ΠΕΛΛΑΝΑ,ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ ΚΑΙ ΜΥΝΙΕΣ

......Στήν Πελλάνα είχε βρεθεί όχι μόνο το μυκηναϊκό ανάκτορο, ένα τεράστιο οικιστικό και διοικητικό συγκρότημα, που αποδίδεται στον Μενέλαο και την Ελένη (λείψανα ανακτόρων 1500 π.Χ., 1350 π.Χ.και 1280 π.Χ.), αλλά και το παλαιότερο ανάκτορο των Πρωτοελλαδικών χρόνων (2700π.Χ), το οποίο με βελτιώσεις και επισκευές χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος των Μεσοελλαδικών χρόνων (περίπου 1700 π.Χ.). Τότε καταστράφηκε μαζί με την πόλη και την λίμνη από ένα μεγάλο κοσμολογικό γεγονός.

Τη χρονολόγηση επιβεβαιώνουν κι άλλα σημαντικά ευρήματα.

Κυκλικοί θολωτοί τάφοι οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους
με το γεωμετρικό σχήμα του αριθμού οκτά ή του άπειρου.

Το οργανωμένο νεκροταφείο θολωτών τάφων που βρέθηκε στην ανατολική πλαγιά του λόφου, στο μεσαίο επίπεδο (σκαλί) της πυραμίδας, όπου και τα ανάκτορα. Είναι αντίστοιχοι των θολωτών τάφων της περιοχής Μεσαρά στην Κρήτη, ΠΕ ΙΙ εποχή (2800-2700 π.Χ). Είναι το πρώτο οργανωμένο νεκροταφείο θολωτών τάφων που βρέθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα και το οποίο αποτελεί πολιτιστικό, φυλετικό και εθνικό σύνδεσμο με τη Μεγαλόνησο.Πρόκειται για τον ΙΔΙΟ πολιτισμό!

Η μορφολογία του

κυκλικού μνημείου της φωτογραφίας που δεν χρησιμοποιήθηκε για ταφές, υπαγορεύει μία άλλη πρακτική εθιμοτυπία, πρόκειται για ένα πανάρχαιο νεκροθεραπευτικόιερό, νεκρομαντείο.

Μία στενή είσοδος οδηγεί στο εσωτερικό, μπαίνοντας αμέσως δεξιά υπάρχει ένα θρανίο - κάθισμα η χρήση του οποίου μπορεί να ερμηνευτεί σε συνάρτηση με τη βαθειά κυκλική οπή - αποθέτη του κέντρου. Ο αποθέτης βρέθηκε γεμάτος από κατάλοιπα θυσίας (χοές) και δεκάδες αγγεία (πρόχοι) τα οποία λόγω του σχήματος τους ονομάσθηκαν

«σαλτσιέρες».

αποθέτης - οπή Δεκέμβριος 2012

Πρόχους ΠΕ ΙΙ από τους
ταφικούς περιβόλους
της Πελλάνας

Μέχρι τότε πίστευαν ότι τ’ αγγεία αυτού του τύπου προέρχονται από τον Βορρά και συνδέονται με την Ινδοευρωπαϊκή (ή Ινδογερμανική) είσοδο στην Ελλάδα. Τώρα που τα αρχαιότερα αγγεία αυτού του τύπου βρέθηκαν στο νοτιότερο χώρο του Ελλαδικού κορμού μαζί με τα εγγενή ευρήματα, στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού, ανατρέπεται αυτή η παλαιά θεωρία και η χρονολόγηση ανεβαίνει 1000 ολόκληρα χρόνια!

Είναι η εποχή των Μινυών που προηγήθηκε της λεγόμενης Μυκηναϊκής η οποία ακολούθησε, πρόκειται για τη Μινυακή Λακεδαίμονα,παλαιά μητρόπολη του Λακωνικού χώρου στην Πελλάνα. Τα ευρήματα της ανασκαφής εισάγουν ακριβώς αυτό το νέο κεφάλαιο στην ελληνική και παγκόσμια αρχαιολογία!

---

Τη θέση του σημερινού εύφορου ελαιώνα κάποτε κατελάμβανε μία μεγάλη λίμνη, ένας λάκκος, μία κοιλότητα γεμάτη νερό. Η λίμνη φιλοξενούσε κήτη και τ’ άστρα καθρεφτιζόταν στα νερά της ενώνοντας γη και ουρανό. Στα δυτικά το όρος ο Πενταδάκτυλος Ταύγετος.

Δέκα ήταν οι άνακτες της κοίλης και κητώεσσας Λακεδαίμονας μέχρι το δεκάχρονο πόλεμο της Τροίας, με δέκατο τον Μενέλαο, σύζυγο της Ωραίας Ελένης.

Ο Λέλεξήταν ο πρώτος βασιλιάς του φωτεινού και ισχυρού γένους δαιμόνων (φρόνιμων και σοφών), από αυτόν η χώρα ονομάσθηκε Λελεγία.

Ο Λέλεξ γεννήθηκε δώδεκα γενιές μετά τον γιο του Φορωνέα, Κάρα.Λέλεγες και Κάρες είναι παλαιότερα ονόματα των Λακεδαιμονίων Σπαρτιατών και των Αργείων Αχαιών.Ο Καρ, Κάρνος ή Κάρνειος θεωρείται παλαιός τοπικός θεός της Λακωνίας και της Μεσσηνίας και ταυτίστηκε με τον Απόλλωνα. Είναι πιθανόν να λατρεύονταν με τη μορφή κριού για αυτό και ονομάσθηκε Κάρνος. Ο κριός μας παραπέμπει στον κερασφόρο Άμμωνα Δία που λατρεύονταν ως η ψυχή του ήλιου. Κριός σημαίνει και θαλάσσιο τέρας και φαίνεται ότι τα ελικοειδή κέρατα του Άμμωνα αρχικά δεν είναι κέρατα κριού αλλά οστράκινο κέλυφος αμμωνίτη. Τα κέρατα φύονται στην κάρα, κρανίο, κεφαλή (η κομμένη κεφαλή λατρεύεται ως μαντείο, δοχείο γνώσης)όπου βρίσκεται η έδρα του νου.

Ο Λέλεξ εκτός από γιους είχε και μία θυγατέρα, την Θεράπνη ή Σεράπνα, την θεραπεύτρια, ονομασία που παραπέμπει στον αιθέρα, ο οποίος τρέχει αδιάκοπα διαρρέοντας γύρω από τον αέρα!

Ο Λέλεξ είναι σύγχρονος του Πελασγού και το λελέκι,ο λέλεκας, είναι άλλη ονομασία του πελαργού ή πελασγού. Οι Λέλεγες είναι Πελασγοί, παλαιοί αυτόχθονες κάτοικοι της Λελεγίας ή Πελασγίας.
Τ’ όνομα Λέλεξ σημαίνει τη μελωδική ομιλία. Είναι οι σοφοί αστρονόμοι και διορατικοί που διαμόρφωσαν τις λέξεις κι έδωσαν ονόματα στα πράγματα αρχίζοντας από τους θεούς και το άλλο είδος θεών, τους αστερισμούς.

Η αστρονομία είναι απαραίτητη στην ιατρική τέχνη και η συμβολή της σημαντική,το αποδεικνύει η ονομασία της κόρης, Θεράπνη,ονομασία που πιθανόν έδωσαν στην πρώτη θέση εγκατάστασης τους. Είναι ο επιλεγμένος τόπος, υπό την επίρροια συγκεκριμένου αστέρα, που συνδέεται με τη θεραπεία μέσω του αιθέρα και της μελωδίας. Τα νεκρομαντεία είναι δοχεία γνώσης, νεκροθεραπευτήρια, ακόμη πριν τη γέννηση της Ελένης (Ιώ –Σελήνη,ιάομαι). Προκαλούν διαύγεια του νου η οποία ελευθερώνει την ψυχή!

Με την μελωδίαιδιαίτερα συνδέεται ο Κύκνος Δίας (νους-αθάνατη ψυχή), ο οποίος δίδαξε την τέχνη της μουσικής και της ιατρικής στον Κάρα Απόλλωνα (πνεύμα, αιθήρ), πρώτο ιατρό των θεών. Οι κύκνοι είναι προικισμένοι με μαντικές ικανότητες και πολύ ωραία φωνή. Έτσι, όταν φθάνει το τέλος τους το νιώθουν και συνεχίζουν το τραγούδι τους το οποίο γίνεται πιο όμορφο από ποτέ. Δεν θρηνούν για τον επικείμενο θάνατο τους, αντίθετα το κύκνειο άσμα τους είναι ένδειξη χαράς για το πέρασμα τους στον άλλο κόσμο, τον κόσμο στον οποίο η ψυχή ζει πια ελεύθερη από τα δεσμά του σώματος. Η περισσότερο ενδιαφέρουσα εκδοχή του μύθου είναι εκείνη που θέλει τον Κύκνο γιο του Λίγυρα ή Λιγούριου (Ligurian) Σθένελα και της Υρίας, ή του Απόλλωνα και βασιλέα των πέραν του Ηριδανού Λιγύων.

Τούτος ο Κύκνος ήταν πολύ όμορφος και φιλόμουσος και δίδαξε τον ίδιο τον Απόλλωνα τραγούδι γι’ αυτό και ο θεός τον μεταμόρφωσε πρώτα σε κύκνο και έπειτα τον έκανε αστερισμό.

Ο αστερισμός του Κύκνου είναι γνωστός από παλιά και πολύ σημαντικός, έχει ιδιαίτερη σχέση με την Ελένη, αφού ονομάζεται και Helenae Genitor,και τοποθετείται ανάμεσα στους Αργοναυτικούς αστερισμούς.

Ο αστερισμός του Κύκνου ονομάζεται και Όρνις, είναι το μεγάλο πτηνό που σύμφωνα με τον Ερατοσθένη μπορεί να παριστάνει και τον αετό. Όρνις σημαίνει πτηνό και κυρίως κόκορας, αλέκτωρ ή πετεινός, αρσενικό πτηνό αλλά και κότα,θηλυκό πτηνό. Η όρνις συμβολίζει την αθανασία και είναι ιερή του Ασκληπιού, του Απόλλωνα και όχι μόνο. Η ιδιότητα του να προαναγγέλλει την ανατολή του ηλίου και την επικράτηση του φωτός στο σκοτάδι του έδωσε σημασία μαγική και θεωρήθηκε πτηνό ιερό του οποίου η φωνή έχει τη δύναμη να διώχνει τους δαίμονες του σκότους. Ο πετεινός αναγγέλλει την ανατολή του ήλιου όπως ο κύκνος αναγγέλλει την ελευθερία της ψυχής και τη ζωή στο φως. Σύμβολο γονιμότητας,λοιπόν, με την έννοια της ψυχής η οποία εισέρχεται και εγκλωβίζεται στην ύλη μέχρι και πάλι να ελευθερωθεί και να γυρίσει στον τόπο καταγωγής της, όπως ο Απόλλων γυρνάει οδηγούμενος από τους κύκνους κάθε χρόνο στην πατρίδα της θεϊκής μητέρας του, στη χώρα των Υπερβορείων. Έτσι ο κύκνος γίνεται υπερφυσικός και μαγικός.

Κύκνος μεταφορικά σημαίνει αοιδός, ραψωδός,τραγουδιστής που παραπέμπει στο αλεκτρύωνα – πετεινό που είναι τραγουδιστής της αυγής. Ένα πετεινό θεωρεί ο Σωκράτης πριν πεθάνει ότι έχει χρέος να προσφέρει στον Ασκληπιό, διότι ένιωσε ότι θεραπεύεται από την ασθένεια της ένωσης της ψυχής με το σώμα. Ο εγκλωβισμός της ψυχής στην ύλη – σώμα θεωρείται ασθένεια.

Ο αστερισμός του Κύκνου είναι το κέντρο τ’ ουράνιου θόλου (κλειδί), συγκρατεί και οδηγεί τις τροχιές των αστέρων, όπως ο Ορφέας με τον ήχο της λύρας οδήγησε την Αργώ. Ο Κύκνος (κύω και κνόος- αφαλός τροχού, κουτί άξονα τροχού) κάποτε χάθηκε ακολουθώντας τον φίλο του Φαέθωνα, βούτηξε στον Ηριδανό- Γαλαξία αλλά δεν πνίγηκε, μόνο έγινε βασιλιάς των πέραν του Ηριδανού Λιγύων. Το α του Κύκνου, η «Ουρά»-Αιδοίον(Ντενέμπ) ήταν πολικός πριν τ’ Αργοναυτικά. Μετά πολικός έγινε το α - Αιξ της Λύρας του Ορφέα, που μαζί με τον Ιάσωνα-Απόλλωνα οδήγησε με τον ήχο της την Αργώ. Το πηδάλιο/τροχός της Αργούς βρίσκεται στη συμβολή των ουράνιων ποταμών στο νότιο ημισφαίριο, ο Κάνωπος. Ο Κύκνος σχετίζεται με τον Κάνωπο, συμβολίζουν τον Κρόνο ο οποίος συνεχίζει να δίνει το μέτρο ολόκληρης της δημιουργίας στον Δία.



ΕΑΜ, πήλινη φιάλη με προχοή,

Ασκηταριό Ραφήνας, 2800-1900 π.Χ.

(Ιστορία Ελλινικού Έθνους,
Εκδοτική Αθηνών)

Η «σαλτσιέρα» έχει όντως σχήμα κύκνου κι είναι αγγείο με το οποίο έκαναν χοές– μέλι, γάλα, οίνο. Αρχικά ο οίνος κατασκευαζόταν από μέλι –οινομέλι των μελισσών. Η μέλισσα είναι σύμβολο της ψυχής. Η Κρητική Μελισσοθέα ονομαζόταν Καρ ή Κηρ –η Μοίρα. Η Μέλισσα, αδελφή της Αμάλθειας αρχικά έτρεφε τον Δία με μέλι,αργότερα η Αμάλθεια χρησιμοποίησε ένα κέρας για να του δώσει γάλα. Μελίζω σημαίνει άδω, τραγουδώ, ο ήχος.

Πρώτα η μέλισσα –ψυχή δημιουργεί το μέλι – την πρώτη κίνηση, μελωδία, με το οποίο τρέφεται αρχικά ο νους –Κύκνος Ζευς (ζειν), αργότερα τρέφεται με γάλα –το οποίο συμβολίζει τον αιθέρα –πνεύμα.

Στην αρχιτεκτονική ο κύκλος με τη θολωτή κατασκευή συμβολίζει τον ουρανό Σύμπαν, με το κλειδί (κεντρικός κορυφαίος λίθος) ν’ αντιστοιχεί σε κάποιο κεντρικό αστέρα.
Έτσι το νεκρομαντείο ή νεκροθεραπευτήριο λειτουργεί ως ηχείο με αποτέλεσμα την επιφάνεια αιθεριακών μορφών.

Τ’ όνομα Πελασγός ή Πελαργός σημαίνει το γρήγορο άμεσο παρόν, το σύντομο ταξίδι της ζωής.

Στους Λέλεγες–Πελασγούς ανήκουν οι Λιγύες, οιΦλεγύες και οι Μινύες οι οποίοι αντιστοιχούν στο Χρυσό (αιθήρ/αήρ), Αργυρό (φωτιά)και Χάλκινο (ύδωρ) Γένος. Ονομασίες που περιγράφουν την ποιότητα των γενών καθώς κυλούσε ο χρόνος.

Ο τρίτος βασιλιάς Ευρώτας, σύγχρονος του Φλεγύα -παππού του Ασκληπιού, έσκαψε ένα αυλάκι προκειμένου να οδηγήσει το νερό της λίμνης προς τη θάλασσα, έτσι δημιουργήθηκε ο περίφημος ποταμός που πήρε τ’ όνομα του, ο Ευρώτας.

Γιος του Δία και της Πλειάδας Ταϋγέτης (αστερισμός του Ταύρου) που έδωσε την ονομασία της στον Ταῢγετο, ήταν ο τέταρτος βασιλιάς του λάκκου των δαιμόνων Λακεδαίμων, σύγχρονος του Αρκά (δημιουργία Μεγάλης και Μικρής Άρκτου) και του Μινύα, ο οποίος ονόμασε ολόκληρη τη χώρα Λακεδαιμονία.

Οι Λέλεγες-Λακεδαίμονες διαμόρφωσαν μίαβαθμιδωτή πυραμίδα στη βόρεια πλευρά της λίμνης με αναλογία βαθμίδων δέκα προς δύο,[8]διότι το δέκα είναι ο αριθμός της ολότητας που συμβολίζει το άφθαρτο σύμπαν.

Η πρώτη θέση Θεράπνη με την πυραμίδα γίνεται η Μητρόπολη Λακεδαίμονα των Μινυών για περίπου 1000 χρόνια. Στην κατώτερη βαθμίδα ίδρυσαν τις κατοικίες της πόλης, στη μεσαία το ανακτορικό συγκρότημα – διοικητικό κέντρο, το νεκρομαντείο ή νεκροθεραπευτήριο, το νεκροταφείο και στην ανώτερη διαμόρφωσαν κυκλική απόληξη και ίδρυσαν ιερά και τους τάφους των Ηρώων. Έτσι η ανώτερη βαθμίδα δεν καταλήγει σε μυτερή απόληξη, όπως θα ήθελε κάποιος για ν’αναγνωρίσει μία πυραμίδα, αλλά σε κυκλική θυμέλη, διότι το σχήμα του κύκλου συνδέεται με τη ζωή πέρα από τη γη(τετράγωνο) και είναι σύμβολο τ’ ουρανού και του χρόνου και τίποτα δεν μπορεί να μορφοποιηθεί χωρίς να πάρει τη μορφή κύκλου.

Σύζυγος του Λακεδαίμονα υπήρξε η θυγατέρα του Ευρώτα Σπάρτη, προς τιμήν της ίδρυσε ο βασιλιάς μία άλλη πόλη στην οποία έδωσε τ’ όνομα της, όπως ο γιος τουςΑμύκλας ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Αμύκλες. Η θυγατέρα του Αμύκλα, Ευρυδίκη, έγινε σύζυγος του Ακρίσιου του Άργους,παππού του Περσέα!

Τ’ όνομα ΜΙΝΥΑΣ σημαίνει την ενσάρκωση πνευματικής οντοτήτας από τις λέξη μιν-νους, μυαλό, αυτός, αυτή, αυτό, ο ΕΑΥΤΟΣκαι το επίθετο Ύας του Δία με την υπόσταση του Ποσειδώνα, ως θεού της γονιμοποιού υγρότητας που κάνει ν’ανθίσει η Σοφία του Νου Δία (Min-erve, Min-erva,η Αθηνά Σοφία).

Η Αθηνά Σοφία είναι το άνθος του νου (μυαλό) του Δία Κύκνου και γεννήθηκε από την κεφαλή του. Μέσα στην κεφαλή βρίσκεται ο εν-κέφαλος, μυαλό, μεδούλι (Μέδουσα).Οι διακλαδώσεις του στο εσωτερικό, αόρατο μέρος της κεφαλής μπορούν να χαρακτηρισθούν «υπόνομος» και «υπόγειες στοές».
ΥΣ ή ΔΕΛΦΑΞ ονομάζεται ο χοίρος, ομομήτριο ζώο της γης και αφιερωμένος στην θεά Δήμητρα (Γαία) και το Υ – ύψιλον είναι σύμβολο του Πυθαγόρα για την ανθρώπινη ζωή. Είναι η μορφή που έδωσε η θυγατέρα του Ήλιου στους συντρόφους του Οδυσσέα αφού πρώτα τους αφαίρεσε τη μνήμη, όχι όμως τον νου. Ο Πορφύριος πιστεύει ότι ο Όμηρος με τη μεταβολή των συντρόφων του Οδυσσέα σε χοίρους ήθελε να υπαινιχθεί την ενσάρκωση, δηλαδή την επιστροφή των ψυχών στη γη.

Οι σοφοί Μινύες είχαν υψηλή τεχνολογία και επιστήμη (μετρητικές μεθόδους, μαθηματικούς υπολογισμούς, γεωεδαφικές μελέτες)τέτοιες ώστε να φτιάξουν τεράστια αποστραγγιστικά και εγγειοβελτιωτικά έργα μεγάλης γεωγραφικής έκτασης, τα οποία απαντούν σε όλη την Ελλάδα. Γνώριζαν υδρολογία και γεωλογία, τις λίμνες, τα ποτάμια και τις φυσικές απορροές τους,υπέργειες ή υπόγειες και τη μεταξύ τους επικοινωνία, θερμομεταλλουργία και υδραυλική τεχνολογία.Ήταν σπουδαίοι μεταλλουργοί! Έχει τεκμηριωθεί συστηματική εκμετάλλευση μεταλλευμάτων τουλάχιστον από την αρχή της 3^ης π.Χ. χιλιετίας.

Στους μεταλλουργούς Μινύες όπως στην ίδια τη Γη με τις μεταλλοφόρες φλέβες απέδιδαν μαγικές δυνάμεις, ίσως γιατί εκείνοι που εμπλεκόταν είχαν τέτοιες γνώσεις αστρονομίας ώστε να προσδιορίζουν την διεύθυνση των φλεβών συσχετίζοντάς τη με τη «διαίρεση τ’ ουρανού».

Οι Μινύες, τέτοιοι ήταν οι Αργοναύτες, οι γρήγοροι και άρα φωτεινοί ταξιδευτές, ανήκουν στο Γένος των μακάρων (αθάνατων θεών) αλλά και στο Γένος των θνητών Ηρώων.Το Γένος των Ηρώων δημιουργεί νέες λατρευτικές ανάγκες αφού είναι θνητό. Στη σειρά των Γενών που παίρνουν την ονομασία τους από τα μέταλλα, χρυσό (Λιγύες), αργυρό (Φλεγύες), χάλκινο (Μινύες) και σιδερένιο, είναι το «τέταρτο», ωστόσο ουσιαστικά μοιάζει Γένος εμβόλιμο ανάμεσα στα τρία πρώτα θεϊκά άφθαρτα Γένη και το τέταρτο Σιδερένιο Γένος. Το Γένος των Ηρώων είναι θεϊκό Γένος που όμως κάποτε «πεθαίνει»,είναι κατ’ ουσίαν ένα πέμπτοεμβόλιμο γένος, δεν είναι ούτε θεοί αθάνατοι, ούτε άνθρωποι που πεθαίνουν,είναι θνητοί, δηλαδή θεοί που πεθαίνουν, ημίθεοι ή Ήρωες!

Οι Μινύες έζησαν την Αργοναυτική εκστρατεία και μέχρι τον τελευταίο πόλεμο της Τροίας και τις μεγάλες αλλαγές στην εικόνα τ’ ουρανού.

Λελέγια είναι οι κόχλακες,λίθινοι δίσκοι, θεωρούνται αγνύθες

http://kynorodi.blogspot.gr/

ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ,ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟ ΔΕΡΑΣ ΚΑΙ ΑΜΕΡΙΚΗ

Αργοναύτες, Χρυσόμαλλο Δέρας και… Αμερική;

• Συγγραφέας: Γρηγόρης Μιχαλόπουλος

Ένας από τους πιο αινιγματικούς λαούς της προϊστορικής Ελλάδος είναι οι Μινύες, όπου σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς κοιτίδα τους θεωρείται η περιοχή από τον Βοιωτικό Ορχομενό μέχρι και τις νότιες παρυφές της θεσσαλικής πεδιάδος.
Από την περιοχή αυτή ένα τμήμα των Μινύων εγκαταστάθηκε στην Μαγνησία και ίδρυσε την Ιωλκό, την οποία η σύγχρονη αρχαιολογική ερευνά ταυτίζει με τον νεολιθικό οικισμό του Διμηνίου. Η αποίκηση αυτή έγινε για να εκμεταλλευτούν οι Μινύες τον θεσσαλικό κάμπο, αλλά κατά την προσπάθειά τους αυτή ήλθαν σε σύγκρουση με τις γειτονικές πόλεις. Έτσι πιστεύεται πως εξηγείται και η καταστροφή του Σέσκλου.
Η προσπάθεια σύνδεσης των Μινύων με τον εύφορο θεσσαλικό κάμπο έχει επιχειρηθεί και μυθολογικά αφού οι κόρες του Μινύα, Περικλυμένη, Αλκιμίδη και Φυγομάχη παντρεύτηκαν τους Θεσσαλούς βασιλείς Φέρη (βασιλιά στη Φερές), Αίσονα (βασιλιά στην Αισονιάδα) και τον Πελία (βασιλιά στην Ιωλκό). Από την εκμετάλλευση του θεσσαλικού κάμπου οι Μινύες μετετράπησαν σε μία ισχυρή οικονομική και πολιτική δύναμη για την περιοχή, σε σημείο μάλιστα που να έχουνε επιβάλει φόρο υποτέλειας σε πόλεις των χωρικών τους ορίων.
Μια τέτοια πόλη ήτανε και η Θήβα, όπου σύμφωνα με τον μύθο ο Θηβαίος Ηρακλής επιστρέφοντας από το κυνήγι, συνάντησε τους φοροεισπράκτορες του βασιλιά του Ορχομενού Εργίνου, που πήγαιναν στην Θήβα για τον φόρο υποτέλειας. Ύστερα από σκληρή μάχη ο Ηρακλής κατόρθωσε να απαλλάξει την πόλη των Θηβών από τον δυνάστη.
Αναφερόμενος στην οικονομική ισχύ του Ορχομενού ο Όμηρος γράφει «δέκα και είκοσι φορές πιο πολλά κι αν μου δώσει, από όσα τώρα έχει αυτός και εάν από αλλού ζητούσε, τα πλούτη του Ορχομενού και της Αιγύπτιας Θήβας, όπου όλοι μέσα στα σπίτια τους θησαυρούς πολλούς έχουνε».
Το ‘Αγνωστο Παρελθόν του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Η πόλη του Ορχομενού συνδέεται μυθολογικά με την Θήβα και μέσω του μύθου του Αθάμαντα με την Ινώ. Ο Αθάμας ήτανε βασιλιάς του Ορχομενού που είχε παντρευτεί την θεά Νεφέλη και η οποία του είχε χαρίσει δύο παιδιά, τον Φρίξο και την Έλλη. Κάποια στιγμή όμως γνώρισε την Θηβαία Ινώ και έτσι παράτησε τη Νεφέλη, η οποία πήγε στον Όλυμπο και παραπονέθηκε στην Ήρα, που της υποσχέθηκε ότι θα τιμωρήσει για αυτό τον Αθάμα.
Από το γάμο του με την Ινώ, ο Αθάμας απόκτησε δύο γιους τον Μελικέρτη και τον Λέαρχο (εκ του άρχω και του Λεώς=λαός). Η Ινώ όμως επιθυμώντας να βγάλει από τη μέση τα προγόνια της, καβούρδισε στην φωτιά τους σπόρους, με αποτέλεσμα να μην υπάρξει σοδειά την επόμενη περίοδο, αλλά και να απειληθεί η περιοχή από λοιμό. Τότε ο Αθάμας αποφάσισε να στείλει αντιπροσωπεία στους Δελφούς για να μάθει το τι πρέπει να κάνει. Μόνο που ο φερόμενος εκ Δελφών χρησμός ήταν χαλκευμένος, αφού η Ινώ είχε δωροδοκήσει τους πρέσβεις να μεταφέρουνε στον Αθάμαντα την δική της βούληση. Έτσι ο Αθάμας πληροφορήθηκε πως ο Απόλλωνας επιθυμεί να θυσιαστεί ο Φρίξος στον βωμό του Δία (μάλλον πρόκειται για το βωμό του Λαφυστίου Διός), για να πάψει να υφίσταται το κακό.
Αν και στην αρχή ο Αθάμας είχε κάποιους ενδοιασμούς, εν τούτοις η πίεση που δέχτηκε από τους απελπισμένους αγρότες τον οδήγησε να στείλει για θυσία τον Φρίξο. Μία θυσία που δεν πραγματοποιήθηκε αφού η μητέρα του η Νεφέλη έστειλε ένα χρυσό κριάρι που της είχε δώσει ο Ερμής και αφού ανέβηκαν στην ράχη του τα δύο παιδιά της διέφυγαν στην περιοχή της Κολχίδος, όπου ο Φρίξος θυσίασε τον κριό στον Φύξιο Δία. Μετά χάρισε τον δέρμα του στον Κορινθιακής καταγωγής βασιλιά της Αιήτη, που είτε το φύλαξε μέσα στα ανάκτορά του, είτε το κρέμασε επάνω σε μία βελανιδιά μέσα στο άλσος του ’ρεως, αφήνοντας και έναν ακοίμητο δράκοντα να το φυλάει. Αυτή η χρυσή προβιά ήτανε ο λόγος που έγινε η Αργοναυτική εκστρατεία, της οποίας επικεφαλής ήτανε ο γιος του Αίσονα, ο Ιάσων.
Η Επιβολή της Λατρείας του Διόνυσου και η υποχώρηση της Νεφέλης.
Με το παντρευτεί ο Αθάμας την Ινώ υπονοείται είτε κάποια μορφή συμμαχίας των Μινύων του Ορχομενού με τους Θηβαίους, είτε υποδούλωση των Θηβαίων στους Μινύες. Αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος είναι η έλευση της λατρείας του Διονύσου στον Ορχομενό.
Η Ινώ, σύμφωνα με την μυθολογία, ανέλαβε να μεγαλώσει τον Διόνυσο, επειδή η αδελφή της Σεμέλη ήθελε να δει τον Δία σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, με φυσικό επακόλουθο να καεί τόσο αυτή όσο και το θηβαϊκό ανάκτορο. Τότε ο Ζευς πήρε τον ακόμη έμβρυο Διόνυσο και τον τοποθέτησε στον μηρό του και όταν ήλθε η χρονική στιγμή και γεννήθηκε από τον μηρό ο Διόνυσος, τον έδωσε στην Ινώ να τον αναθρέψει. Από την άλλη η Νεφέλη, όπως όλα δείχνουν, ήτανε θεά της γονιμότητας των Ορχομενίων και το όνομά της σχετίζεται με τα σύννεφα που φέρνουνε την βροχή.
Στα προϊστορικά χρόνια η βασιλική οικογένεια ήτανε και ιερατική. Έτσι ο βασιλιάς μιας πόλης ήτανε συνάμα και ιερέας του θεού της πόλης. Όταν λοιπόν θα απεβίωνε ο Αθάμας τον θρόνο θα λάμβανε ο Φρίξος και έτσι θα συνεχιζότανε η λατρείας της Νεφέλης.
Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί η λατρεία αυτή ήτανε να εκλείψει ο βασιλιάς-ιερέας της Νεφέλης, τον οποίο κρυπτογραφεί ο Φρίξος. Έτσι κάποια στιγμή, μάλλον ηθελημένα, παρουσιάστηκε ανομβρία και αφορία στην περιοχή, γεγονός που κλόνισε την λατρεία της Νεφέλης και βρήκε την ευκαιρία ένας νέος θεός της γονιμότητας ο Διόνυσος, να επιβληθεί στον Ορχομενό.
Για να παρουσιαστεί ηθελημένα αφορία στην περιοχή θα πρέπει οι πιστοί του Διονύσου να είχαν πρόσβαση στις αποθήκες που φυλάσσονταν οι σπόροι, δηλαδή να υπήρχαν οπαδοί του Διονύσου σε θέσεις κλειδιά μέσα στα ανάκτορα. Πολύ πιθανόν ο Λέαρχος και ο Μελικέρτης να κρυπτογραφούνε αυτές τις κατηγορίες ατόμων.
Ετυμολογικά ο Λέαρχος σχετίζεται με τον λαό που κυριαρχεί, ενώ ο Μελικέρτης είναι η κατηγορία των ανθρώπων που έκαναν χοές με μέλι, άρα ο Μελικέρτης κρυπτογραφεί κάποια ιερατική τάξη.
Τέλεση οργιαστικής λατρείας του Διονύσου.
Οι Συμβολισμοί πίσω από το Μύθο του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Το χρυσό κριάρι είναι ο τρόπος διαφυγής του ιερατείου της Νεφέλης και το πιο πιθανό είναι να σχετίζεται με πλοία, με τα οποία πήραν μαζί τους και πλούτο αλλά και τεχνοτροπία, τεχνολογία.
Ίσως έτσι εξηγείται το φαινόμενο ο Μινυακός πολιτισμός να έχει την ικανότητα να κάνει αποστραγγιστικά έργα και γενικά να διακρίνουμε στοιχεία ενός ανώτερου τεχνολογικά λαού κάτι που δεν είχε συνέχεια στο Ελληνικό χώρο. Δηλαδή στις μετέπειτα περιόδους υπάρχει στην Ελλάδα τεχνολογία κατώτερης ποιότητας από πριν.
Το κριάρι το προμήθευσε στην Νεφέλη ο Ερμής. Ο Παυσανίας στα κορινθιακά του αφήνει υπονοούμενα για την σχέση του κριού και του Ερμού με τα Ελευσίνια Μυστήρια «δεν αναφέρω τίποτα, αν και γνωρίζω, σχετικά με όσα λέγονται πως γίνονται στα μυστήρια της Δήμητρας, για το κριάρι και τον Ερμή».
Ο Ερμής στα Ελευσίνια μυστήρια λατρευότανε ως χθόνιος θεός, ενώ η Δήμητρα είναι θεά της γονιμότητας και ταυτίζεται με την Ίσιδα, δηλαδή την Ιώ. Μάλιστα ο Ερμής με εντολή του Δία, αφού πρώτα σκότωσε τον ’ργο, οδήγησε την Ιώ στην Αίγυπτο και την μετονόμασε σε Ίσιδα. Επίσης ύστερα πάλι από εντολή του Διός ενημέρωσε τον Άδη(χθόνιος Ζευς) ότι πρέπει να επιστρέψει η Περσεφόνη στον επάνω κόσμο.
Φτάνοντας στην Αία, πρωτεύουσα της Κολχίδος το ιερατείο πρόσφερε τις γνώσεις του στον βασιλιά Αιήτη και ο οποίος τις φύλαξε διότι όπως αναφέρει η μυθολογική παράδοση, ο ίδιος ο Φρίξος, μετά θάνατον, του παρουσιάστηκε στον ύπνο του και τον συμβούλεψε να προσέχει το δέρας, αφού τόσο η εξουσία του όσο και η ίδια του η ζωή εξαρτιόταν από το χρονικό διάστημα που θα έμενε κρεμασμένο πάνω στην βελανιδιά.
Έτσι το χρυσόμαλλο δέρας συμβολίζει την διατήρηση της εξουσίας. Σημαντικό επίσης στοιχείο είναι πως οι Μινωίτες αποθήκευαν τα πολύτιμα μέταλλά τους (αφού πρώτα τα ρευστοποιούσαν) σε σχήμα που θύμιζε προβιά βοδιού, προβάτου ή κριού. Εύλογα επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε πως όποιος έχει στην κατοχή του τα κοιτάσματα των πολύτιμων μετάλλων αλλά και τον τρόπο επεξεργασίας του έχει την οικονομική και πολιτική εξουσία.
Ο Αιήτης για να μπορέσει να διατηρήσει την εξουσία του εναπόθεσε την φύλαξη του δέρατος σε έναν άγρυπνο δράκο. Η φιλολογική ομάδα του κυρίου Ι.Θ. Κακριδή στο πολύτομο έργο του Ελληνική Μυθολογία αναφέρει πως ο δράκοντας ήτανε μεγάλος όσο και μία πενηντάκοπη ναυς. Γίνεται αντιληπτό πως η φιλολογική ομάδα του κυρίου Κακριδή δεν κάνει αυθαίρετα αυτήν την παρομοίωση αλλά έχει βασιστεί σε κάποια αρχαία πηγή.
Ορμώμενοι από αυτό συμπεραίνουμε πως ο δράκοντας είναι το ναυτικό του Αιήτη, που είναι πάντοτε έτοιμο να υπερασπιστεί την ευημερία του τόπου του. Με τη βοήθεια της Αφροδίτης η Μήδεια, η κόρη του Αιήτη, ερωτεύεται τον Ιάσονα και αποκοιμίζει τον δράκοντα και έτσι κατορθώνει να αρπάξει το χρυσόμαλλο δέρας.
Το Ταξίδι των Αργοναυτών στην Αμερική;
Δελεαστικό στοιχείο του μύθου είναι ο εντοπισμός της Κολχίδος. Η πιο διαδεδομένη αντίληψη τοποθετεί την Κολχίδα στον Εύξεινο πόντο και πιο συγκεκριμένα θεωρούν πως εκτεινότανε από την Διοσκουρίαδα μέχρι την Τραπεζούντα και σχετίζουνε το χρυσόμαλλο δέρας με τον τρόπο σύλλεξης του χρυσού. Και αυτό διότι στην περιοχή της Σκυθίας (Ν. Ρωσία) ρίχνανε προβιές ζώων στα ποτάμια πάνω στις οποίες κόλλαγε ο ενυπάρχων στον εκάστοτε ποταμό χρυσός.
Ύστερα είτε έκαιγαν τα δέρματα και έπαιρναν το πολύτιμο μέταλλο, είτε τα άπλωναν πάνω σε κλαδιά για να στεγνώσουν και εν συνεχεία προχωρούσαν στην συλλογή του μετάλλου.
Όμως ο Απολλώνιος ο Ρόδιος αναφέρει στα Αργοναυτικά του πως καθώς η Αργώ έπλεε προς Νότο, η Μεγάλη ’ρκτος κολυμπούσε στον ωκεανό και σταδιακά κατά την πλεύση τους αυτή χάθηκε από τον ουράνιο ορίζοντα.
Το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει όμως στην μαύρη θάλασσα μιας και βρίσκεται σε 44ο βόρειο πλάτος και η Μεγάλη ’ρκτος είναι πάντοτε φανερή. Αλλά και η διαδρομή της επιστροφής των Αργοναυτών από τον Εύξεινο πόντο είναι πρακτικά αδύνατη, αφού τα αρχαία κείμενα τους θέλουν να πλέουν τον Ίστρο (Δούναβης), τον Σαύο και να φτάνουνε στην Αδριατική, με την διαφορά όμως πως ο Σαύος δεν εκβάλλει εκεί.
Η κυρία Ε. Μερτζ στο βιβλίο της «Οίνωψ Πόντος» αναφέρει πως οι Αργοναύτες εξήλθαν του στενού του Γιβραλτάρ, ακολούθησαν το ρεύμα του Γκολφ Στρημ, εισήλθαν στον Αμαζόνιο, που τον ταυτίζει με τον ποταμό Θερμόδωντα του αρχαίου κειμένου, και έφτασαν μέχρι το υψίπεδο των Άνδεων.
Η περίπτωση τα ερείπια της Κολχίδος να βρίσκονται στην Αμερική δεν είναι αβάσιμη και αυτό διότι κατά την παλαιότερη εκδοχή του Αργοναυτικού μύθου, η πρωτεύουσά της Αία βρισκότανε στη Δύση, όπως και η χώρα των Εσπερίδων που πλέον αρκετές αρχαιολογικές ενδείξεις την ταυτίζουν με την Αμερική.
Ήδη σε ανασκαφές στην ήπειρο αυτήν έχουνε βρεθεί αρκετά αγάλματα που απεικονίζουνε κύκλωπες, κέρβερους και μέδουσες, ενώ στην γλώσσα των γηγενών λαών υπάρχουν μυκηναϊκές λέξεις (πχ, οι θεοί τους ονομάζονται ίδολος από την ελληνική λέξη είδωλα, τεοανάκο εκ των ελληνικών θεός και άναξ). Μάλιστα όταν ο Αλεξάντερ φον Χούμπολντ μελέτησε τα κείμενα των Ατζέκων αναφώνησε «μα αυτά είναι καθαρά ελληνικά».
Στο Τεοτιουακάν του Μεξικού το έχουνε βρεθεί αποστραγγιστικά έργα γεγονός που έκανε τους κυρίους Δωρικό και Χατζηγιαννάκη να την ταυτίσουνε με την Αία. Στο Τεοτιουακάν φαίνεται όμως να αναφέρεται και ο Πλούταρχος στο περί του εμφαινομένου πρόσωπου τω κύκλω της σελήνης.
Αφού αρχικά μιλάει για μία μεγάλη ήπειρο που περιτριγυρίζεται από την μεγάλη θάλασσα και το πέλαγος διαβαίνετε αργά επειδή το πέλαγος είναι λασπουδερό λόγω των ρευμάτων, λέει «από τα ηπειρωτικά μέρη, τα προς τη θάλασσα κατοικούν οι Έλληνες, γύρω από τον κόλπο όχι μικρότερο από την Μαιώτιδα λίμνη, που το στόμιο του βρίσκεται στην ίδια ευθεία με το στόμιο της Κασπίας θάλασσας».
Αν κάποιος επιχειρήσει σε ένα χάρτη να χαράξει στην περιοχή της Κασπίας, μια ευθεία παράλληλη προς τον Ισημερινό θα διαπιστώσει πως αυτή διέρχεται από τον κόλπο του Μεξικού.


Το Τεοτιουακάν του Μεξικού και οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης.
Το τεοτιουακάν υπήρξε σημαντικός λατρευτικός χώρος. Δεσπόζουνε η πυραμίδα του ήλιου, όπου πρόκειται για εφτά πυραμίδες η μία μέσα στην άλλη, η πυραμίδα της σελήνης και η πυραμίδα του κετζαλκοάτλ. Αυτές η τρεις πυραδες ισαπέχουν μεταξύ τους.
Η περιοχή δεν συνδέεται με τους Έλληνες μόνο λόγω των αποστραγγιστικών έργων αλλά και επειδή η πόλη αυτή διέπεται από τις αρχές τις ιερής γεωγραφίας χαρακτηριστικό των αρχαίων ελληνικών πόλεων, αφού κατά τους αρχαίους Έλληνες η γεωμετρική ισότητα ήτανε σημαντική τόσο για τους θεούς όσο και για τους ανθρώπους.

Οι Πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης και η οδός των νεκρών.
Πιο συγκεκριμένα η βασική οδός των νεκρών που συνδέει την πυραμίδα του ήλιου και της σελήνης διατρέχει τη περιοχή από 15,5ο βορειοανατολικά προς 15,5ο νοτιοδυτικά, ενώ η πυραμίδα του ήλιου είναι προσανατολισμένη σε ένα σημείο 15,5ο βορειοδυτικά.
Μάλιστα στο σημείο αυτό δύει ο ήλιος στις 13 Αυγούστου, γεγονός που κάνει κάποιους να αναρωτιούνται τι το σημαντικό είχε αυτή η ημερομηνία. Ή μήπως σχετίζεται με την επόμενη μέρα, δηλαδή την 14η Αυγούστου, όπου συμπτωματικά στον Ελλαδικό χώρο τελούνταν τα παναθήναια; Πάντως υπάρχουνε ενδείξεις για λατρεία της Αθηνάς στην Αμερικάνικη ήπειρο, μιας και έχει βρεθεί εκεί το όνομά της ( τεούκαρα, εκ των θεός και κόρη ή κάρα= κεφάλη).
Η πυραμίδα του ηλίου προμελετημένα έχει οικοδομηθεί πάνω από μία σπηλιά, η οποία αρχικά ήτανε φυσική ενώ όταν χρησιμοποιήθηκε για λατρευτικούς λόγους έτυχε και ανθρώπινης επεξεργασίας. Μία έστω και ριψοκινδυνευμένη γνώμη είναι η σπηλιά αυτή να είχε πολύτιμα μέταλλα, τα οποία κάλυπτε η πυραμίδα και μόνο κάποιοι να γνώριζαν την ύπαρξή της.
’λλωστε η παλαιότερη παράδοση θέλει το χρυσόμαλλο δέρας να το φυλάει ο Αιήτης στο ανάκτορό του. Επίσης δεν πρέπει να λησμονούμε πως η Αία ήτανε ο τόπος όπου ο θεός ήλιος έπαιρνε το άρμα του και έφερνε την αυγή.
Μπορούμε λοιπόν να υποθέσουμε πως εκεί ήτανε τα ανάκτορα του θεού ήλιου, οπότε η Αία θα πρέπει να ήτανε ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο, κάτι που ταιριάζει στην περίπτωση του Τεοτιουακάν. Η ύπαρξη αυτής της σπηλιάς ήτανε γνωστή και στον Πλούταρχο, αφού μας πληροφορεί πως μέσα σε αυτή ήτανε φυλακισμένος από τον Δία ο Κρόνος και πως εμπεριέχει πέτρες χρυσοειδές (περιέχεσθαι πέτρας χρυσοειδούς).

Ο προσανατολισμός κατά 15,5ο.
Ένα ακόμη στοιχείο που συνηγορεί στην άποψη πως η Κολχίδα βρισκότανε στην Αμερική είναι η φυλή των Κολχικούρους που υποτάχτηκε στους Ισπανούς το 1535. Από τότε χάνονται τα ίχνη τους. Η Μέρτζ πιστεύει πως η λέξη Κολχικούρους είναι παραφθορά της λέξης Κολχίς.
Όσον αφορά τον μετέπειτα προσδιορισμό της Αίας στην Ανατολή πιστεύεται πως έγινε από κάποιον Μιλήσιο ποιητή. Φαίνεται όμως πως στα μεταγενέστερα χρόνια είχε ξεχαστεί ο πραγματικός τόπος της Κολχίδος ενώ υπήρχαν εξακριβωμένα δύο Κολχίδες, μία στον Εύξεινο πόντο, που ακόμα και σήμερα ονομάζεται Kolkheti στην μητρική γλώσσα των Λαζών και μία άλλη στην ακτή του Μαλαμπάρ στον Ινδικό ωκεανό, όπως καταμαρτυρεί ο Πτολεμαίος ο Ηφαιστίωνας.
πηγή http://www.metafysiko.gr/?p=1181