Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από τη Δύση. Και όχι, δεν είναι το φάσμα του κομμουνισμού, όπως έγραφε ο Κ. Μαρξ το 1848, αλλά το πολιτικό του δισέγγονο: ο woke ισλαμοαριστερισμός.
Μπορεί να πέρασαν 35 χρόνια από την πτώση του «υπαρκτού», ωστόσο η μετάστασή του –ή μάλλον το παράγωγό της, η Σχολή της Φρανκφούρτης, που βρήκε καταφύγιο στις ΗΠΑ λίγο πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και στη συνέχεια χρηματοδοτήθηκε από την ίδια τη CIA ως αντίπαλο δέος στη σοβιετική εκδοχή του σοσιαλισμού– έχει διαβρώσει για τα καλά τα «θεμέλια» των ΗΠΑ και της Ευρώπης, επιχειρώντας να εξοντώσει ό,τι έχει απομείνει από τον δυτικό τρόπο ζωής και να μετατρέψει τις χώρες μας, σε πολυφυλετικά χωνευτήρια υπάκουων, κρατικοδίαιτων υπηκόων.
Η τελευταία προειδοποίηση
Σ’ αυτό το πλαίσιο, η ομιλία του Αμερικανού προέδρου, Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος έχει γλιτώσει από τουλάχιστον τρεις γνωστές απόπειρες δολοφονίας, μπορεί να ιδωθεί ως μια τελευταία προειδοποίηση.
Το σημείο καμπής (aka Turning Point), έχει παρέλθει πολύ πριν από την εν ψυχρώ δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, που αφύπνισε εκατομμύρια νέους παγκοσμίως. Ήρθε σχεδόν αμέσως μετά την κατάρρευση του «Σιδηρούν Παραπετάσματος».
Η γενιά των baby boomers, που είχε ριζοσπαστικοποιηθεί κατά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, είχε πλέον ανέλθει στην εξουσία, χτίζοντας τα δικά της institutions και κατέχοντας θέσεις ισχύος στην Τέχνη, τη Διανόηση, το Επιχειρείν και τον κρατικό μηχανισμό. Κοινώς, είχαν αρχίσει να κάνουν κουμάντο στις κοινωνίες μας. Εξού και η λεγόμενη «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», για την οποία μιλάμε στην Ελλάδα.
Κάπως έτσι, η ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ για τα 250 χρόνια από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν μπορεί να ιδωθεί ως μια τυπική, γλυκανάλατη πατριωτική τελετή. Δεν ήταν ένα ακόμη λογύδριο με σημαίες, πυροτεχνήματα και στρογγυλεμένες φράσεις περί ενότητας. Ήταν κάτι παραπάνω. Ένα πολιτικό καμπανάκι. Και μάλιστα δυνατό.
Ο Τραμπ, μιλώντας στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ, προειδοποίησε ότι η αμερικανική ταυτότητα βρίσκεται υπό νέα επίθεση και έβαλε στο στόχαστρο αυτό που χαρακτήρισε «κομμουνιστική απειλή», συνδέοντάς την με τη δράση των Δημοκρατικών και, ιδίως, της αριστερής τους πτέρυγας στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μεταξύ των πολλών πρακτορείων ειδήσεων και ΜΜΕ που παρευρέθηκαν στην ομιλία, το Reuters, κατέγραψε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος, μίλησε για αναβίωση της «κομμουνιστικής απειλής», ενώ συνέδεσε τη ρητορική του με τις πρόσφατες νίκες προοδευτικών υποψηφίων στους Δημοκρατικούς.
Για πολλούς, αυτά μπορεί να ακούγονται υπερβολικά. Για άλλους, είναι απλώς ο γνωστός Τραμπ: ωμός, συγκρουσιακός, απρόβλεπτος. Όμως, αυτή τη φορά, πίσω από το ύφος του, υπάρχει μια αλήθεια που δεν μπορεί να προσπεράσει κανείς εύκολα. Η Δύση δέχεται όντως επίθεση. Όχι με τανκς στα σύνορα, ούτε με κόκκινες σημαίες στα υπουργεία, αλλά με κάτι πολύ πιο ύπουλο: με την αποδόμηση της δυτικής ταυτότητας εκ των έσω.
Ο κομμουνισμός άλλαξε προσωπείο
Όταν ο Τραμπ χαρακτήρισε τον κομμουνισμό, ως «θανάσιμη απειλή για την αμερικανική ελευθερία», πολλοί έσπευσαν να γελάσουν και να πουν ότι αυτά ανήκουν στον Ψυχρό Πόλεμο, ότι η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει και ότι οι εποχές άλλαξαν. Μόνο που ο Τραμπ, δεν μιλούσε κυριολεκτικά για τον «κομμουνισμό» με την κλασική έννοια, δηλαδή για τα στυγνά δικτατορικά καθεστώτα που διέλυσαν οικονομίες και δημοκρατικά δικαιώματα, υπέταξαν έθνη, κυνήγησαν τον Χριστιανισμό και ευθύνονται για τον θάνατο περισσότερων από 100 εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως.
Γιατί ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» του 21ου αι., δεν εμφανίζεται πια με τη στολή του μπολσεβίκου, ούτε με το σφυροδρέπανο στο πέτο. Εμφανίζεται με το προσωπείο του woke. Μιλά για «συμπερίληψη», αλλά απαιτεί υποταγή. Μιλά για «δικαιώματα», αλλά περιφρονεί τις υποχρεώσεις. Μιλά για «ισότητα», αλλά στήνει νέες ιεραρχίες θυμάτων και ενόχων. Μιλά για «αντιρατσισμό», αλλά αντιμετωπίζει ολόκληρους λαούς της Δύσης ως συλλογικά ενόχους για την Ιστορία τους. Και, πάνω απ’ όλα, στοχοποιεί τον Λευκό Άνθρωπο, τον θεσμό της Οικογένειας, το Έθνος, την Παράδοση, τον Χριστιανισμό και την ελευθερία του Λόγου. Ό,τι, δηλαδή, κάνει τη Δύση τόσο τρανή και ξεχωριστή.
Αυτός είναι ο νέος κομμουνιστικός κίνδυνος: όχι η κρατικοποίηση των εργοστασίων, αλλά η κρατικοποίηση της σκέψης, το νέο «1984». Όχι η κατάληψη των ανακτόρων, αλλά η κατάληψη των πανεπιστημίων, των ΜΜΕ, της γλώσσας, της παιδείας, της δημόσιας συζήτησης και, γενικότερα, της Διανόησης. Ο κομμουνισμός αυτός δεν σου παίρνει πρώτα την περιουσία, αλλά το δικαίωμα να λες αυτό που βλέπεις. Και στη συνέχεια σε διαμορφώνει σε ένα τέρμα woke, άμορφο, άφυλο, «μπασταρδεμένο», άεργο πλάσμα, που ζει με επιδόματα και λέει και ευχαριστώ. Αυτό, δηλαδή, που έχει δηλώσει πως ονειρεύεται ο Κλάους Σβαμπ και όλος αυτός ο νεοταξίτικος συφερτός.
Η Αριστερά που εγκατέλειψε τον εργάτη και «ανακάλυψε» μετανάστες, ισλαμιστές και ΛΟΑΤΚΙ+
Η παλιά Αριστερά, με όλα τα εγκληματικά λάθη και τις αφελείς αυταπάτες της, μιλούσε τουλάχιστον για τον εργάτη, τον αγρότη, τον μικρομεσαίο, τον άνθρωπο του μεροκάματου. Είχε αναφορά στην παραγωγή, στην τάξη, στη βιοπάλη. Αντιθέτως, η σημερινή woke Αριστερά –από νεοφιλελεύθερους μέχρι αριστεριστές– έχει κόψει κάθε δεσμό με αυτόν τον κόσμο.
Δεν την ενδιαφέρει ο εργαζόμενος που δεν βγάζει τον μήνα. Δεν την ενδιαφέρει ο οικογενειάρχης «νοικοκυραίος», που βλέπει τη γειτονιά του να αλλάζει βίαια από Αφροασιάτες μαχαιροβγάλτες. Δεν την ενδιαφέρει ο μικροεπαγγελματίας που πνίγεται στους φόρους. Και φυσικά δεν την ενδιαφέρει ο πολίτης που φοβάται να μιλήσει, μήπως και χαρακτηριστεί «ρατσιστής», «φασίστας», «σεξιστής» ή «ισλαμοφοβικός». Αντιθέτως, αυτούς τους μισεί. Θέλει να τους εξαφανίσει. Πρώτα από τον δημόσιο διάλογο και μετά, βιολογικά.
Αντί για τους προαναφερθέντες, η νέα Αριστερά ανακάλυψε άλλες εκλογικές πελατείες. Ευφάνταστες και ανύπαρκτες μειονότητες, ομάδες ταυτότητας, μεταναστευτικούς πληθυσμούς, κάθε λογής κρατικοδίαιτους «μουσαφιραίους», κοινότητες, δηλαδή, που αντιμετωπίζονται όχι ως πολίτες με δικαιώματα και υποχρεώσεις, αλλά ως εκλογικά μπλοκ. Και φυσικά δεν τους εντάσσει πραγματικά. Αντιθέτως, τους εργαλειοποιεί.
Κι εδώ μπαίνει στο κάδρο ο λεγόμενος ισλαμοαριστερισμός.
Τι είναι ο ισλαμοαριστερισμός
Ας είμαστε ξεκάθαροι. Το πρόβλημα δεν είναι ο μουσουλμάνος, ως άνθρωπος. Ούτε ο εργαζόμενος μετανάστης, που σέβεται τους νόμους, μαθαίνει τη γλώσσα, στέλνει τα παιδιά του σχολείο και θέλει να ζήσει ειρηνικά. Αυτοί δεν είναι εχθροί κανενός. Αρκεί, φυσικά, να είναι λίγοι αριθμητικά, παραγωγικοί και να σέβονται τη χώρα που τους φιλοξενεί. Αντιθέτως, το πρόβλημα είναι πολιτικό και ιδεολογικό. Και αφορά, πρώτα και κύρια, τους φορείς αυτών των διαλυτικών, για τις κοινωνίες μας, αντιλήψεων.
Ο λεγόμενος ισλαμοαριστερισμός (islamo-gauchisme), όπως πολύ εύστοχα ερμηνεύτηκε από τον Γάλλο συγγραφέα Πασκάλ Μπρυκνέρ, είναι η «συγχώνευση μεταξύ της άθεης Άκρας Αριστεράς και του θρησκευτικού ριζοσπαστισμού».
Με άλλα λόγια, πρόκειται για τη σύμπλευση ενός τμήματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς με δυνάμεις, αντιλήψεις και κοινότητες που συχνά αρνούνται να αποδεχθούν τον δυτικό αξιακό πυρήνα: την ελευθερία της έκφρασης, την ισότητα ανδρών και γυναικών, τους παραδοσιακούς ρόλους, το Έθνος, την ύπαρξη συνόρων, την ατομική ιδιοκτησία, τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, την ανοχή στην κριτική της θρησκείας και την προτεραιότητα του νόμου έναντι της θρησκευτικής επιταγής.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη υποκρισία. Οι ίδιοι που καταγγέλλουν κάθε συντηρητικό Ευρωπαίο ως «σκοταδιστή», κάνουν πως δεν βλέπουν πραγματικά σκοταδιστικές αντιλήψεις, όταν αυτές εμφανίζονται στο όνομα της «πολυπολιτισμικότητας». Οι ίδιοι που μιλούν για τα δικαιώματα των γυναικών, για θηλυκότητες και «γυναικοκτονίες», σιωπούν μπροστά σε πρακτικές και νοοτροπίες που υποβιβάζουν τη γυναίκα. Ακόμη και σε βιασμούς από μετανάστες. Οι ίδιοι που μιλούν για ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα, μέχρι και για… 102 φύλα, διστάζουν να συγκρουστούν με τον ισλαμικό φανατισμό, ο οποίος δεν αναγνωρίζει καν αυτές τις ανθρώπινες υπάρξεις ως άξιες ζωής.
Αυτό δεν είναι προοδευτισμός. Είναι ιδεολογική δειλία. Και, σε πολλές περιπτώσεις, εκλογικός κυνισμός και ψηφοθηρία.
Η Δύση κινδυνεύει να «σβήσει» εκ των έσω
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο του woke ισλαμοαριστερισμού, δεν είναι μόνο ότι επιτίθεται στη Δύση. Είναι ότι την πείθει να μην αμυνθεί, να παραδοθεί. Την πείθει ότι κάθε υπεράσπιση των συνόρων, είναι ρατσισμός. Ότι κάθε αναφορά στην εθνική ταυτότητα, είναι εθνικισμός. Ότι κάθε κριτική στο πολιτικό Ισλάμ, είναι ισλαμοφοβία. Ότι κάθε αντίσταση στην αποδόμηση της οικογένειας, της Ιστορίας και της παιδείας, είναι ακροδεξιά υστερία.
Και δεν καταλαβαίνουν –ή μήπως το γνωρίζουν και το επιθυμούν;– ότι έτσι στρέφουν μεγάλο μέρος του γηγενούς πληθυσμού στην αντίπερα όχθη. Γιατί, όταν αποκαλείς όποιον διαφωνεί με τις παλαβές ιδέες σου, «ναζί», μην μείνεις έκπληκτος, όταν υπάρξει πραγματική ριζοσπαστικοποίηση προς τα «δεξιά». Γιατί αυτό θα γίνει. Και στη Γερμανία, δεν εμφανίστηκαν ξαφνικά τα SA, που έκαιγαν στοίβες βιβλίων με «παρακμιακό περιεχόμενο».
Έτσι, οι δυτικές κοινωνίες παθαίνουν παράλυση. Βλέπουν την πραγματικότητα, αλλά φοβούνται να την ονομάσουν. Βλέπουν παράλληλες κοινωνίες, αλλά τις λένε «πολιτισμική ποικιλομορφία». Βλέπουν γκέτο, αλλά τα λένε «κοινότητες». Βλέπουν την ελευθερία του λόγου να περιορίζεται, αλλά το βαφτίζουν «προστασία από τη ρητορική μίσους». Και όλη αυτή η πλύση εγκεφάλου των τελευταίων 20 και πλέον ετών, έχει κάψει κάθε νευρωνική επισύναψη, οδηγώντας ολόκληρες κοινωνίες στην αυτοχειρία. Μέχρι να ξυπνήσει μέσα τους το ένστικτο της επιβίωσης.
Και κάπως έτσι, το αυτονόητο γίνεται ακραίο. Να θέλεις ασφαλή σύνορα, να ζητάς νόμο και τάξη, να υπερασπίζεσαι την Ιστορία σου, να λες ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει χώρος χωρίς ταυτότητα και χωρίς κανόνες. Και όλα αυτά, να παρουσιάζονται περίπου, ως εγκλήματα σκέψης. «Μην τα λες αυτά, ακούγεσαι ακραίος». «Μην μιλάς, θα χάσεις τη δουλειά σου». «Μην αντιδράς, θα βρεθείς μαχαιρωμένος σε κάποιο στενό».
Ο Τραμπ είπε αυτό που πολλοί σκέφτονται
Ο Τραμπ μπορεί να ενοχλεί. Μπορεί να είναι ωμός. Μπορεί, πολλές φορές, να μιλά με τρόπο που προκαλεί αντιδράσεις. Αλλά είπε κάτι που εκατομμύρια άνθρωποι στη Δύση σκέφτονται και δεν τολμούν να πουν: ότι η ελευθερία, απειλείται ξανά από ιδεολογίες, που μισούν την ίδια τη βάση του δυτικού πολιτισμού.
Στην ομιλία του, σύμφωνα με διεθνή μέσα ενημέρωσης, προειδοποίησε για την «κομμουνιστική απειλή» και έθεσε το ζήτημα, ως μάχη υπεράσπισης της αμερικανικής ελευθερίας. Άλλες αναφορές, κατέγραψαν, ότι μίλησε για μια Αμερική που δεν θα γίνει ποτέ κομμουνιστική χώρα, ενώ συνέδεσε ευθέως την αντικομμουνιστική του ρητορική, με τη σύγχρονη πολιτική αντιπαράθεση στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Αυτό, ωστόσο, είναι ακριβώς το σημείο. Η μάχη δεν είναι πια θεωρητική, ούτε δίνεται στα βιβλία πολιτικής φιλοσοφίας. Διεξάγεται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα σύνορα, στις γειτονιές, στα δικαστήρια, στα μέσα ενημέρωσης και στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης. Γίνεται στην ίδια τη γλώσσα. Στο τι επιτρέπεται να πεις και τι όχι.
Αν δεν έχεις ταυτότητα, θα σου φορέσουν άλλη
Η Δύση, δεν κινδυνεύει, επειδή υπάρχουν διαφορετικοί άνθρωποι μέσα στις κοινωνίες της. Αυτό, καλώς ή κακώς, συνέβαινε πάντοτε. Η απόλυτη ομοιομορφία δεν υπήρξε ποτέ ο κανόνας, για όποιον έχει μελετήσει την Ιστορία. Τουλάχιστον, δεν μπόρεσε ποτέ να διαρκέσει για πολύ μια τέτοια συνθήκη. Οι κοινωνίες, κυρίως μέσω του εμπορίου, πάντοτε άλλαζαν, πάντοτε ενσωμάτωναν και πάντοτε δέχονταν επιρροές.
Έτσι, η Δύση, όπως την ξέρουμε, κινδυνεύει, επειδή έχει πάψει να απαιτεί ένα κοινό αξιακό πλαίσιο. Κινδυνεύει, επειδή φοβάται να πει ότι όποιος θέλει να ζήσει στη Δύση, πρέπει να σέβεται τη Δύση. Ελαχιστοποίηση της μετανάστευσης, και αυτή μόνο για οικονομικούς λόγους, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και με σεβασμό στον Νόμο από τους «επισκέπτες». Αυτή είναι η λύση. Όχι οι πολύχρωμες, πολύγλωσσες, πολυφυλετικές χαβούζες, όπου ο γηγενής νιώθει να κινδυνεύει από τους ξένους.
Επίσης, δεν μπορείς να έχεις ελευθερία λόγου α λα καρτ. Δεν μπορείς να έχεις ισότητα των φύλων, μόνο όταν δεν ενοχλεί κάποια «ευαίσθητη» κοινότητα. Δεν μπορείς να έχεις κοσμικό κράτος και, ταυτόχρονα, να ανέχεσαι θρησκευτική επιβολή από ξένους πληθυσμούς στον δημόσιο χώρο. Δεν μπορείς να λες ότι υπερασπίζεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα και να κάνεις τα στραβά μάτια, όταν αυτά συγκρούονται με τις εκλογικές σου πελατείες. Αυτό είναι κοροϊδία.
Η Ευρώπη και η Αμερική χρειάζονται ξανά αυτοπεποίθηση. Καθαρούς κανόνες. Θες να έρθεις; Εντάξου και ζήσε σύμφωνα με τον νόμο. Με σεβασμό. Θες δικαιώματα; Ανέλαβε και τις υποχρεώσεις που σου αναλογούν. Μισείς τις ελευθερίες της Δύσης; Δεν μπορείς να ζητάς από τη Δύση να αυτοκτονήσει στο όνομα της… «ανεκτικότητας».
Ο νέος «κομμουνιστικός κίνδυνος» είναι ήδη εδώ
Ο Τραμπ, χτύπησε το καμπανάκι για τον κομμουνισμό. Εμείς, ας το πούμε πιο καθαρά: ο νέος «κομμουνιστικός κίνδυνος» για τη Δύση είναι το μείγμα woke ιδεολογίας, πολιτικής ορθότητας, ενοχοποίησης των δυτικών κοινωνιών και ισλαμοαριστερού εξτρεμισμού.
Και αυτός ο κίνδυνος, δεν έρχεται με επαναστατικά συνθήματα και κονσερβοκούτια. Έρχεται με επιτροπές «συμπερίληψης», σεμινάρια «ευαισθητοποίησης», λογοκρισία στο όνομα της προστασίας και ανοιχτά σύνορα στο όνομα της «ανθρωπιάς». Με πολιτικούς που δεν αγαπούν τον λαό τους, αλλά τον μισούν βαθύτατα, και με ελίτ που θεωρούν πιο προοδευτικό να αποδομούν τον πολιτισμό τους, παρά να τον υπερασπίζονται.
Εάν η Δύση δεν ξυπνήσει, δεν θα χρειαστεί να την κατακτήσει κανείς. Θα έχει παραδοθεί μόνη της. Ο «καρκίνος» θα την έχει φάει από μέσα. Και τότε, το ερώτημα δεν θα είναι αν ο Τραμπ είχε δίκιο ή άδικο, αλλά γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι έβλεπαν τον κίνδυνο να έρχεται και προτίμησαν να σωπάσουν, για να μην… κακοχαρακτηριστούν από ακραίες μειοψηφίες.https://radioathens.org/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου