Ο Υποσχεμένος Αλγόριθμος: Η Δυστοπία του Μετανθρωπισμού και του Σιωνισμού

 

Μάρκου Σιίρα

Η ανίερη συμμαχία μεταξύ του μετανθρωπισμού και του Σιωνισμού αποκαλύπτει μια ανατριχιαστική τεχνοκρατική λογική στην οποία η βιολογική υπέρβαση της ανθρωπότητας και η εθνοκεντρική επέκταση συνυφαίνονται σε μια βίαιη ουτοπία.

Και οι δύο ιδεολογίες αντλούν από την ίδια αλαζονική πεποίθηση: μόνο μια επίλεκτη τεχνολογική ελίτ μπορεί να διορθώσει τον ελαττωματικό αλγόριθμο του κόσμου. Ο μετανθρωπισμός δεν είναι απλώς επιστημονική αισιοδοξία, αλλά ένα βαθιά ιεραρχικό έργο που επιδιώκει να δημιουργήσει μια νέα, θεϊκή κυρίαρχη φυλή μέσω της τεχνολογίας.

Κατά τον ίδιο τρόπο, ο σύγχρονος Σιωνισμός έχει μεταμορφωθεί σε τεχνοεθνικισμό, χρησιμοποιώντας το παλαιστινιακό έδαφος ως πεδίο δοκιμών για συστήματα επιτήρησης και αυτόνομα όπλα. Σε αυτό το πλαίσιο, το εβραϊκό tikkun olam έχει διαστρεβλωθεί: η βελτίωση του κόσμου σημαίνει την υποταγή του στην εθνο-θρησκευτικο-πολιτική ηγεμονία, τους αλγόριθμους και τη στρατιωτική ανωτερότητα.

Ο κριτικός μελετητής των μέσων ενημέρωσης Ντάγκλας Ράσκοφ αποκάλυψε ότι αυτή η τεχνοκρατική ελίτ δεν επιδιώκει να σώσει την ανθρωπότητα, αλλά να χτίσει ψηφιακά και στρατιωτικά καταφύγια για να προστατευτεί από την καταστροφή που υποδαυλίζουν τα δικά της οράματα.

Η ιστορία του Σιωνισμού έχει συνδεθεί με την τεχνολογική υπεροχή και την «κατάκτηση της άγριας φύσης» μέσω τεχνητών μέσων από την αρχή κιόλας. Από την πρώιμη τεχνολογία του νερού και την αγροτική μηχανοποίηση, έχει προχωρήσει προς την ψηφιακή υπεροχή, όπου το Ισραήλ έχει αναδειχθεί ως ένα παγκόσμιο έθνος νεοσύστατων επιχειρήσεων.

Η Γάζα και η Δυτική Όχθη έχουν γίνει ένα τεράστιο εργαστήριο, με τον πρώην πρωθυπουργό Ναφτάλι Μπένετ να δηλώνει ότι το Ισραήλ είναι «ο παγκόσμιος κόμβος καινοτομίας, αλλά και μια πρωτοπορία και ένα εργαστήριο» όπου δοκιμάζονται «συστήματα που θα χρειαστεί αύριο ολόκληρος ο κόσμος» .

Αυτή η δήλωση μετατρέπει την κατοχή και τον ανθρώπινο πόνο σε απλά εργαλεία για την ανάπτυξη προϊόντων. Η τεχνο-αισιοδοξία λειτουργεί ως ομίχλη: σκιαγραφεί μια εικόνα προόδου ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ζήτημα ωμής βιοπολιτικής εξουσίας, που τροφοδοτείται από εταιρείες όπως η Palantir .

Η Palantir, της οποίας ο διευθύνων σύμβουλος Άλεξ Καρπ είναι ένας δηλωμένος Σιωνιστής, παρέχει στο Ισραήλ αλγοριθμικά εργαλεία για να εξετάζει τεράστιες ποσότητες δεδομένων για τον εντοπισμό εχθρών - συχνά με μοιραίες συνέπειες. Ο συγγραφέας μη μυθοπλασίας και θεωρητικός του διαδικτύου Τζάρον Λάνιερ έχει προειδοποιήσει για αυτήν την εξέλιξη: «Αν ορίσουμε την ανθρωπότητα με τρόπο που να ταιριάζει στους υπολογιστές, έχουμε ήδη χάσει το παιχνίδι».

Αυτή η αποξένωση κορυφώνεται με την καταστροφή της Γάζας, όπου συστήματα τεχνητής νοημοσύνης όπως το Lavender έχουν αξιοποιηθεί για να επιδίδονται σε μαζικές βιομηχανικές δολοφονίες. Το Lavender δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό εργαλείο, αλλά αντιπροσωπεύει το μετανθρωπιστικό όνειρο του αλαθήτου που φτάνει στα άκρα του: σκοτώνει ανθρώπινες ζωές με βάση αλγόριθμους και εκδίδει εντολές δολοφονίας, παρακάμπτοντας την ανθρώπινη κρίση. Αυτή η επιδίωξη ελέγχου στη Γάζα μετατρέπεται σε γενοκτονία που καθοδηγείται από αλγόριθμους, όπου ο στόχος δεν είναι πλέον ένας άνθρωπος, αλλά ένα απλό σημείο δεδομένων.

Ο Ισραηλινός φιλόσοφος Γιουβάλ Νώε Χαράρι περιέγραψε αυτή την εξέλιξη με τρόπο που αντηχεί ανατριχιαστικά με την καταστροφή της Γάζας. Έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι η ανθρωπότητα σύντομα θα αποκτήσει την ικανότητα να τροποποιήσει ριζικά τον εαυτό της. Το αποτέλεσμα θα είναι μια νέα, τεχνολογικά ανώτερη κατηγορία «θεών».

Στα ερείπια της περιοχής, αυτό το όραμα πραγματοποιείται πρακτικά. Όσοι βρίσκονται εκτός του θεϊκού οράματος χαρακτηρίζονται ήδη ως «άχρηστοι», δικαιολογώντας την εξάλειψή τους στο όνομα υπολογισμών αποδοτικότητας.

Αυτή η λογική επεκτείνεται σε μια παγκόσμια κατάσταση εξαίρεσης, όπου οι κανόνες απορρίπτονται στο όνομα της διασφάλισης της ύπαρξής μας. Ο Αμερικανοεβραϊκός θεωρητικός της τεχνητής νοημοσύνης Ελιέζερ Γιουντκόφσκι έχει υποστηρίξει ότι για να αντιμετωπιστούν οι κίνδυνοι, πρέπει κανείς να είναι προετοιμασμένος ακόμη και για πυρηνικό πόλεμο και επιθέσεις χωρίς προειδοποίηση, επειδή «δεν υπάρχουν κανόνες όσον αφορά τη διασφάλιση της ύπαρξής μας». Αυτή η ρητορική του «υπαρξιακού κινδύνου» είναι πανομοιότυπη με τον σιωνιστικό λόγο περί ασφάλειας: κάθε βία δικαιολογείται όταν παρουσιάζεται ως αγώνας για επιβίωση.

Η υπόσχεση του μετανθρωπισμού για «θάνατο του θανάτου» μεταφράζεται στην σιωνιστική εφαρμογή της βελτιστοποίησης του θανάτου του εχθρού. Προφήτες της μοναδικότητας όπως ο Ρέι Κούρτσβαϊλ μιλούν για τη σύντηξη ανθρώπου και μηχανής, αλλά στην ισραηλινή κατοχική μηχανή αυτό έχει ήδη συμβεί: ο στρατιώτης και η Τεχνητή Νοημοσύνη σχηματίζουν μια κυβερνο-οντότητα, προγραμματισμένη μόνο να αναγνωρίζει στόχους. Ο Κούρτσβαϊλ έχει οραματιστεί την τεχνολογία ως «τον τρόπο της ανθρωπότητας να επεκτείνει τις δυνατότητές της». Στη Γάζα, αυτό σημαίνει την ικανότητα του ισραηλινού στρατού να βλέπει μέσα από τοίχους χρησιμοποιώντας δεδομένα Palantir και να σκοτώνει Παλαιστίνιους με βάση τους υπολογισμούς του Λάβαντερ.

Η καταστροφή της περιοχής μέσω πολέμου με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης αποτελεί προειδοποίηση για το τι συμβαίνει όταν η αναζήτηση του απόλυτου ελέγχου συναντά τις γεωπολιτικές πραγματικότητες. Οι τεχνο-αισιόδοξοι αγνοούν το γεγονός ότι η τεχνολογία δεν είναι ουδέτερη. Όταν ένα κράτος χρησιμοποιεί την υψηλότερη τεχνολογία για να καταστρέψει τη Γάζα, εκπληρώνει την υπερανθρωπιστική φαντασίωση του «έξυπνου» πολέμου.

Η ιδέα του Rushkoff για την επιθυμία της τεχνολογικής ελίτ να ξεπεράσει τους ανθρώπινους περιορισμούς χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις συνέπειες πραγματοποιείται εδώ με τον πιο αιματηρό τρόπο. Το σχέδιο της υπέρβασης της ανθρωπότητας οδηγεί στην απανθρωποποίηση, στην οποία η τεχνολογική ανωτερότητα παρέχει δικαιολογία για την απόρριψη των ηθικών κανόνων. Η συμμαχία μεταξύ του μετανθρωπισμού και του Σιωνισμού βασίζεται επίσης στη συγκέντρωση πόρων μακριά από τις ηθικές κρίσεις του παρόντος και προς ένα αφηρημένο μέλλον. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για διαφυγή από μια κοινή πραγματικότητα.

Και οι δύο ιδέες εκμεταλλεύονται βαθιούς υπαρξιακούς φόβους. Ο μετανθρωπισμός βασίζεται στον ατομικό φόβο του θανάτου, ο Σιωνισμός στον συλλογικό φόβο της καταστροφής της εβραϊκής εθνοτικής ομάδας. Αυτό περιλαμβάνει μια φυλετική λογική, στην οποία οι εικόνες απειλής εντείνονται ως αποτέλεσμα της εμπειρίας ιστορικών διώξεων. Αυτός ο φόβος δικαιολογεί δεκαετίες κατάστασης έκτακτης ανάγκης και εθνοκάθαρσης.

Αν η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης είναι ένας αγώνας ζωής και θανάτου – όπως ισχυρίζονται οι μετανθρωπιστές – τότε όλα τα μέσα είναι δικαιολογημένα. Η σιωνιστική ιδεολογία, επικαλούμενη την επιταγή της εβραϊκής επιβίωσης, είναι έτοιμη να καταστρέψει ολόκληρους πολιτισμούς για να εξασφαλίσει τη δική της εθνοκρατική ουτοπία.

Τελικά, η συνύπαρξη αυτών των δύο ιδεών αποκαλύπτει τον πυρήνα της σύγχρονης δυστοπίας: μια δύναμη που πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει την αναπόφευκτη κορύφωση της εξέλιξης. Στα ερείπια της Γάζας, γινόμαστε μάρτυρες του πώς, χωρίς μια ηθική άγκυρα, η τεχνολογία γίνεται μόνο μια πιο αποτελεσματική μορφή τυραννίας.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων