Ούτε διεθνές, ούτε δίκαιο:Το Διεθνές Δίκαιο κατέρρευσε στα εξ΄ ων συνετέθη…

 

Ούτε διεθνές, ούτε δίκαιο: Εχουμε περάσει ως Κοινωνία στο πολιτικό μας στάδιο ή μας είναι πιο εύκολο να επιστρέψουμε στις… σπηλιές; Το Διεθνές Δίκαιο κατέρρευσε στα εξ΄ ων συνετέθη…

Tου ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ*

1. Η βία ως καθημερινότητα

Από το Μεσαίωνα σε χρονικό και διπλωματικό πεδίο, χρονικά, μεσολάβησαν αρκετοί αιώνες, που είχαν τα πάντα: φεουδάρχες, βασιλείς, Ιερά Συμμαχία, πόλεμοι, μαζικές εξοντώσεις  και πολλά άλλα, που κατέληξαν στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά και στην απόπειρα δημιουργίας ενός συστήματος, όπου δεν θα επικρατούσε η ζούγκλα, αλλά το διεθνές δίκαιο.

Η δημιουργία της Κοινωνίας των Εθνών ήταν το επιστέγασμα αυτής της πολιτικής, αλλά και της ελπίδας ότι η ανθρωπότητα είχε περάσει από το προπολιτικό, κατά το προϊστορικό,  στο πολιτικό της στάδιο. Αλλά φευ! Και τόσο με τα φασιστικά- ναζιστικά μορφώματα και τους εκπροσώπους του, όσο και με άλλα στοιχεία, το διεθνές δίκαιο κατέρρευσε στα εξ΄ ων συνετέθη. Αιθιοπία, Ευρώπη, ζωτικός χώρος, κλπ.

• Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος απέδειξε ότι η ανθρωπότητα δεν ήταν έτοιμη να κάνει ένα βήμα μπροστά, αλλά αντιθέτως ήταν πολύ εύκολο να επιστρέψει στις σπηλιές…..

Παρόλα αυτά ο πλανήτης, οι άνθρωποι που διακατέχονταν από την οντολογία της συνύπαρξης,  προσπάθησαν για άλλη μια φορά το 1945: Η δίκη της Νυρεμβέργης και του Τόκιο, η δημιουργία του Οργανισμού  Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), η σύμβαση για την πρόληψη και την καταστολή του εγκλήματος της Γενοκτονίας, η σύσταση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, ήταν  μερικές από τις νέες ευκαιρίες που προσέφερε η ρημαγμένη ανθρωπότητα. Πολύ σύντομα όμως, ίσως και πιο νωρίς από ότι συνέβη το 1918, οι προσδοκίες διαψεύστηκαν: Κορέα, Βιετνάμ, Κύπρος, Αφγανιστάν, Ιράκ, Κουβέιτ, Αφρική, Λατινική Αμερική, ανατολική Ευρώπη κλπ

2. Η πραγματικότητα του «σύγχρονου» κόσμου

Θα ήταν πλεονασμός  να περιγραφεί η οδυνηρή πραγματικότητα, ωστόσο χρειάζεται ως υπενθύμιση: η κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης που οικοδομήθηκε μετά το 1945, είναι αυτό που βιώνουμε σήμερα, όχι μόνο  ως μία απλή γεωπολιτική κρίση, αλλά μια συστημική οπισθοδρόμηση, μία επιστροφή στις λογικές του Μεσαίωνα, όπου η ισχύς ταυτίζεται με το δίκαιο και η επιβίωση του ισχυρότερου αποτελεί τον μοναδικό  «νόμο»

• Το (πρώην πλέον) Διεθνές Δίκαιο, όπως το γνωρίσαμε μέσω του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, βασιζόταν σε τρεις πυλώνες: την εθνική κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα και την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Σήμερα, αυτοί οι πυλώνες έχουν υποστεί καθίζηση, με άλλα λόγια έχουν εξαφανιστεί, ίσως να μην υπάρχουν και στις σχολές που κάποτε τους δίδασκαν…..

Η εισβολή στην Ουκρανία, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, οι εντάσεις στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και οι εμφύλιοι πόλεμοι στην Αφρική (όπως στο Σουδάν) αποδεικνύουν ότι τα σύνορα έχουν γίνει ξανά «ρευστά». Η παραβίαση των διεθνών συνθηκών δεν επιφέρει πλέον ουσιαστικές κυρώσεις που να αποτρέπουν τον επιτιθέμενο. Το αποτέλεσμα είναι ένας κόσμος όπου οι διεθνείς οργανισμοί, όπως ο ΟΗΕ, παραλύουν από το δικαίωμα του βέτο, θυμίζοντας την αδύναμη, όπως αναφέραμε, Κοινωνία των Εθνών του Μεσοπολέμου.

Στον Μεσαίωνα, η ισχύς ήταν κατακερματισμένη στους ηγεμόνες που επέβαλλαν τη θέλησή τους στους αδύναμους γείτονες. Στη σύγχρονη εποχή, παρατηρούμε την ανάδυση «γεωπολιτικών φέουδων» και οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία) και οι αναδυόμενοι περιφερειακοί παίκτες (Τουρκία) χαράσσουν ζώνες επιρροής, αγνοώντας τις επιθυμίες των μικρότερων κρατών, αγνοώντας το διεθνές δίκαιο…..

Αυτή η τάση οδηγεί στον κατακερματισμό της διεθνούς κοινότητας και αντί για μία ενιαία παγκόσμια αγορά και κοινούς κανόνες, έχουν δημιουργηθεί, έξω από το πλαίσιο της θεσμικής πραγματικότητας,  οικονομικά και στρατιωτικά «μπλοκ». Η οικονομία εργαλειοποιείται ως όπλο και η αλληλεξάρτηση, που κάποτε θεωρούνταν εγγύηση ειρήνης, μετατρέπεται σε ευάλωτο σημείο.

Ένα από τα πιο ανησυχητικά χαρακτηριστικά της επιστροφής (;) στο  Μεσαίωνα είναι αυτό που Χάντιγκτον ονόμασε σύγκρουση των πολιτισμών ή η ενίσχυση της θρησκευτικής και ταυτοτικής ρητορικής στις διεθνείς σχέσεις. Οι συγκρούσεις δεν γίνονται πλέον μόνο για εδάφη ή πόρους, αλλά παρουσιάζονται ως υπαρξιακοί αγώνες μεταξύ «πολιτισμών» ή «θρησκειών».

Η ρητορική του «εμείς εναντίον των άλλων», ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο εθνικισμός αντικαθιστούν τον ορθολογισμό και όταν  μια σύγκρουση προσλαμβάνει «ιερά» χαρακτηριστικά, ο συμβιβασμός γίνεται αδύνατος, καθώς η υποχώρηση θεωρείται προδοσία της πίστης ή του έθνους.Επιπλέον,  ενώ στον Μεσαίωνα τα όπλα ήταν το σπαθί και η πολιορκητική μηχανή, σήμερα η τεχνολογία αιχμής χρησιμοποιείται για να επιβάλει σύγχρονες μεν μεσαιωνικές πρακτικές δε: κυβερνοεπιθέσεις που παραλύουν νοσοκομεία και δίκτυα ενέργειας,  Τεχνητή Νοημοσύνη που  δημιουργεί  «εναλλακτικές πραγματικότητες», που θυμίζουν τον σκοταδισμό και την άγνοια των παλαιότερων εποχών, ενώ ο  θάνατος γίνεται απρόσωπος και αποστασιοποιημένος, ή αναφορά στα social media,  μειώνοντας το πολιτικό κόστος για τον επιτιθέμενο.

• Ίσως τελικώς, η πιο επώδυνη πτυχή αυτής της επιστροφής (;) στο Μεσαίωνα είναι η σταδιακή, αυξανόμενη, εντεινόμενη απευαισθητοποίηση απέναντι στον ανθρώπινο πόνο.

Οι εικόνες βομβαρδισμένων πόλεων, πεινασμένων παιδιών και προσφυγικών καραβανιών έχουν γίνει «θόρυβος βάθους» στην καθημερινότητά μας και η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εργαλειοποιείται ή είναι al carte: καταγγέλλεται όταν την διαπράττει ο εχθρός, αλλά αποσιωπάται όταν την διαπράττει ο σύμμαχος, έτσι η επιλεκτική ηθική είναι που σκοτώνει την έννοια του Διεθνούς Δικαίου…..

3. Ο πολιτισμός  εναντίον της βαρβαρότητας

Η επιστροφή(;) στο Μεσαίωνα δεν είναι νομοτέλεια, αλλά  όπως φαίνεται συνειδητή επιλογή των πολιτικών ηγεσιών και των κοινωνιών. Αν  ΟΗΕ,  δεν αποκτήσει τη δύναμη να επιβάλλει το διεθνές δίκαιο, πέρα από τα συμφέροντα των πέντε μόνιμων μελών, θα πρέπει να καταργηθεί και τυπικά, ενώ η  επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων ως  μοναδική λύση, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, είναι η μόνη λύση και η  αναγνώριση ότι η ασφάλεια του ενός δεν μπορεί να οικοδομείται πάνω στην ανασφάλεια, στον τρόμο, στην απόγνωση, στη θλίψη, στην καταστροφή του άλλου.

Ο κόσμος σήμερα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Αν επιτρέψουμε το διεθνές δίκαιο να μετατραπεί σε «κουρελόχαρτο», η επιστροφή στον Μεσαίωνα θα είναι χωρίς ερωτηματικό, θα είναι βεβαιότητα και  θα ολοκληρωθεί με ολέθριες συνέπειες για την ανθρωπότητα. Η ιστορία μας δίδαξε ότι οι περίοδοι του σκοταδισμού τελειώνουν μόνο μετά από μεγάλες καταστροφές, το ζητούμενο είναι αν αυτή τη φορά μπορούμε να προλάβουμε το φως μπορεί να νικήσει σκοτάδι πριν αυτό μας καλύψει ολοκληρωτικά…

* Θεοφάνης Μαλκίδης
Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου
Συγγραφέας των βιβλίων «Αιγαίον, ΓΗ, ΑΕΡΑΣ, ΥΔΩΡ»  και «Δωδεκάνησα, ελληνικότητα και εθνική κυριαρχία»    https://hellasjournal.com/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Η στάση αρχών του Ρόμπερτ Ταφτ ενάντια στη Νυρεμβέργη Ο ανθρωπος που κατάλαβε ότι οι «καθολικές» αξίες γίνονταν εργαλεία των ισχυρών.

 

Tilemachos Chormovitis

Αυτές τις μέρες παίζεται στους κινηματογράφους η ταινία "Νυρεμβέργη" και αξίζει να θυμηθούμε ότι εκείνη την εποχή στις ΗΠΑ η πιο έντονη αντίθεση ενάντια στις δικές της Νυρεμβέργης προήλθε από την αντι-παρεμβατική "Παλαιά Δεξιά" ("Old Right") και τον ηγέτη της Ρόμπερτ Α. Ταφτ , όχι φυσικά επειδή συμπαθούσαν τους Ναζί αλλά επειδή έβλεπαν ότι οι νομικές διαδικασίες που ακολουθήθηκαν παραβίαζαν θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης. Διαβάστε το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Leon Hadar στον "American Conservative" με τίτλο «Η στάση αρχών του Ρόμπερτ Ταφτ ενάντια στη Νυρεμβέργη : O "Mr. Republican" κατάλαβε ότι οι “οικουμενικές” αξίες είχαν γίνει εργαλεία στα χέρια των ισχυρών» :

«Η αντίθεση του γερουσιαστή του Οχάιο Ρόμπερτ Α. Ταφτ στις Δίκες της Νυρεμβέργης αποτελεί μία από τις πιο πολιτικά θαρραλέες και πνευματικά έντιμες στάσεις που πήρε ποτέ Αμερικανός πολιτικός αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε μια εποχή που η νίκη των Συμμάχων ζητούσε ηθική επιβεβαίωση και η κοινή γνώμη διψούσε για εκδίκηση, ο Ταφτ τόλμησε να αναρωτηθεί αν οι διαδικασίες εκείνες παραβίαζαν θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης — αρχές που, υποτίθεται, διέκριναν τον δυτικό πολιτισμό από την τυραννία που μόλις είχε νικηθεί.

Η κριτική του Ταφτ επικεντρωνόταν σε μια θεμελιώδη νομική αρχή: τον νόμο με αναδρομική ισχύ (ex post facto). Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στη Νυρεμβέργη — ιδίως τα "εγκλήματα κατά της ειρήνης" και η "συνωμοσία για επιθετικό πόλεμο" — δεν ήταν αναγνωρισμένα εγκλήματα βάσει του διεθνούς δικαίου όταν οι κατηγορούμενοι φέρονταν να τα είχαν διαπράξει. Το δικαστήριο, σύμφωνα με τον Ταφτ, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η δικαιοσύνη των νικητών μεταμφιεσμένη σε έννομη διαδικασία, καθώς δημιούργησε εκ των υστέρων ποινικές κατηγορίες για να τιμωρήσει τους ηττημένους. Όπως είπε σε ομιλία του τον Οκτώβριο του 1946:

"Η δίκη των ηττημένων από τους νικητές δεν μπορεί να είναι αμερόληπτη, όσο κι αν περιβάλλεται από τα τυπικά της δικαιοσύνης."

Δεν επρόκειτο, όπως τον κατηγόρησαν τότε, για συμπάθεια προς τους Ναζί ή για προσπάθεια ηθικής εξίσωσης των εγκλημάτων τους. Αντίθετα, εξέφραζε την πεποίθηση του Ταφτ ότι οι αρχές έχουν αξία ακριβώς όταν είναι δύσκολο ή αντιδημοφιλές να τις υπερασπιστεί κανείς. Το κράτος δικαίου δεν σημαίνει τίποτα αν εφαρμόζεται μόνο όταν μας βολεύει. Αν εγκαταλείπουμε τις νομικές αρχές για να τιμωρήσουμε τους εχθρούς μας, τότε παραδεχόμαστε πως αυτές οι αρχές δεν ήταν ποτέ δεσμευτικές — απλώς χρήσιμες προσχηματικές αφηγήσεις απέναντι στους αδύναμους.

Από ρεαλιστική σκοπιά, ο Ταφτ αντιλήφθηκε κάτι που οι ιδεαλιστές διεθνιστές αρνούνταν να αναγνωρίσουν: ότι η Νυρεμβέργη ήταν, κατά βάθος, μια πολιτική πράξη που παρουσιάστηκε ως νομική διαδικασία. Οι Σύμμαχοι εξαίρεσαν τους εαυτούς τους από την δικαστική κρίση για πράξεις που, με βάση τα ίδια τα κριτήρια του δικαστηρίου, θα μπορούσαν να θεωρηθούν εγκλήματα πολέμου — όπως ο εσκεμμένος βομβαρδισμός αμάχων, οι αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών ή οι ίδιες οι επιθετικές ενέργειες και θηριωδίες της Σοβιετικής Ένωσης. Η επιλεκτική εφαρμογή “οικουμενικών” αρχών έδειξε ότι αποτελούν όργανα ισχύος και όχι εκφράσεις υπερβατικής δικαιοσύνης.

Ο Ταφτ, επιπλέον, διέβλεψε τον επικίνδυνο προηγούμενο που δημιουργούσε η Νυρεμβέργη. Η δημιουργία διεθνών νομικών μηχανισμών που οι νικητές θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν εναντίον των ηττημένων δεν θα οικοδομούσε έναν πιο δίκαιο κόσμο, αλλά θα προσέδιδε νομιμοφανές άλλοθι σε μελλοντικές επεμβάσεις και ανατροπές καθεστώτων στο όνομα της "διεθνούς δικαιοσύνης". Και πράγματι, όπως αποδείχθηκε, ο δρόμος από τη Νυρεμβέργη οδηγεί ευθέως στις νομικές ακροβασίες που δικαιολόγησαν στρατιωτικές επεμβάσεις από το Κόσοβο ως το Ιράκ και τη Λιβύη — όλες καλυμμένες με τη ρητορική των καθολικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, όλες τελικά υπηρετώντας τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ισχυρών.

Ο Ταφτ επίσης κατανοούσε ότι η αληθινή συμφιλίωση και σταθερότητα στη μεταπολεμική Ευρώπη απαιτούσαν κάτι παραπάνω από θεαματικές δίκες. Η Γερμανία έπρεπε να επανενταχθεί στην ευρωπαϊκή τάξη, όχι να εξευτελιστεί και να ταπεινωθεί, όπως είχε συμβεί στις Βερσαλλίες. Αν και οι χειρότεροι εγκληματίες των Ναζί άξιζαν τιμωρία, το θέαμα Συμμάχων δικαστών που καταδικάζουν Γερμανούς ηγέτες για “εγκλήματα” τα οποία είχαν διαπράξει και οι ίδιοι ενείχε τον κίνδυνο να γεννήσει αγανάκτηση αντί για αληθινή κάθαρση.

Η Ιστορία έχει σε μεγάλο βαθμό δικαιώσει τους φόβους του Ταφτ. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και άλλοι μηχανισμοί "διεθνούς δικαιοσύνης" έχουν πράγματι εξελιχθεί σε εργαλεία που χρησιμοποιούνται σχεδόν αποκλειστικά από ισχυρά κράτη εναντίον αδυνάτων. Στα εδώλια βλέπουμε Αφρικανούς ηγέτες και Σέρβους αξιωματούχους, ενώ οι πράξεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας, της Ρωσίας και της Κίνας παραμένουν ουσιαστικά στο απυρόβλητο. Η υποκρισία που είχε επισημάνει ο Ταφτ στη Νυρεμβέργη έχει πλέον θεσμοθετηθεί μέσα στη διεθνή έννομη τάξη.

Η αντίθεσή του είχε βαρύ πολιτικό κόστος. Στην έντονα φορτισμένη ατμόσφαιρα μετά τις αποκαλύψεις των ναζιστικών θηριωδιών, οι προσηλωμένες στο νόμο αντιρρήσεις του παρουσιάστηκαν εύκολα ως ηθική τύφλωση ή κρυφή συμπάθεια προς τον φασισμό. Ωστόσο, η προθυμία του να μείνει πιστός στις αρχές του παρά το πολιτικό κόστος, αποτελεί παράδειγμα του είδους της πολιτικής ανδρείας που λείπει σήμερα από την αμερικανική εξωτερική πολιτική — μια πολιτική που, με τη διακομματική της πίστη στην "ανθρωπιστική επέμβαση" και την εξαγωγή της φιλελεύθερης δημοκρατίας, έχει οδηγήσει επανειλημμένα σε καταστροφές.

Το βαθύτερο δίδαγμα της στάσης του Ταφτ είναι ότι ο γνήσιος συντηρητισμός — επιφυλακτικός απέναντι στον ιδεαλιστικό σταυροφορικό ζήλο, σεβόμενος την εθνική κυριαρχία και δεσμευμένος στα συνταγματικά όρια της εξουσίας — προσφέρει μια πιο ειλικρινή και τελικά πιο ειρηνική προσέγγιση στις διεθνείς σχέσεις από τον φιλελεύθερο διεθνισμό που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες στην αμερικανική πολιτική. Ο Ταφτ κατανοούσε πως μια δημοκρατία που εγκαταλείπει τις αρχές της στο εξωτερικό, θα τις χάσει τελικά και στο εσωτερικό· ότι η αλαζονεία της επιβολής "παγκόσμιων αξιών" με τη βία διαφθείρει τόσο εκείνον που επιβάλλει όσο και εκείνον που υφίσταται την επιβολή.

Στη δική μας εποχή των ατελείωτων πολέμων που δικαιολογούνται με ανθρωπιστική ρητορική, των επεμβάσεων αλλαγής καθεστώτων καλυμμένων με νομική φρασεολογία, και της επιλεκτικής αγανάκτησης για εγκλήματα πολέμου ανάλογα με το ποιος τα διαπράττει, η φωνή του Ταφτ από το 1946 αντηχεί ξανά με ανανεωμένη επικαιρότητα. Η αντίθεσή του στη Νυρεμβέργη δεν είχε να κάνει με την υπεράσπιση των αποτρόπαιων πράξεων της ναζιστικής Γερμανίας· είχε να κάνει με την υπεράσπιση αρχών δικαιοσύνης και ορίων στην εξουσία που ισχύουν ακόμη και — ή μάλλον ιδίως — για τους ισχυρούς και τους νικητές.

Το μήνυμά του παραμένει εξίσου αντιδημοφιλές σήμερα όσο και τότε. Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να ακουστεί». ( https://www.theamericanconservative.com/robert-tafts.../ )

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Όταν η πολιτική φοβάται τη Δικαιοσύνη, μιλάμε για «ποινικοποίηση»

 

Στη διάρκεια ομιλίας του στο Καρπενήσι, ο Πρωθυπουργός επανέφερε στο προσκήνιο έναν όρο με βαρύ ιστορικό φορτίο: τη «ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής». Έναν όρο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη μετεμφυλιακή ένταση και τη δεκαετία του ’80, όταν πρωτοδιατυπώθηκε από τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο υπό διαφορετικές πολιτειακές και θεσμικές προϋποθέσεις. Τότε, η συμμετοχή βουλευτών στην κρίση των υποθέσεων μέσω του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου ήταν ακόμα θεσμικά επιτρεπτή – και η διαμαρτυρία για τη χρήση της Δικαιοσύνης ως πολιτικό εργαλείο έβρισκε έρεισμα σε μια θεσμική συγχώνευση ρόλων που έλυσε μόνο η συνταγματική αναθεώρηση του 2001.

Σήμερα όμως, σε ένα απολύτως διακριτό θεσμικό πλαίσιο, η επίκληση αυτής της λέξης μοιάζει τουλάχιστον αμήχανη. Το ισχύον Σύνταγμα προβλέπει σαφείς διαχωρισμούς: οι υπουργοί υπάγονται πλέον στον φυσικό δικαστή, οι διώξεις δεν κινούνται αυθαίρετα, και η πολιτική δεν συμμετέχει στο έργο της Δικαιοσύνης. Μάλιστα, για τη θωράκιση των πολιτικών έναντι σκευωριών, προβλέπεται και τριμελές γνωμοδοτικό συμβούλιο πριν από κάθε δίωξη.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα γεγονότα της περιόδου δεν δικαιολογούν τη χρήση του όρου «ποινικοποίηση». Ούτε η πολιτική επισπεύδει τις διώξεις, ούτε η Δικαιοσύνη λειτουργεί ως ενεργούμενο. Στις υποθέσεις που απασχολούν τη δημόσια σφαίρα –από τις δικογραφίες που αφορούν τους υπουργούς Τριαντόπουλο και Καραμανλή, έως τις εξελίξεις με τον Βορίδη και τον Αυγενάκη– οι πρωτοβουλίες ανήκουν σε δικαστικά πρόσωπα. Η διαβίβαση δικογραφιών από τον ανακριτή Μπακαΐμη και η δράση της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρα Κοβέσι αποκαλύπτουν ένα θεσμικό οικοδόμημα που λειτουργεί και ερευνά.

Η δικογραφία Κοβέσι μάλιστα φέρνει στο φως ενδείξεις για οργανωμένη δράση με χαρακτηριστικά εγκληματικής οργάνωσης. Όχι απλώς παρατυπίες ή υπερβάσεις καθηκόντων. Αλλά συστηματική απόπειρα χειραγώγησης κρατικών αξιωματούχων, πιέσεις για απομάκρυνση ερευνώσας δικαστικής λειτουργού, ακόμα και ευθείες απειλές κατά της ζωής της. Σε καταγεγραμμένες συνομιλίες, καταγράφονται ατάκες όπως «δώσ’ της» και «θα έπρεπε να την έχω σκοτώσει», που δείχνουν όχι απλώς έλλειψη σεβασμού στους θεσμούς, αλλά προσβολή του κράτους δικαίου στον πυρήνα του.

Ποιος ποινικοποιεί τι, και γιατί;

Η επίκληση της «ποινικοποίησης» σε μια τέτοια συγκυρία εγείρει εύλογες απορίες: είναι ποινικοποίηση όταν η Δικαιοσύνη διερευνά αξιόποινες πράξεις; Είναι ποινικοποίηση η απονομή Δικαιοσύνης όταν αυτή θίγει υπουργούς; Ποιόν εξυπηρετεί η πολιτική στοχοποίηση των ανεξάρτητων Αρχών, όταν οι υποθέσεις τους αφορούν, όπως φαίνεται, την οργανωμένη προσπάθεια ελέγχου κρίσιμων κρατικών μηχανισμών;

Το αφήγημα του Πρωθυπουργού περί “ποινικοποίησης” φαίνεται να αγνοεί ή να αποσιωπά ότι πίσω από τις δικογραφίες βρίσκονται όχι πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά εισαγγελείς, ανακριτές και υπερεθνικοί θεσμοί. Δεν πρόκειται για μια πολιτική δίωξη, αλλά για τη φυσιολογική λειτουργία των θεσμών ελέγχου μιας δημοκρατίας που διαθέτει θεσμική μνήμη και όρια.

Η επαναφορά του αφηγήματος περί “ποινικοποίησης” ενδέχεται να μην είναι απλώς ατυχής πολιτική επιλογή, αλλά και στρατηγικό λάθος. Οι επαναλαμβανόμενοι κραδασμοί –υποκλοπές, Τέμπη, δικαστικές εξελίξεις– έχουν ήδη διαβρώσει την αξιοπιστία της κυβέρνησης. Η τακτική της υποβάθμισης των θεσμικών ανησυχιών ή της επίθεσης σε δικαστικούς λειτουργούς δεν προοιωνίζεται κάθαρση, αλλά συγκάλυψη.

Η απλή παρακολούθηση των ποσοστών αποδοχής της κυβέρνησης επιβεβαιώνει μια κυκλική φθορά: κάθε σκάνδαλο ακολουθείται από πτώση, προσωρινή ανάκαμψη και νέα πτώση. Η εικόνα μιας εξουσίας που «πέφτει μόνη της», χωρίς εξωτερικό σπρώξιμο, δεν μοιάζει μακρινή.

Κι αν σε αυτή την εξίσωση προσθέσει κανείς και τον επερχόμενο ανασχηματισμό –με ονόματα όπως του Ανδρέα Λοβέρδου, που παραπέμπουν σε άλλες πολιτικές εποχές– η εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιστρέφει στον αυριανισμό του 2000 ενισχύεται. Ή, για να το πει κανείς διαφορετικά: τα νέα πρόσωπα της κυβέρνησης είναι τα παλιά της περιόδου Σημίτη.

Η χρήση της έννοιας της “ποινικοποίησης” ως ασπίδα για την πολιτική εξουσία είναι αναχρονιστική και παραπλανητική. Όχι μόνο γιατί δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες του νομικού πλαισίου, αλλά κυρίως γιατί προσβάλλει τη θεσμική λειτουργία του κράτους. Όταν η Δικαιοσύνη χτυπά καμπανάκια για σκάνδαλα που εμπλέκουν κρατικούς αξιωματούχους, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η επίθεση στον αγγελιοφόρο. Δεν είναι η Δικαιοσύνη που εργαλειοποιεί την πολιτική. Είναι η πολιτική που επιλέγει να δυσφημήσει τη Δικαιοσύνη για να προστατευτεί.

Και όπως η ιστορία έχει αποδείξει, αυτή η στρατηγική –όσο επικοινωνιακά χρήσιμη κι αν φαίνεται πρόσκαιρα– ποτέ δεν κράτησε μακριά την αλήθεια. Και σπανίως έσωσε την εξουσία.

Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ: δύο εγκλήματα, καμία κάθαρση – η κυβέρνηση επιλέγει συγκάλυψη αντί ευθύνης

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Μεγάρου Μαξίμου να παρουσιάσει ένα προσωπείο δήθεν διαφάνειας και ευαισθησίας για την αποκάλυψη της αλήθειας, η πραγματικότητα αποτυπώνεται αμείλικτη: οι πολίτες δεν πείθονται. Το κυβερνητικό αφήγημα ότι «το φως θα χυθεί παντού» έχει πλέον μετατραπεί σε ένα διάφανο τέχνασμα επικοινωνιακής επιβίωσης, που αποτυγχάνει να καλύψει τη δυσοσμία των υποθέσεων που βαραίνουν το πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Το έγκλημα στα Τέμπη και το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν φέρει στην επιφάνεια κάτι βαθύτερο από πολιτική ευθύνη: την πλήρη αποδόμηση της ηθικής υπεροχής που επικαλέστηκε η κυβέρνηση. Η κοινωνική απαίτηση είναι ξεκάθαρη και αδιαπραγμάτευτη – να φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο, να λάμψει η αλήθεια, να υπάρξει απόδοση ευθυνών ανεξαρτήτως αξιωμάτων και προστατευτικών ομπρελών.

Το μήνυμα καταγράφεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης: η οργή είναι έκδηλη, διακομματική και εδραιωμένη. Ακόμα και ψηφοφόροι της Νέας Δημοκρατίας νιώθουν απογοήτευση, καθώς βλέπουν τις προσδοκίες περί εντιμότητας και κάθαρσης να θυσιάζονται στο βωμό της σκοπιμότητας. Η δυσφορία πλέον δεν κρύβεται. Οι σκιές βαραίνουν όχι μόνο τους φυσικούς αυτουργούς, αλλά και τους μηχανισμούς προστασίας τους.

Στην περίπτωση του δυστυχήματος στα Τέμπη, η εξέλιξη της κοινοβουλευτικής διερεύνησης αποδεικνύει την απόπειρα να μετατραπεί μια επιτροπή σε πλυντήριο. Η κυβερνητική πλειοψηφία φρόντισε να εκφυλίσει το έργο της Εξεταστικής, περιορίζοντας το κατηγορητήριο στον πρώην υπουργό Μεταφορών Κώστα Καραμανλή σε ένα ήσσονος σημασίας αδίκημα – ουδεμία σχέση με το αρχικό αίτημα για την απόδοση ευθυνών βάσει των πραγματικών γεγονότων. Το τελικό πόρισμα της Ν.Δ. απομακρύνεται πλήρως από την ουσία, αφήνοντας πικρή γεύση συγκάλυψης και προσβολής απέναντι στους συγγενείς των θυμάτων και ολόκληρη την κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ εξελίσσεται σε μνημείο πολιτικού αμοραλισμού. Καταγγελίες, απειλές, εξωθεσμικές παρεμβάσεις και προσπάθειες φίμωσης δικαστικών λειτουργών συνθέτουν ένα περιβάλλον όπου το κράτος δικαίου υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη προστασίας προσώπων-κλειδιών του κυβερνητικού μηχανισμού. Η αλαζονεία με την οποία κυβερνητικά στελέχη εμφανίζονται δημόσια να «διαψεύδουν» το προφανές ή να μετατρέπουν το σκάνδαλο σε θεωρία συνωμοσίας ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

Το Μέγαρο Μαξίμου, αντί να εγγυηθεί ανεμπόδιστη έρευνα και πλήρη πολιτική κάθαρση, επιλέγει να «οδηγήσει» τις εξελίξεις μέσω μηχανισμών ελέγχου και θεσμικού τακτικισμού. Η ίδια η Εξεταστική Επιτροπή –την οποία μέχρι πρότινος ο Πρωθυπουργός απαξίωνε δημοσίως ως ατελέσφορη– μετατρέπεται σήμερα στο βασικό εργαλείο αποπροσανατολισμού.

Οι εμφανίσεις κυβερνητικών παραγόντων στα τηλεοπτικά παράθυρα, φορτωμένες με νομικίστικες υπεκφυγές και ανερυθρίαστα ψεύδη, αποκαλύπτουν μια εξουσία που δεν έχει πλέον πολιτική απάντηση – μόνο φόβο. Όπως εύστοχα λέει ο λαός, «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά». Κι εδώ, ο καπνός δεν απλώνεται πια – έχει γίνει ασφυκτικός.

Ο λαός καταλαβαίνει, ακόμη κι αν σωπαίνει

Δεν υπάρχει καμία πλάνη πια. Ο κόσμος βλέπει, ακούει και καταλαβαίνει. Η θεσμική καταιγίδα που συγκεντρώνεται δεν είναι δημιούργημα της αντιπολίτευσης ή των δημοσιογράφων – είναι αποτέλεσμα της ίδιας της κυβερνητικής διαχείρισης. Οι απειλές δεν πείθουν, τα σενάρια παραγραφής εξοργίζουν, και η σιωπή των πρωταγωνιστών μοιάζει περισσότερο με απόγνωση παρά με στρατηγική.

Η αντίστροφη μέτρηση δεν μετρά μόνο πολιτικές ημέρες. Μετρά κυρίως το βάθος της απογοήτευσης. Κι αυτό είναι το πιο επικίνδυνο για κάθε εξουσία: όταν οι πολίτες παύουν να ελπίζουν ότι θα ακουστούν μέσα από τους θεσμούς και στρέφονται στο συλλογικό θυμικό.

Όσοι λοιπόν επιλέγουν να σιωπούν ή να μιλούν με μισόλογα, όσοι επιχειρούν να «πνίξουν» τις ευθύνες, δεν θα γλιτώσουν από τη μνήμη της ιστορίας. Ούτε από την κρίση της κοινωνίας. Γιατί όπως αποδεικνύεται ξανά, η παραγραφή είναι ένα εργαλείο νομικό. Η ατιμωρησία όμως είναι καθαρά πολιτική επιλογή – και η ντροπή που τη συνοδεύει, μόνιμο αποτύπωμα. https://primenews.press/

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων

Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο: Η ανθρώπινη φυλή είναι ιδιοκτησία ιδιοκτησίας

 

ΤΖΕΙΣΟΝ ΧΟΡΝ

Υπάρχουν δύο είδη δικαίου

Στην αρχαιότητα, σχεδόν τόσο πίσω όσο και η καταγεγραμμένη ιστορία, αναπτύχθηκε μια ιδέα ότι υπήρχαν μόνο δύο μέρη που οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι. Θα μπορούσαν να είναι "στην ξηρά" ή "στο νερό". Αυτή η ιδέα πηγαίνει τόσο πίσω στην ιστορία όσο και η αρχαία Βαβυλώνα, και ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.Ως αποτέλεσμα, δημιουργήθηκαν δύο διαφορετικοί τύποι δικαίου: ο «νόμος της γης» και ο «νόμος της θάλασσας». Ο «νόμος της θάλασσας» (νόμος του νερού) είναι ο νόμος του χρήματος. Ο «νόμος της γης» είναι ο νόμος κάθε συγκεκριμένης κουλτούρας ανθρώπων, που καταλαμβάνουν μια συγκεκριμένη γη. Οι «άνθρωποι της γης» έχουν τα δικά τους έθιμα, παραδόσεις, γλώσσες, πεποιθήσεις, πρακτικές, θρησκείες, φιλοσοφίες, ήθη, αξίες και ούτω καθεξής. Σύμφωνα με το «φυσικό δίκαιο» (νόμος της γης), τα πράγματα επιτρέπονται σε ορισμένα μέρη, αλλά όχι σε άλλα. Όταν οι χώρες είναι «κυρίαρχες» και μπορούν να φτιάξουν τους δικούς τους νόμους, αυτό είναι «φυσικός νόμος» – ο «νόμος» της χώρας.Σύμφωνα με το Νομικό Λεξικό του Μπλακ, ο «φυσικός νόμος» προηγείται και προηγείται άλλων τύπων δικαίου. Αλλά υποτίθεται ότι δεν γνωρίζουμε τίποτα γι' αυτό. Οι «άνθρωποι» που διοικούν τα πράγματα δεν θέλουν να είμαστε κάτω από το φυσικό νόμο. «Αυτοί» δεν ενδιαφέρονται για τον πολιτισμό ή τις παραδόσεις κανενός – οπουδήποτε στον κόσμο. «Αυτοί» θέλουν όλοι να είναι κάτω από τον ίδιο νόμο παντού (Παγκόσμια Κυβέρνηση). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι σημαντικό να κατανοήσουμε το «διεθνές ναυτικό δίκαιο», το οποίο είναι το «δίκαιο της θάλασσας», το «δίκαιο του νερού» και το «δίκαιο του χρήματος».

Το χρήμα είναι νερό

Ο «νόμος του νερού» είναι τραπεζικός. Είναι ο «νόμος του χρήματος». Το χρήμα δεν ενδιαφέρεται για τα σύνορα, τα έθιμα, τις παραδόσεις, τα ήθη, τις αξίες, τις πεποιθήσεις, τις απόψεις, τις θρησκείες ή οτιδήποτε άλλο. Τα χρήματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν οπουδήποτε στον κόσμο και ανεξάρτητα από το ποιος είσαι ή από πού προέρχεσαι. χρήματα, και ο «νόμος του χρήματος» θα εφαρμοστεί σε εσάς. Μπορείτε να πάρετε την πιστωτική σας κάρτα και να τη χρησιμοποιήσετε οπουδήποτε πέρα από οποιαδήποτε σύνορα στον κόσμο.Τα χρήματα είναι ένα "ρευστό" περιουσιακό στοιχείο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μερικές φορές θα δούμε μια πώληση "εκκαθάρισης". Μερικές φορές μπορούμε να έχουμε τα κεφάλια μας «κάτω από το νερό», αν είμαστε πίσω στις πληρωμές μας. Το εμπόριο είναι νερό· Αυτός είναι ο λόγος που λέμε πράγματα όπως, «πνιγόμαστε σε μια θάλασσα χρέους» ή «η αγορά στέγνωσε. Μερικές φορές μπορούμε να πάρουμε κάτι για μια τιμή "στόλου" εάν είναι σε "πώληση". Ένας «στόλος» πλοίων έβαλε «πανιά». Οι τράπεζες πρέπει να «διασωθούν», επειδή δεν μπορούν να παραμείνουν «στη ζωή» και καλύτερα να κρατήσετε το κεφάλι σας «πάνω από το νερό», όταν πρόκειται για τις ταμειακές σας «ροές». Έχουμε ακούσει για τα «λαμπερά» κεφάλαια, τους ανθρώπους που «συγκεντρώνουν» τους πόρους τους και τη θεωρία της «διάχυσης προς τα κάτω» των οικονομικών. Τα χρήματα υποτίθεται ότι «ρέουν προς τα κάτω» από τους πλούσιους στους φτωχούς - φαίνεται ότι μπορεί να υπάρχει κάπου ένα φράξιμο στις γραμμές. Το "τέχνασμα"ρέει"προς τη λάθος κατεύθυνση.Τίποτα δεν «ρέει προς τα κάτω» από την κυβέρνηση στον «λαό» – εκτός από το κοντό άκρο του ραβδιού. Όλα αυτά, και πολλά άλλα, περιγράφουν πράγματα που έχουν να κάνουν με χρήματα. Αυτό συμβαίνει επειδή τα χρήματα είναι νερό και είναι μια έκφραση του «δικαίου της θάλασσας» - του διεθνούς ναυτικού δικαίου

Οι τράπεζες κατευθύνουν το τρέχον

Τα πάντα στον τραπεζικό τομέα υπόκεινται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο. Όλες οι λέξεις και οι όροι που σχετίζονται με τις τράπεζες εμπίπτουν σε αυτό το είδος νόμου – το «νόμο του νερού». Οι "όχθες" βρίσκονται και στις δύο πλευρές ενός ποταμού. Οι όχθες των ποταμών κατευθύνουν τη ροή του νερού (το ρεύμα-cy). Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το χρήμα ονομάζεται «νόμισμα», επειδή «ρέει» μεταξύ των «τραπεζών» και οι «τράπεζες» κατευθύνουν τη «ροή» του «ρεύματος», βλέπετε;

Τα πλοία είναι πάντα θηλυκά

Όλα τα πλοία είναι θηλυκά. Ποτέ δεν θα ακούσετε έναν ναύαρχο ή καπετάνιο να αναφέρεται στο πλοίο τους ως αρσενικό - ένα πλοίο είναι πάντα θηλυκό. Δεν έχει σημασία αν είναι ένα πλοίο στο νερό, ένα πυραυλοφόρο σκάφος, αερόπλοιο, διαστημόπλοιο, μητρικό πλοίο (ποτέ ένα πατρικό πλοίο) ή οποιοδήποτε άλλο είδος πλοίου - είναι πάντα μια «αυτή».

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι, σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο, όλα τα πλοία είναι θηλυκά. Σύμφωνα με το νόμο, όλα τα πλοία είναι θηλυκά. Αυτό συμβαίνει επειδή είναι η γυναίκα που «παραδίδει» το «προϊόν». "Αυτή" τραβάει στο λιμάνι για να παραδώσει το προϊόν στη χώρα. Το αρσενικό "man-ufactures" το προϊόν? Αλλά αφού γίνει η "εργασία", η γυναίκα "παραδίδει" το προϊόν.

Οι άνθρωποι είναι σκλάβοι

Όταν "αυτή" τραβάει στο λιμάνι, κάθεται στην "κουκέτα" της. Στη συνέχεια, το πλοίο δένεται στην «αποβάθρα». Κάθε "προϊόν" που προέρχεται από το πλοίο πρέπει στη συνέχεια να έχει χαρτιά. Όποιο και αν είναι το προϊόν, πρέπει να έχει ένα "πιστοποιητικό δηλωτικού". Το πλοίο δεν ήταν εκεί, αλλά τώρα έχει εκδηλωθεί, οπότε πρέπει να έχουμε ένα «πιστοποιητικό διακήρυξης». Αυτό το «πιστοποιητικό» πρέπει να περιλαμβάνει όλες τις προδιαγραφές του «προϊόντος» που «παραδίδεται»: τι είναι, πόσο μεγάλο είναι, πόσο ζυγίζει και όλες οι λεπτομέρειες του «προϊόντος» πρέπει να καταγράφονται στο «πιστοποιητικό δηλωτικού». Όλα τα "ζωτικά σημεία" του "προϊόντος" πρέπει να καταγράφονται στο "πιστοποιητικό αγκυροβόλησης".

Όταν γεννηθήκατε, το «νερό» της μητέρας σας έσπασε, τότε ήρθατε μέσα από το «κανάλι γέννησης» για να έρθετε στον κόσμο. Τα πλοία χρησιμοποιούν κανάλια για να εισέλθουν στη χώρα. Η μητέρα σας σας «παρέδωσε» στο δωμάτιο «παράδοσης», στη συνέχεια ο γιατρός (ο γιατρόςk), κατέγραψε όλα τα «ζωτικά σημάδια» σας σε ένα «πιστοποιητικό γέννησης». Πόσο καιρό ήσασταν, πόσο ζυγίζατε, ποιο ήταν το φύλο σας και όλα τα υπόλοιπα «ζωτικά σημάδια» σας καταγράφηκαν στο «πιστοποιητικό γέννησης». Όλα αυτά είναι ακριβώς τα ίδια, όπως όλα τα «προϊόντα» του διεθνούς ναυτικού ναυαρχείου αντιμετωπίζονται - από το νόμο.Παίρνουν ακόμη και ένα αποτύπωμα των πελμάτων των ποδιών σας όταν γεννιέστε. Αυτό δεν γίνεται για «ταύτιση», συμβολίζει την ανάληψη της κυριότητας της ψυχής σου – «αυτοί» προσπαθούν να κατέχουν την ίδια την ουσία της ύπαρξής σου.

Σύμφωνα με το διεθνές ναυτικό δίκαιο - είστε ένα προϊόν - ένας πόρος - ακριβώς όπως το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, ο άνθρακας ή οτιδήποτε άλλο μπορούν να κερδίσουν χρήματα. Είστε ιδιοκτησία και γι' αυτό μας αποκαλούν «ανθρώπινο δυναμικό». Έχετε ένα «τμήμα ανθρώπινου δυναμικού» στη δουλειά σας, επειδή δεν είστε τίποτα περισσότερο από έναν πόρο - ένα ανθρώπινο δυναμικό. Σύμφωνα με το νόμο – η ανθρώπινη φυλή ανήκει στην ιδιοκτησία.

Όταν γεννιέται ένα άτομο, η "μητέρα" πρέπει να υπογράψει το "πιστοποιητικό γέννησης", αλλά το "πιστοποιητικό γέννησης" δεν λέει ότι είναι η "μητέρα" που "παρέδωσε" το "προϊόν". λέει ότι ο "Πληροφοριοδότης" παρέδωσε το προϊόν. Στη συνέχεια, το πρωτότυπο «πιστοποιητικό γέννησης» αποστέλλεται στο Υπουργείο Εμπορίου, όπου το φυσικό σας σώμα γίνεται «ασφάλεια» στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

Εάν μπορούσατε ποτέ να ρίξετε μια ματιά στο αρχικό πιστοποιητικό γέννησής σας, θα δείτε ότι έχει ανταλλαχθεί, αγοραστεί και πωληθεί από τράπεζα σε τράπεζα σε όλο τον κόσμο. Πώς ονομάζουμε ανθρώπους, ανθρώπινα όντα, που αγοράζονται και πωλούνται νόμιμα; Ποιος είναι ο ορισμός του ατόμου που «πληρώνεται» και «ανήκει» νόμιμα – σύμφωνα με το νόμο; Αυτός θα ήταν ο ίδιος ο ορισμός του τι είναι σκλάβος. Σύμφωνα με το νόμο, είμαστε σκλάβοι – όλοι μας. Σκεφτείτε το για ένα λεπτό ... απαράδεκτο!

Τα δικαστήρια είναι τράπεζες

Όταν πας σε δικαστήριο, πηγαίνεις σε τράπεζα· Οι τράπεζες κατέχουν τα δικαστήρια -- σύμφωνα με το νόμο. Μέσα στο γήπεδο υπάρχει ένας «φράχτης» που έχει μια «πύλη» που έχει ένα κομμάτι ξύλου πάνω του που ονομάζεται «το μπαρ». Πρέπει να «περάσεις το μπαρ» για να έχεις τα προσόντα να λειτουργήσεις πέρα από αυτόν τον «φράχτη» και την «πύλη», σε ένα δικαστήριο. Εάν δεν έχετε «περάσει τον πήχη», καλύτερα να είστε με κάποιον που έχει, διαφορετικά μπορεί να καταλήξετε σε πολλά προβλήματα.

Πριν από την «πύλη» είναι ο χώρος της αίθουσας του δικαστηρίου όπου επιτρέπεται να κάθονται οι παρατηρητές. Αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει το «νόμο της γης». Βρίσκεται στην άλλη πλευρά της "πύλης" όπου βρίσκονται ο δικαστής, οι δικαστικοί υπάλληλοι και οι ένορκοι. Αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει το «Δίκαιο της Θάλασσας» (Διεθνές Ναυτικό Δίκαιο). Όταν εισέρχεστε για πρώτη φορά στο δικαστήριο, «αυτοί» δεν έχουν δικαιοδοσία επ' αυτού, επειδή βρίσκεστε στην περιοχή που διέπεται από το «δίκαιο της γης» – το φυσικό δίκαιο. Το φυσικό δίκαιο είναι ανώτερο από το «δίκαιο του νερού» (δίκαιο της θάλασσας), στο οποίο υπάγεται το δικαστήριο. Μόλις βάλετε το χέρι σας στο «μπαρ» και «περάσετε» από την «πύλη», είστε τώρα κάτω από το διεθνές ναυτικό δίκαιο (το δίκαιο του νερού). Εάν τα πράγματα δεν πάνε όπως τα θέλετε, μπορεί να καταλήξετε σε «ζεστό νερό» - κάποιος μπορεί να χρειαστεί να σας «σώσει».Στο δικαστήριο, υπόκεισθε στο «δίκαιο του νερού» - διεθνές ναυτικό δίκαιο - είτε σας αρέσει είτε όχι. Ο δικαστής κάθεται, και κυβερνά, από το «έδρανο», το οποίο είναι υπερυψωμένο. Επομένως, πρέπει να κοιτάξετε ψηλά στον «νόμο» ενώ ο δικαστής σας περιφρονεί. Η λέξη "πάγκος" προέρχεται από τη λέξη "τράπεζα". Ο δικαστής αποφασίζει από την τράπεζα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο λαμβάνετε ένα ένταλμα "πάγκου", εάν δεν πληρώσετε στην τράπεζα όσα χρήματα θέλουν από εσάς. Εάν δεν μπορείτε να πληρώσετε, βρίσκεστε σε πιο «ζεστό νερό» και θα πρέπει να «διασωθείτε» ξανά.

Δεν πρόκειται απλώς για λογοπαίγνιο· Είναι το διεθνές ναυτικό δίκαιο.

Οι άνθρωποι είναι εταιρείες

Στη δεκαετία του 1870, οι εταιρείες αποφάσισαν (πίσω από τα παρασκήνια) ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να γίνουν εταιρείες - έκαναν όλα τα ανθρώπινα όντα νόμιμες εταιρείες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο σε όλα τα νομικά έγγραφα το "ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΑΣ" εμφανίζεται με κεφαλαία γράμματα. Δεν αντιπροσωπεύει εσάς το «φυσικό πρόσωπο» (που είναι αυτό που πραγματικά είμαστε). Αντιπροσωπεύει την αφύσικη ψεύτικη εταιρική εκδοχή ενός «ατόμου». Γι' αυτό έχουμε «παρέα» στα σπίτια μας αντί για ανθρώπους. Οι άνθρωποι πρέπει να «προσέχουν τη δική τους επιχείρηση», επειδή «η επιχείρησή μου» δεν είναι «καμία από τις δουλειές σας» - είναι όλα δουλειά.Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όταν παντρευτείτε, πρέπει να έχετε «άδεια γάμου». Εάν δύο εταιρείες θέλουν να «κάνουν επιχειρήσεις» και ενδεχομένως να παράγουν ένα «προϊόν», πρέπει να έχουν άδεια για να το πράξουν. Ακριβώς όπως κάθε δύο εταιρείες, όταν γίνεστε νόμιμοι εταίροι πρέπει να έχετε άδεια (άδεια από την κυβέρνηση). Το διεθνές ναυτικό δίκαιο είναι ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι, τα ανθρώπινα όντα, πρέπει να έχουν χαρτιά, άδειες και άδειες (άδεια) για να κάνουν κανονικές ανθρώπινες δραστηριότητες. Σύμφωνα με το νόμο – δεν είσαι «πρόσωπο» – είσαι επιχείρηση. Πρέπει να έχετε άδεια για να κάνετε οποιοδήποτε είδος επιχείρησης. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πρέπει να έχουμε άδεια να κάνουμε σχεδόν τα πάντα.

Όλα έχουν να κάνουν με το «νόμο του νερού». Στη σχέση σας, στο πλοίο της συνεργασίας σας και στο πλοίο του πολίτη σας: «Μην ταρακουνάτε τη βάρκα» - το «πλοίο» μπορεί να βυθιστεί.

Είμαστε Ακίνητα

Εάν δύο εταιρείες θέλουν να «συναλλάσσονται» μεταξύ τους, πρέπει να έχουν άδεια από την κυβέρνηση. Οι δικηγόροι συγκέντρωσαν όλα τα έγγραφα με όλες τις λεπτομέρειες και τις ρυθμίσεις της συμφωνίας, έτσι ώστε όλα να είναι «νόμιμα». Όταν όλα έχουν διευθετηθεί, τα έγγραφα προωθούνται στη συνέχεια στην Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου (FTC). Μετά την έγκριση, οι δύο εταιρείες έχουν άδεια από την κυβέρνηση να προχωρήσουν με την επιχείρησή τους, σύμφωνα με τη σύμβαση. Εάν διεξήγαγαν επιχειρήσεις χωρίς άδεια από την κυβέρνηση, αυτό θα θεωρούνταν παράνομο.Το ίδιο ισχύει και με έναν «γάμο» μεταξύ δύο ανθρώπων. Εάν αυτοί οι δύο άνθρωποι (εταιρείες) παράγουν ένα παιδί (προϊόν), δεδομένου ότι η κυβέρνηση έχει δώσει την άδεια να κάνει την «επιχείρηση» της «παραγωγής ενός προϊόντος», πρέπει να ακολουθήσετε τους κανόνες τους. Εάν όχι, μπορούν να πάρουν το παιδί μακριά από εσάς. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση είναι ένας τρίτος εταίρος στην «επιχειρηματική συμφωνία» που ονομάζετε «γάμο».

Ακριβώς όπως μια εταιρεία, εάν ο «γάμος» σας τελειώσει, πρέπει να πάτε στο δικαστήριο για να τερματίσετε «νόμιμα» τη συμφωνία. Όταν ένα παιδί έρχεται σε αυτόν τον κόσμο, το παιδί είναι νομικά ένα «προϊόν» από δύο εταιρείες - το οποίο μπορεί να αγοραστεί, να πωληθεί και να πληρωθεί - στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Τα παιδιά είναι ιδιοκτησία από τη γέννησή τους. Είμαστε όλοι ιδιοκτησία – από τη γέννησή μας. Κάποιος σας ανήκει. Το φυσικό σας σώμα είναι νόμιμη ιδιοκτησία κάποιου άλλου – σύμφωνα με το νόμο.

Είναι απλά επιχείρηση

«Δεν είναι τίποτα προσωπικό, μόνο δουλειά». Το ακούμε αυτό όλη την ώρα, και είναι αλήθεια. Όλα είναι «απλά δουλειές» – ό,τι κάνουμε είναι «μπίζνες», νομικά ούτως ή άλλως. Οι άνθρωποι που «κάνουν επιχειρήσεις» είναι πάντα απλώς «προσπαθούν να βγάλουν χρήματα» - αυτό είναι το μόνο που κάνουν. Ίσως αυτό έχει να κάνει με το πώς τόσοι πολλοί άνθρωποι μπορούν τόσο εύκολα να συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους σαν να μην είναι άνθρωποι. Εμείς, με τόσους πολλούς τρόπους, έχουμε συνηθίσει να αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον σαν σκουπίδια και να πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία αξία – εκτός αν παράγουν χρήματα.Κάθε εταιρεία υποχρεούται νομικά να «βγάζει χρήματα» και να «είναι κερδοφόρα». Κάθε άτομο πρέπει να κάνει το ίδιο, διαφορετικά αντιμετωπίζεται πολύ άσχημα από την υπόλοιπη κοινωνία. Εμείς, με τόσους πολλούς τρόπους, έχουμε χάσει την ίδια μας την ανθρωπιά. Το διεθνές ναυτικό δίκαιο έχει κάποια σχέση με αυτό - πρέπει να εκτιμήσουμε τα ανθρώπινα όντα περισσότερο από αυτό.

Δεν είμαστε «προϊόντα» και δεν είμαστε «ιδιοκτησία»! Είμαστε κυρίαρχοι άνθρωποι που γεννιούνται από τη φύση και ζούμε στη γη με δικαιώματα που είναι αυτονόητα και αναφαίρετα. Αποκτήσαμε αυτά τα δικαιώματα από την ίδια την πράξη της «γέννησης» και δεν μπορούν να αφαιρεθούν.

Τα δικαιώματά μας δεν μπορούν να αποξενωθούν από εμάς, να καταψηφιστούν ή να αντικατασταθούν από οποιοδήποτε είδος ανθρωπογενών ψεύτικων νόμων όπως το διεθνές ναυτικό δίκαιο – είναι παράλογο που έχουμε αφήσει τα πράγματα να πάνε τόσο μακριά.

Μπορούμε να είμαστε «ελεύθεροι» όποτε επιλέξουμε να είμαστε. Τι θα επιλέξουμε; Τι θα επιλέξετε; Τι θα επιλέξω; ... Ελευθερία ... Επιλέγω την ελευθερία.

Τζέισον Χορν   https:// hubpages.com

Συνταγματικό πραξικόπημα Χατζηδάκη κατά τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας χάριν τῆς διαπλοκῆς!!!

 

Καί κατά τῆς Ἀρχῆς Δημοσίων Συμβάσεων – Ἀπ’ εὐθείας ἀναθέσεις-ἐξπρές ἀπό 8 μεγάλες ΔΕΚΟ χωρίς προδικαστικό ἔλεγχο ἀπό τήν Ἀνεξάρτητη Ἀρχή καί χωρίς δικαίωμα προσφυγῆς στό Ἀνώτατο Ἀκυρωτικό Δικαστήριο –  Καταργοῦν τόν ἔλεγχο ἀπό τά διοικητικά δικαστήρια καί τό δικαίωμα ἔννομης προστασίας καί «στέλνουν» τούς θιγόμενους ἐπιχειρηματίες… στά πολιτικά δικαστήρια – Τί λέει ὁ νέος Πρόεδρος τοῦ ΣτΕ Μιχάλης Πικραμμένος γιά τήν ἐκτροπή;

ΟI Yποκλοπές ἐκρίθησαν μέ βούλευμα ἀνώτατου δικαστικοῦ λειτουργοῦ «νόμιμες». Οἱ ἀνακριβεῖς δηλώσεις περιουσιακῆς καταστάσεως δημοσίων λειτουργῶν θά κρίνονται ἐφ’ ἑξῆς μέ νόμο τοῦ Κοινοβουλίου πού ἐξουδετερώνει τήν Ἀρχή γιά τό ξέπλυμα βρώμικου χρήματος «νόμιμες». Τό δυστύχημα τῶν Τεμπῶν, μετά τίς τελευταῖες διώξεις πού περιορίζουν τίς εὐθῦνες σέ διοικητικό ἐπίπεδο, κρίνεται κι αὐτό ἀπό τήν Δικαιοσύνη «νόμιμο».

• Tοῦ Μανώλη Κοττάκη

Τώρα καί οἱ φωτογραφικές ἀπ’ εὐθείας ἀναθέσεις δισεκατομμυρίων πού θά κάνουν στό μέλλον 8 μεγάλες ΔΕΚΟ στά διαπλεκόμενα συμφέροντα θά κρίνονται καί αὐτές «νόμιμες». Μέσα σέ μία ἑβδομάδα, Κυβέρνηση, Κοινοβούλιο καί Δικαιοσύνη ἐναλλάξ ἀμνηστεύουν πολιτικά πρόσωπα, ἐξουδετερώνουν συνταγματικῶς ἀνεξάρτητες Ἀρχές καί κάνουν τά κόλπα μέ τίς μπίζνες τοῦ μέλλοντος… νόμο τῆς ἐθνικῆς ἀντιπροσωπείας. Ἡ Τρίτη Ἑλληνική Δημοκρατία διαπρέπει ! Ἐκτελεστική, νομοθετική καί δικαστική ἐξουσία δίνουν τήν ἐντύπωση ὅτι ἔχουν συγχωνευθεῖ σέ μία. Καημένε Μοντεσκιέ!

Τό νέο κροῦσμα πού ἀποκαλύπτεται κατά τή διάρκεια τῆς συζητήσεως τοῦ νομοσχεδίου γιά τήν μεταβίβαση τῶν ΔΕΚΟ στό Ὑπερταμεῖο ἀφορᾶ τό Συμβούλιο Ἐπικρατείας καί τήν Ἑνιαία Ἀρχή Δημοσίων Συμβάσεων. Θεσμοί οἱ ὁποῖοι περιθωριοποιοῦνται στήν ἄσκηση τοῦ συνταγματικοῦ τους ρόλου καθώς μέ τήν ρύθμιση πού εἰσάγει στό Κοινοβούλιο μέ τήν δικαιολογία τῶν καθυστερήσεων ὁ ὑπουργός Οἰκονομικῶν Κωστῆς Χατζηδάκης, μέ τήν συνηγορία τοῦ Προέδρου τοῦ ΤΑΙΠΕΔ, νομοθετεῖται ἡ ἀφαίρεση τῆς ἁρμοδιότητας προδικαστικοῦ ἐλέγχου συμβάσεων ἀπό τήν ἀνεξάρτητη Ἀρχή Δημοσίων Συμβάσεων ἀλλά καί ἡ ἀφαίρεση τῆς ἁρμοδιότητας προσφυγῆς ἀναστολῆς ἐκτελέσεως συμβάσεως (αἴτηση ἀκυρώσεως) στό ἀνώτατο διοικητικό δικαστήριο τῆς χώρας, τό Συμβούλιο Ἐπικρατείας. Πρόκειται περί συνταγματικοῦ πραξικοπήματος. Καί κατά τοῦ ἀνώτατου ἀκυρωτικοῦ δικαστηρίου ἀλλά καί κατά τῆς ἀνεξάρτητης Ἀρχῆς, τό ὁποῖο μάλιστα γίνεται στό φῶς τῆς ἡμέρας.

Ὅπως τό ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει καί μέ τό νομοσχέδιο γιά τίς δηλώσεις γιά τό πόθεν ἔσχες, πού προβλέπει τήν καταστροφή τῶν ἀρχείων τῶν δηλώσεων περιουσιακῆς καταστάσεως δημόσιων λειτουργῶν (βουλευτῶν, δικαστῶν, ἀστυνομικῶν καί μιντιαρχῶν κ.λπ.) τῆς τελευταίας πενταετίας ἀπό τήν ὑποβολή τῆς τελευταίας δηλώσεως, προκειμένου νά παρεμποδιστεῖ ὁ ἔλεγχος σέ βάθος ἀπό τίς ἀνεξάρτητες Ἀρχές γιά κακουργηματικές πράξεις. Ἐνδιαφέρον μάλιστα εἶναι ὅτι ἄν καί οἱ ἡγεσίες τῶν ἀνεξάρτητων Ἀρχῶν διαμαρτύρονται στίς ἁρμόδιες κοινοβουλευτικές ἐπιτροπές, μέσῳ ἐκπροσώπων τους, δέν ἱδρώνει τό αὐτί κανενός.

Ἡ τελευταία μεθόδευση κατά τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας καί τῆς Ἀρχῆς Συμβάσεων ἄρχισε σέ σύσκεψη ὑπό τόν Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη μέ τήν συμμετοχή τοῦ Προέδρου τοῦ ΤΑΙΠΕΔ καί τοῦ ὑπουργοῦ τῶν Οἰκονομικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπετέθησαν κατά τῆς Ἑνιαίας Ἀρχῆς Δημοσίων Συμβάσεων ὅτι καθυστερεῖ τίς ἀναθέσεις μέ τόν προδικαστικό ἔλεγχο πού ἀσκεῖ στό πλαίσιο τῆς ἔννομης προστασίας, προκειμένου νά διασφαλίζεται τό δημόσιο συμφέρον ἀλλά καί τό δίκαιο τοῦ ἐλεύθερου ἀνταγωνισμοῦ. Γιά νά τηρηθοῦν μάλιστα τά νομικά προσχήματα, τό νομοσχέδιο προβλέπει ὅτι ἡ Ἀρχή ἔχει προθεσμία 60 ἡμερῶν γιά νά γνωμοδοτεῖ ἐπί σχεδίου δημοσίων συμβάσεων, ἄλλως μέ τήν παρέλευση αὐτῆς θά τεκμαίρεται ἡ σύμφωνη γνώμη της! Περιττό νά ἐπισημάνει κάνεις βεβαίως ὅτι ἡ Ἀρχή αὐτή, παρά τίς διαρκεῖς ἐκκλήσεις τῆς ἡγεσίας της, δέν ἔχει τό ἀπαιτούμενο προσωπικό γιά νά φέρει σέ πέρας ἕνα τόσο ἀπαιτητικό ἀπό νομικῆς ἀπόψεως ἔλεγχο σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Καί παρά ταῦτα ἐπιτελεῖ μέχρι σήμερα σπουδαῖο ἔργο.

Μετά τόν Πρόεδρο τῆς Ἀνεξάρτητης Ἀρχῆς γιά τό ξέπλυμα χρήματος εἰσαγγελέα Χαράλαμπο Βουρλιώτη, ὁ ὁποῖος ἔχει διαμαρτυρηθεῖ μέσῳ ἐκπροσώπων του στίς ἁρμόδιες κοινοβουλευτικές ἐπιτροπές, σειρά ἔλαβε ἡ πρώην Πρόεδρος τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, νῦν Πρόεδρος τῆς Ἑνιαίας Ἀρχῆς Δημοσίων Συμβάσεων (θέση στήν ὁποία τοποθετήθηκε μετά ἀπό ὑπόδειξη τοῦ πολύπειρου πρώην Πρωθυπουργοῦ καί Προέδρου τοῦ ΣτΕ Παναγιώτη Πικραμμένου) Νίκη Θεοτοκάτου, ἡ ὁποία σέ δημόσια παρέμβασή της κατήγγειλε τίς ἐξαιρέσεις τοῦ νομοσχεδίου ὅσον ἀφορᾶ στόν ἔλεγχο νομιμότητος συμβάσεων καί ἀπεκάλυψε τίς προειδοποιήσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως γιά τό πόσο προβληματική θά ἀποδειχθεῖ δικονομικά στό μέλλον ἡ ὑπαγωγή τῆς ἁρμοδιότητος αὐτῆς στά πολιτικά δικαστήρια, στά ὁποῖα ἐπιλύονται συνήθως διαφορές μεταξύ ἰδιωτῶν καί ὄχι διαφορές μεταξύ Δημοσίου – εὐρύτερου δημοσίου τομέα καί ἰδιωτῶν ἐπιχειρηματιῶν.

Σύμφωνα μέ τό ρεπορτάζ:

Ἐξαίρεση καί ἀπό τή διαδικασία προδικαστικῆς προσφυγῆς ἐνώπιον τῆς Ἑνιαίας Ἀρχῆς Δημοσίων Συμβάσεων καί στή συνέχεια ἀπό τό ἔνδικο βοήθημα τῆς αἰτήσεως ἀκυρώσεως καί ἀναστολῆς ἐνώπιον τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ἤ καί τῶν διοικητικῶν ἐφετείων προβλέπει γιά ὅλες τίς δημόσιες ἐπιχειρήσεις τό νομοσχέδιο, ὅπως ἐπεσήμανε ἡ Ανδρονίκη Θεοτοκάτου, Πρόεδρος τῆς Ἑνιαίας Ἀρχῆς Δημοσίων Συμβάσεων (ΕΑΔΗΣΥ). Παράλληλα ἐπεσήμανε ὅτι παραλείπεται ἡ ἀναφορά στήν οἰκονομική Ὁδηγία γιά τόν συντονισμό τῶν νομοθετικῶν, κανονιστικῶν καί διοικητικῶν διατάξεων σχετικά μέ τήν ἐφαρμογή τῶν κοινοτικῶν κανόνων στίς διαδικασίες σύναψης τῶν συμβάσεων φορέων οἱ ὁποῖοι λειτουργοῦν στούς τομεῖς τοῦ ὕδατος, τῆς ἐνέργειας, τῶν μεταφορῶν καί τῶν τηλεπικοινωνιῶν, δεδομένου ὅτι αὐτή ἀφορᾶ ἀρκετές ἀπό τίς θυγατρικές τῆς ΕΕΣΥΠ. Οἱ διαφορές ἀπό τήν ἐφαρμογή τῶν Κανονισμῶν Ἔργων, Προμηθειῶν καί Ὑπηρεσιῶν ὑπάγονται στήν δικαιοδοσία τῶν πολιτικῶν δικαστηρίων. «Ἡ συγκεκριμένη ρύθμιση, καθ’ ἡμᾶς, ἐγκυμονεῖ σοβαρούς κινδύνους δικονομικῶν ἐμπλοκῶν καί, φυσικά, διεμβολίζει τό μπλόκ τῶν δικαιοδοσιῶν», ἀνέφερε.

Προσέθεσε πώς τό Γενικό Πλαίσιο Κανονισμοῦ Ἔργων, Προμηθειῶν καί Ὑπηρεσιῶν τῆς ΕΕΣΥΠ καί οἱ ἀντίστοιχοι Κανονισμοί τῶν θυγατρικῶν δέν μποροῦν νά περιέχουν δικονομικές ρυθμίσεις, διότι ἀποτελοῦν ἀποφάσεις ὀργάνων ἀνωνύμων ἑταιρειῶν, δηλαδή ἰδιωτῶν. Ὑπενθύμισε ἐπίσης πώς στό παρελθόν εἶχε κριθεῖ ἀπό τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ὅτι δικονομικές διατάξεις δέν ἐπιτρέπεται νά τίθενται σκόρπιες σέ ἄσχετα σχέδια νόμου. Ὅσο γιά τό γεγονός ὅτι τό ἐν λόγῳ σχέδιο νόμου παραπέμπει τίς διαφορές δημοσίων συμβάσεων στά πολιτικά δικαστήρια, ἡ κυρία Θεοτοκάτου τόνισε ὅτι «ὑπῆρξε ἔντονη ἀμφισβήτηση καί ἐκφράστηκε κατ’ ἐπανάληψη ἀπό παράγοντες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπῆς γιά τήν ἐπάρκεια καί ποιότητα τῆς δικαστικῆς προστασίας πού παρέχεται ἀπό τά Μονομελῆ Πρωτοδικεῖα στίς περιπτώσεις, ἀνάθεση συμβάσεων ἀπό φορεῖς μέ μορφή Νομικῶν Προσώπων Ἰδιωτικοῦ Δικαίου. Θεωρῶ ὅτι εἶναι πολύ μεγάλο λάθος τό νά πηγαίνουμε σέ ἕνα προγενέστερο καθεστώς γιά τήν ἐξέταση τῶν προσφυγῶν ἀπό τά πολιτικά δικαστήρια, τό ὁποῖο εἶχε θιγεῖ μέ ἀρνητικό πρόσημο ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή» προειδοποιῶντας γιά τό ἐνδεχόμενο κατάθεσης προσφυγῶν στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση πού τελικά θά ἐπιφέρουν καθυστέρηση στίς διαδικασίες ἀναθέσεων.

ΕΣΤΙΑ...