του Bruno Bertez
Παρά τα σκαμπανεβάσματα μιας σχέσης που δεν είναι ποτέ γραμμική, και παρά αυτό που πολλοί, στη Μόσχα όπως και αλλού, έχουν καταλήξει να θεωρούν ως εξαπάτηση του Άνκορατζ - αυτό το «πνεύμα» επικαλέστηκε και στη συνέχεια αρνήθηκε, αυτές οι υποτιθέμενες συμφωνίες δεν επισημοποιήθηκαν ποτέ - ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι αποφασισμένος με κάθε κόστος να κρατήσει το νήμα με τον Ντόναλντ Τραμπ.
Οι δύο άνδρες τα βρήκαν.
Ο Ρώσος πρόεδρος, ωστόσο, έχει χρόνο. Γνωρίζει ότι όσο αυτός ο δίαυλος παραμένει ανοιχτός, η Ουάσιγκτον έχει όλες τις πιθανότητες να συνεχίσει να απομακρύνεται από την Ευρώπη.
Η συνάντηση του Σαββάτου 5 Σεπτεμβρίου 2026 στο Κρεμλίνο με τον Steve Witkoff, ειδικό απεσταλμένο του Αμερικανού προέδρου, και τον Jared Kushner, γαμπρό του Donald Trump, είναι μέρος αυτής της λογικής.
Δεν είναι σύμπτωση του χρόνου.
Είναι ένα όργανο. Ο Ντμίτρι Πεσκόφ είπε στον Πάβελ Ζαρούμπιν της Vesti ότι το γεγονός και μόνο ότι πραγματοποιείται αυτή η συνάντηση μαρτυρεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης, τουλάχιστον μέσω αυτού του μέσου επικοινωνίας, και την ενίσχυσή του.
Πιο εις βάθος ανταλλαγές αυτού του είδους, πρόσθεσε, πραγματοποιούνται συνήθως όταν ο αρχηγός του κράτους κρίνει απαραίτητο να μεταφέρει μηνύματα.
Τα μηνύματα, μπορούμε να τα μαντέψουμε. Ο Πούτιν υπόσχεται καλές και καλές οικονομικές συμφωνίες στον Τραμπ και το περιβάλλον του. Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, ο άνθρωπος πίσω από τις επενδύσεις και το Ρωσικό Ταμείο Άμεσων Επενδύσεων, δεν είναι ποτέ μακριά από αυτές τις συζητήσεις.
Η οικονομία δεν είναι μια δεύτερη σκέψη: είναι ο μοχλός. Το να προσφέρεις προοπτικές για ανοικοδόμηση, ενέργεια, μεγάλα συμβόλαια, σημαίνει να μιλάς τη γλώσσα που καταλαβαίνει καλύτερα η κυβέρνηση Τραμπ.
Ο Πούτιν δεν χρειάζεται μια θεαματική σύνοδο κορυφής κάθε μήνα. Χρειάζεται το κανάλι Witkoff-Kushner για να κρατήσει. Ένας προσωπικός δίαυλος, όχι πολύ γραφειοκρατικός, όχι πολύ ευρωπαϊκός. Όσο περισσότερο λειτουργεί αυτό το κανάλι, τόσο λιγότερο βάρος έχει η Ευρώπη στην εξίσωση.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, ήδη δελεασμένες από την απεμπλοκή, βρίσκουν σε αυτή τη σχέση ένα πρόσχημα και μια κατεύθυνση: λιγότερη ευθυγράμμιση με τις Βρυξέλλες, λιγότερη λευκή επιταγή στο Κίεβο, περισσότερες διμερείς «συμφωνίες».
Στο ουκρανικό θέατρο, παίζεται ένας άλλος αγώνας, λιγότερο ορατός αλλά εξίσου πολιτικός.
Η ένταση μεταξύ της GUR (στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών) και της SBU (εσωτερική ασφάλεια), η οποία ξέσπασε πρόσφατα σε ανταλλαγή πυρών στο Κίεβο, δεν είναι μόνο θέμα αντίπαλων υπηρεσιών.
Για ορισμένους παρατηρητές, περιγράφει έναν ευρύτερο αγώνα για επιρροή: η CIA από τη μία πλευρά, η MI6 από την άλλη. Σε αυτή την ανάγνωση, η Ουάσιγκτον θα πιέσει για ειρήνη, μεταξύ άλλων, εάν χρειαστεί, «κορυφώνοντας» τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι με ένα είδος κυβέρνησης εθνικής ενότητας, πιο εύπλαστη για συμβιβασμό.
Το Λονδίνο, ιστορικά πιο σκληρό στο ουκρανικό ζήτημα, λέγεται ότι υπερασπίζεται μια λιγότερο συμφιλιωτική γραμμή. Είτε αυτό το πλέγμα είναι ακριβές είτε πολύ σχηματικό, το περιστατικό στο Κίεβο και οι ανασχηματισμοί στις υπηρεσίες δείχνουν ένα πράγμα: η εξουσία στο Κίεβο βρίσκεται υπό πίεση και οι δυτικοί χορηγοί δεν μιλούν πλέον με μία φωνή.
Ο Πούτιν, από την άλλη πλευρά, παρακολουθεί.
Συνεχάρη τον Τραμπ, δέχτηκε τον γαμπρό του και τον απεσταλμένο του, μίλησε για εμπιστοσύνη, διέταξε παύση των χτυπημάτων στο Κίεβο κατά τη διάρκεια του αμερικανικού περάσματος και στη συνέχεια υπενθύμισε ότι οι «βαθύτερες αιτίες» της σύγκρουσης δεν είχαν εξαφανιστεί. Δεν υποχωρεί επί της ουσίας. Περιμένει χρόνο, δυτική κούραση και δουλειές για να κάνει τη δουλειά.
Το Άνκορατζ έδειξε τα όρια των μεγάλων κινήσεων. Το κανάλι Witkoff-Kushner είναι διαρκές. Αυτό ακριβώς επιδιώκει να διατηρήσει η Μόσχα: όχι την ψευδαίσθηση μιας άμεσης συμφωνίας, αλλά τη συνέχεια μιας σχέσης που, όσο υπάρχει, βγάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες από την ευρωπαϊκή τροχιά.
πηγή: Bruno Bertez
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου