Σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, ο ειδικός απεσταλμένος του Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι η μελλοντική συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και ΗΠΑ (και άλλων εθνών) θα είναι «ένδοξη».
Μία από τις συνέπειες της πολιτικής αστάθειας στη Γαλλία είναι ότι αποκάλυψε τη διάσπαση των δυτικών συμμαχιών, καθώς ο πρόεδρος Τραμπ και ο πρόεδρος Μακρόν αντάλλαξαν προσβολές και ευθύνες για τις ταραχές που συγκλόνισαν τη Γαλλία. Η συναίνεση φαίνεται να είναι ότι οι ταραχές, οι οποίες έχουν εξαπλωθεί σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα συνεχιστούν και θα κλιμακωθούν.
Στην πραγματικότητα, φαίνεται ότι η γαλλική κυβέρνηση έχει παγιδευτεί σε κάτι σαν μια τέλεια καταιγίδα που ξεσπά τόσο από κάτω προς τα πάνω όσο και από πάνω προς τα κάτω: ενώ ο αγωνιζόμενος γαλλικός λαός είναι όλο και πιο ανήσυχος και έτοιμος να ξεχυθεί στους δρόμους και να διαμαρτυρηθεί, οι παγκόσμιες κεφαλαιαγορές ασκούν πίεση στα θλιβερά οικονομικά της Γαλλίας. Μόλις τους τελευταίους δέκα μήνες, το επιτόκιο των γαλλικών κρατικών ομολόγων εκτινάχθηκε σχεδόν κατά 40%.
Παρεμπιπτόντως, αυτός ο χάρτης έγινε παρωχημένος σε διάστημα περίπου μιας ημέρας. Μέχρι τώρα, το επιτόκιο των 10ετών γαλλικών κρατικών ομολόγων αυξήθηκε στο 4,935%. Αλλά σε αντίθεση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι γαλλικές μετοχές δεν πήγαν πουθενά και μπορεί να μπήκαν σε bear market. Με τις τιμές των ομολόγων και των μετοχών να καταρρέουν, η αξία των εξασφαλίσεων στο τραπεζικό σύστημα λιώνει σε έναν αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο και δεν διαφαίνεται τέλος.
Στη Γαλλία, οι κρατικές δαπάνες αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 57% του ΑΕΠ. Ένας Michael Aarouet συγκέντρωσε μια βολική σύγκριση του μεριδίου του γαλλικού κράτους στο ΑΕΠ με αυτό άλλων καπιταλιστικών φιλελεύθερων δημοκρατιών:
Το σύστημα πνίγεται στα χρέη...
Στα 3,6 τρισεκατομμύρια ευρώ, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας είναι λίγο λιγότερο από το 120% του ΑΕΠ. Μέχρι τώρα, όλα αυτά τα τρισεκατομμύρια χρέους και επίσης τα ποσοστά του ΑΕΠ παραπάνω, ως επί το πλείστον προκαλούν χασμουρητά επειδή όλα έχουν γίνει τόσο νέα κανονικότητα. Αλλά αν υπολογίσουμε το δημόσιο χρέος σε κατά κεφαλήν βάση, τα πράγματα φαίνονται λίγο πιο σοβαρά: 3,6 τρισεκατομμύρια ευρώ αντιπροσωπεύουν περίπου 52.000 ευρώ ανά άνδρα, γυναίκα και παιδί που ζουν σήμερα στη Γαλλία. Με την κυβέρνηση να έχει ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα έως και 5,8%, αυτό το φορτίο χρέους είναι 100% βέβαιο ότι θα συνεχίσει να διογκώνεται, να πνίγει τη γαλλική οικονομία και να τροφοδοτεί περαιτέρω τις κοινωνικές πιέσεις.
Όχι, δεν πρόκειται για «σοσιαλισμό». Είναι πιο βαθύ από αυτό!
Και για όποιον είναι έτοιμος να φωνάξει «σοσιαλισμός» τώρα, πρέπει να καταλάβει ότι το πρόβλημα δεν προέρχεται από σπάταλες «σοσιαλιστικές» κυβερνήσεις, ούτε μπορούμε να το λύσουμε ψηφίζοντας καπιταλιστές, συντηρητικούς, υπέρ των μικρών κυβερνητικών αξιωματούχων. Το πρόβλημα είναι εντελώς συστημικό και το σύστημα είναι αποδεδειγμένα απρόσβλητο από τις επιδιωκόμενες ή επιθυμητές πολιτικές των εκλεγμένων αξιωματούχων και ακόμη περισσότερο από τη βούληση των ψηφοφόρων τους.
Ακόμα κι αν υποστήριζαν με πάθος την εξισορρόπηση των προϋπολογισμών, την αποπληρωμή των χρεών και τη μείωση του κυβερνητικού αποτυπώματος στην οικονομία, μόλις αναλάβουν καθήκοντα, οι δημόσιοι υπάλληλοι θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο των ελλειμματικών δαπανών. Το ανέπτυξα τον Αύγουστο στο άρθρο με τίτλο «Γιατί οι κυβερνήσεις δεν μπορούν ΠΟΤΕ να εγκαταλείψουν τις ελλειμματικές δαπάνες». Δεν θα υπάρξει ψηφοφορία για να βγούμε από αυτά τα προβλήματα. Το άρθρο συνδέεται παρακάτω:
Οι γεωστρατηγικές συνέπειες
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υποβόσκουσα και κλιμακούμενη χρηματοπιστωτική κρίση θα έχει πολύ σημαντικές γεωστρατηγικές συνέπειες. Κάποια στιγμή, η ενότητα της συνδυασμένης Δύσης, με επίκεντρο τις «κοινές μας αξίες» θα αρχίσει να αποσυντίθεται και τα μεμονωμένα έθνη θα κινηθούν για να μετριάσουν την κρίση στο εσωτερικό, ανεξάρτητα από το πώς αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει τους συμμάχους τους με κοινές αξίες.
Στην πραγματικότητα, έχουμε ξεπεράσει κατά πολύ αυτό το σημείο. Το τέλειο παράδειγμα είναι η πρόσφατη «Συμφωνία Ντίζελ» του Προέδρου Τραμπ με τον Πρόεδρο Πούτιν της Ρωσίας. Αυτή η συμφωνία είναι επίσης ένα παράδειγμα της ικανότητας των Ηνωμένων Πολιτειών να διαχειριστούν την κρίση και να σχεδιάσουν μια πιο ήπια προσγείωση για τον εαυτό τους διαχειριζόμενοι τη δημοσιονομική τους κρίση. Άλλα παραδείγματα περιλαμβάνουν την αμερικανική μόχλευση σε άλλα έθνη στο δυτικό ημισφαίριο, τα οποία μετατρέπονται, ένα προς ένα, σε αποικιακά φυλάκια των τραπεζών της Wall Street.
Ανεξάρτητα από τις ηθικές επιπτώσεις αυτών των ρυθμίσεων, εξασφαλίζει νέες εξασφαλίσεις καθώς και μελλοντική ζήτηση για δολάρια ΗΠΑ για τους τραπεζίτες που τα εκδίδουν. Αυτό θα μετριάσει την οικονομική κρίση των ΗΠΑ, τουλάχιστον οριακά. Οι Ευρωπαίοι έχουν κολλήσει για τα καλά. Μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, κατάφεραν να καταστρέψουν σε μεγάλο βαθμό, όχι μόνο τη βιομηχανική τους βάση και την παραγωγή ενέργειας, αλλά και τις σχέσεις τους με τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν, τα αραβικά έθνη, μεγάλο μέρος του Παγκόσμιου Νότου και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το μόνο μέτωπο όπου εξακολουθούν να έχουν σημαντική επιρροή είναι εναντίον του λαού τους, όπου η ρύθμιση, η λογοκρισία και η καταστολή χειροτερεύουν κάθε μέρα που περνάει, οπότε έχουμε διαδηλώσεις και ταραχές. Ταυτόχρονα, προσπαθούν σκληρά να πείσουν το λευκό, χριστιανικό τμήμα αυτού του πληθυσμού, ότι το να κάνουν το «καθήκον» τους και να θυσιάσουν τους εαυτούς τους και τα παιδιά τους σε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας είναι σωστό και απαραίτητο για να προστατεύσουμε τις χώρες μας και τον τρόπο ζωής μας.
Απελπισμένος για πόλεμο
Μέχρι τώρα, ωστόσο, ένα μεγάλο τμήμα του ίδιου πληθυσμού δεν ενδιαφέρεται πλέον να διατηρήσει αυτόν τον τρόπο ζωής και η κρίση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, γι' αυτό οι περισσότεροι παρατηρητές αναμένουν ότι τα πράγματα θα συνεχίσουν στον ίδιο δρόμο. Η ανικανότητα και η απροθυμία να επιλυθούν πολλά από οτιδήποτε αφήνει τον πόλεμο ως τη μόνη βαλβίδα εκτόνωσης πίεσης που έχουν στη διάθεσή τους οι αρχές. Ακόμη και σε αυτό το μέτωπο, η Ευρώπη βρίσκεται απομονωμένη.
Ο καθορισμένος εχθρός μας, η Ρωσία, καταλαβαίνει αρκετά καλά το σκορ και είναι στην ευχάριστη θέση να παίξει μπάλα με τις Ηνωμένες Πολιτείες προκειμένου να προσπαθήσει να σφυρηλατήσει μια πιο συνεργατική, πιο εποικοδομητική σχέση στο μέλλον. Μεταξύ των Αμερικανών αξιωματούχων, φαίνεται ότι όλο και περισσότεροι από αυτούς είναι έτοιμοι να κλωτσήσουν τη ρωσοφοβία και να συνεχίσουν τις δουλειές τους, όπως είδαμε με τη Συμφωνία Ντίζελ, καθώς και με τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ την περασμένη εβδομάδα. Κατά τη διάρκεια των εργασιών του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, οι αμερικανικές συμφιλιωτικές δηλώσεις έναντι της Ρωσίας ήρθαν σε έντονη αντίθεση με τη λυσσαλέα, εχθρική θέση των ευρωπαίων εκπροσώπων.
Η τύχη των δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας
Αυτό μας φέρνει πίσω στην τύχη των παγωμένων περιουσιακών στοιχείων της Ρωσίας στις δυτικές δικαιοδοσίες. Το εν λόγω ποσό υπολογίζεται σε 300 έως 335 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα περισσότερα από αυτά τα περιουσιακά στοιχεία βρίσκονται μακράν στην Ευρώπη: το μεγαλύτερο μέρος διαχειρίζεται το κεντρικό αποθετήριο τίτλων Euroclear με έδρα το Βέλγιο, το οποίο κατέχει περίπου 190 έως 208 δισεκατομμύρια δολάρια.
Η Γαλλία κατέχει έως και 71 δισεκατομμύρια δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία της Ρωσικής Κεντρικής Τράπεζας, αλλά η υποψία είναι ότι η κυβέρνηση Μακρόν έχει ήδη βοηθήσει τον εαυτό της να πάρει πολλά από αυτά τα χρήματα. Σύμφωνα με πιο πρόσφατα στοιχεία, μόνο περίπου 25,6 δισεκατομμύρια δολάρια από τα ρωσικά χρήματα παραμένουν υπό γαλλική κράτηση. Το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει περίπου 37 δισεκατομμύρια δολάρια ρωσικών περιουσιακών στοιχείων. Ταυτόχρονα, το μερίδιο των ΗΠΑ εκτιμάται σε μόλις 5 έως 8 δισεκατομμύρια δολάρια, κυρίως σε χρεόγραφα και μετρητά.
Κατά τη διάρκεια της πρόσφατης εμφάνισής του στο Φόρουμ Ασφαλείας της Βαρσοβίας, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών της Πολωνίας Ράντοσλαβ Σικόρσκι δήλωσε ότι αυτά τα περιουσιακά στοιχεία θα επιστραφούν στη Ρωσία, «πάνω από τα πτώματά μας». Πράγματι, η Ρωσία είναι απίθανο να δει την επιστροφή αυτών των περιουσιακών στοιχείων σύντομα, αλλά τόσο το Κρεμλίνο όσο και οι Αμερικανοί ομόλογοί τους μπορεί να έχουν τους δικούς τους λόγους να μεταφέρουν το σύνολο αυτών των περιουσιακών στοιχείων στη φύλαξη των ΗΠΑ.
Τον περασμένο Αύγουστο, αμέσως μετά τη σύνοδο κορυφής της Αλάσκας μεταξύ των Προέδρων Τραμπ και Πούτιν, έγραψα τα εξής:
Υποψιάζομαι ότι ένα από τα αποτελέσματα της συνεργασίας Ρωσίας-ΗΠΑ -αυτό θα το μάθουμε εν ευθέτω χρόνω- θα επιλύσει την τύχη των ρωσικών δεσμευμένων περιουσιακών στοιχείων που κατέχουν οι δυτικές χώρες. Ο Τραμπ πιθανότατα θα ενδιαφέρεται έντονα να επενδύσει η Ρωσία αυτά τα χρήματα στις ΗΠΑ. Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι έχουν κάθε λόγο στον κόσμο να διευκολύνουν τον Τραμπ και μια τέτοια επενδυτική συμφωνία σίγουρα θα βοηθούσε πολύ στην προώθηση της συνεργασίας των δύο δυνάμεων. ...
Για το βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα που λιμοκτονεί από εξασφαλίσεις, αυτό θα μπορούσε να αποδειχθεί καταστροφικό. Το ίδιο ισχύει και για την Ευρώπη: το όνειρο του Εμανουέλ Μακρόν να χρησιμοποιήσει 260 δισεκατομμύρια δολάρια σε παγωμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία ως εγγύηση για επενδύσεις ανοικοδόμησης είχε επίσης σκοπό να στηρίξει μια μεγάλης κλίμακας πιστωτική ώθηση στην Ευρώπη. Η ανοικοδόμηση [της Ουκρανίας] προοριζόταν να χρηματοδοτηθεί από ευρωπαϊκές τράπεζες και τις συμβάσεις που ανατέθηκαν σε ευρωπαϊκές εταιρείες. Δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν θα είναι δυνατό χωρίς ισχυρή υποστήριξη από τις Ηνωμένες Πολιτείες».
Αν κάτι για τον Ντόναλντ Τραμπ είναι προβλέψιμο, είναι ότι θα θέλει αυτά τα περιουσιακά στοιχεία στις ΗΠΑ... Για την ίδια χαμηλή τιμή θα δώσει άλλη μια ταπεινωτική κλωτσιά στους διπρόσωπους, πολεμοχαρείς Ευρωπαίους. Απλώς δεν τον βλέπω να αντιστέκεται σε αυτόν τον πειρασμό και μια μέρα σύντομα, οι ειδήσεις θα αναφέρουν ότι ο Τραμπ διέταξε να μεταφερθούν τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία που κρατούνται στην Ευρώπη υπό αμερικανική φύλαξη. Οι Eurotards δεν θα έχουν άλλη διέξοδο από το να συμμορφωθούν.
Ειδικός απεσταλμένος του Βλαντιμίρ Πούτιν: θα είναι ένδοξο!
Μόλις σήμερα, την πρώτη ημέρα του XIX Ευρασιατικού Οικονομικού Φόρουμ της Βερόνας στην Κωνσταντινούπολη, ο κ. Kirill Dmitriev, Διευθύνων Σύμβουλος του Ρωσικού Ταμείου Άμεσων Επενδύσεων και Ειδικός Απεσταλμένος του Βλαντιμίρ Πούτιν για επενδύσεις και οικονομική συνεργασία, μίλησε για την οικονομική συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών που αποτελεί το θεμέλιο του διαλόγου και της ανάπτυξης της σχέσης μεταξύ των δύο δυνάμεων.
Είπε επίσης ότι αυτή η συνεργασία θα ασκήσει περαιτέρω πίεση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις: όταν δουν τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες να συμμετέχουν σε μια αμοιβαία επωφελή, εποικοδομητική συνεργασία, οι Ευρωπαίοι δεν θα θέλουν να μείνουν πίσω. Με τον καιρό, θα πρέπει να ξεσηκωθούν και να έρθουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο πάντα αισιόδοξος κ. Ντμίτριεφ επέλεξε τον όρο «ένδοξος» για να περιγράψει τα τελικά αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας. Οι παρατηρήσεις του κ. Ντμίτριεφ ξεκινούν από το 1:38 λεπτό στο παρακάτω βίντεο:
Λοιπόν, το να ξεσηκωθούν οι Ευρωπαίοι θα είναι μια διαφορετική πρόκληση και η αφαίρεση του μπολ του μποξ μπορεί να απαιτήσει τη μεταφορά του παγωμένου περιουσιακού στοιχείου της Ρωσίας στην κατοχή των ΗΠΑ. Εάν (όταν) συμβεί αυτό, η ΕΕ θα υποστεί ένα ακρωτηριαστικό οικονομικό πλήγμα. Άνθρωποι όπως ο κ. Σικόρσκι μπορεί να μην έχουν άλλη διέξοδο από το να προσφέρουν «τα πτώματά μας».
Βυθισμένη στην πολιτική παράλυση, αντιμετωπίζοντας άλυτες οικονομικές κρίσεις και στριμωγμένη ανάμεσα στη Ρωσία που αποξένωσε και τις εχθρικές Ηνωμένες Πολιτείες, η Ευρώπη θα πρέπει να συμφιλιωθεί με το γεγονός ότι μετά από πολλούς αιώνες, ο κόσμος δεν είναι πλέον ευρωκεντρικός και ότι θα πρέπει να μάθουν να αντιμετωπίζουν τους άλλους παίκτες στην παγκόσμια σκηνή ως ίσους τους.
Ας ελπίσουμε ότι, αφού βιώσουμε κάποια συμπτώματα στέρησης, μπορεί να προκύψει μια πλήρως νηφάλια, εποικοδομητική και συνεργατική Ευρώπη χωρίς σύμπλεγμα ανωτερότητας. Όσο πιο γρήγορα γίνει, τόσο καλύτερα θα είναι για όλους τους εμπλεκόμενους. Ποιος ξέρει, ίσως θα είναι πραγματικά ένδοξο, αν όχι για τον κ. Σικόρσκι, τότε σίγουρα για τους περισσότερους από εμάς τους υπόλοιπους.
**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία,δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου