"᾽Ανάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν ῞Αγιον Κύριον ᾽Ιησοῦν, τόν μόνον ἀναμάρτητον. Τόν Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνοῦμεν, καί τήν ἁγίαν σου ᾽Ανάστασιν ὑμνοῦμεν καί δοξάζομεν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν, ἐκτός Σοῦ ἄλλον οὐκ οἴδαμεν, τό ὄνομά Σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν ᾽Ανάστασιν· ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ, χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Διαπαντός εὐλογοῦντες τόν Κύριον, ὑμνοῦμεν τήν ᾽Ανάστασιν αὐτοῦ. Σταυρόν γάρ ὑπομείνας δι' ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν."
Ἡ λαμπροφόρος ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως «Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα…»
Τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Νεκταρίου Ζιόμπολα
Ἡ τῆς Ἀναστάσεως εἶναι ἡ πάντα καλουμένη Κυριακή. Λέγεται ἁγία καθότι εἶναι τύπος τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, εἶναι κατ’ ἐξοχὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα.
Ἐξανάστασις κυρίως εἶναι ὡς ἡ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἡμέρα τοῦ μηδέποτε ἀποθνήσκοντος. Ἀκολουθοῦν οἱ ἐπὶ συντελείᾳ ἀναστησομένων τοῦ κόσμου καὶ ὁ Χριστὸς ἡ ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων καὶ πρωτότοκος ἐκ τῶν νεκρῶν διὰ παντὸς ἀνυμνεῖται.
Οὕτως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖθεν λαβοῦσα τὴν ἀφορμήν, κάθε ὀκτὼ ἡμέρας ἑορτάζει τὴν Κυριακή. Κυριακὴ τουτέστιν ἡμέρα Κυρίου. Οἱ ἄλλες ἑορτὲς ἑορτάζονται μόνον μία φορὰ τὸν χρόνον, ἡ Κυριακὴ ὅμως διαπαντὸς πενῆντα δύο φορές τὸν χρόνον!
Αὐτὴ ἡ Κυριακὴ τώρα εἶναι τύπος τοῦ μέλλοντος αἰῶνος, τότε θά ’ναι ἀνέσπερος καὶ ἀδιάδοχος. Λέγεται ἑορτὴ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρεων καθὼς καί Ἆσμα Ἀσμάτων καὶ σχετικά μέ Ἁγία Ἁγίων μὲ σχῆμα ἀναδιπλώσεως διὰ τὴν ὑπεροχήν. Ἔτσι εἶναι ἑορτὴ ἑορτῶν καὶ πανήγυρις πανηγύρεων, ἡ λαμπροφόρος λεγομένη ἡμέρα, κατά τὴν ὁποία ὑμνοῦμεν τὸν ἀναστάντα Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.
Πηγαίνετε τὴν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου στὰ Ἱεροσόλυμα ὅπου καὶ κάποιες χιλιάδες Ἕλληνες γιὰ τὸ Πάσχα στοὺς Ἁγίους Τόπους, τό τί λαμβάνει χώρα ὡς πρὸς ἡμέρα τὴν καθιερωμένη ὥρα τῆς τελετῆς τὸ ἀπὸ Ἄνωθεν προερχόμενο Ἅγιον Φῶς.
Ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης μεταδίδει τὸ κατελθὸν μυστηριωδῶς καὶ θαυματουργικῶς Ἅγιον Φῶς τῆς Ἀναστάσεως ἐκφωνῶν πρὸς τὰ πλήθη:
«Δεῦτε λάβετε φῶς, ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, καὶ δοξάσατε Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν.» Ἐκεῖ ὅπου αὐτὸ γιὰ λίγο διάστημα δὲν καίει. Τὸ θαῦμα τοῦτο τοῦ Ἁγίου Φωτός εἶναι μιὰ τρανὴ ἀπόδειξη τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι καὶ ἀπὸ ἀδιαφόρους καὶ ἐχθροὺς τῆς πίστεως ἔστω ἀνεκτὸ ὡς φαινόμενο.
Δὲν καίει λοιπὸν χέρια-πρόσωπα-ροῦχα κατά τήν ἀρχὴ-ἀρχὴ τῆς ἐμφανίσεώς του! Ὥστε τὸ γεγονὸς αὐτὸ τῆς Ἀναστάσεως διαλαλεῖ τὸ ἀνεξήγητο λογικά. Παρὰ τὴν θετικὴ παρουσία τοῦ φαινομένου, ὑπάρχουν καὶ οἱ παγιδευμένοι ἀπὸ φιλοσοφικές -ἀθεϊστικὲς – ὑλιστικὲς ἀντιλήψεις, ποὺ τελικὰ ὁ ὄγκος τῶν ἀδιαφόρων παραμένει τοιοῦτος.
Παρότι τὰ βλεπόμενα πρέπει νὰ προβληματίζουν, «πὲρα-βρέχει».
Ὁ Ἀναστὰς Χριστός: «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν, δι’ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς· καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι… Οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες, Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ; Εἶπε δέ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιρούς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ…» (πράξ. Ἀποστόλων α΄ 3-7).
Ἂς δοθεῖ τέλος διὰ τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνισμοῦ εἰς τοὺς αἰῶνας.
«Ἦσαν δέ τινες Ἕλληνες ἐκ τῶν ἀναβαινόντων ἵνα προσκυνήσωσιν ἐν τῇ ἑορτῇ. Οὗτοι οὖν προσῆλθον Φιλίππῳ τῷ ἀπὸ Βηθσαϊδὰ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἠρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, θέλομεν τὸν Ἰησοῦν ἰδεῖν. Ἔρχεται Φίλιππος καὶ λέγει τῷ Ἀνδρέᾳ, καὶ πάλιν Ἀνδρέας καὶ Φίλιππος λέγουσι τῷ Ἰησοῦ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίνατο αὐτοῖς λέγων· ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ ὁ κόκκος τοῦ σίτου πεσὼν εἰς τὴν γῆν ἀποθάνῃ, αὐτὸς μόνος μένει· ἐὰν δὲ ἀποθάνῃ, πολὺν καρπὸν φέρει. Ὁ φιλῶν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ εἰς ζωὴν αἰώνιον φυλάξει αὐτήν. Ἐὰν ἐμοί τις διακονῇ, ἐμοὶ ἀκολουθείτω, καὶ ὅπου εἰμὶ ἐγώ, ἐκεῖ καὶ ὁ διάκονος ὁ ἐμὸς ἔσται· καὶ ἐάν τις ἐμοὶ διακονῇ, τιμήσει αὐτὸν ὁ πατήρ…» (Ἰωάν. ιβ΄ 20-26).
Ἐγὼ ἐὰν ἀποθάνω καθὼς ὁ Πατὴρ μου ὥρισε θὰ καρποφορήσω τὴν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Μέσα σὲ αὐτὰ ὑπάρχει καὶ ὁ πιστεύσας Ἑλληνισμός. Τὸ ἔνδοξο Βυζάντιο, ὅπου ἄρχει ἐκκλησιαστικὰ ἡ Ἱερή Ἁγιομάνα Κωνσταντινούπολη. Ἡ ἔνδοξη πόλη Ἱερουσαλήμ, ἡ Ἁγία Σοφία.
Ὁ ὀρθόδοξος Ἑλληνισμός τὰ μέγιστα συνέβαλε, ὥστε ἄμεσα νὰ μεταδώσει στὸν πολυπληθῆ Ρωσικὸ Λαό, τὸ φῶς τοῦ κόσμου, τὴν Ἁγία Ὀρθοδοξία.
Γεγονὸς εὐχάριστο καὶ ἀσύλληπτο ὅτι ξέφυγε τὸ μεγάλο Ἔθνος ἀπὸ τὸν παπισμό – προτεσταντισμό καὶ αἱρετικό κόσμο, ἔμεινε ὀρθόδοξο, πιστό, πολυάνθρωπο. Παραμένει συναδελφωμένος ὁ Ρωσικὸς καὶ Ἑλληνικὸς κόσμος, καὶ δεσπόζει ἡ Ὀρθοδοξία.
Ὄντως ἀλλήλους περιπτυξώμεθα μέ τὸ φίλημα ἀγάπης καὶ συγγνώμης καὶ οὕτω βοήσωμεν, Χριστὸς Ἀνέστη. https://orthodoxostypos.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου