Έσωσε τα όπλα της Επανάστασης και έγινε σύμβολο πίστης στην Αθήνα
Επιμέλεια: Αλέξης Τερζής
Λίγο πριν από τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, η ιστορία ενός ξεχωριστού ναού στα Κάτω Πατήσια μάς ταξιδεύει στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Ο Άγιος Δημήτριος των Όπλων δεν είναι απλώς ένας ακόμη ιστορικός ναός της Αθήνας. Είναι ένας τόπος άρρηκτα συνδεδεμένος με μια παράδοση που μιλά για την πίστη, τον αγώνα για την ελευθερία και ένα συγκλονιστικό γεγονός που, όπως διηγούνται οι παλαιότεροι, έδωσε στον ναό το ιδιαίτερο όνομά του.
Στην οδό Στρατηγού Καλλάρη, στα Κάτω Πατήσια, ο ναός κρατά ζωντανή τη μνήμη μιας εποχής κατά την οποία η Αθήνα και οι κάτοικοί της συμμετείχαν στον αγώνα για την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού.
Η ιστορία πίσω από την ονομασία «Άγιος Δημήτριος των Όπλων»
Σύμφωνα με την τοπική εκκλησιαστική παράδοση, στα χρόνια της Επανάστασης του 1821 ο Χατζημελέτης, γνωστός και ως Μελέτιος Βασιλείου, φέρεται να είχε αναλάβει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση της συγκέντρωσης και της φύλαξης όπλων που προορίζονταν για τους Χασιώτες αγωνιστές.
Η παράδοση αναφέρει ότι τα όπλα φυλάσσονταν στον χώρο του ναού και ότι υπήρχε κίνδυνος να εντοπιστούν από τις οθωμανικές αρχές. Τότε, σύμφωνα με τη διήγηση, ακούστηκε η φωνή «Στα όπλα!», η οποία αποδόθηκε σε θαυματουργική παρέμβαση του Αγίου Δημητρίου.
Η προειδοποίηση αυτή, όπως αναφέρει η εκκλησιαστική παράδοση, επέτρεψε στους εμπλεκομένους να αντιδράσουν εγκαίρως και να αποφύγουν την κατάσχεση του οπλισμού. Από αυτή την ιστορία συνδέθηκε ο ναός με την ονομασία «Άγιος Δημήτριος των Όπλων», η οποία διατηρείται μέχρι σήμερα.
Οι λεπτομέρειες του περιστατικού αποτελούν μέρος της τοπικής θρησκευτικής παράδοσης και η διήγηση αποτελεί σημαντικό κομμάτι της μνήμης που περιβάλλει τον ναό.
Το παλιό εκκλησάκι και οι ιστορικές του μαρτυρίες
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το παλαιό εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, το οποίο διατηρείται ενσωματωμένο στο νεότερο εκκλησιαστικό συγκρότημα. Η παρουσία του αποτελεί έναν ζωντανό σύνδεσμο με το παρελθόν της περιοχής και τις διαδοχικές περιόδους της ιστορίας της.
Η παλαιότητα του ναού τοποθετείται, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν παρουσιαστεί από την αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων Αθηνών, στους μεταβυζαντινούς χρόνους, με εκτίμηση που παραπέμπει στον 16ο ή τον 17ο αιώνα. Οι τοιχογραφίες και τα διαφορετικά στρώματα ζωγραφικού διακόσμου προσφέρουν στοιχεία για την ιστορική εξέλιξη του μνημείου.
Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης έχουν συμβάλει στη διατήρηση αυτών των μαρτυριών, ώστε το παλαιό εκκλησάκι να συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για την εκκλησιαστική και πολιτιστική ιστορία της Αθήνας.
Κατά καιρούς έχουν διατυπωθεί και απόψεις για ακόμη παλαιότερη, ενδεχομένως παλαιοχριστιανική, προέλευση του χώρου.
Ένας ναός με πνευματική παράδοση
Η ιστορία του Αγίου Δημητρίου των Όπλων δεν περιορίζεται στη σύνδεσή του με τα γεγονότα της Επανάστασης. Ο ναός έχει συνδεθεί και με την ευρύτερη πνευματική ζωή της Αθήνας, μέσα από μαρτυρίες, παραδόσεις και αναφορές σε εκκλησιαστικές μορφές που πέρασαν από την περιοχή.
Στην εκκλησιαστική παράδοση του ναού και της ευρύτερης περιοχής συναντώνται αναφορές σε προσωπικότητες όπως ο Άγιος Νεκτάριος, ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς, η Αγία Φιλοθέη και ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος. Οι αναφορές αυτές εντάσσονται στη μακρά πνευματική διαδρομή της Αθήνας και αναδεικνύουν τη σημασία που είχαν οι ναοί ως χώροι λατρείας, κοινωνικής συνοχής και διατήρησης της συλλογικής μνήμης.
Ο Αρχιμανδρίτης π. Φιλούμενος Ρούμπης και η σημερινή πορεία του ναού
Σήμερα, προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου των Όπλων είναι ο Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Φιλούμενος Ρούμπης. Με την ποιμαντική του παρουσία, η ενορία συνεχίζει την πνευματική της πορεία, διατηρώντας ζωντανή τη λατρευτική ζωή και την ιδιαίτερη ιστορική ταυτότητα του ναού.
Η ευθύνη για τη διαφύλαξη ενός τέτοιου χώρου δεν αφορά μόνο τη συντήρηση του κτιρίου και των ιστορικών του στοιχείων. Αφορά και τη μετάδοση της ιστορίας του στις νεότερες γενιές, με σεβασμό τόσο στην τεκμηριωμένη ιστορική γνώση όσο και στις παραδόσεις που διαμορφώθηκαν γύρω από αυτόν.
Ο Άγιος Δημήτριος των Όπλων παραμένει έτσι ένας τόπος όπου η θρησκευτική πίστη συναντά τη μνήμη της Ελληνικής Επανάστασης και την ιστορία της αθηναϊκής γειτονιάς.
Από το 1976 στον σημερινό ναό
Ο νεότερος ναός άρχισε να οικοδομείται το 1976, ενώ οι εργασίες ολοκληρώθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν το 1985, σηματοδοτώντας ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της ενορίας.
Το παλαιό εκκλησάκι, ενταγμένο στο νεότερο συγκρότημα, εξακολουθεί να θυμίζει ότι η ιστορία του χώρου εκτείνεται πολύ πιο πίσω από τη σύγχρονη οικοδομική του μορφή. Η συνύπαρξη του παλιού και του νέου αποτυπώνει τη συνέχεια της λατρευτικής ζωής και τη μέριμνα για τη διατήρηση της ιστορικής κληρονομιάς.
Μια ιστορία που παραμένει ζωντανή
Ο Άγιος Δημήτριος των Όπλων είναι ένας ναός με ιδιαίτερη θέση στην ιστορία και στην παράδοση της Αθήνας. Η σύνδεσή του με τα χρόνια της Επανάστασης, η διήγηση για τη σωτηρία των όπλων, το παλαιό εκκλησάκι και η πνευματική ζωή της ενορίας συνθέτουν μια ιστορία που εξακολουθεί να συγκινεί.
Καθώς πλησιάζει η εορτή του Αγίου Δημητρίου, η μνήμη του ναού υπενθυμίζει πως οι τόποι λατρείας δεν είναι μόνο κτίρια. Είναι φορείς ιστοριών, μαρτυριών και παραδόσεων που περνούν από γενιά σε γενιά, κρατώντας ζωντανό τον δεσμό της πίστης με την ιστορική μνήμη.
Και στον Άγιο Δημήτριο των Όπλων, η φράση «Στα όπλα!» εξακολουθεί να αντηχεί μέσα από την παράδοση ως υπενθύμιση μιας εποχής αγώνα, ελπίδας και βαθιάς πίστης.
*Φωτογραφίες agdimitriosoplon.info Πηγή --https://ellas2.wordpress.com/
========
Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης
Ο βασιλιάς Γεώργιος Α’ και ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος εισέρχονται στη Θεσσαλονίκη επικεφαλής του στρατού.
Από τις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο με την παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία, έχοντας ως συμμάχους τη Βουλγαρία και τη Σερβία (Α’ Βαλκανικός Πόλεμος). Θέατρο των επιχειρήσεων, η περιοχή της Μακεδονίας.
Ο ελληνικός στρατός βάδιζε από νίκη σε νίκη στη Δυτική Μακεδονία. Όμως, από την αρχή των εχθροπραξιών σοβούσε σοβαρή διαφωνία μεταξύ του αρχιστράτηγου Κωνσταντίνου και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου. Ο διάδοχος επιθυμούσε πρώτα την κατάληψη του Μοναστηρίου προς Βορρά, ενώ ο Βενιζέλος, βλέποντας την πιθανότητα να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από το βουλγαρικό στρατό, πίεζε τον Κωνσταντίνο να κατευθυνθεί προς τη φυσική πρωτεύουσα της Μακεδονίας, μια περιοχή με στρατηγική σημασία, η απελευθέρωση της οποίας αποτελούσε διακαή πόθο του ελληνισμού. «Καθιστώ υμάς υπευθύνους διά πάσαν αναβολήν έστω και στιγμής» του τηλεγραφεί επιτακτικά.
Τελικά, ο Κωνσταντίνος πείθεται με τη μεσολάβηση του πατέρα του βασιλιά Γεωργίου Α’ και στις 25 Οκτωβρίου η εμπροσθοφυλακή του ελληνικού στρατού φθάνει προ των πυλών της Θεσσαλονίκης. Είχε προηγηθεί η καθοριστική νίκη στη Μάχη των Γιαννιτσών (19 – 20 Οκτωβρίου), που είχε κάνει ευκολότερη την προέλαση του ελληνικού στρατού. Ο Χασάν Ταξίν Πασάς που υπερασπιζόταν τη Θεσσαλονίκη δεν είχε άλλη δυνατότητα, παρά να ζητήσει μια έντιμη συμφωνία για την παράδοση της πόλης.
Στις 25 Οκτωβρίου οι απεσταλμένοι του ζήτησαν από τον Κωνσταντίνο να επιτραπεί στον Ταξίν να αποσυρθεί με το στρατό και τον οπλισμό του στο Καραμπουρνού και να παραμείνει εκεί μέχρι το τέλος του πολέμου. Ο Κωνσταντίνος, φυσικά, απέρριψε τον όρο του και του πρότεινε την παράδοση του στρατού του και τη μεταφορά του στη Μικρά Ασία με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης.
Ο Οθωμανός αξιωματούχος δέχθηκε, τελικά, τους όρους του Κωνσταντίνου και στις 11 το βράδυ της 26ης Οκτωβρίου, ανήμερα της εορτής του Αγίου Δημητρίου, οι πληρεξούσιοι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς (ο κατοπινός δικτάτωρ και ο άνθρωπος του «ΟΧΙ») και Βίκτωρ Δούσμανης μεταβαίνουν στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης και υπογράφουν τα σχετικά πρωτόκολλα παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.
Σύμφωνα με το πρωτόκολλο, παραδίνονταν ως αιχμάλωτοι 25.000 τούρκοι στρατιώτες και 1.000 αξιωματικοί. Στην κατοχή του ελληνικού στρατού περιέρχονταν όλος ο βαρύς και ελαφρύς οπλισμός του σχηματισμού (70 πυροβόλα, 30 πολυβόλα, 70.000 τυφέκια και πυρομαχικά). Το πρωί της 27ης Οκτωβρίου εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη δύο τάγματα ευζώνων και ύψωσαν την ελληνική σημαία στο Διοικητήριο, ενώ οι υπόλοιπες ελληνικές δυνάμεις άρχισαν να λαμβάνουν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.
Στις 11 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1912 ο Κωνσταντίνος εισήλθε με το επιτελείο του στη Θεσσαλονίκη και το μεσημέρι έγινε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Μηνά. Την ίδια μέρα, κατέφθασαν έξω από τη Θεσσαλονίκη και οι Βούλγαροι, όμως για τους γείτονες ήταν ήδη αργά. Ο επικεφαλής της μεραρχίας τους στρατηγός Τεοντορόφ ζήτησε να εισέλθει στην πόλη για να στρατοπεδεύσει. Εισέπραξε την αρνητική απάντηση του Κωνσταντίνου και ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να μπουν στην πόλη για ολιγοήμερη ανάπαυση δύο τάγματα με επικεφαλής τους βούλγαρους πρίγκιπες Βόρι και Κύριλλο. Επικράτησε, όμως, σύγχυση και τελικά εισήλθε στη Θεσσαλονίκη ένα ολόκληρο βουλγαρικό σύνταγμα, γεγονός που εκνεύρισε τον Βενιζέλο. Οι Βούλγαροι δήλωναν εμφαντικά παρόντες στις εξελίξεις στη Μακεδονία. Ο σπόρος του Β’ Βαλκανικού Πολέμου είχε ριχτεί.
Στις 29 Οκτωβρίου ήταν η σειρά του βασιλιά Γεωργίου Α’ να εισέλθει στην πόλη και να επισημοποιήσει την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Έγινε δεκτός με ενθουσιασμό από τους έλληνες κατοίκους της, με απάθεια ανάμικτη με φόβο του από το μουσουλμανικό στοιχείο, ενώ οι Εβραίοι που ήταν η πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα της πόλης δεν έκρυψαν την απογοήτευσή τους, καθώς προωθούσαν σχέδιο διεθνοποίησης της Θεσσαλονίκης. [sansimera.gr] --https://ellas2.wordpress.com/
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου