ΤΟ ΟΙΔΙΠΟΔΕΙΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ
(Ένας μπούσουλας κατανόησης μέσω χρονογραφήματος άλλου τύπου)
Το τι είναι Οιδιπόδειο θαρρώ το ξέρετε γενικά. Και πώς γίνεται η υπέρβασή του ίσως. Πάντα μέσα από μια μορφή συμβολικής «δολοφονίας» του «πατέρα» (παίζει και με τη μαμά για τα κορίτσια, αλλά αυτό το σύνδρομο είναι τότε γνωστό με άλλο όνομα), για να μπορέσει μετά να αναπτυχθεί φυσιολογικά συναισθηματικά ο καθένας και να ενηλικιωθεί κάποτε, λέει η επιστήμη.
Στην εσωτερική μας πολιτική, απουσία σύγχρονων δομών κράτους, που σε μεγάλο βαθμό υποκαθίστανται από κομματικές λειτουργίες (δυστυχώς και εκεί με καθυστερημένες οργανωτικές δομές, που ακόμα ταλανίζονται από κατάλοιπα του πατριαρχικού κοτζαμπασισμού ή του χωριάτικου «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»), οι πολιτικοί πρώτης γραμμής, αυτούς που λέμε συνήθως «αρχηγούς», ταλαιπωρούνται μέχρι τα βαθιά τους γεράματα συνήθως από το ίδιο σύνδρομο.
Είτε προέρχονται από κάποιον «κομματικό σωλήνα» είτε κληρονομούν «οικογενειακώ δικαίω» ένα κόμμα από τον μπαμπά, περνούν έντονο Οιδιπόδειο σύμπλεγμα! Δύσκολα υπερβαίνουν αυτή την «πατρογονική» σχέση για να μπορέσουν να αναδειχθούν σε ηγέτες με κάποια διεθνή αναγνωρισιμότητα, αν δεν υπερβούν το «οιδιπόδειο» της προέλευσής τους.
Τρία πρόσφατα παραδείγματα που αυτό έγινε περισσότερο ή λιγότερο κατορθωτό στον α' ή τον β' βαθμό:
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν ήρθε σε σύγκρουση με τη βασιλική οικογένεια, εκείνη που τον ανέδειξε. Ατελής όμως η υπέρβαση του οιδιποδείου του, μιας και μετά έπρεπε πάντα να εξαρτάται από τις φιλομοναρχικές ψήφους που στεγάστηκαν στο κόμμα του. Η κόντρα του προσωποποιήθηκε μόνο με τη Φρειδερίκη· βλέπετε, με μια συμβολική μητροκτονία δεν κάνεις και πολλά πράγματα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κατάφερε να απεξαρτηθεί από το βαρύ όνομα του πατέρα του, «σκοτώνοντας» το κόμμα του: την Ένωση Κέντρου υπό τον Μαύρο, την οποία ενσωμάτωσε γρήγορα σε ένα σοσιαλδημοκρατικό μόρφωμα που συμβάδιζε με τις απαιτήσεις των τότε καιρών, και την εξαφάνισε. Και έγινε έτσι ο ίδιος «γενάρχης». Ο Αλέξης Τσίπρας. Παιδί του κομματικού σωλήνα, κατάφερε αρχικά να «σκοτώσει» τον πολιτικό του πατέρα, τον Αλέκο Αλαβάνο το 2009, και να απαλλαγεί σε μεγάλο βαθμό από τους αριστερισμούς του (με την έννοια του πολιτικά άχρονου). Αυτούς που εμπεριείχε η τότε πολιτική του κόμματος (που δεν ήταν καν κόμμα, αλλά συνομοσπονδία συνιστωσών) το οποίο κληρονόμησε. Αποτέλεσμα, 4,5 χρόνια στην πρωθυπουργία με μερικά καλά αποτελέσματα.Η θυσία του «πατρογονικού» σωλήνα-Συνασπισμού για να δημιουργηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ολοκληρώθηκε όμως ποτέ, παρά την αρχική πονηρή ανάθεση στον Κασσελάκη να κάνει αυτός τη σχετική λάντζα. Οι πρόσφατες εξελίξεις έδειξαν ότι επιβιώνει αυτός ο πατρογονικός σωλήνας μέσα στα ψήγματα των «ιδεολογικών ρευμάτων», συνήθως χωρίς καμία σαφή ιδεολογική διαφοροποίηση,
αλλά μόνο με κάποιες άχρονες αναφορές σε ανυπέρβλητα σύνδρομα και τραύματα άλλων παλαιότερων εποχών. Αυτά κρατάνε μέχρι τώρα αυτόν τον χώρο (και μοιραία και τον μέχρι πρότινος αρχηγό του) δέσμιο, ώστε να μην μπορεί να απογειωθεί πολιτικά στη νέα μεταπολίτευση — αυτήν που απαιτούν οι συνθήκες της νέας μετα-παγκοσμιοποίησης.
Φαίνεται ότι ο Αλέξης επέλεξε την τακτική «άσε τους να το αυτοκαταστρέψουν, αφού μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν καλά μέσα στην αυτοαναφορικότητά τους, και μετά βλέπουμε». Σατανική υπέρβαση του οιδιποδείου αν πετύχει! Μέχρι τότε, θα συνεχίσει να υποφέρει, παρά την απόσυρση του πνευματικού του μπαμπά, του Φλαμπουράρη, από την ενεργό πολιτική σκηνή. Και συνεχίζουμε να υποφέρουμε και εμείς, όλοι οι υπόλοιποι, από τις συνέπειες αυτής της ατελούς υπέρβασης του συνδρόμου, αλλά και από την προσωπική εξάρτηση του ίδιου από άτομα όπως ο Γιώργος ο ξάδελφος, που έχει χαρακτηριστεί ως «κόκκινη γραμμή» στις ανεκτές από τον ίδιο αλλαγές, αυτές των ανακυκλώσεων προσώπων και των ίδιων γενικοτήτων, μπας και ξεπεπεραστεί το σύνδρομο των συνδρομών με μια ιδρυτική διακήρυξη κενή περιεχομένου.
Ο Κασσελάκης που τον διαδέχτηκε, είχε ούτως ή άλλως να λύσει το δικό του Οιδιπόδειο από τον φυσικό του μπαμπά πολύ πριν μπει στην πολιτική. Δεν είχε τον χρόνο για να δείξει πόσο μπορεί να το υπερβεί, και λόγω της απειρίας του στο να επιλέξει ως στενούς του συνεργάτες κατάλληλα πρόσωπα. Έτσι, οι πολύ καλές του προτάσεις επί του οργανωτικού φαίνεται ότι θα πάνε στις καλένδες, μέχρι να καταλάβει και ο Τσίπρας ότι μέσω αυτών μπορεί να υπερβεί και τα δικά του σύνδρομα. Conflict of syndromes κατάσταση, δηλαδή, που βγάζει πολλή λύπηση.
Στον υπόλοιπο πολιτικό χάρτη, τα παραδείγματα δεν είναι καθόλου καλά:
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παιδί του μπαμπά του, κληρονόμησε μια οικογένεια διαπλοκών μαζί με ένα αντίστοιχο κόμμα, και δεν έχει απολύτως καμία ελπίδα να ξεπεράσει το δικό του σύμπλεγμα. Στερείται οράματος εκσυγχρονισμού των ιδεών που κληρονόμησε (τις οποίες θεωρεί άφθαρτες και αναλλοίωτες). Κατάφερε μόνο να «τελειώσει» την αδελφή του πολιτικά, συμμαχώντας με ακραίους δεξιούς για να ηγηθεί σε ένα κόμμα υπό άλλο οικογενειακό *brand name*. Λάθος υπέρβαση του οιδιποδείου, στο αντίθετο φύλο, καμία ελπίδα να εξελιχθεί ως πολιτικός πέραν των εσκαμμένων γύρω του. Λάκκοι με φίδια γόνων άλλων πολιτικών βαρωνιών, ουδεμία ελπίς· και πλέον φαίνεται ξεκάθαρα, σε τέτοιο βαθμό που να γελοιοποιείται σε ό,τι κάνει ή λέει στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Και παρότι δείχνει τώρα πολιτικά παντοδύναμος, παραμένει ουσιαστικά ανίκανος να υπερβεί τα δικά του εσκαμμένα (από τρίτους) και το μοιραίο. Έχει σαφή ημερομηνία λήξης. Ο ΓΑΠ δεν μπόρεσε ποτέ να νικήσει το βαρύ πατρογονικό του φορτίο. Προσπάθησε το 2009-10 να νικήσει το κόμμα που δημιούργησε ο πατήρ με μια «θεραπεία σοκ». Όμως είναι τόσο άμπαλος που τελικά αυτή η «θεραπεία» εφαρμόστηκε στην κοινωνία και την οικονομία με νεοφιλελέ πολιτικές — στοιχεία που οδήγησαν και το μεταλλαγμένο ΠΑΣΟΚ του Αντρέα στον ουσιαστικό του αφανισμό και τον ίδιο στην πολιτική αφάνεια. Ο Ανδρουλάκης, παιδί και αυτός του κομματικού σωλήνα του σημιτικού ΠΑΣΟΚ, δεν έχει το ίδιο πρόβλημα με τον ΓΑΠ. Αλλά δεν θα λύσει και αυτός απολύτως κανένα πρόβλημα αν δεν «σκοτώσει» πολιτικά τον Βενιζέλο, αυτόν που τον δημιούργησε. Τότε και μόνο τότε θα έχει, νομίζω, κάποια ελπίδα να παράγει πολιτική αξιώσεων, ικανή να ακουστεί και έξω από τα μίζερα ελληνικά πολιτικά δρώμενα.Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής του ως προέδρου του ΚΙΝΑΛ, που θέλει να λέγεται ΠΑΣΟΚ για να συνεχίσει τις πολιτικές ΚΙΝΑΛ χωρίς τα χρέη του, το προσδιορίζουν ως τσόντα της νεοφιλελέ δεξιάς. Και προδικάζουν μια πορεία που δεν δείχνει καμία ελπίδα ρήξης με αυτούς που τον γέννησαν και τον κρατούν τώρα δέσμιο, μέσω δανεικών τρίτων χορηγών και κάτι εγγραφών από Predator. Το αντίθετο θα σήμαινε απαλλαγή του από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό του ιδεολογικού του μπαμπά και έναν άλλο δρόμο για το με διπολική κατάθλιψη κόμμα του, σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απ' ό,τι λέει η μέχρι τώρα ρητορική του. Χλωμό το(ν) βλέπω...
Για τον Κουτσούμπα δεν θα πω. Εκεί το πρόβλημα είναι μουσειολογικό, αφού θα πρέπει να υπερβεί κάποτε τον «πατερούλη» Στάλιν, αυτόν που βρήκε σαν αποκούμπι ελλείψει φαντασίας και σύγχρονων πολιτικών θέσεων. Ομοίως και για τον Βαρουφάκη δεν θα πω. Ο ναρκισσισμός ως πολιτική είναι μια πολύ πιο σύνθετη ψυχολογική κατάσταση για να μπορείς να ξεφύγεις με έναν συμβολικό τρόπο, όπως στο οιδιπόδειο, «σκοτώνοντας» με κάθε τρόπο —και με οποιαδήποτε απολιτίκ παπαρίτσα που βάζει πλάτη στη διατήρηση της εξουσίας των τραπεζών— τον πολιτικό που τον ανέδειξε. Μπέρδεμα σε NP παίγνιο... Για τα κάθε λογής ακροδεξιά φυντάνια που ξεπήδησαν στις τελευταίες εκλογές ή κομματικές ιδρυσεις, τύπου Σπαρτιάτες, Ψεκασμένοι, Θεούσες και Τρελαμένες Καρδούλες, δεν υπάρχει ουδεμία ελπίδα επίσης. Πρέπει όλοι αυτοί οι τύποι και οι τύπισσες να έχουν φάει πάρα πολύ ξύλο στα μικράτα τους από τους μπαμπάδες τους! Οπότε το μόνο που θέλουν να κάνουν είναι το ίδιο όπου μπορούν. Η χειρότερη φάρα χειραγωγημένων ever.Το πόσο όλη η εξωτερική μας πολιτική πάσχει από το ίδιο σύνδρομο, εκτός ίσως από μερικές περιόδους με αναλαμπές την εποχή του Ελ. Βενιζέλου και επί του Νίκου Κοτζιά, είναι θέμα για άλλο σεντόνι. Πολύ πιο πολύπλοκο όμως, μιας και εδώ τα ζητήματα καθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό και την εσωτερική μας πολιτική.
Τούτων λεχθέντων δηλώνω υπευθυνα, και με πλήρη γνώση του νόμου περί ευθύνης υπουργών ότι
χρονογράφημα είναι το πιο πάνω σεντόνι και όχι σημειώσεις από κάποιο ντιβάνι του Γιάλομ απ' όσους και όσες ακόμα χρειάζονται κάποιον "πατερουλη " ή "μανούλα " για να ξεπεράσουν και τα δικά τους αντίστοιχα εμμονικά σύνδρομα.
============
ΑΠΟ ΤΟ "ΠΩΣ ΔΕΝΟΤΑΝ ΤΟ ΑΤΣΑΛΙ" ΤΟΥ ΟΣΤΡΟΦΣΚΙ ΣΤΟ "ΠΩΣ ΣΕ ΔΕΝΕΙ ΕΝΑΣ ΑΛΓΟΡΙΘΜΟΣ". ΚΑΙ ΠΩΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΟΥΣ
Για σχεδόν έναν αιώνα κυριαρχίας των πολέμων βιομηχανικής κλίμακας, το κύριο (βαρύ) άρμα μάχης κυριαρχούσε ως το απόλυτο σύμβολο της χερσαίας ισχύος. Από τις απέραντες ανοιχτές πεδιάδες του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι τις ερήμους της Μέσης Ανατολής, η συνταγή της νίκης ήταν απλή: κατασκεύαζε βαρύτερη χαλύβδινη θωράκιση, τοποθετούσε μεγαλύτερα πυροβόλα και επένδυε εκατομμύρια δολάρια ώστε ένα και μόνο όχημα να μετατρέπεται σε ένα ασταμάτητο φρούριο. Αν ένας αντίπαλος ήθελε να καταστρέψει αυτό το όχημα, ήταν αναγκασμένος να το αντιμετωπίσει με ένα εξίσου βαρύ και εξίσου ακριβό όπλο.
Αυτή η μαθηματική βεβαιότητα έχει πλέον καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Στο σύγχρονο πεδίο μάχης, ένα πλαστικό drone αξίας 5.000 δολαρίων, αγορασμένο μέσω διαδικτύου και εξοπλισμένο με μια απλή εκρηκτική γόμωση, μπορεί συστηματικά να εντοπίζει και να καταστρέφει ένα κύριο άρμα μάχης αξίας 5 εκατομμυρίων δολαρίων.
Αυτή η ακραία ανισορροπία έχει διαλύσει εκ θεμελίων τα παραδοσιακά στρατιωτικά δόγματα. Αναγκάζει τα υπουργεία Άμυνας σε όλο τον κόσμο να αντιμετωπίσουν μια σκληρή αλήθεια: οι πιο πολύτιμες και υψηλού κόστους πλατφόρμες τους έχουν μετατραπεί σε τεράστιες, αργοκίνητες υποχρεώσεις.
Η Σκληρή Αριθμητική της Σύγχρονης Φθοράς 
Το βασικό ζήτημα που κρατά άγρυπνους τους στρατιωτικούς σχεδιαστές δεν είναι η έλλειψη τεχνολογίας, αλλά τα ίδια τα μαθηματικά της αναλογίας ανταλλαγής. Ιστορικά, ένα όπλο θεωρούνταν οικονομικά αποδοτικό όταν κατέστρεφε έναν στόχο αντίστοιχης αξίας. Ο σημερινός πόλεμος των drones λειτουργεί πάνω σε μια πλήρως ανεστραμμένη οικονομική κλίμακα.
Όταν ένα drone πρώτου προσώπου (FPV) χτυπά τη λεπτή επάνω ή οπίσθια θωράκιση ενός προηγμένου άρματος, η οικονομική αναλογία ανταλλαγής φτάνει στο εξωφρενικό 1.000 προς 1. Ακόμη κι αν το πλήρωμα του άρματος καταφέρει να καταρρίψει εννέα εισερχόμενα drones πριν ένα δέκατο τελικά διαπεράσει την άμυνα και προκαλέσει μια καταστροφική έκρηξη, ο επιτιθέμενος εξακολουθεί να κερδίζει συντριπτικά την οικονομική μάχη.
Ένας στόλος 100 φθηνών drones κοστίζει ένα ελάχιστο κλάσμα της αξίας ενός σύγχρονου τεθωρακισμένου οχήματος, κι όμως διαθέτει τη δυνατότητα να αφανίσει μια ολόκληρη μηχανοκίνητη φάλαγγα. Καμία βιομηχανική οικονομία, όσο πλούσια κι αν είναι, δεν μπορεί να αντέξει έναν παρατεταμένο πόλεμο φθοράς όταν περιουσιακά στοιχεία πολλών εκατομμυρίων δολαρίων εξαφανίζονται από αναλώσιμα κομμάτια καταναλωτικών ηλεκτρονικών.
Η Αλυσίδα Εφοδιασμού Μετατρέπεται σε Στόχο
Πέρα από την άμεση οικονομική απώλεια του ίδιου του οχήματος, η επανάσταση των drones αποκάλυψε τις βαθιές ευπάθειες της τεράστιας εφοδιαστικής αλυσίδας που στηρίζει τα βαριά τεθωρακισμένα. Ένα κύριο άρμα μάχης δεν λειτουργεί απομονωμένα. Απαιτεί χιλιάδες λίτρα εξειδικευμένου καυσίμου, βαριά οχήματα ανάκτησης, συνεχή αντικατάσταση ανταλλακτικών και υψηλά εκπαιδευμένους μηχανικούς, των οποίων η εκπαίδευση διαρκεί χρόνια.
Στο παρελθόν, αυτά τα δίκτυα υποστήριξης παρέμεναν με ασφάλεια πίσω από τις γραμμές του μετώπου. Τώρα όμως, drones αναγνώρισης μεγάλου βεληνεκούς σαρώνουν συνεχώς το πεδίο μάχης, καθιστώντας ολόκληρη τη ζώνη επιχειρήσεων πλήρως διαφανή.
Τη στιγμή που ένα βυτιοφόρο καυσίμων ή ένα φορτηγό πυρομαχικών κινηθεί προς τα εμπρός για να εξυπηρετήσει ένα άρμα, εντοπίζεται και στοχοποιείται από ένα σμήνος φθηνών drones-καμικάζι. Διακόπτοντας την αλυσίδα ανεφοδιασμού από χιλιόμετρα μακριά, τα φθηνά μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να εξουδετερώσουν πλήρως έναν στόλο αρμάτων χωρίς καν να χρειαστεί να διαπεράσουν τη βαριά μετωπική θωράκιση. Το τεράστιο σύστημα logistics που υποτίθεται ότι συντηρούσε την ισχύ μετατράπηκε σε έναν γιγαντιαίο στόχο.
Η Ίδια η Φιλοσοφία του Άρματος Αλλάζει
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον, ακόμη και η ίδια η υλικότητα του άρματος αρχίζει να επαναπροσδιορίζεται. Η εποχή όπου η επιβίωση εξαρτιόταν αποκλειστικά από όλο και παχύτερους όγκους χάλυβα φαίνεται να φτάνει στα όριά της. Οι στρατιωτικοί σχεδιαστές εξετάζουν πλέον ελαφρύτερες και πιο «έξυπνες» μορφές προστασίας: σύνθετα υλικά, ανθρακονήματα (carbon fiber), κεραμικές επιστρώσεις, πολυστρωματικές δομές, ακόμη και μελλοντικές εφαρμογές γραφενίου.
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα να δημιουργηθεί ένα «άτρωτο» άρμα, αλλά ένα όχημα δυσκολότερο να εντοπιστεί, πιο ευκίνητο, φθηνότερο στην παραγωγή και ευκολότερο στην επισκευή ή αντικατάσταση. Τα σύνθετα υλικά μειώνουν σημαντικά το βάρος, περιορίζουν τη θερμική υπογραφή και επιτρέπουν modular σχεδιάσεις όπου κατεστραμμένα τμήματα μπορούν να αντικαθίστανται γρήγορα στο πεδίο.
Ωστόσο, ακόμη και αυτά τα προηγμένα υλικά δεν λύνουν από μόνα τους το πρόβλημα. Τα ανθρακονήματα και τα πολυμερή υλικά παραμένουν ευάλωτα απέναντι σε βλήματα υψηλής κινητικής ενέργειας, ακραίες θερμοκρασίες και επαναλαμβανόμενα εκρηκτικά κύματα. Γι’ αυτό και το μέλλον πιθανότατα δεν ανήκει ούτε στο κλασικό χαλύβδινο τέρας των 70 τόνων ούτε σε κάποιο «πλαστικό υπεράρμα», αλλά σε υβριδικές πλατφόρμες όπου η επιβίωση θα προκύπτει από τον συνδυασμό κινητικότητας, χαμηλής ανιχνευσιμότητας, ηλεκτρονικού πολέμου, ενεργητικής άμυνας και τεχνητής νοημοσύνης.
Το πραγματικό σημείο καμπής ίσως βρίσκεται αλλού: στη μετάβαση από λίγες πανάκριβες και βαριές πλατφόρμες σε μεγάλα δίκτυα φθηνότερων, ημιαυτόνομων και εν μέρει αναλώσιμων οχημάτων και drones. Εκεί όπου μετρά περισσότερο η διασπορά, η πληροφορία και η ταχύτητα προσαρμογής παρά το πάχος της θωράκισης.
Επιβάλλοντας μια Μαζική Αναθεώρηση του Δόγματος
Αυτή η οικονομική και τακτική πραγματικότητα έχει αναγκάσει τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του κόσμου να προχωρήσουν σε άβολες και αιφνίδιες αλλαγές στις μακροπρόθεσμες στρατηγικές τους. Ορισμένοι πιο διορατικοί κλάδοι, όπως το Σώμα Πεζοναυτών των Ηνωμένων Πολιτειών, αναγνώρισαν νωρίς τη μετατόπιση και απέσυραν πλήρως τα βαριά άρματα από τη δομή μάχης τους, εστιάζοντας αποκλειστικά σε εξαιρετικά ευκίνητες μονάδες drones και πυραύλων.
Άλλοι στρατοί προσπαθούν εσπευσμένα να προσαρμόσουν τα υπάρχοντα τεθωρακισμένα τους συγκολλώντας μεταλλικά κλουβιά στις οροφές των πύργων και εγκαθιστώντας συστήματα ηλεκτρονικών παρεμβολών για να μπλοκάρουν τα σήματα των drones. Ωστόσο, αυτές οι προσωρινές λύσεις αποδεικνύονται ακριβές «ασπιρίνες».
Μόλις αναπτυχθεί μια νέα συχνότητα παρεμβολών, οι κατασκευαστές drones απλώς ενημερώνουν το λογισμικό τους ή στρέφονται σε καλώδια οπτικών ινών που είναι πλήρως απρόσβλητα από τον ηλεκτρονικό πόλεμο. Ο ρυθμός καινοτομίας του λογισμικού στα μικρά drones μετριέται σε εβδομάδες, ενώ ο κύκλος αναβάθμισης ενός παραδοσιακού άρματος απαιτεί χρόνια, αφήνοντας τη βιομηχανία παραδοσιακής άμυνας να κυνηγά διαρκώς τις εξελίξεις.
Η εποχή της αδιαμφισβήτητης κυριαρχίας των αρμάτων έχει επισήμως τελειώσει, αφού ήδη έχει ανατραπεί από την ασταμάτητη άνοδο της φθηνής, μαζικής και κατευθυνόμενης με ακρίβεια ισχύος. Αποδεικνύοντας ότι ένα drone των 5.000 δολαρίων μπορεί αξιόπιστα να «σβήσει» ένα περιουσιακό στοιχείο αξίας 5 εκατομμυρίων δολαρίων, ο σύγχρονος πόλεμος έχει χρεοκοπήσει τα παραδοσιακά στρατιωτικά δόγματα, αναγκάζοντας τις παγκόσμιες δυνάμεις να εγκαταλείψουν τις ογκώδεις και πανάκριβες πλατφόρμες υπέρ φθηνών, κατανεμημένων και ευφυών μέσων.
Άλλη μια τρανή απόδειξη της "εικασίας" του Ευτυχή Μπιτσάκη για την "δυναμική του ελαχίστου", που πέρασε σχεδόν απαρατήρητη και από τους σχεδιαστές των κομματικών δογμάτων των μαχών του προηγούμενου αιώνα. Μάλλον είχε καταλάβει από τα 60s ότι τα κάστρα και οι χαλυβδινες θωρακίσεις τους πάντα θα πέφτουν από σμήνη τέτοιων ιπταμένων Δουρειων Ίππων, όπως φιλοδοξεί να είναι και το πιο πάνω.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου