Ο Τζέιμς Ντουν απεικονίζει το Ιράν ως ένα βασίλειο πνεύματος και θυσίας σε πείσμα μιας εκφυλισμένης, εμπορευματοποιημένης Δύσης.
Το Ιράν είναι μια χώρα ποίησης, όπου οι στίχοι του Χαφέζ και του Ρουμί αντηχούν ανά τους αιώνες.
— Φερντοσί
Το Ιράν, γνωστό και στα εδάφη της Δύσης ως Περσία, είναι ένας από τους μεγάλους πολιτισμούς του κόσμου. Εκτείνεται προς τα πίσω στην ομίχλη του χρόνου, στις μέρες του Αβραάμ και του αρχαίου Σάλεμ. Όπως οι Ρώσοι, οι Βρετανοί, οι Αμερικανοί, οι Κινέζοι και οι Γάλλοι, οι Ιρανοί είναι ένας λογοτεχνικός πολιτισμός σε σύγκριση με τους πιο προφορικούς πολιτισμούς της Αφρικής και της Αραβίας, που εκτιμούν τον προφορικό λόγο περισσότερο από τον γραπτό λόγο με μελάνι σε περγαμηνή. Διαφορετικές χώρες, διαφορετικοί λαοί, από διαφορετικές εποχές και γεωγραφίες ανάβουν σε διαφορετικούς ωκεανούς και ψηφιδωτά βαμμένα με διαφορετικά χρώματα. Από το ρύζι Jollof της Νιγηρίας μέχρι το κυριακάτικο δείπνο της Αγγλίας, οι λαοί συγχωνεύονται σε διαφορετικούς κλιβάνους. Το Ιράν ήταν ο πιο θανάσιμος εχθρός της Ρώμης, εκτός από τις γερμανικές φυλές του βορρά και τις ελληνικές δυνάμεις της Μεσογείου.
Όπως έχει πει ο Ακαδημαϊκός Πράκτορας (AA), κάθε ιρανική οικογένεια έχει ένα αντίγραφο του Ρουμί, του Καγιάμ, του Σάντι ή του Χαφέζ στο ράφι της, το οποίο αναφέρεται ευρέως από τους πρεσβύτερους με γκρίζα γενειάδα σε οποιαδήποτε οικογενειακή εκδήλωση. Αυτή η κοινωνική αγάπη για την ποιητική δεν είναι ο κανόνας στην Αμερική. Ακόμη και στη Βρετανία, τη χώρα του Σαίξπηρ, δεν είναι ο κανόνας για κάθε οικογένεια να έχει ένα αντίγραφο του Μάκβεθ ή του Άμλετ στο ράφι της ούτε για τη γιαγιά κάποιου να παραθέτει πάντα τα λόγια της Νεράιδας Βασίλισσας του Σπένσερ. Ο αραβικός κόσμος δεν εκδίδει σχεδόν καθόλου βιβλία σε σύγκριση με τον γίγαντα του Ιράν και αυτό πιθανότατα οφείλεται στη γεωγραφική φύση των χωρών και στον πολιτισμό των λαών, λόγω του ότι το Ιράν είναι ένας αρχαίος λογοτεχνικός πολιτισμός, ενώ οι Άραβες φημίζονται για τα ρεσιτάλ προφορικής ποίησης γύρω από τις φωτιές των άδενδρων ερήμων. Ακόμα και σήμερα το να είσαι μεγάλος ποιητής είναι η υψηλότερη τιμή ενός Άραβα, ενώ το να είσαι ποιητικός συγγραφέας είναι το υψηλότερο στον περσικό πολιτισμό. Αυτό είναι εντάξει, καθώς η έρημος δεν είναι ίδια με τα δάση και τα βουνά της Περσίας. Τα αραβικά εδάφη στερούνται δασών, επομένως ένας γραπτός πολιτισμός δεν είναι πιθανός σε τόσο σπάνια περιβάλλοντα.
Το Ιράν είναι μια χώρα αντιθέσεων, όπου η νεωτερικότητα συγκρούεται με την παράδοση, δημιουργώντας μια μαγευτική ταπετσαρία ζωής.
— Μαρζάν Σατραπί (2000)
Στην τεχνοκρατική, παγκοσμιοποιητική, φιλελεύθερη τάξη μας -σκεφτείτε τη Γαλαξιακή Αυτοκρατορία αλλά καλυμμένη με ροζ- είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε κάτω από το μηχανικό, άψυχο, γραφειοκρατικό και υλικό καθεστώς σε σύγκριση με το πιο πνευματικό, αιθέριο, μαγικό και υπερβατικό σύστημα όπως διοικείται από τους μουλάδες της Τεχεράνης. Ως Ορθόδοξος Χριστιανός, δεν είμαι υπέρ μιας σιιτικής θεοκρατίας που κυβερνά τους Ορθόδοξους συμπατριώτες μου Χριστιανούς στην Περσία, αλλά ως δεξιός της σκέψης, είναι ένα πιο παραδοσιακό και συντηρητικό σύστημα, και το να βλέπεις ένα καθεστώς ιερατικής τάξης να κυβερνά το Ιράν είναι προτιμότερο από ένα καθεστώς εμπορικής τάξης που θα λειτουργούσε αν ο Ρεζά Παχλαβί ανέβαινε στον θρόνο του παγωνιού του πατέρα του. Ένα αληθινό Ιράν θα είχε πίσω τον μονάρχη του, αλλά όχι μια αστική μοναρχία όπως αυτή στην Ολλανδία, αλλά μάλλον μια αληθινή πνευματική μοναρχία με έναν μονάρχη που κυβερνά, όχι με ψεύτικες και συκοφαντίες ιδέες «δημοκρατίας», αλλά μάλλον με αρχαίες τελετές, εθνικό πνεύμα, der Wille zur Macht!
Το σημερινό καθεστώς λέει πηγαίνετε και προσευχηθείτε και σκεφτείτε τον παράδεισο όπου η εναλλακτική θα έλεγε βγείτε έξω και βγάλτε χρήματα και αγοράστε πράγματα – λυπηρό. Οι μοναρχίες της Δύσης δεν είναι τίποτα περισσότερο από μαριονέτες, όπως οι μαριονέτες των Thunderbirds, γιατί είναι εργαλεία της τάξης των εμπόρων. Ηθοποιοί των αστών τραπεζιτών και των τοκογλύφων, που ασκούν το εμπόριο της τοκογλυφίας. Η κυριαρχία της ιερατικής τάξης δεν είναι το ιδανικό σύστημα (η διακυβέρνηση από πολεμιστές είναι η υψηλότερη μορφή συστήματος), γιατί ο ρόλος του ιερέα σύμφωνα με το αρχαίο έθιμο είναι να υποστηρίζει τον κοσμικό ηγεμόνα στη διοίκηση της αυτοκρατορίας – ατενίστε τη σημαία του ωραίου και υποδείγματος του χριστιανικού θεοκρατικού κράτους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, με τον δικέφαλο αετό να αντιπροσωπεύει την αρμονία μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους. Το Κράτος κυβερνά τις εγκόσμιες υποθέσεις και η Εκκλησία τις πνευματικές υποθέσεις του λαού. Η ιδανική πολιτεία διαθέτει και τους δύο αυτούς δίδυμους πυλώνες, όπως δηλώνονται από τους δίδυμους πυλώνες της δεξιάς: τον Evola και τον Guenon, αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε τον Spengler. Ο φιλόσοφος-βασιλιάς του Πλάτωνα είναι η αληθινή μορφή βασιλείας, αδέρφια.
Το Ιράν είναι ένα μωσαϊκό χρωμάτων, γεύσεων και αρωμάτων που πυροδοτούν τις αισθήσεις και σας μεταφέρουν σε έναν κόσμο γοητείας.
— Αζάρ Ναφίσι (2003)
Οι ΑΑ μίλησαν για το πώς οι Ιρανοί ηγέτες δεν κρύβονται σε καταφύγια, δεν καλύπτονται με λύκους, περιποιούνται τα λουλούδια τους στη ζέστη της ημέρας της Τεχεράνης και αν πέσουν βόμβες στα κεφάλια τους, τότε πηγαίνουν στο μαρτύριο ως σαχίντ για την πίστη. Ο φιλελεύθερος νους δεν μπορεί να κατανοήσει τέτοιες στάσεις, τέτοιες μη ορθολογικές συμπεριφορές. Ο φιλελεύθερος Καλιφορνέζος «ψυχίατρος» πρέπει να βλέπει μια τέτοια συμπεριφορά ως ψυχική ασθένεια, αλλά εκείνοι του παλιού κόσμου, οι παλιές φιλοσοφίες, οι παλαιότεροι τρόποι σκέψης, εκείνοι που ζουν στο σαλόνι ανθρώπων όπως ο De Maistre και οι υποκόμητες de Bonald και de Chateaubriand καταλαβαίνουν αυτό το μυαλό της πίστης, αυτό το μυαλό του αρχαίου μυστικισμού, το μυαλό ενός ανθρώπου που πιάνει τον πάπυρο του ορθολογισμού, Ο επιστημονισμός και ο διαφωτισμός δογματίζουν και ρίχνει το χαρτί στις φωτιές που ζεσταίνουν τα μεντρεσέ του Ισφαχάν ή τον Ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς ή τα ιερά άλση των γαλατικών πολεμικών συμμοριών που περιμένουν τις λεγεώνες του Καίσαρα. Αυτό είναι το φρόνημα (νοοτροπία) ενός ανθρώπου πίστης, αυτή είναι η νοοτροπία που κέρδισε και έχασε τις Σταυροφορίες. Ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει τον θάνατο με στωική αποδοχή και για έναν υπερβατικό σκοπό είναι άξιος σεβασμού και τιμής. Οι Σαμουράι της Ιαπωνίας, πάντα σεβαστοί ως έντιμοι εχθροί, ήταν πολεμιστές ποιητές της στρατιωτικής κάστας της φεουδαρχικής Ιαπωνίας. Katsumoto: «Το τέλειο άνθος είναι κάτι σπάνιο. Θα μπορούσες να περάσεις τη ζωή σου ψάχνοντας για ένα, και δεν θα ήταν μια χαμένη ζωή». Οι σαμουράι ζούσαν για την τιμή και τον ιπποτισμό, ήταν πρότυπα καλών τρόπων και πάνω απ' όλα σεβασμού. Όπως είπε στον Αχιλλέα η αριστοτεχνική απεικόνιση του Πριάμου, βασιλιά της Τροίας από τον Πίτερ Ο' Τουλ: «Οι εχθροί μπορούν ακόμα να δείξουν σεβασμό» Το είπε αυτό στον άνθρωπο που σκότωσε τον γιο του, τον γενναίο πρίγκιπα Έκτορα των Τρώων. Σε αυτόν τον πόλεμο, οι Πέρσες είναι οι Τρώες και οι Αμερικανοί οι Αρχαίοι. Αναρωτιέμαι ποια σοφία είναι αποθηκευμένη στα θησαυροφυλάκια των βιβλιοθηκών στη γη του Κύρου.
Μέσα από τα μάτια της ιρανικής λογοτεχνίας, ανακάλυψα την ανθεκτικότητα και τη σοφία ενός έθνους που έχει ξεπεράσει τις καταιγίδες των αντιξοοτήτων.
— Σαχριάρ Μαντανιπούρ (1996)
Όσον αφορά την έκδοση βιβλίων, το Ιράν κατατάσσεται στην 7η θέση, με πάνω από 100.000 βιβλία να εκδίδονται ετησίως, με τις ΗΠΑ να βρίσκονται στην 1η θέση, μετά την Κίνα, μετά τη Βρετανία, την Ιαπωνία, την Ινδονησία, τη Ρωσία και μετά το περσικό λιοντάρι. Αυτό δείχνει πόσο μορφωμένη και λογοτεχνική είναι η ιρανική γη. Γιατί δεν είναι μόνο οι μουλάδες που διαβάζουν, αλλά και τα παζάρια και οι απλοί άνθρωποι στο δρόμο. Το Ιράν είναι κάτι περισσότερο από ένα απλό έθνος-κράτος, είναι ένα πολιτισμικό κράτος, είναι μια γη που ζούσαν οι περσικοί και ιρανικοί λαοί που ήταν εκεί πριν δοθεί ο νόμος από τον Μωυσή. Ο ίδιος ο Κύρος ο Μέγας ονομάστηκε Μεσσίας (χρισμένος από τον Θεό) για το έλεός του να επιτρέψει στους αρχαίους Ισραηλίτες να επιστρέψουν στη Γη και να ξαναχτίσουν τον Ναό. Ο Ξενοφών οδήγησε τους 10.000 Έλληνες πίσω από την Περσέπολη στην Αθήνα, ενώ τον κυνηγούσαν οι Πέρσες ιππείς και διέσχισε τις ερήμους, τα βουνά, τα ποτάμια και τα δάση σε όλη την εκτεταμένη Περσική Αυτοκρατορία ηγεμόνων όπως ο Δαρείος και ο Ξέρξης.
Όπως οι Έλληνες ήταν οι πατέρες του ευρωπαϊκού πολιτισμού μέσω του γιου τους της Ρώμης, έτσι και ο πολιτισμός της Κεντρικής Ασίας είναι εξαιρετικά περσικός στη γλώσσα και τον πολιτισμό, γιατί οι Οθωμανοί Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τα περσικά ως γλώσσα της αυλής και τη γλώσσα όλης της ποίησης. Η ιρανική ποίηση είναι αγαπητή όχι μόνο στους παλαδίνους της Τεχεράνης αλλά και σε πολλούς Ευρωπαίους και όχι μόνο στους Οριενταλιστές αλλά και στους απλούς ανθρώπους με την αγάπη τους για όλα τα ανατολικά πράγματα. Εμείς οι Βρετανοί έχουμε μια μακρόχρονη παράδοση να «γίνουμε ιθαγενείς» και ήταν ο κανόνας να βλέπουμε έναν Βρετανό στο εξωτερικό ντυμένο σαν ντόπιο, σκεφτείτε τον Λόρενς της Αραβίας ντυμένο σαν Βεδουίνος ή Άραβας πρίγκιπας ή έναν Βρετανό αξιωματικό να στέκεται σε ένα φέσι με ένα τραγανό αυτοκρατορικό μουστάκι και να μιλάει μερικά Ουρντού σε μια ομάδα μελών της φυλής. Τέλειο παράδειγμα αυτού ήταν ο Γκόρνταν Πασάς (τον οποίο υποδύθηκε έξοχα ο Τσάρλτον Χέστον) στο Χαρτούμ. Ένας Βρετανός κύριος δεν θα τον έβλεπαν νεκρό χωρίς το τουρκικό φέσι του μια βραδιά στο σπίτι, για να δείξει την εκπαίδευση και τις πολιτιστικές του γνώσεις που απέκτησε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια των ετών της εκπαίδευσής του. Είναι φυσιολογικό να βλέπεις ένα βιβλίο του Σαίξπηρ στο ράφι δίπλα στα έργα του Ρουμί.
Ένα έθνος που δηλώνει ότι είναι θεοκρατία είναι πολύ πιο παραδοσιακό και αιώνιο (δεν είμαι περενιαλίστας) από τα υλιστικά και κοσμικά δυτικά έθνη που δεν έχουν θεό, αγίους, αγγέλους, μαγεία. Γραφειοκράτες όπως η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν επικαλούνται τη διαδικασία και το νόμο σαν ένας βαρετός μπαγιάτικος δικηγόρος, ενώ οι μουλάδες επικαλούνται το θέλημα του Αλλάχ. Ποιο από αυτά μιλάει στην καρδιά, μιλάει στο θέμα, μιλάει στην ψυχή; Είναι προφανές. Το Ιράν πρέπει να αποκαταστήσει τη μοναρχία του, αλλά όχι υπό τον γιο του πρώην Σάχη, γιατί το Ιράν υπό αυτόν δεν θα ήταν παρά μια μαριονέτα των ΗΠΑ, δεν θα ήταν ένα ελεύθερο και κυρίαρχο έθνος, συν το ότι θα ήταν ένα φιλελεύθερο έθνος και πιθανότατα θα έβλεπε κανείς τον κοινωνικό φιλελευθερισμό σε λειτουργία τούρμπο και αυτό θα ήταν μια φρικτή τραγωδία. Θα προτιμούσα να δω κληρικούς ντυμένους μάγους και σεμνά ντυμένες γυναίκες με καλύμματα κεφαλής παρά καυτά παντελόνια και μπουντρούμια κατά τη διάρκεια μιας ροκ συναυλίας στους δρόμους της Τεχεράνης όπως υπό τον Σάχη τη δεκαετία του 1970. Βλέποντας εκείνες τις μέρες του Ιράν πριν από τον Χομεϊνί να μοιάζουν με κόλαση, λόγω της δυτικοποίησης. Παρεμπιπτόντως, είναι ενδιαφέρον ότι η Βόρεια Κορέα, το κομμουνιστικό σταλινικό κράτος, είναι πιο κοινωνικά συντηρητική από τη φιλελεύθερη και αμερικανοποιημένη Νότια Κορέα, η οποία φαίνεται παρακμιακή και εκφυλισμένη όπως η Καλιφόρνια. Οι άνθρωποι ξεχνούν ότι ο Στάλιν, ο Μπολσεβίκος Κόκκινος Τσάρος, ήταν πιο συντηρητικός από τους Αμερικανούς ηγέτες, γιατί ο Στάλιν απαγόρευσε τον κοινωνικό φιλελευθερισμό στην ΕΣΣΔ του. Η σύγχρονη Αμερική είναι η Βαϊμάρη, βρίσκεται στο τελευταίο στάδιο του φιλελευθερισμού. Το Ιράν θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από το σύγχρονο ψεύτικο έθνος των «ΗΠΑ».
Το Ιράν είναι το λίκνο του πολιτισμού, όπου οι απόηχοι της Περσέπολης και του Ισφαχάν αντηχούν μέσα στο χρόνο.
— Shahrnush Parsipur (1989)
Τα μιμίδια, αυτές οι εικόνες με κείμενα, έχουν τέτοια δύναμη που φέρνουν τα έθνη σε αμηχανία, τα καθεστώτα σε αμηχανία και ολόκληρα εκατομμύρια ανθρώπους σε νέες προοπτικές. Και ένα πράγμα είναι σαφές αυτή τη στιγμή: το ιρανικό κράτος τα χρησιμοποιεί για να εντοπίσει το απόλυτο αποτέλεσμα. Ο Τραμπ φυτεύεται από τους μουλάδες, τα βίντεο Lego AI κάνουν περισσότερα για να κάψουν την ντροπιασμένη πλέον κληρονομιά του Τραμπ από όλο το πολιτικό κεφάλαιο που έχει συγκεντρώσει τα τελευταία 10 χρόνια του MAGA, το οποίο είναι πλέον ένα νεκρό κίνημα. Το MAGA δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την προσπάθεια διάσωσης του αμερικανικού φιλελεύθερου σχεδίου που ξεκίνησε από τους Ιδρυτές Πατέρες. Η σωτηρία της Αμερικής έγκειται στην κατάργηση του φιλελευθερισμού ως ιδεολογίας. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να φύγει είναι το Σύνταγμα, περισσότερα για αυτό σε άλλο άρθρο.
***
Ο Κύρος, αυτοκράτορας της Περσίας, κατέκτησε τον γνωστό κόσμο και πήρε τον στρατό του στον μακρινό Ινδό, βασιλιά των τεσσάρων γωνιών του κόσμου. Αλλά ο Κύρος πέθανε, η αυτοκρατορία του έφυγε, ζούμε σε πεσμένες μέρες. Ο Κύρος πρέπει να κλάψει, αν κλαίνε οι νεκροί. Αυτό που ήταν κάποτε η Περσία μπορεί να έρθει ξανά, η μοίρα θα αποφασίσει τη μοίρα των αυτοκρατοριών.
در آغاز، خدا آسمانها و زمین را آفرید. کتاب پیدایش.
Τελικές λέξεις
Απεχθάνομαι και καταδικάζω την τρομοκρατία και τη βία κατά αμάχων σε όλες τις μορφές της.
Προσθήκη
Προτείνω το βίντεο LAVADER για τον Χομεϊνισμό στο YT:
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
