ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;;Μέρος Γ΄

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 3α

  

Γράφει ο ΕργΔημΕργ        

απόσταση ανάμεσα στα δύο νησάκια της προτελευταίας εικόνας, την Τερσέϊρα (αν δεν κάνω λάθος, στα Ελληνικά σημαίνει «Τρίτη» – τρίτη στην αρίθμηση, δηλ.) καί τον Σάου Μιγκουέλ, είναι κάπου 140 χιλιόμετρα. Όπως Ίος-Κρήτη, γιά να πάρετε μιά ιδέα. Καταλαβαίνετε πως, αν όντως βρήκαμε την Ατλαντίδα, τότε βρήκαμε μονάχα ένα μέρος της. Δεν μπορεί να ήταν αυτή η αυτοκρατορία, που φιλοδοξούσε να κυριαρχήσει σ’ όλον τον πλανήτη! Με 140 χμ μήκος, ούτε ομάδα στην Α’ Εθνική δεν βγάζεις! Λολ!!!
Εδώ, λοιπόν, έχουμε δύο δρόμους μπροστά μας:
(i) είτε να δούμε στην πλήρη του έκταση τί βρήκαμε, καί μετά να επαληθεύσουμε αν όντως είναι η Ατλαντίδα αυτή,
(ii) είτε να ξεκινήσουμε από τα δεδομένα του Πλάτωνα, καί να δούμε αν ταιριάζουν μ’ αυτό που βρήκαμε.
Θ’ ακολουθήσουμε τον πρώτο δρόμο, διότι δεν ψάχνουμε το πόδι της Σταχτοπούτας! :-)
Πριν ξεκινήσουμε, όμως, σας λέω πως υπάρχουν κι άλλες επαληθεύσεις! (Καί μία τρανταχή διάψευση των πάντων. Περί ής ο λόγος, στο τέλος.)

Πάμε, λοιπόν, να δούμε στην πλήρη του έκταση, το τί βρήκαμε:

Καί χωρίς τις γραμμές (με τονισμένο το κοντράστ) :

Νά ‘την η Ατλαντίδα!… Πραγματικότητα. Όχι μύθος.

iv. Επαλήθευση α’ – κατά Πλάτωνα

Θέλουμε να δούμε αν οι διαστάσεις, που παραδίδει γραπτώς ο Πλάτων, περιγράφουν αυτό που βλέπουμε. Όπως γνωρίζετε, πολλοί έχουν γράψει γιά την Ατλαντίδα, πολλοί την έχουν τοποθετήσει σε διαφόρους τόπους (εδώ ο πληρέστερος κατάλογος που ξέρω), αλλά μονάχα ο Πλάτων δίνει συγκεκριμένα μεγέθη. Οι λοιποί που ασχολήθηκαν με το θέμα (πχ Ντόνελλυ), αν δίνουν, δίνουν από προσωπικές τους εκτιμήσεις. Όχι ως καταγραφή αρχειοθετημένων γνώσεων.
Οι κύριες (καί αξεπέραστες) πηγές μας επί του θέματος είναι οι πλατωνικοί διάλογοι «Τίμαιος», καί (κυρίως ο) «Κριτίας». Ίσως καί η «Πολιτεία». Όμως, αν βαρυέστε το διάβασμα του Πλάτωνα (που, όντως, είναι γιά πολύ μερακλήδες! :-) ), υπάρχει καί το Διαδίκτυο γιά μιά «ντεκαφφεϊνέ» δόση έτοιμων αποτελεσμάτων: σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3.
Πρώτο στοιχείο: μία πεδιάδα διαστάσεων περίπου 2,000 x 3,000 σταδίων καί περιμέτρου 10,000 σταδίων. Ο δεύτερος σύνδεσμος δίνει το ισοδύναμο σε μίλια: 230 x 345, καί 1,150 περίπου.
Η περιφέρεια της πεδιάδας (είναι το νότιο κομμάτι του γεωλογικού μας σχηματισμού) επαληθεύεται απολύτως.

Οι δε διαστάσεις της επαληθεύονται με μεγάλη ακρίβεια:

Είναι φανερό πως ο Πλάτων εδώ δεν ακριβολογεί. Αποφεύγει να δώσει εκτεταμένη περιγραφή, έτσι θεωρεί την πεδιάδα ως ένα παραλληλόγραμμο στο περίπου. Τα 45 μίλια, που «περισσεύουν» από την πλατωνική περιγραφή, ίσως αναφέρονται στα ημιορεινά εδάφη δίπλα στην πεδιάδα.

Πάμε, τώρα, στον τρίτο σύνδεσμο, απ’ αυτούς που μας δίνουν τις διαστάσεις έτοιμες. Μας πληροφορεί ότι η Ατλαντίδα θα έπρεπε να είναι ένα νησί με έκταση 250-500 χιλιάδες τετραγωνικά μίλια. Ωραία, λοιπόν:

Χωρίς τα -πάλαι ποτέ- νησιά ( ; ) τέρμα κάτω στον νότο, η ολική έκταση είναι λίγο μικρότερη από 250 χιλιάδες τετραγωνικά μίλια. Αλλά, γενικά, κι αυτός ο αριθμός βγήκε σύμφωνος με τα γραπτά.

Τρίτο πρόβλημα, το πού βρισκόταν η πρωτεύουσα της Ατλαντίδας, η Ποσείδεια. Η πόλη με τους διαδοχικούς δακτυλίους ξηράς-θάλασσας, καί το κεντρικό νησί στη μέση με τον ναό του Ποσειδώνα.
Εφ’ όσον ψάχνουμε γιά κάποια κυκλική διάταξη, οι υποψήφιες φαίνονται συγκεντρωμένες στο νότιο τμήμα του νησιού:

Καί επισημασμένες με χρώμα:

Απ’ αυτές, όμως, μόνο μία συμφωνεί με τις διαστάσεις του Πλάτωνα (27 στάδια = 3.1 μίλια διάμετρος). Η μικρότερη απ’ όσες φαίνονται. Σε μεγέθυνση, εδώ:

Εντάξει! Πάει κι αυτή! :-)

Πιστεύω πως η επαλήθευση των Πλατωνικών μετρήσεων υπήρξε επιτυχής. Περιττό να επεκταθούμε στην περιγραφή των βουνών στον βορρά (που κόβανε τους αέρηδες καί γλυκαίνανε το κλίμα), ή της πυκνότητας του πληθυσμού, κτλ. Είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε, καί μπορούμε να προχωρήσουμε.

(συνεχίζεται)

OΡΟΣ ΡΑΝΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»: Τα Μυστικά της Σέρβικης «Πεντέλης»

OΡΟΣ ΡΑΝΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»: Τα Μυστικά της Σέρβικης «Πεντέλης»

Γράφει η Μίλιτσα Κοσάνοβιτς (Kosanovic@mail.Com)

Η βαλκανική χερσόνησος είναι μια γεωλογικά πανάρχαια περιοχή, που βρίθει σπάνιων μνημείων της Φύσης. Πρόκειται για παράξενες τοποθεσίες, που δημιούργησε η Φύση με υπομονή και έμπνευση και οι οποίες ζώνονται από μυστήρια, θρύλους και ανεξήγητα φαινόμενα. Το όρος Ράνταν (Radan), που βρίσκεται στη νότια Σερβία, είναι ίσως η πιο παράξενη τοποθεσία στα Βαλκάνια. Πως μπορεί όμως να φτάσει κανείς εκεί;
Αν πάρετε το δρόμο από την πόλη Νις της νότιας Σερβίας προς την Πρίστινα, στο 80ο χιλιόμετρο θα συναντήσετε μια ξύλινη πινακίδα που γράφει: «Τζάβολια Βάρος (Χωριό του Διαβόλου), 9 χιλιόμετρα». Εκεί, στην πλαγιά του όρους Ράνταν, τριάντα χιλιόμετρα νοτιοανατολικά από την πόλη Κουρσούμλια βρίσκεται το φαράγγι Zuti Potok (Κίτρινο Ρέμα), που αν το ακολουθήσετε θα συναντήσετε σε υψόμετρο 660-700 μέτρων ένα παγκοσμίως πολύ σπάνιο μνημείο της Φύσης, το οποίο αποτελείται από 202 «πυραμίδες», που έχουν διαμορφωθεί από τη διάβρωση της γης. Έχουν ύψος 2 ως 15 μέτρα και πλάτος 0,5 ως 3 μέτρα και βρίσκονται σε δύο λαγκάδια: στο Τζάβολια (Του Διαβόλου) και στο Πάκλενα (Της Κολάσεως). Το κύριο χαρακτηριστικό του «Χωριού του Διαβόλου» είναι αυτές οι παράξενες κολόνες, πύργοι ή πυραμίδες που στις κορυφές έχουν κάτι σαν πέτρινα καπέλα και κεφάλια.

Το Ντζιάβολια Βάρος, που σημαίνει «Χωριό του Διαβόλου», βρίσκεται στο όρος Ράνταν της νότιας Σερβίας κοντά στη κωμόπολη Κουρσούμλια. Πρόκειται για ένα πολύ παράξενο τόπο, για ένα σπάνιο μνημείο της Φύσης που αποτελείται από 202 πυραμιδοειδείς κολόνες που δημιουργήθηκαν στο πέρασμα του χρόνου από τη φυσική διάβρωση. Η Φύση γύρω από αυτό το σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο έχει μια άγρια απόκοσμη ομορφιά ενώ από παντού αναβλύζουν κόκκινα νερά, υπερβολικά πλούσια σε σίδηρο και θείο. Ο τόπος στοιχειώνεται από τον δικό του θρύλο.
Η λαϊκή φαντασία αναφέρεται σε μια γαμήλια ακολουθία που ξαφνικά πέτρωσε από μια κατάρα. Ακόμη και σήμερα ψιθυρίζεται ότι τις νύχτες οι πετρωμένοι καλεσμένοι χορεύουν, ότι ακούγεται μια αλλόκοτη μουσική, αλλά μόλις πλησιάζει κανείς λίγο πιο κοντά όλα σταματούν. Κανείς πάντως δεν τολμά να μείνει εδώ τη νύχτα για να το διαπιστώσει. Οι επιστημονικές εξηγήσεις δεν αρκούν για να πείσουν τους κατοίκους της περιοχής, που πιστεύουν σε κάθε λογής προλήψεις και δεισιδαιμονίες…

Ο θρύλος μας διδάσκει πως κάποτε, στην Ρωμαϊκή εποχή, υπήρχε εκεί ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος που είχε μία κόρη που ήταν ερωτευμένη με κάποιον που δεν τον ήθελε ο πατέρας της γιατί δεν το θεωρούσε αρκετά άξιο για την κόρη του. Η νέα κοπέλα ήταν όμως αποφασισμένη να μην παντρευτεί κάποιον ξένο κι εφόσον δεν μπόρεσε να παντρευτεί τον άνδρα που αγαπούσε, αποφάσισε να παντρευτεί τουλάχιστον τον αδελφό της. Όταν τελικά έγινε ο γάμος, σύμφωνα με το θρύλο, και οι καλεσμένοι έφτασαν στο εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής, τότε ξαφνικά πέτρωσαν όλοι! Ακόμη και σήμερα ψιθυρίζεται ότι τις νύχτες οι πετρωμένοι καλεσμένοι χορεύουν, ότι ακούγεται κάποια παράξενη μουσική, αλλά μόλις πλησιάζει κανείς λίγο πιο κοντά όλα σταματούν. Οι κάτοικοι της περιοχής λένε ότι είναι φύσει αδύνατον να μείνει κανείς εκεί τα μεσάνυχτά χωρίς να τρομάξει. Στην πραγματικότητα αυτές οι κολόνες ή πυραμίδες, όπως θέλετε, κινούνται, μειώνονται κι εξαφανίζονται και αυτό αποτελεί ένα πολύ σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο.

Είναι τοποθετημένες σε ομάδες με κοινή βάση, αλλά υπάρχουν και μεμονωμένες, μοναχικές πυραμίδες. Η πρόσβαση στις πυραμίδες είναι πολύ δύσκολη και είναι αδύνατον κάποιος να ανέβει πάνω τους, επειδή έχει την αίσθηση ότι θα πέσουν πάνω του. Πέρα απ’ αυτό το υλικό κάτω από τα πόδια του κατολισθαίνει εύκολα και είναι αδιανόητο κάποιος να ανέβει πάνω. Οι ειδικοί λένε πως αυτές οι πυραμίδες είναι αποτέλεσμα των χιλιάδων βροχών που έπεσαν τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια. Το «Χωριό του Διαβόλου» είναι επίσης γνωστό για τα εξαιρετικά νερά του, που αναβλύζουν από κόκκινες πηγές, γιατί εκεί το νερό βγαίνει μέσα από το κόκκινο χώμα. Στις δύο λίμνες, που δημιουργήθηκαν από τις πηγές, δεν υπάρχουν ψάρια γιατί το νερό είναι υπερβολικά πλούσιο σε σίδηρο και θείο.

Δεν είναι όμως μόνον η παράξενη γεωλογική σύσταση της περιοχής που προκαλεί το ενδιαφέρον των ερευνητών. Το παράξενο όρος Ράνταν είναι γνωστό επίσης και για τα περίεργα αντιβαρυτικά φαινόμενα που φιλοξενεί, πρόκειται δηλαδή για την «Πεντέλη» της Σερβίας! Ανέκαθεν οι κάτοικοι της κωμόπολης Μπόινικ, που βρίσκεται στη νότια Σερβία δυτικά του Λέσκοβατς, είχαν τη συνήθεια να κοιτούν προς το όρος Ράνταν και να προβλέπουν τις καιρικές μεταβολές. Αν το φθινόπωρο ή την άνοιξη μπορούσαν να διακρίνουν ολόκληρο τον ορεινό όγκο του Ράνταν, τότε έλεγαν ότι ο καιρός θ’ άλλαζε προς το χειρότερο. Αυτή την εμπειρική γνώση τη χρησιμοποιούσαν για να ξέρουν, πότε ακριβώς θα έπρεπε να συγκεντρώσουν τα ξύλα εγκαίρως για να μην τους προλάβει η κακοκαιρία…

Το όρος Ράνταν είναι αναμφίβολα από τις πλέον περίεργες τοποθεσίες, όχι μόνον της Σερβίας, αλλά κι ολόκληρου του κόσμου! Εκεί, σύμφωνα με τις λαϊκές ιστορίες, είναι συχνές οι συναντήσεις των κοινών θνητών με τα όντα του νεραϊδόκοσμου. Ανεξήγητες φωτεινές σφαίρες (UFOs;) υπερίπτανται συνεχώς και μυστηριώδη «χρυσά σημεία» εμφανίζονται στις δορυφορικές φωτογραφίες. Ανεξιχνίαστες αντιβαρυτικές δυνάμεις (παρόμοιες με της Πεντέλης) ωθούν τα σταματημένα αυτοκίνητα προς τα πάνω κάνοντας τις πυξίδες κυριολεκτικά να τρελαίνονται!
Στην περιοχή του όρους Ράνταν υπάρχουν πάνω από 130 ιαματικές πηγές, που διαφέρουν μεταξύ τους όχι μόνον προς τη χημική τους σύσταση αλλά και προς τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Το μόνο κοινό τους είναι ίσως ότι όλες τους παραμένουν ακόμη αναξιοποίητες, εφόσον τα θεραπευτικά νερά τους δε χρησιμοποιούνται παρά μονάχα από τους χωρικούς. Δεν είναι άσχετο εξάλλου ότι η περιοχή υπήρξε κατά τη βυζαντινή περίοδο τόπος ανάπαυσης της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, της γυναίκας του Ιουστινιανού, ο οποίος και κατάγονταν από τη γειτονική Ναϊσό (Νις). Ο θρύλος λέει ότι η Θεοδώρα διατηρούσε τη θεϊκή της ομορφιά κάνοντας καθημερινό λουτρό από τα ιαματικά νερά των πηγών του όρους Ράνταν. Η Θεοδώρα συνήθιζε μάλιστα να χρησιμοποιεί για το καθημερινό της μπάνιο νερό από διαφορετικές πηγές, έτσι ώστε ποτέ κατά τη διάρκεια της παραμονής της εκεί να μη χρησιμοποιεί νερό με την ίδια χημική σύσταση!

Για τα περίεργα φαινόμενα του όρους Ράνταν, γνωστά εδώ και δεκαετίες στους Σέρβους ερευνητές, ενδιαφέρθηκαν, σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή του Ράνταν Τουρς Β. Κάραζιτς, κι ορισμένοι στρατιωτικοί των δυνάμεων του ΝΑΤΟ, που από το 1999 σταθμεύουν στο γειτονικό Κόσοβο. Αιτία ήταν η μεγάλη σύγχυση που προκλήθηκε μεταξύ των ειδικών του ΝΑΤΟ κατά τη διάρκεια των προετοιμασιών για την επιχείρηση απαγόρευσης των πτήσεων πάνω από τον εναέριο χώρο της Βοσνίας. Αυτή η σύγχυση οφείλονταν στα ανεξήγητα «χρυσά σημεία», που εμφανίστηκαν (χωρίς να εξαφανιστούν) στις δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής του όρους Ράνταν!

Οι κατασκοπευτικοί δορυφόροι του ΝΑΤΟ είχαν φωτογραφήσει λεπτομερειακά περίπου 660 τετραγωνικά χιλιόμετρα έκτασης γύρω από το όρος Ράνταν. Στη διάρκεια όμως του Μοντάζ, όταν δηλαδή ο υπολογιστής συναρμολογούσε τις φωτογραφίες έτσι ώστε να σχηματίσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του χώρου της Σερβίας, εμφανίζονταν ανεξήγητα τρία «χρυσά σημεία» στο δορυφορικό χάρτη της χώρας. Αρχικά οι τεχνικοί νόμιζαν ότι υπήρχε κάποιο λάθος στο πρόγραμμα του υπολογιστή, το οποίο ωστόσο μάταια επιχείρησαν να διορθώσουν. Τα «χρυσά σημεία», που είχαν ως επίκεντρο τους το όρος Ράνταν, ήταν αδύνατον να εξαλειφθούν!

Οι λιγοστοί ταξιδιώτες, που επιχειρούν την ανάβαση σε αυτό το μυστηριώδες όρος, γίνονται συχνά μάρτυρες της δράσης μιας πολύ παράξενης δύναμης, που έλκει σχεδόν τα πάντα προς την κορυφή του βουνού! Αυτή η δύναμη δείχνει να προτιμά συγκεκριμένα σημεία της διαδρομής, όπου όσοι έχουν ευαίσθητα νεύρα αισθάνονται ένα περίεργο μούδιασμα, ακόμη και ζαλάδες, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που εγκαταλείπουν έντρομοι την προσπάθεια ανάβασης! Υπάρχουν μάλιστα σημεία στον ανηφορικό δρόμο, όπου αν σβήσει κανείς τη μηχανή του αυτοκινήτου του, βγάλει ταχύτητα κι αφήσει το χειρόφρενο, το αυτοκίνητο, αντί να κυλήσει προς τα πίσω, τραβάει μόνο του προς την κορυφή του βουνού! Ενδιαφέρον είναι ότι σε αυτό το σημείο και η βελόνα της πυξίδας μετακινείται μόνη της κατά 65 μοίρες. Το πιο απίστευτο όμως είναι ότι αν ρίξει κανείς στο σημείο αυτό νερό στο έδαφος, αυτό, αντί να κυλήσει όπως είναι φυσιολογικό προς τα κάτω, αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας, εκείνο τραβάει προς τα πάνω!

Κοντά στο όρος Ράνταν βρίσκονται και τα ερείπια της Μεντιάνα, δίπλα στην πόλη Νις (τη ρωμαϊκή Ναϊσσό), όπου ξεκουραζόταν ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος. Ο λόγος λένε ότι ήταν το ιδιαίτερο κλίμα της περιοχής. Στο «εξοχικό» του στη Μεντιάνα ο Κωνσταντίνος συνέταξε το Διάταγμα των Μεδιολάνων (313μ.χ.), που καθιέρωσε την ανεξιθρησκία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το γιατί διάλεξε ο Αυτοκράτορας να ξεκουράζεται στη Μεντιάνα παραμένει ανεξιχνίαστο μυστήριο. Λένε ότι εκεί ο Κωνσταντίνος επικοινωνούσε με τους εξωγήινους! Και για να υποστηρίξουν αυτό τον εξωφρενικό ισχυρισμό βασίζονται στα περίεργα μωσαϊκά, που διασώθηκαν εκεί. Φαίνεται ότι ο Κωνσταντίνος κατείχε κάποιο είδος μυστικής γνώσης, που αφορούσε αυτό το ιδιαίτερο μέρος…

zenithmag



Το διαβάσαμε από το: OΡΟΣ ΡΑΝΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ «ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»: Τα Μυστικά της Σέρβικης «Πεντέλης» http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/06/o_18.html#ixzz3dVs4nuDo

 

Ο ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ....

Ο Ορφέας και η θρησκεία από την Ατλαντίδα

 

Giovanni Dall'Orto, Orpheus surrounded by animals - commons.wikimedia.org

Ο Ορφέας ήταν γιος του βασιλιά της Θράκης Οίαγρου και της μούσας Καλλιόπης, η οποία ήταν κόρη του Δία. Όλη του η ζωή και δράση αποτελεί έκφραση της θεϊκής αρμονίας, της οποίας αποτέλεσμα ήταν και το εκπληκτικό μουσικό του ταλέντο: με τη λύρα του και τη θεϊκή του φωνή μάγευε ζώα και ανθρώπους. Κάποιες φορές, η δύναμη της μουσικής του μετακινούσε ακόμα και άψυχα αντικείμενα! Φυσικά, δάσκαλός του ήταν ο θεός Απόλλων, ο θεός του φωτός και της μουσικής.

Η πιο γνωστή ιστορία του Ορφέα είναι η κάθοδός του στον Άδη, όταν επιχείρησε να επαναφέρει στη ζωή την αγαπημένη του σύζυγο, Ευρυδίκη. Ανεβαίνοντας, όμως, τα σκαλιά του Κάτω Κόσμου, με τη γυναίκα του να τον ακολουθεί, δεν μπόρεσε να κρατήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον Άδη, και από τη λαχτάρα του να αντικρίσει την αγαπημένη του, γύρισε να την κοιτάξει πριν φτάσουν στον κόσμο των ζωντανών. Έτσι την έχασε για πάντα. Λίγο αργότερα, πέθανε και ο ίδιος από την στεναχώρια του. Σύμφωνα με άλλες εκδοχές του μύθου, ο Ορφέας πέθανε κατασπαραγμένος από τις Βάκχες ή από τον κεραυνό του Δία, όταν αποκάλυψε σε θνητούς ιερά μυστήρια. Οι μούσες έθαψαν το σώμα του στην περιοχή Λείβηθρα του Ολύμπου, ενώ το κεφάλι του μαζί με τη λύρα του μεταφέρθηκε από τον ποταμό Έβρο στο Αιγαίο, στο νησί Λέσβος.

Στην αρχαιότητα, κανείς, εκτός από τον Αριστοτέλη, δεν αμφισβητούσε πως ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο, που είχε ζήσει αρκετές γενιές πριν από τον τρωικό πόλεμο (περίπου τον 13^ο αι. π.κ.χ), αν και αρκετοί σύγχρονοι ερευνητές πιστεύουν πως υπήρξαν πέντε διαφορετικά άτομα με αυτό το όνομα που έζησαν διαδοχικά σε διάστημα πολλών αιώνων.

Τα ορφικά κείμενα

Υπάρχει μία θεωρία, η οποία δεν είναι ευρέως γνωστή, ούτε έχει επαληθευτεί, παρουσιάζει όμως εξαιρετικό ενδιαφέρον. Σύμφωνα με αυτή, η γλώσσα στην οποία πρωτογράφτηκαν τα ορφικά κείμενα είναι μία αρχαϊκή γλώσσα, την οποία οι αρχαίοι συγγραφείς Πρόκλος και Ιάμβλιχος αναφέρουν ως τη «γλώσσα των θεών». Ο Thomas Taylor υποθέτει πως η γλώσσα αυτή ανάγεται στην εποχή των Πελασγών και είναι ίσως μία αρχαιότατη μορφή της ετρουσκικής ή αιολικής και ίσως να είναι η γλώσσα που μιλούσαν οι κάτοικοι της Ατλαντίδος, της ηπείρου που βυθίστηκε ξαφνικά κι εξαφανίστηκε, όπως μας περιγράφει ο Πλάτων στον «Κριτία» και στον «Τίμαιο». Ίσως κάποιοι από τους κατοίκους της Ατλαντίδας είχαν προνοήσει να μεταναστεύσουν όταν άρχισαν οι προσεισμοί που οδήγησαν στη μεγάλη καταστροφή και διασώθηκαν στα γύρω νησιά. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και οι Αιολείς, οι οποίοι, αφού ταξίδεψαν αρκετό καιρό στη θάλασσα, κατέληξαν στις ακτές της Θεσσαλίας και ονόμασαν την περιοχή Αιολία. Ίσως ακόμα τα «Αργοναυτικά», η ορφική αφήγηση της αργοναυτικής εκστρατείας να αναφέρεται σε αυτό το ταξίδι και στην περίπτωση αυτή, ο Ορφέας είναι αρχαιότερος απ’ όσο πιστεύουμε, μολονότι δεν τον αναφέρουν ονομαστικά ούτε ο Όμηρος ούτε ο Ησίοδος.

Όπως λέει ο Πλάτων, οι ιερείς της Αιγύπτου απεκάλυψαν στον Σόλωνα πως η καταστροφή της Ατλαντίδας είχε συμβεί 9.000 χρόνια νωρίτερα, και εκτός από μερικά ονόματα σπουδαίων ανθρώπων και ελάχιστες προφορικές παραδόσεις για τα έργα τους, δεν είχε διασωθεί τίποτα από τον πολιτισμό τους. Ο Πλάτων εξηγεί γιατί συνέβη αυτό: «διότι κάθε φορά η γενιά που διασώζεται (εν. από κατακλυσμούς) είναι εκείνοι που ζουν στα βουνά, οι αγράμματοι άνθρωποι». Αν έτσι έγιναν τα πράγματα και την εποχή του Ορφέα, δεν είναι παράξενο που οι επόμενες γενιές είχαν λησμονήσει τη γραφή, τα τεχνολογικά επιτεύγματα, τη θρησκεία όπως την είχε διδάξει ο Ορφέας. Έτσι, φτάνοντας στον αιώνα του Ομήρου και του Ησιόδου, η αντίληψη για τους θεούς και για τη σχέση των ανθρώπων μαζί τους είχε διαφοροποιηθεί, ακολουθώντας την ηθική που ανέπτυξαν οι νέες κοινωνίες, καθώς εξελίσσονταν στον ελλαδικό χώρο. Οι θεοί έχουν τα ίδια ονόματα όπως και πριν, αλλά έχουν χαρακτήρα ανθρώπινο, έχουν ελαττώματα, ανακατεύονται στα ανθρώπινα ζητήματα και σώζουν ή καταστρέφουν όποιον επιθυμούν. Το να ανταγωνίζεται κάποιος τους θεούς, ή να ισχυρίζεται πως είναι καλύτερός τους, είναι ασυγχώρητη ύβρις. Στην εποχή του Ορφέα όμως, φαίνεται πως η σχέση ανάμεσα στους θνητούς και στους αθανάτους ήταν πιο εσωτερική.

Τα ορφικά κείμενα που έχουν φτάσει ως εμάς είναι μεταγενέστερα, αλλά πολλά περισσότερα είχαν γραφτεί τον 6^ο αι. π.κ.χ, όταν η ορφικές αντιλήψεις επανήλθαν στο προσκήνιο μετά από πολλούς αιώνες. Ο ιερέας Ονομάκριτος συγκέντρωσε όλες τις προφορικές παραδόσεις που είχαν επιζήσει από την αρχαία ορφική λατρεία και έδωσε ώθηση στην ξεχασμένη λατρεία του Διονύσου.

Η αναβίωση της παλιάς λατρείας ένωσε τους θεούς του Ομήρου και του Ησιόδου με το ορφικό παρελθόν τους και έτσι δημιουργήθηκε το διάσημο ελληνικό πάνθεον των κλασικών χρόνων. Αυτούς τους θεούς λάτρευαν εκείνοι που έθεσαν τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού. Οι πρώτοι που επιδόθηκαν σε αυτή τη λατρεία και τήρησαν με ευλάβεια τον «ορφικό βίο» ήταν, απ’ όσο γνωρίζουμε, οι πυθαγόρειοι. Ο Πυθαγόρας διδάχτηκε τα ορφικά από τον δάσκαλό του, Φερεκύδη, αλλά και από τους ιερείς της Αιγύπτου και της Μ. Ανατολής στα ταξίδια του. Το ορφικό δόγμα της μετενσάρκωσης υιοθέτησε και ο Πλάτων, αλλά ήταν οι διάδοχοι της σχολής του (οι νεοπλατωνικοί) που ανέλυσαν επαρκώς την ορφική θεολογία, η οποία κατέληξε στη θεωρία, γνωστή ως θεοσοφία.

Η κληρονομιά του Ορφέα

Η κληρονομιά που άφησε ο Ορφέας στη θρησκευτική αντίληψη του δυτικού κόσμου είναι πρώτον, η θεωρία πως ο άνθρωπος φέρει μέσα του το θεϊκό στοιχείο και πως μπορεί να το ενισχύσει καθαρίζοντας την ψυχή του από τα υλικά στοιχεία. Έσπειρε ακόμα την ιδέα πως ο άνθρωπος μπορεί να επικοινωνήσει με τον θεό μόνο σε κατάσταση έκστασης, επειδή μόνο τότε αποκόπτεται από την υλική του υπόσταση και «βλέπει» αυτά που δεν βλέπονται. Ο μυστικισμός του Ορφέα προβάλει ως στόχο του ανθρώπινου βίου την ταύτιση με τον θεό που είναι η μοναδική λύτρωση από την καταδίκη του θανάτου. Τονίζει, όμως, πως αυτή διαδικασία είναι προσωπική ευθύνη του καθενός και γι’ αυτό η επίτευξη της λύτρωσης πιστώνεται στον αγωνιζόμενο. Τίποτα δεν δίνεται ως θείο δώρο, τα πάντα κατακτώνται με πράξεις.

Αν πράγματι η ορφική θρησκεία ήταν η επίσημη πίστη των κατοίκων της θρυλικής Ατλαντίδας, ίσως να ήταν ακριβώς αυτή η πεποίθηση η βάση του σπουδαίου πολιτισμού τους. Γιατί, όταν ο άνθρωπος γνωρίζει τον «θεό» που υπάρχει μέσα του είναι ικανός για τα μεγαλύτερα επιτεύγματα, ειδικά όταν πιστεύει πως ο θεός αυτός δεν κάνει δώρα http://www.grethexis.com/el/orpheus-and-the-religion-of-atlantis/

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;Μέρος Β΄

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 2

     

ΕργΔημΕργ          

ηκωνόμαστε ψηλά στον ουρανό, γιά να παρατηρήσουμε την πορεία των τεσσάρων γραμμών. Το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο:
(Με κόκκινη γραμμή από τον Άγιο Ιάκωβο, πράσινη από το Μόν Σαίν Μισέλ, ανοιχτή πράσινη από το Μάουντ Σαίντ Μάϊκαελ, καί κίτρινη από το Σκέλλιγκ.)

Το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευτικό, διότι ενώ οι τρείς γραμμές φαίνεται να ορίζουν κάποια περιοχή, η ανοιχτή πράσινη του Αγίου Μιχαήλ του Κορνουάλλης δείχνει αλλού-‘ντ’-αλλού.
Ακόμη χειρότερα, δύο μη παράλληλες γραμμές πάντα τέμνονται σε σημείο, κι η τρίτη (η κόκκινη του Αγίου Ιακώβου), έ, τυχαία περνάει από δίπλα (μπορεί να ισχυριστεί κανείς).
Γιά ν’ αποκλείσουμε, όμως, την τυχαιότητα, σκεφτόμαστε το εξής:
Εφ’ όσον κάποιοι φυγάδες της βυθιζόμενης Ατλαντίδας φτάσανε στην Κορούνια, οι λοιποί (αν υπήρξαν) πού πήγαν; Μόνον εκεί;
Όχι, σαφώς όχι. Οι πιθανές πρώτες περιοχές «καταφυγίου», καί μάλιστα με το σκεπτικό να μην τους φτάσει η οργισμένη θάλασσα, είναι όλες οι περιοχές που ορίζονται από την ανατολική άκρη αυτών των γραμμών. Δηλαδή, αυτές:

Τί καταλαβαίνουμε από την εικόνα; Ότι πρέπει να ψάξουμε καί γι’ άλλες εκκλησίες του αρχαγγέλου Μιχαήλ στις περιοχές της σωμόν γραμμής.
Γιά να δούμε.

iii α. Η απογοήτευση

Επειδή ο ναός της Κορνουάλλης σημαδεύει σαφέστατα «εκτός κατανομής», αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, καί ξεκινάμε από την Ουαλλία.
Έβαλα, λοιπόν, το ψαχτήρι του Γκούγκλ Έρθ να ψάξει γιά ναούς του αρχαγγέλου στην Ουαλλία. Ο πίνακας της απάντησης έδωσε πολλούς, ανακατεμένους με σχολεία καί ιδρύματα. Κι ακόμη χειρότερα, όταν πρόσφατα ξαναζήτησα τον ίδιο πίνακα, η σειρά παρουσιάσεως ήταν διαφορετική.
Εν πάσει περιπτώσει, πήρα δειγματοληπτικά κάποιους ναούς.
1. Τον σε 52° 16′ 34.92» βπ καί 3° 3′ 40.28» δμ.

Φαίνεται καί το λάθος στη γραμμή, που έκανε το κουρασμένο χέρι μου, αν καί δεν είχε σημασία τελικά.
2. Τον σε 51° 30′ 53.19» βπ καί 02° 32′ 42.71» δμ.

3. Τον σε 51° 38′ 22.00» βπ καί 03° 56′ 58.72» δμ.

4. Τον σε 53° 17′ 06.67» βπ καί 03° 34′ 57.21» δμ.

5. Τον σε 51° 26′ 23.32» βπ καί 02° 35′ 30.09» δμ.

6. Τέλος, τον σε 51° 27′ 24.96» βπ καί 02° 35′ 54.35» δμ.

Νομίζω πως έξι ναοί + ένας (του Μάουντ) είναι αρκετοί. Το μακροσκοπικό αποτέλεσμα;

Τελείως μη αναμενόμενο. Φαίνεται πως το συλλογικό ασυνείδητο των Ουαλλών συγκράτησε το επώδυνον της φυγής από την Ατλαντίδα, καί θέλει αναμνήσεις …ελαφρές καί χωρίς λιπαρά! :-)

Εν πάσει περιπτώσει, εμείς τώρα τί κάνουμε, μιά που η θεωρία μας δεν αποδεικνύεται;
Απλούστατα, συνεχίζουμε να ψάχνουμε στις λοιπές σημειωμένες περιοχές στ’ ανατολικά. Δηλαδή στη Ιρλανδία καί τη Γαλλία.

iii β. Η επιβεβαίωση

Γιά να επιλέξω την επόμενη περιοχή έρευνας, θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει κάποτε, γιά τις ατέλειωτες συστοιχίες μονολίθων (καί τριλίθων) στο Καρνάκ της Βρεττάνης. Κοντά στο χωριό των Αστερίξ καί Οβελίξ, δηλαδή! Λολ!!!

Αυτά ήταν περισσότερα στην αρχαιότητα, αλλά λέγεται πως μεγάλο μέρος τους κατέστρεψε ο Καρλομάγνος, ως ειδωλολατρικά. (Ευτυχώς, που δεν τα κατέστρεψε όλα.)
Σε κάποια σάϊτς, είχαν δώσει την ερμηνεία πως οι σειρές των μονολίθων επανέφεραν σε ισορροπία το αιθερικό (ή γεωμαγνητικό, ή όπως θέλετε) πεδίο, μιά που με την καταβύθιση της Ατλαντίδας αυτό είχε φύγει από κατάσταση ισορροπίας. Δεν υιοθετώ άκριτα τον ισχυρισμό αυτόν, αλλά η (ευρύτερη) περιοχή έχει κι άλλα, άκρως ενδιαφέροντα ευρήματα. Πχ βραχογραφίες με ευκόλως αναγνωρίσιμα Ελληνικά γράμματα, ηλικίας …μερικών δεκάδων χιλιάδων ετών. (Εδώ, κι εδώ – όπου τα σχετικά ευρήματα χαρακτηρίζονται «απάτες». Σωστά… όσα δεν καταλαβαίνουμε, τα χώνουμε στο τσουβάλι με τ’ άχρηστα. Υπεράνω όλων η διανοητική μηδενική προσπάθεια καί η προπαγάνδα!)
Εν πάσει περιπτώσει, παρακάμπτοντας τα μενίρ καί τα Ελληνικά γράμματα (παρά το ότι αυτά τα ευρήματα από μόνα τους δικαιολογούν αρκετή έρευνα), είπα να ξεκινήσω απ’ το Καρνάκ – έστω κι αν δεν είχε εκκλησία του αρχαγγέλου Μιχαήλ.
Άμ, έλα που είχε!!!
Ανάμεσα στα μενίρ καί τα ντόλμεν, νά κι ο Τύμβος του Αγίου Μιχαήλ (Tumulus Saint Michel)!

Ναός του αρχαγγέλου, χτισμένος επάνω σε προϊστορικό τύμβο.
Οπότε, προεκτείνω καί τον άξονα αυτού του ναού,…

…καί…

Εδώ είμαστε!!!
Βλέπουμε, λοιπόν, ότι (παρά την ανακρίβεια που έχουμε) ορίζεται από τρείς γραμμές μιά πολύ στενή περιοχή του Ατλαντικού, άρα η πρώτη τομή μας των δύο γραμμών κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. (Ο Άγιος Ιάκωβος ξεφεύγει, αλλά αυτός δεν είναι ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σωστά; )

Πάμε να το δούμε από πιό κοντά.

Αστοχία 35 χιλιομέτρων περίπου, αλλά από τεράστια απόσταση! Καθόλου άσχημα.
Απομακρυνόμαστε λίγο, κερδίζουμε ύψος, να το δούμε καλύτερα:

Χμμμμ… Βλέπουμε να σημαδεύεται μιά βυθισμένη οροσειρά ανάμεσα σε κάτι νησάκια – τις Αζόρες.

Όμως, εδώ έδρασε το θηλυκό μυαλό της ΜΜ! Λοιπόν, πώς ονομάζεται το νησάκι κάτω δεξιά;

Σάου Μιγκουέλ! Άγιος Μιχαήλ!
Διάνα!!!

(συνεχίζεται)

ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Η ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ;-Μέρος Α΄

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 1

 

ΕργΔημΕργ          

αί, εντάξει, ξέρω, πασίγνωστο θέμα, σας τά ‘παν κι άλλοι, υπάρχουν πολλά ψώνια που την ψάχνουν / αλλά μύθος, ο καθένας τη βλέπει στο χωριό του απέξω, κτλ κτλ κτλ.
Εγώ, όμως, θα σας δώσω την οριστική απάντηση. Με επιχειρήματα. Τώρα, αν δε θέλετε να πειστήτε, κανένα πρόβλημα. Μπορείτε να περιμένετε την …επιστήμη! :-)
(Θα περιμένετε γιά πολύ ακόμη, όμως, διότι είναι απασχολημένη ν’ ανακοινώνει πράγματα που …δεν βρήκε. Σωματίδια «του Θεού», βαρυτικά κύματα, καί δεν ξέρω τί άλλο θα κατεβάσουν οι γκλάβες των γιαλαντζή «σοφών» των Αγγλοφώνων γιουνιβέρσιτιζ.
Η πρόσφατη αυτή «επίθεση» της επιστήμης εναντίον του ευρέως κοινού, αυτό το επιτακτικό: «- Σκάστε καί προσκυνήστε μας, αμόρφωτα ανθρωπάκια!», κάπου στοχεύει – καί δεν είναι άσχετο με τη σχεδιαζόμενη απ’ «αυτούς» κατάσταση γιά μετά τον Γ’ ΠΠ. Όμως δεν θα μας απασχολήσει σήμερα.)
Γιά να βρούμε την Ατλαντίδα, μπορούμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε από μύθους καί παραδόσεις. Πχ τον «χιλιοφορεμένο» Πλάτωνα, επαναλαμβάνοντας σαν παπαγάλοι: «- Γιατί ο Κριτίας είναι κομμένος στο κρίσιμο σημείο;» (Καμιά απάντηση, κανείς, μπας καί τελειώσουμε κάποτε με τα διάφορα κωλοβιβλία καί κωλοάρθρα «έρευνας», που διαιωνίζουν τη νοητική παραζάλη εδώ καί δεκαετίες; ) Ή την προέλευση των Αζτέκων από το νησί Αζτλάν. Κι άλλες, ών ούκ έστιν αριθμός. Ωστόσο, εμείς θα ξεκινήσουμε πάλι με μυθική παράδοση, αλλά τελείως ανορθόδοξα.

i. Η αρχή

Υπήρχαν, που λέτε, κάτι φιλοσοφούντες παύλα θεολογούντες τύποι, ονόματι «Γνωστικοί». Αυτοί ζούσαν κυρίως στην Ελληνιστική Αλεξάνδρεια. Αργότερα, στους χριστιανικούς αιώνες, δοκίμασαν να προσχωρήσουν στον χριστιανισμό – κι αν δεν κάνω λάθος, έγραψαν καί δικά τους Ευαγγέλια. Βασική τους θέση ήταν ότι λύνουμε όλα τα σημαντικά νοητικά, ηθικά, καί λοιπά παρεμφερή προβλήματα (γενικώς, προχωράμε στη ζωή μας) διά της γνώσεως, εξ ού καί η ονομασία τους.
Ωστόσο, η επίσημη Εκκλησία τους καταδίκασε ως αιρετικούς. Παρ’ όλ’ αυτά, αυτοί συνέχισαν να υπάρχουν αργότερα με διαφορετικά ονόματα, καί να βγάζουν διαφορετικές …αιρέσεις, υπό …διαφορετικούς διωγμούς της Εκκλησίας. Οι χρονικά τελευταίες γνωστές Γνωστικές ομάδες ήταν οι (με το τραγικό τέλος) Καθαροί καί οι Αλβίγιοι της Νότιας Γαλλίας. Σήμερα υφίστανται διάφορες νεο-γνωστικές ομάδες, ωσάν «σέχτες», αλλά δεν επιχειρούν να παρέμβουν στα χριστιανικά δόγματα.
Τέλος πάντων, οι Γνωστικοί διέσωσαν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες (απόκρυφες; ) μυθικές παραδόσεις, αν καί άγνωστο σε μένα πού καί πώς τις έμαθαν. Μία απ’ αυτές είναι αυτή που λέει ότι, στη διαμάχη του (τελικά πεπτωκότος) Εωσφόρου με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, ο τελευταίος άρπαξε το πράσινο πετράδι από το στέμμα του Εωσφόρου, πριν αυτό χαθεί στην άβυσσο, καί το έβαλε διακοσμητικό στη λαβή του σπαθιού του. Κατ’ άλλους, το σμαράγδι έπεσε στη Γή, κι απ’ αυτό φτιάξανε το Άγιο δισκοπότηρο. (Στον ίδιο σύνδεσμο, τον αμέσως παραπάνω.)
Η Εκκλησία μπορεί να μη δέχεται αυτόν τον μύθο (εν όλωι, ή εν μέρει), αλλά λέει πως ο αρχάγγελος, βλέποντας τον πεσμένο Εωσφόρο, είπε την περίφημη φράση: «- Στήτε, στήτε μετά φόβου!» (Δηλ. καθήστε ήσυχα, διότι οι συνέπειες της οργής του Θεού είναι τρομερές.)
Φυσικά, εμείς μπορούμε να δώσουμε κι άλλη ερμηνεία: όταν ο Φαέθων εξερράγη, ο αρχάγγελος άρπαξε έναν πολύτιμο λίθο, που ήταν πηγή -αιθερικής; – ενέργειας (η μοναδική, άρα γε; ) γιά τον μακαρίτη πλανήτη.
Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί κάτι τέτοιοι μύθοι να εμπεριέχουν μεγάλο ποσοστό ανακριβειών καί φαντασίας. Αλλά εμείς εδώ δεν περιφρονούμε τίποτε, απ’ όσα μπορούν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες. Συνεπώς, «αξιοποιούμε» τον συγκεκριμένο μύθο «απογυμνώνοντάς» τον – δηλαδή, πηγαίνοντάς τον σε «αφηρημένο» επίπεδο. Ιδού πώς βλέπουμε το αρχετυπικό υπόβαθρο του μύθου:
Το Καλό καί το Κακό πολεμούν, καί τελικά το Κακό χάνει (μέσα σε μεγάλο χαλασμό). Αλλά το Κακό είχε στην κατοχή του πολύτιμα πράγματα, που πλέον τα οικειοποιείται το Καλό.
Έτσι,…

ii. Τα πρώτα ανιχνευτικά βήματα

…Επεκτείνουμε το σκεπτικό του συγκεκριμένου μύθου σε κάθε μεγάλη καταστροφή, που έχει να κάνει με πάλη Καλού καί Κακού. Ποιά τέτοια περίπτωση μας έρχεται αμέσως στο μυαλό, λοιπόν; Μά, η Ατλαντίδα!!!
Άρα, στην καταστροφή της Ατλαντίδας ψάχνουμε γιά παρουσία των υπολοίπων βασικών στοιχείων του γνωστικού μύθου (μιά που την καταστροφή -λόγωι της κακίας των Ατλάντων, όπως λόγωι του εγωϊσμού του «εξέπεσεν» ο Εωσφόρος- την έχουμε δεδομένη) – τά ‘πε δεν τά ‘πε ο Πλάτων. Δηλαδή, ψάχνουμε γιά αρχάγγελο Μιχαήλ καί γιά σμαράγδι. Κι εφ’ όσον η Ατλαντίδα σημαίνει «Ατλαντικός Ωκεανός», περιορίζουμε εξ αρχής το γεωγραφικό μας ψάξιμο.
Ρίσκο, θα μου πείς, εφ’ όσον πολλοί βλέπουν Ατλαντίδα μέχρι καί στο Γιοναγκούνι της Ιαπωνίας. Αλλά εμείς ρισκάρουμε. Ζούμε επικινδύνως! :-)
Από παλιότερες έρευνες, ο γράφων εντόπισε (όχι έναν, αλλά) τρείς πολύ ενδιαφέροντες ναούς του αρχαγγέλου Μιχαήλ στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Γιατί «πολύ ενδιαφέροντες»; Διότι πρώτον έχουν ασυνήθιστη καί όμοια μεταξύ τους αρχιτεκτονική, καί δεύτερον είναι σα να «δείχνουν» τον Ατλαντικό. Αυτά τα χαρακτηριστικά φανερώνουν μονάχα ένα πράγμα: ότι διασώζουν μιά (απόκρυφη; ) γνώση, που έχει σχέση με τον Ατλαντικό.
Ποιά, όμως;
Ας την ψάξουμε.
Οι τρείς αυτοί ναοί είναι:

• Το -εντυπωσιακό- όρος του Αγίου Μιχαήλ στη Γαλλία. (Οι καθολικοί τον αρχάγγελο τον αποκαλούν «άγιο».) Εδώ κι εδώ. (Καί φωτογραφίες.)

Το αντίστοιχο (καί πολύ όμοιο!) όρος του Αγίου Μιχαήλ στην Κορνουάλλη της Ουαλλίας. (Φωτογραφίες.)

Καί το όρος (βράχος στη θάλασσα, Σκέλλιγκ) του Αγίου Μιχαήλ στην Ιρλανδία. Παλαιότερο αυτό των προηγουμένων κατά αρκετούς αιώνες, καί φτιαγμένο με τεχνική δρακόσπιτων. (Όχι πως ο συσχετισμός δηλώνει απαραίτητα κάτι, αλλά είναι αξιοπρόσεκτος.) Φωτογραφίες εδώ.

Μάλιστα!… Η ομοιότητα των δύο πρώτων καστρομοναστηριών είναι εντυπωσιακή. Άρα, συνηγορεί στο ότι «κρύβουν» το ίδιο μυστικό.

Ξεκινάμε, κάνοντας το εξής απλό: προεκτείνουμε τους διαμήκεις άξονες των ναών προς τα δυτικά. Προς τον ωκεανό. Με την επιφύλαξη του ότι: (α) οι δορυφορικές φωτογραφίες δεν είναι παρμένες από απολύτως κάθετο σημείο επάνω στους ναούς, (β) το να σύρουμε γραμμές με το χέρι, δεν είναι η καλύτερη εναλλακτική που έχουμε. Δηλαδή, ο χειρισμός του ποντικιού δεν είναι ο βέλτιστος δυνατός. Καί (γ), η σφαιρική χαρτογραφική προβολή της Γής οδηγεί σε κάποια ανακρίβεια.
Τέλος πάντων, το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο:
Η προέκταση του άξονα του «καθολικού» (δηλ. της κεντρικής εκκλησίας του μοναστηριού) του Mont Saint Michel:

Η προέκταση του άξονα του καθολικού του Mount Saint Michael:

Καί η προέκταση του άξονα του Skellig Michael (του οποίου δυσκολεύτηκα να εντοπίσω το καθολικό) :

Όμως…

…Πριν προχωρήσουμε στη μακροσκοπική θέαση των γραμμών αυτών, ρίχνουμε μιά ματιά καί σ’ έναν ακόμη ναό: τον Άγιο (δηλ. απόστολο) Ιάκωβο της Κομποστέλλα. (Εδώ κι εδώ – καί φωτογραφίες.)

Γιατί, όμως, ν’ ασχοληθούμε με τον συγκεκριμένο ναό, ο οποίος δεν είναι ούτε του αρχαγγέλου Μιχαήλ, ούτε κάν παραθαλάσσιος;

Ο ναός βρίσκεται στην επαρχία της Κορούνια στην Ισπανία, κι επισημαίνεται με την κόκκινη φούσκα. Εντάξει, δεν είναι καί τόσο μακριά απ’ τη θάλασσα. Κάπου 15-20 χμ. Κι όποιος προσκυνητής θέλει, περπατάει μερικά χιλιόμετρα ακόμη, καί βλέπει τον μεγαλοπρεπή Ατλαντικό.
Ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση πως οι προσκυνητές απ’ όλη την Ευρώπη παίρνανε καί παίρνουν τον δρόμο γιά τον Άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλλας, κι όταν φτάνουν εκεί, ξεσπάνε σε κλάμματα. Ευσέβεια; Δεν θα το έλεγα. Έχουν καί στις πατρίδες τους καθεδρικούς. Άρα;…
Μπορούμε να υποψιαστούμε την απάντηση, αν σκεφθούμε πως οι δρόμοι που οδηγούν στο μοναστήρι είναι πολλοί, που στο τέλος, κάπου προς τη νότια Γαλλία, ενώνονται (αναγκαστικά) σ’ έναν. Ο οποίος έχει εξαγνιστικό χαρακτήρα. Κάπως σαν την Οδό της Θλίψεως (Via Dolorosa) στα Ιεροσόλυμα.
Τέλος πάντων, τί πετυχαίνουν μ’ αυτό; Μόνον ο απόστολος Ιάκωβος δίνει άφεση αμαρτιών; Προσωπικά, θα έλεγα πως όλοι αυτοί κλαίνε γιά κάτι άλλο: τη χαμένη τους πατρίδα, την Ατλαντίδα. Καί δεν πάνε στη θάλασσα, δηλ. ο ναός δεν χτίστηκε παραθαλάσσιος, επειδή στο σημείο του ναού σταμάτησαν σε στέρεο έδαφος οι φυγάδες της βυθισμένης Ατλαντίδας καί πήραν ανάσα απ’ το κυνηγητό των κυμάτων. Αρκετά χιλιόμετρα από τη θάλασσα, γιά σιγουριά.
Ίσως «τραβηγμένη» υπόθεση, αλλά ας δούμε καί τον διαμήκη άξονα του Αγίου Ιακώβου:

Δεν είναι κόπος να χαράξουμε μιά γραμμή ακόμη. Ούτε να κάνουμε (πιθανόν) ένα λάθος ακόμη. Έρευνα κάνουμε.

(συνεχίζεται

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ,ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ,ΟΙΚΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΤΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ[Μέρος Β΄]

Γιώργος Κοντογιώργης: Ο ελληνισμός, ο χριστιανισμός, η οικουμένη και ο νεότερος κόσμος (Mέρος Δεύτερο)

 

Του Γιώργου Κοντογιώργη*

4. Τι είναι τελικά η οικουμένη; Είναι η φάση στην οποία θα περάσει το ανθρωποκεντρικό κοσμοσύστημα όταν ολοκληρώσει την εξελικτική του διαδρομή εντός του κράτους και δημιουργηθούν οι συνθήκες για την υπέρβασή του. Αυτό σημαίνει ότι, όπως στον ελληνικό κόσμο, έτσι και στη νεότερη εποχή, η εξέλιξη προς την ωριμότητα, προς την ολοκλήρωση του ανθρωποκεντρικού γίγνεσθαι, θα οδηγήσει σε βάθος χρόνου στην δημοκρατία εντός του κρατοκεντρισμού και, περαιτέρω, στην οικουμένη. Οι ελληνιστικοί και οι ρωμαϊκοί χρόνοι, με κορυφαίο το Βυζάντιο, εγγράφονται στην οικουμενική φάση του ελληνικού ή ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος.

Η οικουμένη είναι μια διπλής ανάγνωσης έννοια: ορίζει αφενός τον κόσμο στο σύνολό του και αφετέρου τον ανθρωποκεντρικό κόσμο στο μετα-κρατοκεντρικό του στάδιο. Σήμερα μας είναι παντελώς άγνωστη η δεύτερη εκδοχή της.

Με την οικουμενική μετάβαση ο ελληνισμός εξελίχθηκε εσωτερικά ο ίδιος και εξάπλωσε την πρόταση του πολιτισμού της ελευθερίας στα πέρατα της γης. Εάν επισκεφθεί κανείς την Ιαπωνία θα δει στην αρχαία πρωτεύουσα Νάρα δείγματα ελληνικής παρουσίας τον 7ο αιώνα μ.Χ. Στην Κίνα επίσης υπάρχουν πάρα πολλά τεκμήρια της ελληνικής παρουσίας. Αυτά είναι παραδείγματα του πως ο πολιτισμός της ελευθερίας διείσδυσε και υπονόμευσε τον πολιτισμό της δεσποτείας. Δεν επήγαν οι Έλληνες στην Ασία ή αλλού ως τυπικοί κατακτητές, ακόμη και όταν χρησιμοποίησαν τα όπλα. Με τα όπλα έφθασαν έως τις παρυφές της Ινδίας. Ο απόηχος του πολιτισμού της ελευθερίας έφθασε πολύ πιο πέραν. Πουθενά όμως δεν συμπεριφέρθηκαν ως λεηλάτες. Το ίδιο και στην Ευρώπη, όπου χωρίς όπλα οι Έλληνες διείσδυσαν ή εξελλήνισαν πλείστους όσους λαούς. Οι δεσποτικοί λαοί προσήρχοντο στον ελληνικό ανθρωποκεντρισμό διότι διέκριναν σ'αυτόν την ανωτερότητα της ελευθερίας. Οι μνήμες των λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Ευρώπης συμπυκνώνουν τον απόηχο μιας θαυμαστής θετικής αναφοράς.

Πρέπει να διευκρινίσουμε ωστόσο την έννοια της οικουμένης σε σχέση με αυτό που εννοούμε σήμερα με τον όρο "παγκοσμιοποίηση". Η "παγκοσμιοποίηση" είναι μια πρόταση ηγεμονίας των αγορών πάνω στις κοινωνίες με όχημα τις σχέσεις δύναμης. Ηγεμονία διεθνική, ηγεμονία εσωτερική στα κράτη. Η οικουμένη είναι μια πρόταση πολιτισμού που επιχειρεί να θέσει σε κανονιστική πειθαρχία τους συσχετισμούς δύναμης που υπερβαίνουν τα κράτη. Λ.χ. ελέγχου της διεθνούς των αγορών. Η οικουμένη διδάσκει ότι αιτία της ύπαρξης όλων είναι η κοινωνίες: της πολιτικής, των κρατών, της οικονομίας των αγορών κλπ.

Θα σταθούμε για λίγο στην ολοκληρωμένη εκδοχή της οικουμένης που είναι το Βυζάντιο. Πρώτον, είναι η ολοκληρωμένη εκδοχή της εξέλιξης του ανθρωποκεντρικού ανθρώπου στο περιβάλλον της οικουμένης. Το πολιτειακό σύστημα της βυζαντινής κοσμόπολης συγκροτείται από τις πόλεις και την μητρόπολη πολιτεία που κατέχει επίσης τον ρόλο του κεντρικού πολιτικού συστήματος. Στο Βυζάντιο, ο ελληνισμός σταδιοδρομεί χωρίς δουλοπαροικία και χωρίς δουλεία. Το οικονομικό σύστημα, που το κατέχει κατά τρόπο μονοσήμαντο ο ιδιοκτήτης του κεφαλαίου, ο ιδιοκτήτης γενικά, αντικαθίσταται από ένα οικονομικό σύστημα, στο οποίο υπεισέρχεται ως αποκλειστικός ή εταιρικός συντελεστής του, ο εργαζόμενος. Η εταιρική οικονομία εισάγει για πρώτη φορά τη δημοκρατία στο οικονομικό σύστημα. Τρίτον, η νέα μεγάλη πρόταση πολιτισμού που κομίζει ο χριστιανισμός, είναι δημιούργημα της περιόδου αυτής. Ο χριστιανισμός δεν είναι μια ξένη θρησκεία που εισέρχεται στον ελληνικό κόσμο. Είναι ένα ελληνικό δημιούργημα που, μολονότι αντλεί από την διδασκαλία του Χριστού, οικοδομείται εξυπαρχής από τον ελληνικό κόσμο. Ως κανονιστικό δόγμα, ως σύστημα πολιτείας, ως αξιακή παράμετρος της οικουμένης. Η αγαπητική σχέση που διδάσκει ο Χριστός, πέραν της συγγένειας και της έμπνευσης που αντλεί από τον ελληνικό ανθρωποκεντρικό τρόπο, οι Έλληνες θα την μεταβάλλουν σε συλλογικό διακύβευμα, δηλαδή σε πρόταση κοινωνίας βίου. Εξού και θα αποκληθεί εκκλησία (του δήμου των πιστών).

Οι Έλληνες θα εγγράψουν τη νέα θρησκεία στο περιβάλλον της δημοκρατικής πολιτείας και της κοινωνικής μέριμνας για τον πάσχοντα άνθρωπο. Ώστε ο χριστιανισμός δεν είναι μόνο η θρησκεία που δημιούργησε ο ελληνικός κόσμος με βάση την φιλοσοφία και το ολοκληρωμένο πολιτειακό και κοινωνικό του βίωμα αλλά είναι και μια πρόσληψη του θείου ανθρωποκεντρική. Ο Έλληνας θεός είναι ανθρωπομορφικός, ανθρώπινος, φιλάνθρωπος, που ο Έλληνας πολίτης τον αντιμετωπίζει όρθιος, ενώπιος ενωπίω, του ασκεί κριτική η οποία πολλές φορές διαπερνά και αυτά τα όρια της ύβρεως. Ο Έλληνας που ασπάζεται το χριστιανισμό φέρνει μαζί του όλες τις παραστάσεις, τα βιώματα και τις νοοτροπίες που απέδιδε στην ολύμπια θρησκεία. Για να αντιληφθούμε τι σημαίνει η ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού -η έννοια της ιστορικής ορθοδοξίας- αρκεί να την συγκρίνουμε με τις άλλες εκκλησίες. Η καθολική εκκλησία συγκροτείται σε σύστημα κοσμικής δεσποτείας που εξουσιάζει εξουθενωτικά τον άνθρωπο, μεταβάλλει τον θεό σε τιμωρό και όχι σε φίλο, όπως ακριβώς και στον ιουδαϊσμό. Αυτή η διαφορά είναι που φέρνει την ιστορική ορθοδοξία πολύ μπροστά από τις άλλες εκδοχές του χριστιανισμού, οι οποίες οπισθοδρόμησαν λόγω της δεσποτικής παρέκκλισης των κοινωνιών τους από τον ελληνικό τρόπο του βίου. Ώστε, ο ελληνικός τρόπος του θρησκεύεσθαι ορίζεται από το κοινωνείν εν εκκλησία (η έννοια του δήμου των πιστών) και όχι από ένα σύστημα ιερατείου, που λειτουργεί ως δεσπότης επί της κοινωνίας.

Οπωσδήποτε, και ο χριστιανισμός όπως και η πολιτική ιδέα της Ρώμης ενσωματώθηκαν και αποτέλεσαν οργανικά στοιχεία της ελληνικής ταυτότητας. Οι Έλληνες οικειοποιήθηκαν τη νέα θρησκεία και τη ρωμαϊκή κοσμόπολη, τις ενσωμάτωσαν στην ταυτότητά τους δεν αφελληνίστηκαν, όπως λέγεται. Γι αυτό και η Ρώμη θεωρήθηκε καταπίστευμα που δόθηκε από τον Κωνσταντίνο στους Έλληνες με τη μεταφορά της πρωτεύουσας στο Βυζάντιο.

Αυτή λοιπόν είναι η εικόνα ενός πολιτισμού ο οποίος θα μετακενωθεί στη συνέχεια στην Ευρώπη με αφετηρία την Ιταλία όπου μετεμφυτεύονται οι πόλεις, αλλά και πέραν των Άλπεων, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η Αναγέννηση. Δεν θα είχε υπάρξει η Αναγέννηση -η μετάβαση της Ευρώπης στον ανθρωποκεντρισμό- και προφανώς ο νεότερος κόσμος εάν ο ελληνικός κόσμος της εποχής του Βυζαντίου δεν μετακένωνε στην Εσπερία και προς Βορράν στους σλάβους το ελληνικό ανθρωποκεντρικό κεκτημένο και τον ομόλογο πολιτισμό. Με αφετηρία την μετακένωση αυτή, συντελέσθηκε η ανθρωποκεντρική μετάβαση της Ευρώπης, ενοποιήθηκε πολιτισμικά η ευρωπαϊκή ήπειρος -με την δυτική αναγέννηση και τον εκχριστιανισμό των σλάβων- και προχώρησε στο τέλος η ανθρωποκεντρική μετάβαση του πλανητικού κόσμου.

Ώστε, εάν θέλουμε να διερωτηθούμε γιατί η επικαιρότητα του ελληνικού πολιτισμού πρέπει να συνεκτιμήσουμε τρία τινά: Πρώτον, το μοναδικό πολιτισμικό του κεκτημένο, το οποίο αποτελεί ανεξάντλητη πηγή για τον νεότερο άνθρωπο. Δεύτερον, το γεγονός ότι ο ελληνικός κόσμος βρίσκεται στην αφετηρία της ανθρωποκεντρικής μετάβασης του νεότερου κόσμου. Και τρίτον, το γνωσιολογικό ολοκλήρωμα του ελληνικού ανθρωποκεντρισμού, του οποίου τα ίχνη συναντώνται με το εξελικτικό γίγνεσθαι του νεότερου πλανητικού κόσμου. Έτσι, κάθε φορά που διαπιστώνουμε ότι εξελισσόμαστε προς μια επόμενη φάση συναντώμαστε με την ομόλογη φάση του ελληνικού κόσμου, με την οποία αναγκαστικά καλούμαστε να αναπτύξουμε διάλογο. Κατά τούτο, το ελληνικό πολιτισμικό παράδειγμα αποκαλύπτει τα στάδια του ανθρωποκεντρικού κοσμοσυστήματος προς την ολοκλήρωση. Πώς δηλαδή προόρισται να εξελιχθεί και ο σύγχρονος κοινωνικός άνθρωπος σε περιβάλλον ελευθερίας και εντέλει ποιο θα είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

5. Στο σημείο αυτό του συλλογισμού μας είναι επίκαιρο να διερωτηθούμε για τα καθημάς. Σπεύδω να πω ευθύς εξ αρχής ότι για να κατανοήσουμε το νεοελληνικό πρόβλημα προϋποτίθεται η ανάκτηση της ιστορίας μας, η ανασύνδεσή μας με αυτήν. Όχι για να επιστρέψουμε στο παρελθόν, αλλά για να αντλήσουμε από αυτήν τα αναγκαία συμπεράσματα ως προς το τι έφταιξε και τι συνεχίζει να τροφοδοτεί τη νεοελληνική κακοδαιμονία. Από τον αναστοχασμό αυτόν θα αποκτήσουμε συνείδηση για τις αξίες, το σύστημα, τις παραδοχές και τις αντιλήψεις, που προσιδιάζουν στη δική μας εξέλιξη.

Με τον αναστοχασμό αυτόν θα πληροφορηθούμε ότι ο σημερινός Έλληνας εισήλθε στο νεότερο κόσμο, στην εποχή της μεγάλης κοσμοσυστημικής κλίμακας, στο κράτος έθνος, όχι από τη φεουδαρχία, αλλά από την οικουμενική σημειολογία ενός έθνους κοσμοσύστηματος. Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί ο νεοέλληνας δεν τα έχει βρει, δεν έχει συμφιλιωθεί με την πρωτο-ανθρωποκεντρική και, επέκεινα, καθόλα ολιγαρχική νεοτερικότητα.

Σε αυτή τη βάση, που συμπυκνώνει η ριζική ανατροπή των ανθρωποκεντρικών δεδομένων του ελληνισμού, καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα γιατί με την είσοδο στο κράτος έθνος διανύουμε το συνεχές μιας κρίσης που οδηγεί στη δραματική συρρίκνωση του ελληνισμού, χωρίς να διαφαίνεται ο δρόμος της ανάσχεσής της. Ο ελληνικός κοσμοσυστημικός τρόπος μας αιτιολογεί ακριβώς τον χαρακτήρα του αδιεξόδου και την κατεύθυνση μιας υπέρβασής του.

Οπωσδήποτε, η διερώτηση αυτή, μας πληροφορεί ότι η μετάβαση του ελληνισμού από το έθνος κοσμοσύστημα στο έθνος κράτος ανεκόπη βίαια και, μάλιστα, έγινε με τίμημα την ολοκληρωτική ανθρωποκεντρική του οπισθοδρόμηση, από την οικουμενική στην πρώιμη εποχή, προκειμένου να εναρμονισθεί με την ευρωπαϊκή ορθοταξία. Η ολοκληρωτική αυτή αποδόμηση και οπισθοδρόμηση του ελληνισμού αποκρυσταλλώνεται στο οξύμωρο σχήμα μεταξύ της εξέχουσας θέσης που κατείχε ο ελληνικός κόσμος έως τις παρυφές του 20ου αιώνα ή ακόμη και της επιρροής που ασκεί ο ελληνικός πολιτισμός στην εποχή μας και της χαμηλής "πτήσης" που πραγματοποιεί η Ελλάδας του σήμερα.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι κρίσιμη, διότι η επιλογή της μιας ή της άλλης αιτιολογίας θα μας επιτρέψει να διακρίνουμε εάν φταίει η κοινωνία και οι κληρονομιές της ή το κράτος, το θεσμικό ένδυμα που της επέβαλε η νεοτερικότητα και έχει έκτοτε εναγκαλισθεί με πάθος η εσωτερική άρχουσα τάξη. Η ορθή εκδοχή του πράγματος βρίσκεται προφανώς στον τρόπο της απελευθέρωσης: ο ελληνισμός υπεβλήθη τελικά σε ένα καθεστώς εσωτερικής χειραγώγησης και εξωτερικής επιτροπείας που δέσμευσε τη δημιουργική του πορεία, τον ανάγκασε σε μια ολική αποδόμηση της θεσμημένης συλλογικότητάς του και στο βάθος στον αποκλεισμό των ζωτικών του δυνάμεων (της αστικής τάξης, της πνευματικής του ηγεσίας κλπ) από τον κορμό του έθνους κράτους. Διότι ουσιαστικά το κράτος αυτό είναι εξ ολοκλήρου υπόλογο για την καταστροφή του μείζονος ελληνισμού.

Για να επιτευχθεί ο σκοπός αυτός, όφειλε να συνδυασθεί, αφενός με την ύφανση μιας σχέσης μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής που θα αποξένωνε την πολιτική τάξη από την κοινωνική συλλογικότητα και τα προτάγματά της, ώστε να οδηγήσει τις εξελίξεις κατά το ίδιον αυτής συμφέρον. Αφετέρου, με την οικοδόμηση μιας ιδεολογίας της εξάρτησης, που θα έπειθε την ελληνική κοινωνία για τον παραρτηματικό της χαρακτήρα έναντι της μόλις εξερχόμενης από την απολυταρχική δεσποτεία της Ευρώπης. Και τέλος, με την αποκοπή της ελληνικής κοινωνίας του κράτους έθνους από το ιστορικό της παρελθόν, την παραδοχή της ιστορικής της συνέχειας, έτσι ώστε να απαληφθεί το συγκριτικό προηγούμενο του μείζονος ελληνισμού, που θα δυσκόλευε την αναζήτηση της ευθύνης για τα κακώς κείμενα στην κοινωνία.

Από τη στιγμή αυτή, για τη νέα ελληνική άρχουσα τάξη ζητούμενο έγινε ο "εξευρωπαϊσμός" όχι η συναρτημένη με την ανθρωποκεντρική υπόσταση των Ελλήνων πρόοδος. Το επιχείρημα ήταν απλό: αφού το πολιτειακό σύστημα της νεοτερικότητας ήταν προοδευτικό, για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες, καθώς τις έβγαζε από τη φεουδαρχία και τις οδηγούσε στον ανθρωποκεντρισμό, ήταν αυτονοήτως προοδευτικό και για την ελληνική κοινωνία.

Τούτο όμως προϋπέθετε ότι έπρεπε να συνομολογήσουμε ότι η ελληνική κοινωνία ήταν επίσης δέσμια μιας δεσποτικής ιστορικής καταβολής. Επειδή, προφανώς, αυτό δεν πρόεκυπτε, παρόλον ότι χύθηκε πολύ μελάνι για να καταδειχθεί ότι το Βυζάντιο προσιδίαζε σε μια ασιατική δεσποτεία, διατυπώθηκε τελικά η θεωρία ότι ήταν ακόμη χειρότερο το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία δεν διήλθε από τη φεουδαρχία, ώστε στη συνέχεια να διανύσει τα αντίστοιχα στάδια της ευρωπαϊκής μετάβασης: την αναγέννηση, τη μεταρρύθμιση κλπ. Με τον τρόπο αυτόν, η ελληνική ανθρωποκεντρική οικουμένη ταξινομήθηκε ως κατώτερη από τη φεουδαρχία ή την κρατική δεσποτεία/απολυταρχία.

Έχει σημασία να επισημανθεί ότι η οριστική αυτή ρήξη με το ελληνικό οικουμενικό παρελθόν δεν θα συντελεσθεί υπό την οθωμανοκρατία. Τότε ακόμη ο ελληνισμός σχεδίαζε την εθνική του αποκατάσταση υπό το πρίσμα της διατήρησης αδιατάρακτης της ανθρωποκεντρικής οικουμένης. Συνέβη υπό το κράτος έθνος, το οποίο για να νομιμοποιηθεί έπρεπε η ελληνική κοινωνία να συνομολογήσει την κατωτερότητα της. Διαφορετικά δεν θα ήταν δυνατόν να επιβιώσει το καθεστώς της εξάρτησης, ούτε και να πραγματοποιηθεί η αποδόμηση του μείζονος ελληνισμού, ο οποίος μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα στην μεν Εσπερία προκαλούσε δέος, στην δε σλαβική ανατολή εκλαμβανόταν ως πρότυπο. Με διαφορετική διατύπωση, για να συμβεί αυτό, ο ελληνισμός όφειλε να μηδενίσει τον ανθρωποκεντρικό του χρόνο και να εναρμονίσει τον ανθρωποκεντρικό του βηματισμό με εκείνον της εξερχόμενης από τη δεσποτεία δυτικο-ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Στο πλαίσιο αυτό αξίζει να προσέξουμε ότι ολόκληρο το δημοκρατικό οικοδόμημα του ελληνισμού που το βίωνε ευρέως και αδιατάρακτα από την κλασική εποχή, κατελύθη χωρίς να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίματος. Η ατομική ελευθερία θεωρήθηκε ανώτερη από την καθολική (ατομική, κοινωνική και πολιτική) ελευθερία, η ολιγαρχία της δημοκρατίας, το οικονομικό σύστημα που έθετε τους συντελεστές της εργασίας στο περιθώριο, ανώτερο από την εταιρική οικονομία, η τιμοκρατική ψήφος από την καθολική ψήφο, ο ατελής πολίτης του πλήρους πολίτη κλπ. Η απολυταρχία που εγκαθιδρύθηκε στο μικροελλαδικό κράτος θεωρήθηκε ανώτερη τελικά από την οικουμενική κοσμόπολη που σχεδίαζαν οι θεωρητικοί της ελληνικής παλιγγενεσίας.

Από την οικουμενική τους περίοδο οι Έλληνες οδηγήθηκαν βιαίως και ταπεινωμένοι στην προσολώνεια εποχή σε συνθήκες περιδεούς εξάρτησης και ανέχειας. Η κατάργηση της θεσμημένης συλλογικότητας του ελληνισμού θα επιτρέψει στην πολιτική τάξη να αυτονομηθεί, να πολιτευθεί ενάντια στο κοινό και εθνικό συμφέρον, να οικοδομήσει μια αντίληψη περί πολιτικής εχθρική προς την κοινωνία των πολιτών.

Η γένεση του νεοελληνικού κράτους συγκροτεί μια τομή, θα έλεγα μια ρήξη με το ελληνικό κοσμοσυστημικό παρελθόν, το οποίο επέτρεψε στον ελληνισμό να μεγαλουργεί. Το νεοελληνικό κράτος, πρόσεδρο στην ευρωπαϊκή δεσποτεία, υιοθέτησε την ιδέα της πολιτικής κυριαρχίας κατέναντι της κοινωνίας, στην οποία επιφύλαξε εφεξής το καθεστώς του ιδιώτη, και στον πολίτη την ιδιότητα του υπηκόου πελάτη του πολιτικού. Το κράτος, εφεξής αναντίστοιχο με τους σχεδιασμούς και τις προσδοκίες της εθνικής συλλογικότητας των Ελλήνων, ήταν εντούτοις σε πλήρη αρμονία με το διατακτικό του ηγεμόνα, που θεωρούσε τον μεν ελληνισμό απειλή και για την επέκτασή του, το δε πολιτειακό του πρόταγμα, απεχθές για την απολυταρχική αρχικά και για την ολιγαρχική στη συνέχεια ευρωπαϊκή τάξη. Το κράτος αυτό και οι άρχουσες ομάδες που υφάνθηκαν στους κόλπους του, αποτέλεσαν το εργαλείο για την ανθρωποκεντρική και κοσμοσυστημική αποδόμηση του ελληνισμού και, εντέλει, για τη δραματική του συρρίκνωση. Το καθόλα αναντίστοιχο προς την ανθρωποκεντρική ιδιοσυστασία του ελληνισμού αυτό κράτος και οι άρχουσες δυνάμεις που το λειτουργούν και το νέμονται είναι αποκλειστικά υπαίτιες για τις αλλεπάλληλες καταστροφές που εξακολουθεί να υφίσταται η ελληνική κοινωνία έως τις ημέρες μας.

Καταλήγουμε λοιπόν ότι για να ξανασταθεί ο ελληνισμός στα πόδια του πρέπει να συμφιλιωθεί με τον εαυτό του, να ανακτήσει την αυτοεκτίμησή του. Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτισμικό και ιδεολογικό, δηλαδή πολιτισμικό, με την έννοια ότι για να τα βρει με τη νεοτερικότητα, πρέπει να επανεύρει τον ιστορικό εαυτό του, να ανασυστήσει την κοινωνική του συλλογικότητα, ώστε να αναγκάσει την πολιτική να εναρμονισθεί με τον δημόσιο, δηλαδή με τον εθνικό σκοπό της. Το εγχείρημα αυτό διέρχεται ακριβώς από την ανάκτηση της ανθρωποκεντρικής ελληνικής ιστορίας η οποία διδάσκει ότι τούτο θα γίνει εφικτό μόνον με την μετάβαση κατ'ελάχιστον στην αντιπροσωπευτική πολιτεία.

*Παραινετική ομιλία προς τους νέους, μαθητές των εκπαιδευτηρίων Γείτονα (27/11/2-13), απο τον Καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης και πρώην πρύτανη του Παντείου Πανεπιστημίου κ. Γιώργο Κοντογιώργηhttp://www.antifono.gr/portal/