Κιτ Ιππότης
Ο κόσμος αλλάζει. Η άλλοτε κυρίαρχη αυτοκρατορική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών παραπαίει, υποβαθμίζεται από τη διαφθορά, παρατείνεται από την ύβρη, καταβροχθίζεται από τους καρκίνους του μίσους, του εθνικισμού και της απληστίας.
Ακόμη και σύμφωνα με τα δικά της μέσα προπαγάνδας, η Αμερική έχει «γίνει ο κακός», είναι «επίσημα μια αυτοκρατορία σε παρακμή» και γινόμαστε μάρτυρες της «τελικής πράξης» της.
Και, καθώς περιμένουμε την αναπόφευκτη πτώση του τιτάνα, ο κόσμος σκέφτεται το μέλλον. Όλοι μιλούν για την «πολυπολική παγκόσμια τάξη» ακριβώς στον ορίζοντα.
Από το "Pax Americana στο Pax Multipolaris".
Αυτός ο «Πολυπολικός Κόσμος» ήταν ένα πολιτικό θέμα συζήτησης για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά έχει αποκτήσει δυναμική τα τελευταία χρόνια και επιταχύνεται αισθητά από την αρχή της δεύτερης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ζητά αυτή την πολυπολική τάξη εδώ και χρόνια και το έκανε ξανά την περασμένη εβδομάδα. Ο Κινέζος Σι Τζινπίνγκ κάνει τακτικά το ίδιο, πιο πρόσφατα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στη Νότια Αμερική τον Φεβρουάριο. Ο Κιμ Γιουνγκ Ιλ της Βόρειας Κορέας επανέλαβε αυτά τα συναισθήματα τον Απρίλιο.
Ο Σι και ο Πούτιν υπέγραψαν κοινή δήλωση για την «οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου» σήμερα το πρωί.
Πριν από δύο εβδομάδες, σε μια ομιλία στο Kennedy School of Government του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, ο πρώην καγκελάριος της Γερμανίας Όλαφ Σολτς ζήτησε «έναν μετα-αυτοκρατορικό κόσμο [και] μια ανθεκτική τάξη βασισμένη σε κανόνες σε μια νέα εποχή πολυπολικότητας».
Σε ομιλία του κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του στην Κίνα τον περασμένο μήνα, ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ ζήτησε «να αγκαλιάσουμε μια πολυπολική παγκόσμια τάξη»:
«Αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν είναι μια μεταβίβαση ηγεμονίας, αλλά μια αύξηση της πολυπολικότητας — τόσο στην εξουσία όσο και στην ευημερία».
Εκτός από τους πολιτικούς που μιλούν, η πολυπολική παγκόσμια τάξη έχει γίνει το κύριο επίκεντρο του διεθνούς κυκλώματος δεξαμενών σκέψης.
Η «πολυπόλωση» ήταν το κύριο θέμα της Έκθεσης της Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου τον Φεβρουάριο του 2025.
Τον Δεκέμβριο, το Ινστιτούτο Tony Blair συνεργάστηκε με το Διεθνές Συμβούλιο JPMorgan Chase για να δημοσιεύσει μια έκθεση με τίτλο «World Rewired: Navigating a Multi-Speed, Multipolar Order», η οποία καταλήγει στον πρόλογο (γραμμένο από τον ίδιο τον Blair και τον Jamie Dimon της JPMC):
Ο κόσμος εξακολουθεί να προσφέρει τεράστιες δυνατότητες για όσους είναι πρόθυμοι να εμπλακούν εποικοδομητικά - να οικοδομήσουν συνασπισμούς, να επενδύσουν στην καινοτομία και να βοηθήσουν στη διαμόρφωση των κανόνων της επόμενης εποχής αντί απλώς να αντιδράσουν σε αυτούς.
Και στη συνέχεια, τον Μάρτιο, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δημοσίευσε μια (εξαιρετικά βαρετή) έκθεση με τίτλο «Το μέλλον των συστημάτων υλικών: Ευκαιρίες συνεργασίας σε έναν πολυπολικό κόσμο», η οποία χρησιμοποιεί προτάσεις όπως αυτή...
Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η ευέλικτη συνεργασία με βάση τα συμφέροντα θα είναι καθοριστική για τη διαμόρφωση ανθεκτικών, παραγωγικών και βιώσιμων συστημάτων υλικών.
Αυτός είναι ο παραδοσιακός κύκλος στον οποίο συζητείται περισσότερο η «πολυπολικότητα». Αναφορές για οργανισμούς αλφαβήτου και μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς, προβλέψεις αγοράς και εκτιμήσεις κινδύνου. Ακαδημαϊκή γλώσσα που καμουφλάρει το νόημα σε στρώματα πλεονάζουσας πολυλογίας.
Αλλά η πολυπολικότητα δεν είναι μόνο το αγαπημένο θέμα των προέδρων και των δεξαμενών σκέψης, είναι ένα τακτικό σημείο συζήτησης σε όλο το τοπίο των μέσων ενημέρωσης.
Η Αμερική δεν μπορεί να ξεφύγει από την πολυπολική τάξη
… δήλωσε η έκδοση του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων Foreign Affairs, τον Δεκέμβριο.
Οι τίτλοι των European Times «Από τη μονοπολικότητα στην πολυπολική πραγματικότητα – Μια νέα παγκόσμια τάξη αναδύεται γρήγορα» και είναι μάλλον πιο μετρημένοι:
Η ίδια η πολυπολικότητα δεν είναι ούτε εγγενώς επικίνδυνη ούτε εγγενώς ωφέλιμη. Ο τελικός αντίκτυπός του θα εξαρτηθεί από τον τρόπο με τον οποίο τα έθνη επιλέγουν να ασκήσουν εξουσία, να τηρήσουν το διεθνές δίκαιο και να συνεργαστούν για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων.
Σε συνέντευξή της στο Politico με τίτλο «Πώς μοιάζει η επόμενη παγκόσμια τάξη», η Βρετανίδα συγγραφέας Rana Dasgupta λέει:
Αν μπαίνουμε σε έναν πολυπολικό κόσμο, αυτό δεν είναι πολύ ασυνήθιστο. Αυτή είναι η φυσιολογική κατάσταση του κόσμου.
Όπως μπορείτε να δείτε, η πιθανή πτώση της σύγχρονης Ρώμης δεν είναι τρομακτική για πολλούς από αυτούς που οφείλουν τα χρήματα και τη θέση τους σε αυτήν την Αυτοκρατορία, αλλά είναι αναζωογονητική ή ίσως «η κανονική κατάσταση του κόσμου».
Ο πόλεμος ΗΠΑ/Ισραήλ με το Ιράν έχει κατηγορηθεί ή/και πιστωθεί για την επιτάχυνση αυτής της πολυαναμενόμενης αυτοκρατορικής παρακμής.
Πριν από δύο εβδομάδες, οι τίτλοι των Tehran Times:
Πώς η σύγκρουση με το Ιράν καταλύει μια πολυπολική παγκόσμια τάξη
Μια έκθεση από το Συμβούλιο Παγκόσμιων Υποθέσεων της Μέσης Ανατολής πλαισιώνει τον πόλεμο στο Ιράν καθώς οι ΗΠΑ προσπαθούν να σταματήσουν τον πολυπολικό κόσμο από το να απελευθερωθεί:
Αυτό που εκτυλίσσεται στο Ιράν δεν είναι απλώς ένας πόλεμος για την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων ή τον πυρηνικό περιορισμό. Είναι μια προσπάθεια ρήξης του γεωγραφικού πυρήνα μιας αναδυόμενης πολυπολικής τάξης που έχει σχεδιαστεί για να παρακάμψει τη δυτική κυριαρχία
Το Carnegie Endowment for International Peace δημοσίευσε αυτό...
Ο πόλεμος στο Ιράν δείχνει τα όρια της ισχύος των ΗΠΑ – Εάν η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να προσαρμοστεί στους συνεχιζόμενους μετασχηματισμούς ενός πολυπολικού κόσμου, η υπεροχή της θα γίνει μειονέκτημα.
Σε πολλά μέρη των ανεξάρτητων μέσων ενημέρωσης υπάρχει μια σχεδόν πυρετώδης προσμονή.
Η αυτοκρατορία της Αμερικής θα πέσει και στη θέση της θα αναδυθεί μια λαμπερή πολυπολική νέα παγκόσμια τάξη και σίγουρα θα είναι κάτι καλό.
Αυτή είναι η ιστορία.
Αλλά αυτό είναι όλο, μια ιστορία.
Τι είναι πραγματικά η «πολυπολική παγκόσμια τάξη»;
Τι σημαίνει πραγματικά πολυπολικότητα
Η καλλιεργημένη εικόνα ενός πολυπολικού κόσμου – χωρίς τα εισαγωγικά – είναι αυτή της παγκόσμιας συνεργασίας μεταξύ ελεύθερων και ίσων κυρίαρχων εθνών, που το καθένα επιδιώκει τα συμφέροντα του λαού του χωρίς να ζει κάτω από το σύννεφο της αυτοκρατορικής ηγεμονίας.
«Ίσοι και τακτικοί [...] χωρίς αποκλεισμούς, καθολικά επωφελής οικονομική παγκοσμιοποίηση», όπως είπε ο Σι Τζινπίνγκ σε ομιλία του τον Φεβρουάριο.
Αυτό επαναλήφθηκε, σε μεγαλύτερο βάθος, από τον καθηγητή Wang Yiwei, ο οποίος έγραψε μια ενημέρωση με τίτλο «Η κινεζική φιλοσοφία μιας ισότιμης και ομαλής πολυπολικής παγκόσμιας τάξης» και περιγράφοντας πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος υπό την κινεζική ηγεσία – ή μάλλον, τη μη ηγεσία:
Η Κίνα υποστηρίζει έναν ισότιμο και ομαλό πολυπολικό κόσμο και μια οικονομική παγκοσμιοποίηση χωρίς αποκλεισμούς. Μεταξύ αυτών, ο πυρήνας ενός ισότιμου και εύτακτου πολυπολικού κόσμου είναι η τήρηση της ισότητας όλων των χωρών, μεγάλων και μικρών, η αντίθεση στον ηγεμονισμό και την πολιτική εξουσίας και η αποτελεσματική προώθηση του εκδημοκρατισμού των διεθνών σχέσεων.
Μια λιγότερο ουτοπική άποψη προβλέπει έναν πολυπολικό κόσμο χωρισμένο σε μπλοκ ή σφαίρες επιρροής, αλλά ακόμα πιο δυναμικό και δυνητικά δίκαιο για να είναι έξω από τη σκιά της Αυτοκρατορίας. Αυτό ήταν το αρχικό νόημα της φράσης όταν πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του '90.
Αλλά κανένα από αυτά δεν αντικατοπτρίζει τη διαφαινόμενη πραγματικότητα ή τις αληθινές προθέσεις των ισχυρών ανθρώπων που τροφοδοτούν τη λέξη στις ομιλούσες κεφαλές τους.
Αυτό μπορεί να είναι πολυπολικότητα, αλλά δεν είναι «πολυπολικότητα».
Είναι εκπληκτική η διαφορά που μπορεί να κάνει ένα ζευγάρι εισαγωγικά, έτσι δεν είναι;
Οι εξουσίες που δεν θα έπρεπε να υπάρχουν και οι άψυχες μαριονέτες τους στην εταιρική, ακαδημαϊκή και πολιτική σφαίρα έχουν δημιουργήσει μια εντελώς ευφημιστική γλωσσική φρασεολογία που ορίζεται από την ανάγκη για εισαγωγικά.
Λέξεις και φράσεις που δεν σημαίνουν αυτό που προσποιούνται ότι σημαίνουν.
«Κλιματική αλλαγή», «ρητορική μίσους», «δημόσια υγεία».
«Τρομοκρατία», «παραπληροφόρηση» και «βιωσιμότητα».
Στο πολιτικό μας τοπίο, αυτές έχουν πάψει να είναι λέξεις με νόημα και έχουν γίνει ταυτόχρονα καμουφλάζ και προγραμματισμός.
Μια ανέντιμη διασταύρωση γλώσσας προγραμματισμού και υπνωτικής πρότασης. φράσεις που έχουν σχεδιαστεί για να συσκοτίζουν την πραγματικότητα από τη μία πλευρά, και είτε να καλούν μηχανικά προ-προγραμματισμένες απαντήσεις είτε να προκαλούν ισχυρές εξαρτημένες συναισθηματικές αντιδράσεις από την άλλη.
Η «πολυπολικότητα» είναι μία από αυτές τις λέξεις. Και πρέπει πάντα να μπαίνει σε εισαγωγικά.
Η αλήθεια πίσω από τη λέξη είναι απλή: Ένα παγκόσμιο franchise για ένα παλιό σύστημα ελέγχου.
Η κομματική πολιτική γίνεται παγκόσμια
Οι υπερασπιστές της αφήγησης της «πολυπολικής παγκόσμιας τάξης» θα επιχειρηματολογήσουν συχνά σύμφωνα με τις γραμμές «σίγουρα ένας πολυπολικός κόσμος είναι καλύτερος από τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ; Δεν θα έπρεπε να καλωσορίσουμε την αντίσταση στην ηγεμονία;»
Το ίδιο επιχείρημα έχει αναπτυχθεί από υποστηρικτές της κλιματικής αλλαγής, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι «ακόμα κι αν το κλίμα δεν αλλάζει, η προστασία του περιβάλλοντος εξακολουθεί να είναι καλό πράγμα, έτσι δεν είναι;».
Το ελάττωμα σε αυτό το επιχείρημα είναι η αποτυχία αμφισβήτησης των υποκείμενων υποθέσεων και των επίσημων ορισμών αυτών των φράσεων.
Ακριβώς επειδή κάτι υιοθετεί ένα ωραίο όνομα δεν σημαίνει ότι αυτό το πράγμα είναι ωραίο.
Οι Εργατικοί δεν υποστηρίζουν τους εργαζόμενους. Οι Δημοκρατικοί μισούν τη δημοκρατία.
Ο εταιρικός «περιβαλλοντισμός» που υποστηρίζεται από το κράτος δεν αφορά τη φύτευση δέντρων ή τη διάσωση ζώων και η εταιρική «πολυπολικότητα» που υποστηρίζεται από την παγκοσμιοποίηση δεν έχει καμία σχέση με την αύξηση της εθνικής κυριαρχίας ή την προσφορά ανεξαρτησίας από μια παγκόσμια αρχή.
Η πραγματικότητα ενός «πολυπολικού κόσμου» θα είναι ένα σύστημα διαπλοκής εταιρικών και κρατικών θεσμών που θα εφαρμόζουν αυταρχικές, αντιανθρώπινες πολιτικές και θα συγκαλύπτουν μια ιδεολογικά μονολιθική δομή εξουσίας πίσω από ένα απατηλό επίχρισμα «επιλογής».
Εμείς στη συλλογική Δύση είμαστε περισσότερο από εξοικειωμένοι με αυτό το μοντέλο – είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν οι «δημοκρατίες» μας.
Δύο μεγάλες ομάδες, με σχεδόν πανομοιότυπες ιδεολογίες και λαμβάνοντας εντολές από τις ίδιες μη εκλεγμένες δυνάμεις, μάχονται σκληρά για το παραμικρό κομμάτι ασυνήθιστου εδάφους.
Δίνουν εκλογικές μάχες για διαφορές εικονογραφίας, φρασεολογίας ή κλάσματα ποσοστιαίων μονάδων για να αποσπάσουν την προσοχή από το γεγονός ότι συμφωνούν σε όλα όσα πραγματικά έχουν σημασία, δεν έχουν καμία πραγματική δύναμη και είναι στην καλύτερη περίπτωση αντικαταστάσιμα widgets σε μια τεράστια μηχανή επιρροής.
Ο σκοπός αυτών των μαχών είναι να πείσουν τους ανθρώπους ότι η δημοκρατία υπάρχει, ότι έχουν επιλογή και μπορούν να επηρεάσουν την αλλαγή.
Αυτό το ψέμα λειτουργεί, και το κάνει εδώ και δεκαετίες.
Η «πολυπολικότητα» είναι μια επέκταση αυτού του μοντέλου – ο μηχανισμός ελέγχου της ψεύτικης δυαδικής κομματικής πολιτικής αριστερά-δεξιά, κόκκινο-μπλε, Coca-Pepsi που ξεδιπλώνεται σε όλο τον κόσμο.
Είναι η ίδια ακριβώς μέθοδος που χρησιμοποιείται για τον ίδιο ακριβώς σκοπό: ο φυλετισμός ως μονοπάτι προς τη γνωστική ασυμφωνία, τον τερματισμό της σκέψης και τον θάνατο της αντικειμενικότητας.
Γιατί αυτό? Γιατί τώρα;
Αξίζει να θυμηθούμε ότι αυτή η ψεύτικη ανταγωνιστική εκδοχή της «πολυπολικότητας» δεν ήταν μέρος του μακροπρόθεσμου σχεδίου.
Ήταν προφανές, σχεδόν από την αρχή, ότι η «πανδημία» του Covid προοριζόταν να είναι μια μεγάλη παγκόσμια ενωτική στιγμή.
Έπρεπε όλοι να συνειδητοποιήσουμε πόσο ανόητες ήταν αυτές οι διαφωνίες πέρα από εθνοτικές, εθνικές ή θρησκευτικές γραμμές και να ενωθούμε για να νικήσουμε τον κοινό εχθρό. Μια απειλή για τον κόσμο που ένωσε τον κόσμο, όπως στην Ημέρα της Ανεξαρτησίας.
Προοριζόταν να χρησιμοποιούμε ψηφιακό νόμισμα στο πλαίσιο ενός παγκοσμίως εφαρμοσμένου συστήματος κοινωνικής πίστωσης μέχρι τώρα. Να μην κατέχεις τίποτα και να είσαι ευτυχισμένος.
Αλλά δεν λειτούργησε.
Τη στιγμή που προσπάθησαν να αφαιρέσουν τις οριζόντιες διαιρέσεις που δημιουργήθηκαν για τον έλεγχο της κοινωνίας, επέστησαν την προσοχή μόνο στις πολύ μεγαλύτερες κάθετες διαιρέσεις. Οι άνθρωποι ξαφνικά συνειδητοποίησαν περισσότερο τη συγκεντρωτική, ενοποιημένη φύση των παγκόσμιων δομών εξουσίας.
Το μεγάλο σχέδιο να περάσει η Παγκόσμια Κυβέρνηση μέσα από τις πύλες μέσα στον δούρειο ίππο του Covid όχι μόνο απέτυχε, αλλά απέτυχε θεαματικά.
Υπήρχε ανάγκη για αναπροσαρμογή. Μια νέα προσέγγιση.
Η διεθνής ενότητα δεν λειτούργησε και δεν πουλάει, αλλά ένα διεθνές δυαδικό σύστημα μπορεί.
Αυτή είναι η «πολυπολική παγκόσμια τάξη».
Η ορμή της πραγματικής διαίρεσης
Τίποτα από αυτά δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την ύπαρξη πραγματικών διαιρέσεων ή εξωραΐζουμε ιστορικά εγκλήματα. Προφανώς υπάρχουν βαθιά αισθητά, και απολύτως δικαιολογημένα, αντι-αυτοκρατορικά αισθήματα σε όλο τον αναπτυσσόμενο κόσμο και στους διαφωνούντες κύκλους του ανεπτυγμένου κόσμου.
Οι ΗΠΑ ήταν μια αυτοκρατορική δύναμη για το μεγαλύτερο μέρος των δύο αιώνων και ένας παγκόσμιος ηγεμόνας για σχεδόν σαράντα χρόνια, και σε αυτό το διάστημα έχουν πραγματοποιήσει τερατώδεις πράξεις αποικιακής επιθετικότητας και έχουν καταστρέψει εκατομμύρια ζωές. Έχουμε καλύψει πολλά από αυτά.
Αναζητώντας πετρέλαιο και χρυσό, έκοψαν μια αιματηρή λωρίδα σε όλη τη Μέση Ανατολή και έριξαν τη Νότια και Κεντρική Αμερική σε πολιτικό χάος ξανά και ξανά.
Το Ισραήλ ομοίως – είτε το θεωρείτε τη δύναμη πίσω από τον θρόνο των ΗΠΑ, είτε το γατάκι της Ουάσιγκτον στη Μέση Ανατολή – είναι ένα βάναυσο κράτος απαρτχάιντ, που έχει σκίσει και φτύσει το διεθνές δίκαιο χίλιες φορές.
Όλα αυτά είναι αληθινά γεγονότα και η πολυπολική αφήγηση βρίσκει χρησιμότητα σε αυτά.
Ακριβώς όπως η εγχώρια κομματική πολιτική μετατρέπει πολύ πραγματικά οικονομικά ζητήματα σε ρηχές ταξικές δυσαρέσκειες ή κατανοητές ανησυχίες για την ανεξέλεγκτη μετανάστευση σε αντιδραστική ξενοφοβία – έτσι και η αφήγηση του «πολυπολικού κόσμου» λυμαίνεται το ιστορικό τραύμα και την επιθυμία για εκδίκηση για να ενσωματώσει την κομματική σκέψη που διαβρώνει την κριτική σκέψη.
Η αφήγηση αξιοποιεί την ορμή του ιστορικού μίσους για να ωθήσει τον εαυτό της προς τα εμπρός.
Πράγματι, όπως έχω πει προηγουμένως σε συνεντεύξεις, ο ενθουσιασμός για αυτό το νέο μοντέλο από τις πολιτικές τάξεις στη Ρωσία, την Κίνα κ.ά. είναι απολύτως κατανοητός. Είναι πολύ καλύτερο, από την άποψή τους, να έχουν μια θέση στο τραπέζι των παγκοσμιοποιητών παρά να ζουν με το πυρηνικό όπλο του θείου Σαμ στον κρόταφο τους.
Είναι πιθανό πολλοί από τους εμπλεκόμενους να πιστεύουν πραγματικά ότι μια ψεύτικη «πολυπολική παγκόσμια τάξη» αποτρέπει πραγματικά έναν πυρηνικό πόλεμο και είναι για το καλύτερο.
Κατά ειρωνικό τρόπο, στο μυαλό τους, «πόλεμος» σημαίνει πραγματικά ειρήνη.
Ο ρόλος του πολέμου
Ο πόλεμος είναι ζωτικής σημασίας για την ανάπτυξη αυτού του πολυπολικού μοντέλου, με δύο βασικούς τρόπους:
- Συγκαλύπτει, δυσφημεί ή/και αποσπά την προσοχή από την αποκάλυψη της παγκοσμιοποιητικής συνεργασίας που αναδείχθηκε από την Πανδημία.
- Προωθεί, με άλλα μέσα, την ατζέντα της «μεγάλης επαναφοράς».
Έχει και άλλες συμπληρωματικές λειτουργίες.
Εάν η «Πολυπολικότητα» είναι το παγκόσμιο franchise της ψεύτικης δημοκρατίας, τότε ο πόλεμος μπορεί να θεωρηθεί ως αντικατάσταση της κάλπης. Δεν έχουμε παγκόσμιες εκλογές (ακόμα). Έτσι, ο ρόλος τους στο σύστημα αναλαμβάνεται από γεωπολιτικούς αγώνες. εμπορικές συμφωνίες ή σκηνοθετημένους/περιορισμένους «πολέμους».
Η κυβέρνηση παγκόσμιας ενότητας ήταν και είναι μια πολύ αντιδημοφιλής ιδέα, επομένως η υφέρπουσα εφαρμογή της πρέπει να συγκαλυφθεί. Τίποτα δεν συγκαλύπτει την ενότητα του σκοπού τόσο καλά όσο η ένοπλη σύγκρουση.
Ο τεράστιος αριθμός των ανθρώπων που επαναλαμβάνουν κάποια παραλλαγή του επιχειρήματος «πώς μπορούν να είναι στην ίδια πλευρά, πυροβολούν ο ένας τον άλλον!» είναι απόδειξη της αποτελεσματικότητας αυτής της στρατηγικής.
Τίποτα δεν ενώνει έναν πληθυσμό τόσο καλά όσο μια αντιληπτή εξωτερική απειλή. Η ιστορία είναι γεμάτη με ηγέτες που, αντιμέτωποι με τη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό, ξεκίνησαν έναν πόλεμο για να συγκεντρώσουν υποστήριξη. Μια κατάσταση πολέμου τείνει να ενώνει τους ανθρώπους πίσω από την κυβέρνηση.
Είναι η φυσική επέκταση αυτής της γνωστής τακτικής ότι δύο κυβερνήσεις θα συμφωνούσαν να πάνε σε πόλεμο προκειμένου να επωφεληθούν αμοιβαία από αυτή τη δυναμική ομαδικής σκέψης.
Αυτή είναι η διεθνής γεωπολιτική θεωρία παιγνίων, όπως εξηγείται στο A Beautiful Mind. Και οι δύο κερδίζουν αν συμφωνήσουν να μην ανταγωνιστούν πραγματικά.
Και οι δύο πλευρές έχουν διεφθαρμένες πολιτικές τάξεις, και οι δύο πλευρές έχουν κατασκευαστές όπλων που επιθυμούν να επωφεληθούν από το χάος, και οι δύο πλευρές λαχταρούν «έκτακτες εξουσίες εν καιρώ πολέμου» για να πατάξουν την εγχώρια διαφωνία.
Έτσι, μπορούμε να δούμε πώς ο «πόλεμος» ωφελεί μεμονωμένα τους κυβερνώντες κάθε πλευράς βραχυπρόθεσμα. Αλλά, το πιο σημαντικό, οι υπερεθνικές δυνάμεις έχουν μια μεγαλύτερη, μακροπρόθεσμη ατζέντα (βλ. παρακάτω) που εξυπηρετείται επίσης από τον πόλεμο.
Ο πόλεμος ανεβάζει τις τιμές, καταναλώνει πόρους, μειώνει το βιοτικό επίπεδο, δικαιολογεί τις ελλείψεις και την έλλειψη κατασκευαστών.
Αυτοί οι παράγοντες συνδυάζονται για να κάνουν μια κατάσταση ύπαρξης – ή εμφάνισης – σε πόλεμο ζωτικής σημασίας για τη σχεδιασμένη κατάρρευση και ανοικοδόμηση της κοινωνίας.
Αυτή δεν είναι μια νέα ιδέα, το κράτος έχει χρησιμοποιήσει το πλαίσιο του πολέμου, ή τουλάχιστον την απειλή πολέμου, για να ενισχύσει την εθνική ενότητα και να αυξήσει τις κρατικές εξουσίες εδώ και αιώνες.
Η νέα ανατροπή είναι ότι αυτοί οι «πόλεμοι» δεν είναι πραγματικοί, είναι –στον ένα ή τον άλλο βαθμό– σκηνοθετημένα.
Όλοι οι πόλεμοι ένα στάδιο
Ζούμε στην εποχή του εξωπραγματικού – Η ύπουλη μη πραγματικότητα της Νέας Κανονικότητας – όπως συζητήσαμε με όλα αυτά τα εισαγωγικά.
Ζούμε τακτικά την «τρομοκρατία» που δεν είναι τέτοιο πράγμα, κάνουμε «εκλογές» όπου η ψήφος είναι άσχετη και μόλις είχαμε μια παγκόσμια «πανδημία» χωρίς ασθένεια.
Είναι φυσικό ο πόλεμος να αναδιπλώνεται σε ένα σύστημα ελέγχου της προπαγάνδας που βασίζεται όλο και περισσότερο στην απλή επινόηση πραγμάτων.
Ακριβώς όπως οι δυτικές εγχώριες «δημοκρατίες» χρειάζονται «εκλογές» για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση του συστήματος, έτσι και ένας «πολυπολικός κόσμος» χρειάζεται «πολέμους» για να δημιουργήσει την εντύπωση σύγκρουσης.
Αυτοί οι πόλεμοι δεν είναι πραγματικοί.
Ή ίσως το «πραγματικό» δεν είναι η καλύτερη λέξη για να χρησιμοποιήσουμε – αν θέλετε θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτοί οι πόλεμοι δεν είναι ειλικρινείς, δεν είναι αληθινοί, δεν είναι ειλικρινείς.
Τι σημαίνει όμως σκηνοθετημένος πόλεμος;
Σημαίνει ότι δεν πέφτουν βόμβες ή δεν σκοτώνονται άνθρωποι;
Όχι, όπως έχουμε πει πολλές φορές: Είτε πρόκειται για την Ουκρανία είτε για τη Γάζα είτε για το Ιράν, πιθανότατα υπάρχει θάνατος και καταστροφή – αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα πόλεμο.
Όπως λέει η Catte στο άρθρο της για το 2024:
Ο θάνατος δεν είναι ο ορισμός του πολέμου. Η σύγκρουση είναι ο ορισμός του πολέμου.
Μερικές αεροπορικές επιδρομές ή χίλιοι νεκροί άμαχοι σημαίνουν ότι οι ΗΠΑ και το Ιράν είναι πραγματικά εχθροί εγκλωβισμένοι σε έναν ιδεολογικό αγώνα για επιβίωση; Όχι. Φυσικά και όχι.
Γνωρίζουμε ότι αυτές οι κυβερνήσεις και οι υπηρεσίες δεν νοιάζονται για τους δικούς τους ανθρώπους, πόσο μάλλον ο ένας για τον άλλον.
Οι άνθρωποι ήταν αναλώσιμοι όταν τους κάρφωναν μέσα στα σπίτια τους, τους έδιναν παράνομες εντολές DNR ή τους έκαναν ένεση με τοξική γλίτσα Pfizer και είναι εξίσου αναλώσιμοι όταν τους ανατίναζαν.
Είναι σαν ένα ψυχοπαθητικό, δολοφονικό άθλημα. Οι παίκτες είναι πραγματικοί – ίσως παίζουν για να κερδίσουν ή ίσως πληρώνουν για να χάσουν – αλλά δεν έχει σημασία, αφού ο αγώνας ελέγχεται από ένα πρωτάθλημα που θέτει τους όρους.
Οι αριθμοί, οι ώρες, οι τόποι, οι κανόνες και οι περιορισμοί έχουν συμφωνηθεί εκ των προτέρων.
Και, ακριβώς όπως ο αθλητισμός, οι οπαδοί που ζητωκραυγάζουν μισούν ο ένας τον άλλον πολύ περισσότερο από ό,τι οι παίκτες που παίζουν, όλοι πληρώνονται ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει, και το όλο πράγμα ανήκει σε μια χούφτα δισεκατομμυριούχους που πηγαίνουν όλοι στα ίδια πάρτι.
Πώς θα έμοιαζε ένας σκηνοθετημένος πόλεμος;
Λοιπόν, αυτή είναι μια πιο περίπλοκη ερώτηση.
Η απλή απάντηση είναι «συντονισμός». Οποιοδήποτε είδος συντονισμού – ειδικά κλίμακας ή εμβέλειας – σημαίνει ότι μπορούμε να συμπεράνουμε ένα ορισμένο ποσό πλαστότητας. Εξάλλου, εάν οι δύο πλευρές μπορούν να συμφωνήσουν να έχουν έναν περιορισμένο πόλεμο, μπορούν να συμφωνήσουν να μην έχουν καθόλου πόλεμο.
Υπάρχουν μερικά πιο συγκεκριμένα σημάδια που πρέπει να προσέξετε.
Για παράδειγμα, και οι δύο πλευρές τηλεφωνούν εκ των προτέρων για να πουν η μία στην άλλη πού σκοπεύουν να βομβαρδίσουν (ή να μην βομβαρδίσουν), έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εκκενωθούν ανάλογα.
Ή ένας στρατός να φτάσει στην εχθρική πρωτεύουσα μέσα σε ένα μήνα, μετά να γυρίσει και να φύγει ξανά για άγνωστους λόγους.
Ή ίσως να σταματήσουν τις εχθροπραξίες για να πραγματοποιήσουν μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά της πολιομυελίτιδας.
Ή ίσως ασαφείς ή συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες νίκης.
Ή ένα μοτίβο αεροπορικών επιδρομών που χτυπούν άδεια ή καταδικασμένα κτίρια με τέτοιο τρόπο που ευθυγραμμίζεται με τα προϋπάρχοντα σχέδια ανακαίνισης.
Ή επαναλαμβανόμενη αυτοκαταστροφική ή αυτοκαταστροφική συμπεριφορά που φαίνεται να σταματά τεχνητά την πρόοδο ή να παρατείνει τη σύγκρουση.
Ή ξαφνικές, αντιφατικές εξελίξεις στην αφήγηση που δεν ακολουθούν λογικά.
Ή προφανής συνεργασία από τους μαχητές σε στρατηγικές που προωθούν μια παγκοσμιοποιημένη ατζέντα.
… τέτοια πράγματα.
Αυτή είναι η λογική επέκταση του προϋπάρχοντος τρόπου λειτουργίας. Η αναπόφευκτη διασταύρωση του μοντέλου του πολέμου για το κέρδος που είναι αιώνων και η εποχή των ομοιωμάτων που περιγράφει ο Baudrillard τη δεκαετία του 1980.
Ποιο είναι το όφελος του σκηνοθετημένου πολέμου;
Το όφελος ενός σκηνοθετημένου πολέμου έναντι ενός πραγματικού πολέμου είναι σχεδόν το ίδιο με μια ψεύτικη πανδημία έναντι μιας πραγματικής πανδημίας – έλεγχος.
Ένας συντονισμένος «πόλεμος» μπορεί να διαρκέσει όσο χρειάζεται, να σταματήσει ή να συνεχιστεί κατόπιν εντολής, να σκοτώσει όσους λίγους ή όσους χρειάζεται και δεν μπορεί ποτέ να οδηγήσει κατά λάθος σε πυρηνικό αφανισμό.
Ο Τζορτζ Όργουελ το περιέγραψε σχεδόν τέλεια πριν από ογδόντα χρόνια. Υπερήπειροι κλειδωμένες σε αιώνια, και ίσως ακόμη και φανταστική, σύγκρουση. Ο πόλεμος γίνεται «μια καθαρά εσωτερική υπόθεση», που δεν προορίζεται να κερδηθεί αλλά να είναι συνεχής.
Ένα ατελείωτο παιχνίδι και μόνιμο χάος είναι ο τρόπος με τον οποίο κερδίζουν.
Αυτή είναι η κατάστασή μας, γκρινιάζοντας πολέμους με ασαφείς συνθήκες νίκης που κανένας στρατός δεν χάνει ποτέ, αλλά και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται συνεχώς ότι κερδίζουν.
Εν τω μεταξύ, η τιμή της ενέργειας μόνο ανεβαίνει, μας προειδοποιούν για κρίσεις λιπασμάτων και ελλείψεις τροφίμων και υψηλότερους φόρους.
Διαφορετικές διαδρομές, ίδιος προορισμός
Ακριβώς όπως και στην εγχώρια κομματική πολιτική, οι θορυβώδεις ή βίαιες διαφωνίες μεταξύ των κομμάτων διαψεύδουν μια κοινή ατζέντα που προωθείται από την εξουσία που ελέγχει και τις δύο πλευρές κάθε φαινομενικού διαχωρισμού.
Ακόμη και όταν εκτυλίσσονται οι αμοιβαία επωφελείς «πόλεμοι» τους, οι εκθέσεις και οι δεξαμενές σκέψης μιλούν για την ανάγκη για «περιορισμένη συνεργασία» ή «περιφερειακά πολυμερή έργα».
Καθώς χτυπούν τους στρατιώτες τους στη μία άκρη του κόσμου, μοιράζονται τεχνολογία, συνεργάζονται σε περιβαλλοντικά ζητήματα ή αγοράζουν φυσικό αέριο και πετρέλαιο ο ένας από τον άλλο.
Και συμφωνήστε σε σημαντικά έγγραφα πολιτικής.
Ολόκληρος ο κόσμος (εκτός από τις ΗΠΑ, επί του παρόντος) έχει υπογράψει τη Συνθήκη για την Πανδημία ή έχει υπογράψει το «Σύμφωνο για το Μέλλον» των Ηνωμένων Εθνών.
Τα έθνη BRICS έχουν όλα παγκοσμιοποιητικούς δεσμούς – θυμηθείτε ότι οι BRICs ήταν ένας όρος που επινοήθηκε σε μια έκθεση της Goldman Sachs το 2001 – και όλοι υπέγραψαν τη Διακήρυξη του Καζάν το 2024. Υποστηρίζοντας, μεταξύ άλλων, το ΔΝΤ, τον ΠΟΥ, την Ατζέντα 2030 και τους «στόχους βιώσιμης ανάπτυξης». (Διαβάστε τη μεγάλη ανάλυση του Riley Waggaman εδώ)
Τα πρωτόκολλα του Κιότο, οι συμφωνίες του Παρισιού για το κλίμα, οι στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης του ΟΗΕ υποστηρίζονται από κάθε έναν από τους πολλαπλούς πόλους μας.
Όλοι σε οποιαδήποτε από τις υποτιθέμενες πλευρές πιστεύουν στα ίδια πράγματα και διαδίδουν τα ίδια θεμελιώδη ψέματα της παγκοσμιοποίησης, όπως η κλιματική αλλαγή και ο Covid.
Και, πέρα από τις ιδιορρυθμίες της εφαρμογής ή της ονοματολογίας, όλοι θέλουν τα ίδια πράγματα και προωθούν την ίδια γνωστή λίστα αγορών:
- Προγραμματιζόμενο ψηφιακό νόμισμα
- βιομετρική ψηφιακή ταυτότητα
- Τερματισμός της διαδικτυακής ανωνυμίας
- Κοινωνία χωρίς μετρητά
- Λογοκρισία
- «Στόχοι βιώσιμης ανάπτυξης»
Το ανείπωτο τέλος αυτού του συλλογικού σόου τρόμου είναι εύκολο να συνοψιστεί: Τεχνο-αυταρχισμός.
Ο Hrvoje Moric έχει γράψει για το πώς η πολυπολικότητα, ως μοντέλο, είναι μια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης.
Μια δυστοπική κοινωνία όπου το κράτος και οι μεγάλες εταιρείες συγχωνεύονται σε ένα τερατούργημα που μοιάζει με Thing που έχει συνεχή πρόσβαση σε πραγματικό χρόνο σε όλα τα δεδομένα για σχεδόν όλους στον πλανήτη. Αυτό έχει τη δυνατότητα και τη δυνατότητα να παρακολουθεί – ή να ελέγχει – κάθε συναλλαγή, κάθε ταξίδι, κάθε μήνυμα ή τηλεφώνημα.
Η «πολυπολικότητα» συγκαλύπτει αυτή την αλήθεια και χρησιμοποιεί κομματική σκέψη και ιδεολογία για να σχεδιάσει ψεύτικες ή επιφανειακές διακρίσεις.
BRICS εναντίον ΝΑΤΟ, ΗΠΑ εναντίον Κίνας, Ισραήλ εναντίον Ιράν, Ευρώπη εναντίον Ρωσίας, Πρωτοβουλία Belt and Road εναντίον Εμπορικού Διαδρόμου Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης.
Διαλέξτε μια σημαία και κουνήστε την. Ψεύτικοι πόλεμοι και υψηλότερες τιμές, όλα στην υπηρεσία του The Great Reset.
Αυτός είναι ο σκοπός του, και αυτό σημαίνει πραγματικά «πολυπολικότητα». https://off-guardian.org/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου