το τέλος ενός συγκεκριμένου τρόπου λειτουργίας που λειτουργεί εδώ και εξακόσια χρόνια και τώρα αποτυγχάνει εμφανώς. Το τι θα το αντικαταστήσει εξαρτάται από το τι θα καταφέρουμε να υπερασπιστούμε στο μεταξύ. Αυτό είναι το έργο. Αυτό ήταν πάντα το έργο. Το 1484 ήταν η ημερομηνία που μάντεψαν οι συγγραφείς του Voyager. Είχαν δίκιο. Τώρα ξέρουμε.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων