Υπάρχουν γεγονότα που εκτυλίσσονται αυτή τη στιγμή, που αναδιαμορφώνουν τα έθνη μπροστά στα μάτια μας, και όμως μετά βίας θα τα ακούσεις να λέγονται.
Διδασκόμαστε ότι οι επαναστάσεις ανήκουν στην ιστορία, στα σκονισμένα βιβλία και στους αιώνες που έχουν περάσει προ πολλού. Μας λένε ότι μια τέτοια αναταραχή δεν μπορεί να συμβεί στην εποχή μας, στον υποτιθέμενο πολιτισμένο κόσμο μας.
Αλλά η αλήθεια ανεβαίνει, και ανεβαίνει στους δρόμους.
Αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία αυτή τη στιγμή δεν είναι μια παροδική αναταραχή.
Είναι ο ήχος ενός λαού που έχει ωθηθεί πέρα από την αντοχή, και αποκρύπτεται από εσάς, αποσιωπημένος, πλαισιωμένος ως αταξία και όχι ως αυτό που πραγματικά είναι:
την κραυγή εκείνων που δεν έχουν τίποτα να χάσουν
Ξεκίνησε αρκετά απλά.
Στις 21 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους, στα ξεχασμένα προάστια του Παρισιού, οι φοιτητές αρνήθηκαν να πάνε στην τάξη. Δεν έφυγαν από αργία, αλλά από ανάγκη:
Τα σχολεία τους κατέρρεαν
Κτίρια μολυσμένα από αρουραίους, οροφές που ρίχνουν συντρίμμια, αίθουσες διδασκαλίας επικίνδυνα υπερπλήρεις, δάσκαλοι που δεν αντικαθίστανται ποτέ όταν αρρωσταίνουν, συνθήκες που κανένα παιδί δεν πρέπει ποτέ να κληθεί να υπομείνει.
Αυτό που ξεκίνησε σε μια περιοχή εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, έως ότου σχεδόν 2.000 λύκεια έμειναν αποκλεισμένα ή άδεια.
Δεκάδες χιλιάδες νέοι, και οι εργαζόμενοι που στέκονται στο πλευρό τους, διαδήλωσαν σε πόλεις από τη Μασσαλία μέχρι το Στρασβούργο, από τη Νάντη μέχρι τη Λυών.
Και μετά ήρθε η καταστολή.
Περισσότεροι από 6.100 άνθρωποι έχουν συλληφθεί, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι ακόμη ενήλικες.
Αντιμετωπίστηκαν με ρόπαλα, δακρυγόνα, κανόνια νερού και σφαίρες από καουτσούκ.
Ένα 15χρονο αγόρι στην πόλη Λανς έχασε το χέρι του όταν μια χειροβομβίδα κρότου-λάμψης της αστυνομίας εξερράγη εκεί που στεκόταν.
Ένας άλλος διαδηλωτής έχασε ένα μάτι.
Σύμφωνα με επίσημη καταμέτρηση, τουλάχιστον 190 μαθητές έχουν τραυματιστεί, μαζί με 78 μέλη του διδακτικού προσωπικού. 24 σχολεία έχουν δεχθεί επίθεση ή έχουν καταστραφεί και 715 αστυνομικοί έχουν τραυματιστεί, αν και είναι η βία του κράτους που βαραίνει περισσότερο εδώ.
Η Διεθνής Αμνηστία έχει ενωθεί με εκείνους που καταδικάζουν τη χρήση τέτοιας βίας κατά ανηλίκων, ωστόσο οι αρχές αρνούνται την αδικοπραγία, υποστηρίζοντας ότι η αντίδρασή τους ήταν αναλογική, ακόμη και όταν μιλούν για ταραχές για να τα δικαιολογήσουν όλα.
Άκου τις φωνές που θα φιμώσουν, περίεργο μυαλό.
Η Claire Vigneau, της Γαλλικής Φοιτητικής Ένωσης, αναφέρει από τη Ρεν όπου η αστυνομία κυνηγά νέους στους δρόμους με γκαζάκια και κανόνια νερού.
Η Alys Rowlands, μιλώντας από τη Λιλ, λέει ξεκάθαρα αυτό που νιώθουν τόσοι πολλοί:
«Η αληθινή βία είναι η βία του κράτους που αντιμετωπίζουμε όλη μέρα, κάθε μέρα... Το να μην έχεις χρήματα, να δυσκολεύεσαι να τελειώσεις τον μήνα, να έχεις όλο και λιγότερη βοήθεια από το κράτος, να πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στο φαγητό και να ανάψεις τη θέρμανση κατά τη διάρκεια του χειμώνα."
Αυτά δεν είναι λόγια ταραχοποιών, είναι λόγια ανθρώπων που έχουν εγκαταλειφθεί.
Η κυβέρνηση το αποκαλεί αναταραχή. κατηγορούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. ισχυρίζονται ότι γίνεται εκμετάλλευση.
Αλλά η αλήθεια είναι γραμμένη στους αριθμούς.
Οι δαπάνες για την εκπαίδευση έχουν σταματήσει, ακόμη και μειωθεί, ενώ το χρέος της χώρας ανεβαίνει και οι προϋπολογισμοί περικόπτονται.
Απαιτούνται 54 δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοικονόμηση και η πρώτη θυσία είναι πάντα η πιο ευάλωτη:
Οι μισθοί πάγωσαν, οι υπηρεσίες περικόπηκαν, η υποστήριξη αποσύρθηκε
Οι γονείς έχουν αρχίσει να στέκονται ανάμεσα στα παιδιά τους και την αστυνομία, βλέποντας ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται για τάξη:
πρόκειται για καταστολή
Γνωρίζουν, όπως πρέπει να γνωρίζουμε, ότι όταν ένα σύστημα φοβάται τους δικούς του αρκετά νέους για να τους αντιμετωπίσει με χειροβομβίδες στο δρόμο, κάτι έχει ήδη σπάσει ανεπανόρθωτα.
Αυτό δεν συμβαίνει μεμονωμένα, περίεργο μυαλό.
Αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία είναι μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου, κάτι που εκτείνεται σε σύνορα και διασχίζει ηπείρους.
Οι άνθρωποι παντού ξυπνούν στην ίδια πραγματικότητα. Τα συστήματα που μας κυβερνούν δεν εξυπηρετούν τους πολλούς, αλλά τους λίγους, και όταν μιλάμε, φιμωνόμαστε.
Σκεφτείτε το Νεπάλ.
Μόλις πέρυσι, η νεολαία αυτού του έθνους ξεσηκώθηκε και ανέτρεψε την κυβέρνησή τους.
Ξεκίνησε όταν το κράτος κινήθηκε για να απαγορεύσει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να κόψει τη φωνή του λαού, να κρύψει την αλήθεια, να τους εμποδίσει να οργανωθούν.
Τους είπαν ότι ήταν για το καλό τους. Τους είπαν ότι ήταν επικίνδυνοι, αλλά αρνήθηκαν να κάνουν ησυχία.
Διαδήλωσαν, στάθηκαν σταθεροί και έριξαν την ίδια τη διοίκηση που προσπάθησε να τους ελέγξει.
Ήταν μια νίκη που μόλις και μετά βίας αναφέρθηκε εδώ, και όμως ήταν ένα από τα πιο ξεκάθαρα παραδείγματα στην εποχή μας για το τι συμβαίνει όταν ένας λαός αποφασίζει ότι δεν θα κυβερνάται πλέον από φόβο.
Από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τους λόφους του Νεπάλ, το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται. Αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία σφίγγουν τον κλοιό τους, κόβουν την υποστήριξη, περιορίζουν τον λόγο, αντιμετωπίζουν τη διαφωνία με βία και μετά εκπλήσσονται όταν ο λαός ξεσηκώνεται.
Διδασκόμαστε να πιστεύουμε ότι η αλλαγή έρχεται αργά, ευγενικά, μέσω των καναλιών που μας επιτρέπουν αυτοί που βρίσκονται στην εξουσία, αλλά η ιστορία μας δείχνει τι συμβαίνει όταν αυτά τα κανάλια μπλοκάρονται.
Τα μέσα ενημέρωσης θα σας δείξουν τους σπασμένους κάδους και τον καπνό.
Δεν θα σας δείξουν τα χρόνια παραμέλησης που οδήγησαν σε αυτό.
Δεν θα σας δείξουν τις οικογένειες να επιλέγουν μεταξύ φαγητού και ζεστασιάς.
Δεν θα σας δείξουν τα παιδιά που έχουν βγει στους δρόμους γιατί κανείς άλλος δεν θα μιλούσε για αυτά.
Και σίγουρα δεν θα το συνδέσουν με αυτό που συμβαίνει αλλού, με το αυξανόμενο κόστος ζωής, με την εξαφάνιση των δημόσιων υπηρεσιών, με τον τρόπο που η ίδια λιτότητα, ο ίδιος έλεγχος, η ίδια καταστολή απλώνεται σε όλο τον κόσμο.
Αυτά δεν είναι ξεχωριστά γεγονότα.
Είναι η ίδια ιστορία, που εκτυλίσσεται σε διαφορετικά μέρη, γραμμένη σε διαφορετικές γλώσσες, αλλά το νόημα είναι πανομοιότυπο.
Ο λαός έχει βαρεθεί.
Και όσο κι αν προσπαθήσουν να το φιμώσουν, όσο κι αν προσπαθήσουν να μας διχάσουν, η αλήθεια θα συνεχίσει να ανεβαίνει.
Δεν είναι μόνο οι δρόμοι της Γαλλίας που έχουν γίνει μάρτυρες αυτών των γεγονότων. Ο κόσμος έχει δει τα δύο μέτρα και δύο σταθμά να αποκαλύπτονται.
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών του Ιράν Esmaeil Baghaei επεσήμανε ευθέως την υποκρισία.
Τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, Γάλλοι αξιωματούχοι μίλησαν ανοιχτά για ειρηνική εξέγερση και κάλεσαν σε αυτοσυγκράτηση όταν εκτυλίσσονταν διαδηλώσεις στο Ιράν, αλλά τώρα, όταν οι φοιτητές διαδηλώνουν στις πόλεις τους, αυτές οι ίδιες διαδηλώσεις χαρακτηρίζονται ως αστική βία.
Έκανε την ερώτηση που κανένα mainstream μέσο δεν τολμά να αντιμετωπίσει:
«Εάν τα ανθρώπινα δικαιώματα και το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι αρχές, δεν πρέπει να αλλάζουν ανάλογα με τη γεωγραφία του διαδηλωτή."
Η αντίφαση είναι αναμφισβήτητη.
Αυτό που επαινείται ως θάρρος στο εξωτερικό καταδικάζεται ως χάος στο εσωτερικό και η βία που χρησιμοποιείται εναντίον των νέων της Γαλλίας αποκαλύπτει εντελώς το ψέμα.
Δέκα έρευνες έχουν ξεκινήσει τώρα για καταγγελίες αστυνομικής βίας.
Οι τραυματισμοί δεν είναι στατιστικά. είναι ζωές που άλλαξαν για πάντα.
Θα σου το θυμίσω, αγαπητέ αναγνώστη.
Ένας δεκαπεντάχρονος έχασε το χέρι του.
Ένας άλλος νεαρός έχασε ένα μάτι.
Ένα αγόρι κείτεται στο νοσοκομείο, με το σαγόνι και τα δόντια του σπασμένα, μετά βίας μπορεί να πάρει τροφή μέσα από ένα καλαμάκι, η παιδική του ηλικία ξεσκίζεται σε μια στιγμή.
Η Λίλη, δεκαεπτά, μιλάει ξεκάθαρα για όσα έχει δει:
«Άνθρωποι έχουν ακρωτηριαστεί από όπλα... Είναι φρικτό».
Δεν βαδίζει για την καταστροφή, αλλά για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δεν απορρίπτει τους φτωχούς, και οι γονείς της στέκονται μαζί της, φοβισμένοι αλλά περήφανοι, έτοιμοι να έρθουν να την πάρουν αν την πάρει το κράτος.
Οι πινακίδες που φέρουν τα λένε όλα:
«Ένα κράτος που ρίχνει αέρια σε μαθητές γυμνασίου είναι ένα αδύναμο κράτος».
«Όχι εδώ για ταραχές."
Δεν φέρουν όπλα, κουβαλούν χαρτόνια και αλήθεια, ωστόσο περισσότεροι από 5.000 έχουν συλληφθεί, το 87% από αυτούς δεν είναι ακόμη ενήλικες.
Πάνω από 1.400 ανήλικοι έχουν διωχθεί.
Όλα αυτά τα σχολεία κάηκαν ή λεηλατήθηκαν, και ακόμα οι βαθύτερες αιτίες παραμένουν άλυτες:
Οι τάξεις είναι επικίνδυνα υπερπλήρεις, οι δάσκαλοι δεν αντικαθίστανται ποτέ, τα κτίρια καταρρέουν και μολύνονται από αρουραίους, τα παιδιά πνίγονται από καύσωνες χωρίς πουθενά δροσερό να μάθουν
Το κόστος ζωής αυξάνεται μέρα με τη μέρα, οι λογαριασμοί ενέργειας καταβροχθίζουν τα εισοδήματα των νοικοκυριών και η κυβέρνηση εξακολουθεί να δείχνει με το δάχτυλο, κατηγορώντας την αριστερά, κατηγορώντας τη δεξιά, κατηγορώντας τους ξένους, κατηγορώντας οποιονδήποτε εκτός από τον εαυτό της.
Παρακολουθούμε τα θεμέλια να υποχωρούν, περίεργο μυαλό.
Αυτό που ξέραμε τελειώνει και δεν τελειώνει απαλά.
Οι πυρκαγιές θα εξαπλωθούν.
Τα φώτα θα χαμηλώσουν.
Η τάξη που μας είπαν ότι ήταν μόνιμη θα ξετυλιχθεί.
Η Ατζέντα 2030 αναφέρεται σαν να ήταν απλώς μια θεωρία, ένα μακρινό σχέδιο, αλλά κατασκευάζεται μπροστά στα μάτια μας, κομμάτι-κομμάτι, κομμάτι-κομμάτι, σιωπή με σιωπή.
Δεν είναι μελλοντική απειλή.
Είναι η λιτότητα που αφήνει τα σχολεία να σαπίζουν.
Είναι η δύναμη που συναντά τα παιδιά με χειροβομβίδες στο δρόμο.
Είναι τα μέσα ενημέρωσης που κοιτάζουν αλλού.
Είναι η ίδια αρχιτεκτονική ελέγχου, που σφίγγει παντού.
Πιστεύουν ότι έχουν όλο τον χρόνο στον κόσμο και πιστεύουν ότι οι άνθρωποι θα παραμείνουν διχασμένοι, θα παραμείνουν σιωπηλοί, θα δεχτούν ό,τι πάρουν στη συνέχεια.
Αλλά η ιστορία μας δείχνει μια διαφορετική αλήθεια. όταν οι νέοι εγκαταλείπονται, όταν οι ευάλωτοι χτυπιούνται, όταν η δικαιοσύνη αντικαθίσταται από δύο μέτρα και δύο σταθμά:
Οι άνθρωποι δεν σιωπούν για πάντα
Το ερώτημα δεν είναι αν θα πέσει.
Το ερώτημα είναι:
αν θα σταθούμε όλοι μαζί πριν να είναι πολύ αργά...
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου