ΔΟΞΑ ΚΑΙ ΤΙΜΗ,ΣΤΟΝ ΓΡΙΒΑ ΔΙΓΕΝΗ!!!ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΣΚΥΤΑΛΗ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!

 Στις 27 Ιανουαρίου 1974,μερικούς μήνες πριν πατήσει, Τουρκικός στρατός στο νησί, στην Λεμεσό έσβησε η καρδιά του Στρατηγού Γεωργίου Γρίβα - Διγενή, όμως το παράδειγμα του θα ηχεί στους αιώνες. Πρωταθλητής του εθνικού χρέους, πολέμησε τους Τούρκους στην Μικρά Ασία, τους Γερμανοϊταλούς στον Β' ΠΠ,ιδρυσε την ΕΟΚΑ και ηγήθηκε αυτής στον αγώνα για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και γονάτισε την Βρετανική Αυτοκρατορία, προκαλώντας τον θαυμασμό όλου του πλανήτη. Ουδέποτε πρόδωσε τον σκοπό του αγώνα. Στα χέρια κάθε πατριώτη άφησε την σκυτάλη της Τιμής.---Φρανκο Νερρο

****

Γ.ΜΑΛΟΥΧΟΣ

Ο Γρίβας, που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας και της Κύπρου και που τιμήθηκε από τα κοινοβούλιά τους, κατέληξε να αποτελεί ένα μέγα ερώτημα: Υπήρξε ήρωας ή προδότης; Πράκτορας ή πατριώτης; Εκανε αντίσταση ή συνεργάστηκε με τον κατακτητή; Ηταν δαιμόνιος ή αφελής; ΄Η μήπως, τελικά, ήταν όλα αυτά μαζί; Και, μάλιστα, εις διπλούν, όπως άλλωστε μαρτυρούσε και το όνομά του, το «Διγενής»; Οσο κι αν μοιάζει παράδοξο, κάπου εκεί βρίσκεται η αλήθεια για την πιο μυθιστορηματική και, ακόμα και σήμερα, ακατάληπτη φυσιογνωμία που ανέδειξε η ελληνική και η κυπριακή ιστορία στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Και που ταυτίστηκε τόσο με την καρδιά των εθνικών αγώνων στην Ελλάδα και την Κύπρο όσο και με την πιο σκοτεινή εκδοχή της στρέβλωσής τους, ώστε να μεταταγεί σε ένα είδος επιτομής της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.Με απόσταση περίπου μιας δεκαετίας, ο Γεώργιος Γρίβας «Διγενής», που παλαιότερα είχε πολεμήσει και στη Μικρά Ασία και στο αλβανικό μέτωπο, ίδρυσε δύο οργανώσεις, μία στην Ελλάδα και μία στην Κύπρο: τη «Χ» και την ΕΟΚΑ. Οργανώσεις που σε μεγάλο βαθμό γνώρισαν τελικά την ίδια μοίρα: να ξεκινήσουν ως πατριωτικές και να καταλήξουν (η ΕΟΚΑ ως ΕΟΚΑ Β΄ στο δεύτερο στάδιό της) έχοντας εγγραφεί σε μεγάλο μέρος της συλλογικής συνείδησης ως προδοτικές.Μέσω των δύο αυτών οργανώσεων και της δράσης τους, ο Γρίβας διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο σε τουλάχιστον δύο καθοριστικές και αιματηρότατες περιόδους της ελληνικής και της κυπριακής ιστορίας: πρώτα στα όσα συνέβησαν το διάστημα λίγο πριν και αμέσως μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς και έπειτα στους αγώνες για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Δύο χώρους και δύο περιόδους, που, όμως, έχουν έναν ισχυρότατο κοινό παρονομαστή: την Αγγλία και τον δικό της αγώνα να διατηρήσει τα ερείσματά της που χάνονταν μαζικά, αν και ύστερα από έναν πόλεμο, τον οποίο μόλις είχε κερδίσει. Εξω από αυτό το πλαίσιο είναι αδύνατο να κατανοηθεί ο Γρίβας και ο ρόλος του.

Ο «κρυφός πόλεμος»

Κύριο στοιχείο αυτού του πλαισίου είναι ότι κατά τις τελευταίες ημέρες των Γερμανών στην Ελλάδα δεν διεξαγόταν ένας, αλλά δύο πόλεμοι. O ένας ήταν εκείνος με τον κατακτητή. O άλλος, που όσο πλησίαζε η ήττα του Αξονα γινόταν όλο και πιο σημαντικός, ήταν ο «κρυφός πόλεμος» της «διαδοχής» του κατακτητή στη χώρα. Σε ποια χέρια θα περνούσε η επιρροή, αν όχι η εξουσία, την επομένη της αναχώρησης των Γερμανών; Υπό κανονικές συνθήκες, ένα τέτοιο ερώτημα θα ήταν αδιανόητο. Ομως, πόσο… «κανονικές συνθήκες» αποτελούσε η λυκοφιλική συμμαχία των Αγγλων και των Αμερικανών με τη Σοβιετική Ενωση; Δύο συστήματα που μισούσαν το ένα το άλλο είχαν «ενωθεί» για να νικήσουν τον κοινό εχθρό – και τώρα το πετύχαιναν. Ετσι, οι Αγγλοι άρχισαν πια να διαμορφώνουν τις «στρατηγικές της επόμενης μέρας» για την Ελλάδα. Επίκεντρό τους, να μην πέσει η χώρα σε κομμουνιστικά χέρια. Και οι «αντιφάσεις» αυτής της πολιτικής μοιάζουν ατελείωτες: είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ φοβούνται τον κομμουνισμό, χρηματοδοτούν το EAM και μάλιστα πολύ ενεργότερα, όπως φαίνεται, από ό,τι τις «δεξιές» οργανώσεις.Οπως σημειώνει ο μελετητής Πέτρος Μακρής Στάικος, όσο πιο πολλή δύναμη αποκτούσε το ΕΑΜ τόσο ο ρόλος μιας καθαρά στρατιωτικού χαρακτήρα οργάνωσης σαν τη «Χ» του Γρίβα γινόταν πιο σημαντικός. Οι κατήγοροί του αναφέρουν ότι συνεργάστηκε με τους Γερμανούς κατακτητές. Και είναι βέβαιο ότι ο Γρίβας βρέθηκε να έχει στα χέρια του οπλισμό ιταλικής και γερμανικής προέλευσης. Ομως, είναι πάρα πολύ πιθανό αυτός ο οπλισμός να έφτασε στα χέρια του μέσω των ίδιων των Αγγλων, ενώ άλλες αδιάσειστες αποδείξεις για συνεργασία του με τους κατακτητές δεν έχουν υπάρξει μέχρι στιγμής. Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχουν και αποδείξεις ότι η «Χ» πολέμησε τους Γερμανούς. Ομως, είναι βέβαιο ότι τροφοδότησε με αξιωματικούς – μέλη της τον αντιστασιακό ΕΔΕΣ.

Οι σχέσεις με Γ. Παπανδρέου και Μακάριο

Η κρισιμότερη όμως ώρα του Γρίβα ήταν ακριβώς όταν η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου ερχόταν από τη Μέση Ανατολή στην Αθήνα για να πάρει την εξουσία που άφηναν φεύγοντας οι Γερμανοί. Τότε, με τη μάχη του Θησείου, τον Δεκέμβριο του 1944, ο Γρίβας συνετέλεσε αποφασιστικά στην ήττα του ΕΛΑΣ για κατάληψη της Αθήνας. Η πικρή ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι την ώρα που δινόταν εκείνη η μάχη, ο πόλεμος για τον έλεγχο της Ελλάδας είχε ήδη χαθεί για τους Ελληνες κομμουνιστές, τους οποίους ο Στάλιν είχε εγκαταλείψει. Ομως, εκείνοι που σκοτώνονταν και από τις δύο πλευρές στους δρόμους γύρω από την Ακρόπολη δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν…Η μάχη εκείνη υπήρξε καθοριστική τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον ίδιο τον Γρίβα, που έγινε πλέον ο απόλυτα πρώτος στόχος της άλλης πλευράς, γεγονός με αρνητική επίδραση στη φήμη του πολύ μεγαλύτερη από τις όποιες αποδείξεις για τη δράση του.Δέκα χρόνια αργότερα ο Γρίβας βρίσκεται ξανά στο προσκήνιο, όταν τον Απρίλιο του 1955 κηρύσσει την έναρξη του αγώνα για την Ενωση της Ελλάδας με την Κύπρο ως στρατιωτικός επικεφαλής της οργάνωσης ΕΟΚΑ, με πολιτικό επικεφαλής τον Μακάριο.Οπως έγινε και με τη «Χ», έτσι και με την EOKA, κεντρικός είναι και πάλι ο ρόλος της αγγλικής πολιτικής – άλλωστε, πολύ συχνά διαφεύγουν οι δύο πιο κρίσιμοι παράγοντες χωρίς τους οποίους είναι αδύνατη η κατανόηση τόσο της μεταπολεμικής Ελλάδας όσο και του Κυπριακού: ότι ο χρόνος που χωρίζει τα δύο αυτά ιστορικά «κεφάλαια» είναι ελάχιστος και ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για διαδοχικά «κεφάλαια» του ίδιου «βιβλίου», του λυσσαλέου διεθνούς ανταγωνισμού για το χτίσιμο των ζωνών επιρροής και εξουσίας σε μια εξαιρετικά σημαντική περιοχή στον πρώιμο μεταπολεμικό κόσμο.

Φίλος και εχθρός

Το Λονδίνο, που μαζί με την κυβέρνηση Παπανδρέου στα 1945 ήταν έτοιμο να κάνει τα πάντα προκειμένου να μην πέσει η Ελλάδα στην κομμουνιστική επιρροή, ήταν τώρα έτοιμο να κάνει το ίδιο προκειμένου να μη χαθεί και το τελευταίο του προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή. Αν όμως στα 1945 στην Ελλάδα ο Γρίβας υπήρξε ένας από τους βασικούς πυλώνες άσκησης αυτής της πολιτικής, δέκα χρόνια μετά, στην Κύπρο, επικηρυγμένος πια από τους Αγγλους, υπήρξε αναμφίβολα ένας από τους ισχυρότερους πολέμιούς της. ΄Η έτσι, τουλάχιστον, νόμιζε…Η εμπλοκή του Γρίβα με το Κυπριακό είναι πολύ πιο σύνθετη και διαρκής από ό,τι με την κατάσταση στη μεταπολεμική Ελλάδα. O Γρίβας όχι μόνον οργάνωσε σε μεγάλο βαθμό τον αγώνα για την Ενωση μέσω της EOKA, αλλά βρίσκεται πίσω και από την κρίσιμη τροπή που πήραν οι δύο κορυφαίες διπλωματικές στιγμές του Κυπριακού: πρώτον, ενέπνευσε τη στάση απόρριψης του Σχεδίου Ατσεσον, το οποίο ο Ανδρέας Παπανδρέου τελικά δυναμίτισε μέσω του πρωθυπουργού πατέρα του, Γεωργίου Παπανδρέου, στην τελευταία φάση των διαπραγματεύσεων. Και, δεύτερον, λίγο καιρό αργότερα, ήταν αναμφίβολα εκείνος που «έσπειρε» στον Μακάριο τις όψιμες αμφιβολίες για τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου που ίδρυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Στα γεγονότα του Κυπριακού, ο Γρίβας «διασταυρώνεται» και πάλι με τον Γεώργιο Παπανδρέου – η σχέση τους, όπως κι εκείνη του Γρίβα με τον Μακάριο, αποτελεί κλειδί της σύγχρονης ελληνικής και κυπριακής ιστορίας.

Η Κύπρος, οι Αγγλοι και οι Αμερικανοί

Μπορεί ο Γρίβας να πίστευε ότι παλεύει, όπως πράγματι πάλευε, εναντίον των Αγγλων και μπορεί εκείνοι να τον είχαν επικηρύξει στην Κύπρο, όμως, στην πραγματικότητα, όλη του η δράση συνέβαλε τελικά με μεγάλη αποτελεσματικότητα στην επιτυχία των αγγλικών σχεδιασμών για την Κύπρο – και αυτό είναι που τον καθιστά ίσως ένα από τα τραγικότερα πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής και κυπριακής ιστορίας.Το Σχέδιο Ατσεσον, που δυναμιτίστηκε, θα είχε «βγάλει από τη μέση» τον αγγλικό παράγοντα στην Κύπρο και θα τον είχε αντικαταστήσει με τον αμερικανικό. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν ο Γρίβας και ο Μακάριος είχαν δεχθεί να γίνει η Κύπρος μέλος του NATO, κάτι που υπήρξε έντονη επιθυμία της αμερικανικής πλευράς. Τελικά, η «σκληρή» στάση του Γρίβα και του Μακαρίου, όπως και λίγο πριν της κυβέρνησης Παπάγου στην Ελλάδα, συνέβαλε αποφασιστικά στο να καταφέρει η Αγγλία να κρατήσει το νησί έξω από τη συνολική «αλλαγή φρουράς» με τους Αμερικανούς και το Λονδίνο να παραμείνει τελικά μόνιμα στην Κύπρο σε ένα ρόλο επικυριάρχου – επιδιαιτητή, ρόλος ο οποίος δεν θα μπορούσε παρά να επικυρωθεί από τις συμφωνίες ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.Με τις συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου, η Κύπρος έγινε ανεξάρτητη. Επιστρέφοντας από το Λονδίνο την επομένη της υπογραφής, ο Μακάριος εκφώνησε έναν θριαμβικό λόγο στη Λευκωσία, λέγοντας ότι ιδρύθηκε «το κράτος του Θεού»… Ομως, μόλις τρία χρόνια αργότερα, ο ίδιος ήταν που αμφισβήτησε το Σύνταγμα που είχε υπογράψει και το «κράτος του Θεού» για το οποίο είχε μιλήσει, με το οποίο ο Γρίβας είχε εξ αρχής διαφωνήσει – και γι’ αυτό ήδη από το 1959 είχε επιστρέψει στην Ελλάδα. Οπως παλιότερα είχε συζητηθεί το όνομά του ως πιθανού ηγέτη του ΕΑΜ, το ίδιο γίνεται και για την Ενωση Κέντρου, λίγο πριν αυτή καταλήξει τελικά στον Γεώργιο Παπανδρέου.

Και στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ

Στα τέλη του ’63, βίαιες συγκρούσεις ξεσπούν στην Κύπρο και το καλοκαίρι του ’64 ο Γρίβας επιστρέφει μυστικά στο νησί, καθώς ήταν ο εμπνευστής της -απόλυτα επιτυχούς- αποστολής της «μεραρχίας» που έστειλε ο Γεώργιος Παπανδρέου στην Κύπρο, ενώ λίγο καιρό μετά με σημειώματά του εμπλέκεται και με την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ, οι αξιωματικοί της οποίας ήταν «απέναντι» από εκείνους του Παπαδόπουλου. Απελαύνεται το 1967 μετά τα γεγονότα της Κοφίνου, για να επιστρέψει και πάλι μυστικά, το 1971, με την ΕΟΚΑ Β΄ και, όπως φαίνεται, για ένα διάστημα συνεργάζεται και πάλι με τον Μακάριο. Και ήταν εντελώς αρνητικός στην απόφαση του Παπαδόπουλου να υποκύψει στον Σάιρους Βανς και να φέρει πίσω αυτήν τη «μεραρχία», που εν πολλοίς ήταν δικό του έργο.Παρά τις τεταμένες σχέσεις του με τη χούντα της Αθήνας και παρά το γεγονός ότι πεθαίνει τον Ιανουάριο του 1974, δηλαδή έξι μήνες πριν από το πραξικόπημα της ελληνικής χούντας κατά του Μακαρίου, που οδήγησε στον Αττίλα και την καταστροφή, ακόμα και αυτό χρεώθηκε από πολλούς στον Γρίβα. ΄Η καλύτερα στο «φάντασμά» του, που στοίχειωσε για πάντα ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια...

καθημερινη

Ο Σιωνισμός πηγή εγκλημάτων Πολέμου.....

 Γιάννης Ραχιώτης

(Το άρθρο αυτό αποτελεί , με κάποιες συντμήσεις, ομιλία στο διεθνές συνέδριο υποστήριξης της αντίστασης στη Γάζα που οργανώθηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 14-15 Γενάρη  2024 από πέντε ακαδημαϊκά ιδρύματα του αραβομουσουλμανικού κόσμου. Δημοσιευθηκε στο « δρόμο της αριστεράς» στις 20.1.24) .

Μιλώντας για τον Σιωνισμό, πρέπει να αποφύγουμε τη σύγχυση με τον Ιουδαϊσμό , μια αρχαία θρησκεία, με τα δικά της πολιτισμικά χαρακτηριστικά και αφηγήσεις, όπως όλες οι θρησκείες, που σήμερα αριθμεί περίπου 15.000.000 πιστούς . Ο μεγαλύτερος αριθμός από αυτούς βρίσκονται στις ΗΠΑ , λιγότεροι στο Ισραήλ και οι υπόλοιποι σε Ευρωπαϊκές χώρες και στον Καναδά. 

Ο Σιωνισμός είναι νεοαποικιακό σχέδιο. Από την αρχή δηλωμένος στόχος του ήταν να καταλάβει και να εκμεταλλευτεί ξένη γη διώχνοντας τους κατοίκους της με επίκληση την αφετηρία της Ιουδαϊκής θρησκείας . Οι αναλογίες με τις δικαιολογίες των σταυροφοριών είναι προφανείς. Για το λόγο αυτό, ένας σοβαρός αριθμός Εβραίων αντιτάχθηκε και εξακολουθεί να αντιτίθεται στο Σιωνιστικό σχέδιο.

Ο Σιωνισμός μετατράπηκε σε σοβαρή απειλή για τους λαούς της Μέσης Ανατολής όταν οι Βρετανοί, τότε ηγεμόνες της Παλαιστίνης, τον υιοθέτησαν, το 1917 με τη διακήρυξη Μπάλφουρ και στη συνέχεια υποστήριξαν τη σιωνιστική μετανάστευση και τον εποικισμό της Παλαιστίνης. Οι Βρετανοί κατάλαβαν ότι η ίδρυση, μετά το τέλος της κυριαρχίας τους, ενός Σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη θα μπορούσε να οδηγήσει στη συνέχιση του ελέγχου τους: Ενας ένοπλος πληθυσμός εποίκων από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, χωρίς καμία σχέση με τους ντόπιους κατοίκους ήταν ένα εξαιρετικό εργαλείο γι’ αυτό και τους απάλλασσε από τη χρήση δικού τους στρατού. Για να καταστεί σαφές σε όλους ότι ο  Σιωνισμός θα είναι η συνέχεια της βρετανικής αποικιοκρατίας , το τέλος της βρετανικής  κυριαρχίας στην Παλαιστίνη κηρύχθηκε την ίδια ημέρα της ανακήρυξης του Σιωνιστικού  Κράτους του Ισραήλ, τον Μάιο του 1948.

Το Σιωνιστικό σχέδιο είχε πολλές ομοιότητες με το γαλλικό αποικιακό σχέδιο στην Αλγερία,  το οποίο κατά την εποχή της διακήρυξης Μπάλφουρ ήταν ήδη ενεργό από το 1830 και είχε στοιχίσει τη ζωή εκατομμυρίων Αλγερινών: Στα πρώτα 45 χρόνια γαλλικής αποικιακής  κυριαρχίας, ο πληθυσμός της Αλγερίας μειώθηκε κατά το 1/3. Το αποικιακό σχέδιο στην  Αλγερία κατέρρευσε μετά από 132 χρόνια σκληρών μαχών. Ελπίζουμε να δούμε το ίδιο στην Παλαιστίνη συντομότερα.

Οι ΗΠΑ, σαν διάδοχος της Βρετανίας σαν παγκόσμιας δύναμης, έγιναν ο νέος προστάτης, ελεγκτής και τελικά ο πραγματικός ιδιοκτήτης της ισραηλινής οντότητας. Ο στρατός τους, τα χρήματά τους, η διπλωματία τους οι σύμμαχοί τους, εργάζονται από το 1948 για να κρατήσουν ζωντανή αυτή τη δυτική φρουρά που την αποκαλούν «κράτος του Ισραήλ » ή «Εβραϊκό κράτος». Είναι όμως ένα κανονικό κράτος, ένα τυπικό κράτος; Σημειώνω τέσσερα χαρακτηριστικά θέματα που το θέτουν εκτός του πλαισίου του διεθνούς δικαίου:

1. Η σιωνιστική οντότητα δεν αποδέχτηκε ποτέ τα σύνορα που της αναγνώρισε η γενική συνέλευση του ΟΗΕ τον Νοέμβριο του 1947. Από την πρώτη κιόλας μέρα της ύπαρξής της ως κράτος ξεκίνησε πόλεμο για την κατάκτηση της υπόλοιπης ιστορικής Παλαιστίνης. Μέχρι τώρα δεν έχει δηλώσει επίσημα σύνορα.

2. Δεν υιοθέτησε ποτέ Σύνταγμα, γιατί δεν θέλει να εγγυηθεί ίσα δικαιώματα σε όλους τους κατοίκους υπό την κυριαρχία της, και βέβαια θέλει να το δηλώσει επίσημα .

3. Δεν έχει μόνιμο πληθυσμό. Το Ισραήλ δίνει ισραηλινά διαβατήρια σε εβραίους στο θρήσκευμα που δεν πήγαν ποτέ στο Ισραήλ. Ένας αριθμός από αυτούς κατά καιρούς προσελκύεται στην Παλαιστίνη από την υπόσχεση υψηλού βιοτικού επιπέδου με αντάλλαγμα στρατιωτική υπηρεσία, τρία χρόνια οι άνδρες και δύο οι γυναίκες που επαναλαμβάνεται για ένα μήνα το χρόνο μέχρι την ηλικία των 40-50 ετών και τη διαρκή διαθεσιμότητα ως εφεδρεία . Όταν δεν υπηρετούν στο στρατό παραμένουν οπλισμένοι έποικοι . Δηλαδή το αντάλλαγμα που ζητείται για το βιοτικό επίπεδο που τους προσφέρεται είναι «απλά» να σκοτώνουν Παλαιστίνιους. Ένα μεγάλο μέρος τους μετά από μερικά  χρόνια «δράσης» και συγκέντρωσης οικονομικών μέσων, γνώσεων κλπ, ξαναμεταναστεύουν σε μια πιο ήρεμη δυτική χώρα, χρησιμοποιώντας τα προνόμια του ισραηλινού διαβατηρίου. Πρόκειται για μια πληθυσμιακή ανακύκλωση. Όμως αναγκαίο στοιχείο για αναγνώριση κρατικής υπόστασης κατά το διεθνές δίκαιο, είναι ο μόνιμος πληθυσμός.

4. Το Ισραήλ είναι η μόνη εναπομείνασα επισήμως ρατσιστική χώρα. Μόνο οι λευκοί Εβραίοι γίνονται δεκτοί ως πολίτες πρώτης κατηγορίας. Οι μαύροι Εβραίοι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας . Οι Παλαιστίνιοι των κατεχόμενων του 1948 έχουν νομικά περιορισμένα δικαιώματα. Οι Παλαιστίνιοι των κατεχόμενων του 1967 και οι εσωτερικοί και εξωτερικοί πρόσφυγες του 1948 δεν έχουν κανένα απολύτως ατομικό ,πολιτικό ή κοινωνικό δικαίωμα.

Υπάρχουν εγκληματικές ομοιότητες μεταξύ του Σιωνισμού και άλλων νεοαποικιακών περιπετειών. Η πιο χαρακτηριστική είναι η άγρια σφαγή των κατεχόμενων λαών. Στο Ιράκ οι Αμερικανοί σκότωσαν περισσότερους από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους, στο Αφγανιστάν εκατοντάδες χιλιάδες, στην Αλγερία οι Γάλλοι, ένα εκατομμύριο σε ένα χρόνο και ούτω καθεξής. Τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας είναι τυπική κατάσταση σε όλες τις χώρες που καταλήφθηκαν από τις δυτικές δυνάμεις. Η διαφορά της Παλαιστίνης είναι ότι εκεί γίνεται συστηματική, σκόπιμη καταστροφή μιας εθνικής ομάδας, ως συνόλου, δηλαδή γενοκτονία. Γενοκτονία είναι η διάπραξη, με σκοπό την καταστροφή μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας, φόνων ή σοβαρών σωματικών ή ψυχικών τραυματισμών ή σκόπιμης πρόκλησης συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν μερική ή ολική καταστροφή ενός πληθυσμού. Και μόνο ο φόνος 25.000 Παλαιστινίων μέσα σε τρείς μήνες και ο σοβαρός τραυματισμός άλλων 60.000 , σε συνδυασμό με την καταστροφή του 75% των κατοικιών και του συνόλου των υποδομών που μπορούν να κρατήσουν στη ζωή ένα ανθρώπινο πληθυσμό, είναι προφανές ότι συγκροτούν το έγκλημα της γενοκτονίας.

Οι δράστες αυτών των εγκλημάτων πρέπει να τιμωρηθούν. Η υπόθεση που κινήθηκε από τη Νότια Αφρική στο ICJ είναι ένα πολύ σοβαρό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Ανάλογες ενέργειες απαιτούνται σε όλα τα περιφερειακά και διεθνή δικαστήρια, εξαιρουμένου του  Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC) που έχει μετατραπεί σε δικαστικό όργανο των ΗΠΑ (που δεν είναι μέλος του) . Μέχρι τώρα διώκει αποκλειστικά Αφρικανούς και Ρώσους ηγέτες και αρνείται έστω και μια απλή έρευνα για τα εγκλήματα της Δύσης και των συμμάχων της στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία και κυρίως την Παλαιστίνη. Ο Εισαγγελέας του, πέρυσι δήλωσε ότι δεν του φτάνει ο …προϋπολογισμός για τη διερεύνησή τους . Αλλά λίγες βδομάδες αργότερα βρήκε χρήματα και χρόνο για να εκδώσει  ένταλμα σύλληψης κατά του Ρώσου Προέδρου .Δεν πρέπει να υποτιμούμε τη δίωξη των ισραηλινών εγκλημάτων πολέμου σε εθνικό επίπεδο. Όλες οι χώρες αναγνωρίζουν ή  μπορούν να αναγνωρίσουν στον εαυτό τους δικαίωμα να διώκουν τα εγκλήματα κατά της  ανθρωπότητας και τη γενοκτονία που διαπράττονται οπουδήποτε από οποιονδήποτε. Οι  εθνικές διαδικασίες θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διεθνή εντάλματα σύλληψης εναντίον  Ισραηλινών δραστών μέσω της Ιντερπόλ. Επίσης μπορούν να διωχθούν από τα εθνικά  δικαστήρια κάθε κράτους τα εγκλήματα των πολιτών τους που έχουν και Ισραηλινή υπηκοότητα . Πρόκειται για χιλιάδες ακριβώς λόγω του τρόπου που «μοιράζονται» τα ισραηλινά διαβατήρια.

Το Ισραήλ λόγω της φύσης του ως ρατσιστικής κρατικής οντότητας που λειτουργεί κυρίως ως προγεφύρωμα των ΗΠΑ στη Δυτική Ασία και τη Βόρεια Αφρική θα συνεχίσει όσο υπάρχει ως τέτοιο να αποτελεί μηχανισμό γενοκτονίας των Παλαιστινίων και πηγή εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας . Είναι αδύνατο να εκδημοκρατιστεί ή να νομιμοποιηθεί επειδή η θεμελιώδης βάση του είναι νεοαποικιακή και εχθρική για όλους τους λαούς της περιοχής. Ενσωματώνει τη χειρότερη πολιτική παράδοση της Δύσης. Με άλλα λόγια είναι ο ναζισμός της εποχής μας. Μόνο η διάλυσή του θα προσφέρει μια δημοκρατική και ειρηνική εναλλακτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει χώρος για τους Εβραίους στη Μέση Ανατολή. Ακριβώς το αντίθετο, ακόμη και αυτοί που μετανάστευσαν πρόσφατα θα πρέπει να έχουν το δικαίωμα να παραμείνουν σε ένα νέο δημοκρατικό παλαιστινιακό κράτος. Όχι όμως σαν εκπρόσωποι του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, όχι σαν επικυρίαρχοι, αλλά ως ίσοι πολίτες.

Είναι σαφές ότι η συλλογική Δύση και πρώτα απ' όλα οι ΗΠΑ θα κάνουν τα πάντα για να  κρατήσουν ζωντανή την ισραηλινή οντότητα. Ο παγκόσμιος Νότος, ειδικά οι ισχυρότερες χώρες πρέπει να δείξουν την ενεργό αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη και να κόψουν τους  δεσμούς με το Ισραήλ. Πρέπει να καταστεί σαφές ότι το Ισραήλ δεν βρίσκεται στη μέση της απόστασης μεταξύ Δύσης και Παγκόσμιου Νότου. Είναι μέρος της Δύσης, δεν θα  λειτουργήσει ποτέ ενάντια στα δυτικά συμφέροντα και θα συνεχίσει να εξοντώνει και να  εκδιώκει τους Παλαιστινίους όσο του είναι δυνατό.

Αυτή η σκληρή πραγματικότητα δικαιολογεί πλήρως την εξέγερση της Γάζας στις 7 Οκτωβρίου πέρυσι. Η Παλαιστίνη πληρώνει τεράστιο κόστος σε ζωές, αλλά συνεχίζει να πολεμά . Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την απελευθέρωση.

https://redhgrecia.blogspot.com/

ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ;;;;;;Τέξας εναντίον κυβέρνησης Μπάιντεν: Διευρύνεται η μάχη των συνόρων.!!!

 

 Αλφόνσος Πάγκας

Ο κυβερνήτης του Τέξας Γκρεγκ Άμποτ έχει εμπλακεί σε σύγκρουση με τον πρόεδρο των ΗΠΑ που είναι άγνωστο πού θα οδηγήσει.

Σε αχαρτογράφητα νερά έχουν πλέον μπει οι σχέσεις της ομοσπονδιακής κυβέρνησης με το Τέξας και μία σειρά άλλες πολιτείες.

Αντιμέτωπες με τη χειρότερη πολιτική κρίση του τελευταίου αιώνα βρίσκονται οι ΗΠΑ, ενώ η εγγύτητα των εκλογών πιέζει όλους τους “παίκτες” να σκληρύνουν παραπέρα τη στάση τους.Στο σημαντικότερο εσωτερικό ζήτημα των ΗΠΑ έχει αναχθεί το ζήτημα των συνόρων. Όπως είναι γνωστό, ο προηγούμενος πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ είχε ξεκινήσει να χτίζει φράχτη στα νότια σύνορα των ΗΠΑ και είχε πάρει μια σειρά άλλα μέτρα για να εμποδίσει την ανεξέλεγκτη είσοδο λαθρομεταναστών από το Μεξικό. Ο εν ενεργεία “πρόεδρος” σταμάτησε το έργο αυτό ενώ πήρε κάθε δυνατό μέτρο για να καταργήσει τα σύνορα. Το αποτέλεσμα είναι – σύμφωνα με τον κυβερνήτη του Τέξας Γκρεγκ Άμποτ – ότι έχουν μπει 6 εκατομμύρια παράνομοι μετανάστες τα τελευταία 3 χρόνια, σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Ο τρίτος υποψήφιος για την προεδρία, Ρόμπερτ Κένεντι τζούνιορ, έχει δηλώσει ότι ενώ ήταν υπέρ των ανοιχτών συνόρων, όταν επισκέφτηκε τα νότια σύνορα πείστηκε ότι η κατάσταση είναι μη βιώσιμη και πλέον υποστηρίζει το κλείσιμο των συνόρων, ενώ διάφοροι δημοκρατικοί αξιωματούχοι (κυβερνήτες, δήμαρχοι) από βόρειες πολιτείες, όταν ο Άμποτ άρχισε να φορτώνει τους λαθρομετανάστες (των οποίων την είσοδο η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αρνιόταν να εμποδίσει) σε λεωφορεία και να τους στέλνει πακέτο σε “αυτούς που τους θέλουν”, πανικοβλήθηκαν και άρχισαν να υποστηρίζουν και αυτοί τον έλεγχο των συνόρων. Φαίνεται ότι όταν είσαι στη Νέα Υόρκη, οι λαθρομετανάστες είναι καλοί, φτάνει να μένουν στο Τέξας. Πράγμα που θυμίζει την αμίμητη ατάκα του Πίτερ Σέλερς σε μια παλιά ταινία, “Παράξενος καιρός! Βρέχει έξω μόνον όταν είσαι μέσα!”

Το καινούριο θέμα που “έσκασε” τις τελευταίες μέρες αφορά την προσπάθεια του Άμποτ να παρακάμψει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και να αναλάβει με μέσα της πολιτείας του την φύλαξη των συνόρων της. Κάποια στιγμή λοιπόν ο Άμποτ άρχισε να βάζει αγκαθωτό συρματόπλεγμα στα σύνορα της πολιτείας του με το Μεξικό, για να εμποδίσει την είσοδο από σημεία εκτός των επίσημων περασμάτων. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση προσέφυγε στα δικαστήρια, με το επιχείρημα ότι το αγκαθωτό συρματόπλεγμα εμποδίζει την υπηρεσία ελέγχου της μετανάστευσης να κάνει τη δουλειά της!

Στις 22/1, το ανώτατο δικαστήριο εξέδωσε απόφαση (με διαδικασία παρόμοια με των ασφαλιστικών μέτρων) που επιτρέπει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αφαιρέσει το συρματόπλεγμα μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση. Η απόφαση πάρθηκε με 5 ψήφους υπέρ και 4 κατά.

Τη μεθεπόμενη μέρα (24/1), ο κυβερνήτης Άμποτ έκανε ρελάνς, αρνούμενος να εφαρμόσει την απόφαση και διατάσσοντας την εθνοφρουρά να βάλει και άλλα συρματοπλέγματα. Ενδιαφέρον έχει η επιχειρηματολογία του: Κατά την άποψή του, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση παραβίασε το κοινωνικό συμβόλαιο με τις πολιτείες, αρνούμενη να εκπληρώσει την υποχρέωσή της για τη φύλαξη των συνόρων και επομένως, η πολιτεία έχει τώρα το δικαίωμα και την υποχρέωση να φυλάξει τα σύνορά της. Χωρίς να θέλουμε να υπεισέλθουμε στις νομικές λεπτομέρειες(*), το γεγονός είναι ότι τα επιχειρήματα του Άμποτ, αν τραβηχτούν στη λογική τους συνέπεια, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε αποχώρηση του Τέξας από τις ΗΠΑ ή σε εμφύλιο πόλεμο. Προφανώς δεν αποσκοπεί σε κάτι τέτοιο ο Άμποτ. Από την άλλη μεριά, οι περισσότεροι πόλεμοι δεν ξεσπούν επειδή κάποιος το επεδίωξε αλλά ακριβώς οι κινήσεις που κάνει η κάθε μία από τις δύο πλευρές αποκτάει τη δική της, ανεξέλεγκτη δυναμική.

Απαντώντας στην κίνηση του Άμποτ, η κυβέρνηση Μπάιντεν έδωσε στις 25/1 προθεσμία μίας ημέρας στον Άμποτ να επιτρέψει σε ομοσπονδιακούς πράκτορες να κόψουν τα συρματοπλέγματα “ή διαφορετικά να υποστεί τις συνέπειες”, χωρίς να προσδιορίζει ποιες θα είναι αυτές.

Ας μην ξεχνάμε ότι το θέμα των νοτίων συνόρων είναι και ο βασικός λόγος που οι ρεπουμπλικάνικη πλειοψηφία του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου δεν έχει έρθει ακόμη σε συμφωνία για τη χρηματοδότηση της κεντρικής κυβέρνησης. Αυτό είναι που εμποδίζει και τη συνέχιση της υποστήριξης στην Ουκρανία αλλά και το “Ισραήλ”. Είναι αυτονόητο ότι όσο οξύνεται η σύγκρουση μεταξύ του Άμποτ και των συμμάχων του από τη μία μεριά, και της ομοσπονδιακής κυβέρνησης από την άλλη, τόσο πιο δύσκολο θα γίνεται να υπάρξει συμβιβασμός και στο θέμα της χρηματοδότησης. Μετά τις τελευταίες εξελίξεις το πιθανότερο είναι ότι με την παρέλευση της προθεσμίας η κεντρική κυβέρνηση θα βρεθεί χωρίς χρηματοδότηση – αυτό είναι άλλωστε που έχει προτρέψει και ο Τραμπ τους βουλευτές να πράξουν…

Ή σύγκρουση μεταξύ Άμποτ και Μπάιντεν δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το υπόλοιπο πολιτικό στερέωμα. Ήδη από τις 23/1, ο κυβερνήτης της Μοντάνα εξέφρασε την υποστήριξή του προς τον Άμποτ. Στις 24/1, ο (αρκετά μετριοπαθής) πρόεδρος της βουλής εξέφρασε την υποστήριξή του προς τον Άμποτ και δήλωσε ότι η βουλή θα κάνει ότι μπορεί για να τον στηρίξει. Με τη σειρά του, ο κυβερνήτης της Φλόριντα, Ρον ντε Σάντις, δήλωσε ότι η Φλόριντα “θα συνεχίσει να ενισχύει το Τέξας με πόρους και προσωπικό”. Ακολούθησαν δηλώσεις υποστήριξης από τους κυβερνήτες της Βιρτζίνια, της Δυτικής Βιρτζίνια, της Τζώρτζια, της Γιούτα, της Νότιας Ντακότα, της Αλαμπάμα, της Οκλαχόμα, ενώ δηλώσεις υποστήριξης συρρέουν από βουλευτές, και κάθε είδους εκλεγμένους αξιωματούχους. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες μιλάνε και για κονβόι φορτηγατζήδων που κατευθύνονται στο Τέξας για να δώσουν χείρα βοηθείας. Αν αληθεύουν αποτελούν πολύ ενδιαφέρουσα εξέλιξη, καθώς ιστορικά οι φορτηγατζήδες ήταν το ισχυρότερο και  μαχητικότερο κομμάτι της εργατικής τάξης στις ΗΠΑ ενώ είδαμε πριν από δυο χρόνια τους συναδέλφους τους στον Καναδά να φέρνουν στα πρόθυρα της κατάρρευσης την κυβέρνηση του Τρυντό.

Από την άλλη πλευρά, τουλάχιστον ένας δημοκρατικός βουλευτής έχει καλέσει τον πρόεδρο Μπάιντεν να θέσει υπό τον έλεγχό του την εθνοφρουρά του Τέξας. Κάτι τέτοιο προβλέπεται μεν από τη νομοθεσία, είναι όμως βέβαιο ότι αν αποπειραθεί να το πράξει ο Μπάιντεν ο Άμποτ θα προτάξει επιχειρήματα περί του αντιθέτου και τελικά θα κληθούν οι διοικητές της εθνοφρουράς να αποφασίσουν σε ποιον θα υπακούσουν.

Τέλος ο υποψήφιος πρόεδρος Τραμπ υποστήριξε τον Άμποτ και κάλεσε όσες πολιτείες συμφωνούν να στείλουν δυνάμεις της εθνοφρουράς τους στο Τέξας για να βοηθήσουν στη φύλαξη των συνόρων. Η εσωκομματική του αντίπαλος Νίκι Χέιλι προφανώς κάτω από την πίεση της βάσης του κόμματος, επίσης υποστήριξε τον Άμποτ.

Το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι πολλοί ρεπουμπλικάνοι έχουν αρχίσει να επικαλούνται τη δεύτερη τροποποίηση του αμερικανικού συντάγματος, η οποία εξασφαλίζει το δικαίωμα στην οπλοκατοχή. Με βάση κάποιες ερμηνείες, αν ο Μπάιντεν αποπειραθεί να πάρει τον έλεγχο της εθνοφρουράς και αν η εθνοφρουρά υπακούσει, ο Άμποτ θα μπορούσε να δημιουργήσει ένοπλες πολιτοφυλακές. Εναλλακτικά δεν αποκλείεται μεμονωμένοι πολίτες ή ήδη υπάρχουσες ένοπλες πολιτοφυλακές να αναλάβουν αυτοβούλως τη φύλαξη των συνόρων – κάτι σαν τους δικούς μας “φρουρούς του συντάγματος”, αλλά οπλισμένους με Μ16…

Η παντοειδής κρίση στις ΗΠΑ αντικειμενικά δημιουργεί καταστάσεις που τελικά θα είναι δύσκολο να επιλυθούν χωρίς την προσφυγή στα όπλα. Κανείς δε μπορεί να προβλέψει τους ρυθμούς και τις μορφές που θα πάρει η εξέλιξη της κατάστασης, δεν αποκλείεται όμως οι εξελίξεις να έρθουν πιο γρήγορα απ’ ότι τις περιμέναμε.

Ίσως δεν είναι άτοπο να θυμηθούμε το μήνυμα του αντιπροέδρου του Ρώσικου συμβουλίου ασφαλείας, Ντμίτρι Μεντβιέντεφ,  την 7η Οκτωβρίου, για την επίθεση της Χαμάς στο κατοχικό ψευδοκράτος:

“Το ξέσπασμα των συγκρούσεων μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ στην 50ή επέτειο από την έναρξη του πολέμου του Γιομ Κιπούρ είναι ένα γεγονός που θα μπορούσε να προβλέψει κανείς. Αυτό έπρεπε να είχε κάνει η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της. Η σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες. Και οι ΗΠΑ είναι βασικός παίκτης εκεί.

Αλλά αντί να εργάζονται ενεργά για μια παλαιστινιο-ισραηλινή διευθέτηση, αυτοί οι ηλίθιοι μάς την έπεσαν και βοηθούν τους νεοναζί με όλες τους τις δυνάμεις, ωθώντας δύο έθνη με στενούς δεσμούς συγγένειας σε σύγκρουση.

Τι μπορεί να σταματήσει το μανιακό πάθος της Αμερικής να πυροδοτεί συγκρούσεις παντού στον πλανήτη;

Προφανώς, μόνο ένας εμφύλιος πόλεμος στις Ηνωμένες Πολιτείες.“

—-

* Για όσους παρ’ όλα αυτά ενδιαφέρονται, τα άρθρα τα οποία επικαλείται ο Άμποτ λένε τα παρακάτω:

“Οι πολιτείες δε μπορούν, χωρίς την άδεια του [ομοσπονδιακού] κογκρέσου, να εγκαθιδρύσουν δασμούς, να δημιουργήσουν στρατό ή πολεμικά πλοία σε καιρό ειρήνης, να συνάψουν συμφωνία με άλλη πολιτεία ή με ξένη δύναμη ή να εμπλακούν σε πόλεμο εκτός αν υποστούν εισβολή ή βρεθούν σε τέτοιο άμεσο κίνδυνο που δεν επιτρέπει καθυστέρηση [στην αντιμετώπισή του]”

“Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγγυηθούν σε κάθε πολιτεία της ένωσης δημοκρατική μορφή διακυβέρνησης και θα προστατεύσουν την κάθε μία από αυτές από εισβολή”

Για να ισχυροποιήσει νομικά τη θέση του, ο Άμποτ κήρυξε το Τέξας σε κατάσταση ξένης εισβολής. Με βάση την επιχειρηματολογία του, τα παραπάνω άρθρα του δίνουν την εξουσία να κηρύξει πόλεμο, να δημιουργήσει πολιτειακό στρατό ή να συνάψει συμφωνία με άλλες πολιτείες και ακόμη και με ξένες χώρες. Η λήψη τέτοιων μέτρων αντίθετα με τη θέληση της κεντρικής κυβέρνησης βέβαια θα συνιστούσε το πρώτο βήμα προς εμφύλιο πόλεμο.     https://iskra.gr/

Πώς η «asabiyya» της Υεμένης αναδιαμορφώνει τη γεωπολιτική!!!

Πέπε Εσκομπάρ

 Η αραβική λέξη Asabiyya, ή «κοινωνική αλληλεγγύη», είναι ένα ηχητικό δάγκωμα στη Δύση, αλλά λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη από τους νέους διεκδικητές του πλανήτη, Κίνα, Ρωσία και Ιράν. Είναι η Υεμένη, ωστόσο, που ενσωματώνει την ιδέα, θυσιάζοντας τα πάντα για τη συλλογική ηθική του κόσμου σε μια προσπάθεια να τερματιστεί η γενοκτονία στη Γάζα.

¨¨Όταν υπάρχει γενική αλλαγή των συνθηκών

Είναι σαν να είχε αλλάξει ολόκληρη η δημιουργία κι όλος ο κόσμος αλλοιώθηκε,σαν να ήταν μια νέα και επαναλαμβανόμενη δημιουργία,ένας κόσμος που δημιουργήθηκε εκ νέου. ¨— Ιμπν Χαλντούν 

Οι δυνάμεις της αντίστασης της Ανσαράλα της Υεμένης κατέστησαν πολύ σαφές, από την αρχή, ότι έστησαν αποκλεισμό στο Μπαμπ ελ-Μαντέμπ και στη νότια Ερυθρά Θάλασσα μόνο εναντίον πλοίων πλοίων που ανήκουν σε Ισραήλ ή προορίζονται. Ο μοναδικός τους στόχος ήταν και παραμένει να σταματήσουν τη γενοκτονία της Γάζας που διέπραξε η ισραηλινή βιβλική ψυχοπάθεια . 

Ως απάντηση σε ένα ηθικά βασισμένο κάλεσμα για τερματισμό μιας ανθρώπινης γενοκτονίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες, κύριοι του Παγκόσμιου Πολέμου  της Τρομοκρατίας (με πλάγιους χαρακτήρες), αναγνώρισε τους Χούτι της Υεμένης ως «τρομοκρατική οργάνωση», όπως ήταν αναμενόμενο, εξαπέλυσαν έναν σειριακό βομβαρδισμό του υπόγειου Στρατιωτικές εγκαταστάσεις του Ansarallah (υποθέτοντας ότι οι πληροφορίες των ΗΠΑ γνωρίζουν πού βρίσκονται) και συγκέντρωσαν έναν μίνι συνασπισμό των πρόθυμων που περιλαμβάνει τους υποτελείς του στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Ολλανδία και το Μπαχρέιν.   

Χωρίς να χάσει ούτε λεπτό, το κοινοβούλιο της Υεμένης ανακήρυξε τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ηνωμένου Βασιλείου «Παγκόσμια Τρομοκρατικά Δίκτυα».

Τώρα ας μιλήσουμε για τη στρατηγική. 

Με μία μόνο κίνηση, η αντίσταση της Υεμένης άρπαξε το στρατηγικό πλεονέκτημα ελέγχοντας de facto ένα βασικό γεωοικονομικό στενό: το Bab el-Mandeb. Ως εκ τούτου, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρά προβλήματα σε τομείς των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, του εμπορίου και της χρηματοδότησης. 

Και ο Ansarallah έχει τη δυνατότητα να διπλασιαστεί - αν χρειαστεί. Οι έμποροι του Περσικού Κόλπου, εκτός αρχείου, έχουν επιβεβαιώσει επίμονες φλυαρίες ότι η Υεμένη μπορεί να εξετάσει το ενδεχόμενο να επιβάλει ένα λεγόμενο Τρίγωνο Αλ Άκσα — που εύστοχα πήρε το όνομά του από την επιχείρηση της Παλαιστινιακής αντίστασης της 7ης Οκτωβρίου με στόχο την καταστροφή της Μεραρχίας Γάζας του ισραηλινού στρατού και τη λήψη αιχμαλώτων ως μοχλό δύναμης. σαρωτική συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων. 

Μια τέτοια κίνηση θα σήμαινε επιλεκτικό μπλοκάρισμα όχι μόνο της διαδρομής Bab el-Mandeb και της Ερυθράς Θάλασσας προς τη Διώρυγα του Σουέζ, αλλά και του Στενού του Ορμούζ, διακόπτοντας τις παραδόσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στο Ισραήλ από το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ – αν και Οι κορυφαίοι προμηθευτές πετρελαίου στο Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα το Αζερμπαϊτζάν και το Καζακστάν. 

Αυτοί οι Υεμενίτες δεν φοβούνται τίποτα. Κατάφεραν να επιβάλουν το τρίγωνο –σε αυτή την περίπτωση μόνο με άμεση ιρανική εμπλοκή– που θα αντιπροσώπευε το Μεγάλο Σχέδιο του στρατηγού της Δύναμης Quds που δολοφονήθηκε από τις ΗΠΑ, Qassem Soleimani, στα κοσμικά στεροειδή . Αυτό το σχέδιο έχει τη ρεαλιστική δυνατότητα να καταρρίψει τελικά την πυραμίδα των εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων δολαρίων σε παράγωγα — και κατά συνέπεια, ολόκληρο το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα. 

Και όμως, ακόμη και όταν η Υεμένη ελέγχει την Ερυθρά Θάλασσα και το Ιράν ελέγχει τα στενά του Ορμούζ, το Τρίγωνο Αλ Άκσα παραμένει απλώς μια υπόθεση εργασίας. 

Καλώς ήρθατε στον αποκλεισμό του Ηγεμόνα

Με μια απλή, ξεκάθαρη στρατηγική, οι Χούτι καταλάβαιναν τέλεια ότι όσο πιο βαθιά τραβούν τους Αμερικανούς που στερούνται στρατηγικής στον γεωπολιτικό βάλτο της Δυτικής Ασίας, σε ένα είδος «ακήρυχτου πολέμου», τόσο περισσότερο είναι σε θέση να προκαλέσουν σοβαρό πόνο στους παγκόσμια οικονομία, για την οποία ο Παγκόσμιος Νότος θα κατηγορήσει τον Ηγεμόνα.   

Σήμερα, η ναυτιλιακή κίνηση στην Ερυθρά Θάλασσα έχει πέσει στο μισό, σε σύγκριση με το καλοκαίρι του 2023. Οι αλυσίδες εφοδιασμού είναι ταλαντευόμενες. τα πλοία που μεταφέρουν τρόφιμα αναγκάζονται να κάνουν τον περίπλου της Αφρικής (και κινδυνεύουν να παραδώσουν φορτίο μετά την ημερομηνία λήξης του). Όπως ήταν αναμενόμενο, ο πληθωρισμός στην τεράστια γεωργική σφαίρα της ΕΕ (αξίας 70 δισεκατομμυρίων ευρώ) αυξάνεται γρήγορα. 

Ωστόσο, μην υποτιμάτε ποτέ μια αυτοκρατορία που βρίσκεται στη γωνία. 

Οι ασφαλιστικοί γίγαντες με βάση τη Δύση κατανοούσαν τέλεια τους κανόνες του περιορισμένου αποκλεισμού του Ανσαράλα: τα ρωσικά και κινεζικά πλοία, για παράδειγμα, έχουν ελεύθερη διέλευση στην Ερυθρά Θάλασσα. Οι παγκόσμιες ασφαλιστικές εταιρείες αρνήθηκαν να καλύψουν μόνο πλοία των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ - ακριβώς όπως σκόπευαν οι Υεμενίτες. 

Έτσι, οι ΗΠΑ, όπως ήταν αναμενόμενο, άλλαξαν την αφήγηση σε ένα μεγάλο, χοντρό ψέμα: «Ο Ανσαράλα επιτίθεται σε ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία». 

Κυρώσεις με τούρμπο της Ουάσιγκτον (δεν είναι μεγάλη υπόθεση καθώς η αντίσταση της Υεμένης χρησιμοποιεί ισλαμική χρηματοδότηση). αύξησε τους βομβαρδισμούς και στο όνομα της ιερής «ελευθερίας ναυσιπλοΐας» –πάντα επιλεκτικά εφαρμοζόμενη– έβαλε τα στοιχήματά της στη «διεθνή κοινότητα», συμπεριλαμβανομένων των ηγετών του Παγκόσμιου Νότου, εκλιπαρώντας για έλεος. Ο στόχος του νέου, αναδιατυπωμένου αμερικανικού δόλου είναι να ωθήσει τον Παγκόσμιο Νότο να χάσει την υποστήριξή του στη στρατηγική του Ανσαράλα. 

Δώστε προσοχή σε αυτό το κρίσιμο δόλο των ΗΠΑ: Επειδή, από εδώ και στο εξής, σε μια νέα διεστραμμένη τροπή της Επιχείρησης Προστασίας της Γενοκτονίας,  είναι η Ουάσιγκτον που θα αποκλείσει την Ερυθρά Θάλασσα για ολόκληρο τον κόσμο. Η ίδια η Ουάσιγκτον, προσέξτε, θα γλιτώσει: η αμερικανική ναυτιλία εξαρτάται από τις εμπορικές οδούς του Ειρηνικού και όχι από τις εμπορικές οδούς της Δυτικής Ασίας. Αυτό θα επιτείνει τον πόνο στους Ασιάτες πελάτες και ειδικά στην οικονομία της Ευρώπης – η οποία έχει ήδη δεχθεί τα βαριά πλήγματα από τις ρωσικές ενεργειακές κυρώσεις που συνδέονται με την Ουκρανία.

Όπως  το ερμήνευσε ο Michael Hudson,  υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οι νεοσυντηρητικοί που είναι υπεύθυνοι για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ να θέλουν πράγματι (με πλάγιους χαρακτήρες) να εφαρμόσουν η Υεμένη και το Ιράν το Τρίγωνο Al-Aqsa: «Θα είναι οι κύριοι αγοραστές ενέργειας στην Ασία. Η Κίνα και άλλες χώρες που πρόκειται να πληγούν. Και αυτό (…) θα δώσει στις Ηνωμένες Πολιτείες ακόμη μεγαλύτερη δύναμη να ελέγχουν την προσφορά πετρελαίου στον κόσμο ως διαπραγματευτικό στοιχείο στην προσπάθεια επαναδιαπραγμάτευσης αυτής της νέας διεθνούς τάξης».

Αυτό, στην πραγματικότητα, είναι το κλασικό  Empire of Chaos modus operandi.   

Εφιστώντας την προσοχή στον «λαό μας στη Γάζα»

Δεν υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι το Πεντάγωνο έχει την παραμικρή ιδέα για το τι χτυπούν τα Tomahawks του στην Υεμένη. Ακόμη και αρκετές εκατοντάδες βλήματα δεν θα αλλάξουν τίποτα. Η Ανσαράλα, η οποία έχει ήδη υπομείνει οκτώ χρόνια ασταμάτητας δύναμης πυρός ΗΠΑ-ΗΒ-Σαουδικής Αραβίας-Εμιράτας -και ουσιαστικά κέρδισε- δεν θα υποχωρήσει σήμερα για μερικές πυραυλικές επιθέσεις.

Ακόμη και οι παροιμιώδεις «μη κατονομαζόμενοι αξιωματούχοι» ενημέρωσαν τους New York Times ότι «ο εντοπισμός των στόχων των Χούτι αποδείχτηκε πιο δύσκολος από ό,τι αναμενόταν», κυρίως λόγω των άθλιων πληροφοριών των ΗΠΑ για την «αεροπορική άμυνα της Υεμένης, τα κέντρα διοίκησης, τις αποθήκες πυρομαχικών και την αποθήκευση drone και πυραύλων και εγκαταστάσεις παραγωγής.» 

Είναι πολύ διαφωτιστικό να ακούς πώς ο πρωθυπουργός της Υεμένης Abdulaziz bin Saleh Habtoor πλαισιώνει την απόφαση της πρωτοβουλίας αποκλεισμού του Ισραήλ του Ansarallah ως «βασισμένη σε ανθρωπιστικές, θρησκευτικές και ηθικές πτυχές». Αναφέρεται, κρίσιμα, στον «λαό μας στη Γάζα». Και το συνολικό όραμα, μας υπενθυμίζει, «πηγάζει από το όραμα του Άξονα της Αντίστασης».

Είναι μια αναφορά που οι έξυπνοι θεατές θα αναγνωρίσουν ως την αιώνια κληρονομιά του στρατηγού Soleimani. 

Με έντονη ιστορική αίσθηση — από τη δημιουργία του Ισραήλ μέχρι την κρίση του Σουέζ και τον πόλεμο του Βιετνάμ — ο πρωθυπουργός της Υεμένης θυμάται πώς «ο Μέγας Αλέξανδρος έφτασε στις ακτές του Άντεν και του νησιού Σοκότρα αλλά ηττήθηκε (…) Οι εισβολείς προσπάθησαν να καταλάβουν την πρωτεύουσα του ιστορικού κράτους της Σεμπά και απέτυχε (…) Πόσες χώρες σε όλη την ιστορία προσπάθησαν να καταλάβουν τη δυτική ακτή της Υεμένης και απέτυχαν; συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας».

Είναι απολύτως αδύνατο για τη Δύση και ακόμη και την Παγκόσμια Πλειοψηφία να κατανοήσουν τη νοοτροπία της Υεμένης χωρίς να μάθουν μερικά γεγονότα από τον Άγγελο της Ιστορίας. 

Ας πάμε λοιπόν πίσω στον δάσκαλο της παγκόσμιας ιστορίας του 14ου αιώνα Ibn Khaldun ^— τον συγγραφέα του The Muqaddimah . 

Ο Ibn Khaldun σπάει τον Κώδικα Ansarallah 

Η οικογένεια του Ibn Khaldun ήταν σύγχρονη της ανόδου της Αραβικής Αυτοκρατορίας, σε κίνηση μαζί με τους πρώτους στρατούς του Ισλάμ τον 7ο ^αιώνα , από τη λιτή ομορφιά των κοιλάδων Hadramawti στη σημερινή νότια Υεμένη μέχρι τον Ευφράτη.

Ο Ibn Khaldun, κυρίως, ήταν ο πρόδρομος του Kant, ο οποίος πρόσφερε τη λαμπρή εικόνα ότι «η γεωγραφία βρίσκεται στη βάση της ιστορίας». Και διάβασε τον Δάσκαλο της Ανδαλουσίας του 12ου ^αιώνα Αβερρόη – καθώς και άλλους συγγραφείς που εκτέθηκαν στα έργα του Πλάτωνα και κατάλαβε πώς ο τελευταίος αναφέρθηκε στην ηθική δύναμη των «πρώτων ανθρώπων» στον Τίμαιο, το 360 π.Χ.

Ναι, αυτό συνοψίζεται σε «ηθική δύναμη» — για τη Δύση, ένα απλό ήχο. για την ανατολή, μια ουσιαστική φιλοσοφία. Ο Ibn Khaldun κατάλαβε πώς ξεκίνησε ο πολιτισμός και ανανεωνόταν συνεχώς από ανθρώπους με φυσική καλοσύνη και ενέργεια. άνθρωποι που κατανοούσαν και σέβονταν τον φυσικό κόσμο, που έζησαν το φως, ενωμένοι με αίμα ή συγκεντρωμένοι από μια κοινή επαναστατική ιδέα ή θρησκευτική ορμή.

Ο Ibn Khaldun όρισε το asabiyya ως αυτή τη δύναμη που ενώνει τους ανθρώπους. 

Όπως τόσες πολλές λέξεις στα αραβικά, το asabiyya εμφανίζει μια σειρά από διαφορετικές, χαλαρά συνδεδεμένες έννοιες. Αναμφισβήτητα, το πιο σχετικό είναι το esprit de corps, το ομαδικό πνεύμα και η φυλετική αλληλεγγύη - ακριβώς όπως εκθέτει ο Ansarallah. 

Όπως δείχνει ο Ibn Khaldun, όταν η δύναμη της asabiyya αξιοποιηθεί πλήρως, φτάνοντας πολύ πέρα ​​από τη φυλή, γίνεται πιο ισχυρή από το άθροισμα των επιμέρους μερών της και μπορεί να γίνει καταλύτης για την αναμόρφωση της ιστορίας. να φτιάξεις ή να σπάσεις αυτοκρατορίες. να ενθαρρύνει τους πολιτισμούς· ή να τους αναγκάσουν να καταρρεύσουν. 

Ζούμε σίγουρα μια στιγμή asabiyya , που προέρχεται από την ηθική δύναμη της αντίστασης της Υεμένης.   

Στερεό σαν βράχος

Ο Ansarallah κατάλαβε έμφυτα την απειλή του εσχατολογικού Σιωνισμού - που τυγχάνει να αντικατοπτρίζει τις χριστιανικές σταυροφορίες πριν από μια χιλιετία. Και είναι ουσιαστικά οι μόνοι, πρακτικά, που προσπαθούν να το σταματήσουν. 

Τώρα, ως επιπλέον μπόνους, εκθέτουν τον πλουτοκρατικό Ηγεμόνα, για άλλη μια φορά, ως βομβαρδιστές της Υεμένης, του φτωχότερου αραβικού έθνους-κράτους, όπου τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός παραμένει «επισιτιστικής ανασφάλειας».    

Αλλά ο Ansarallah δεν είναι απαλλαγμένος από βαρέα όπλα όπως οι Παστούν μουτζαχεντίν που ταπείνωσαν το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν. 

Οι πύραυλοι κρουζ κατά των πλοίων τους περιλαμβάνουν τους Sayyad and Quds ZO (βεληνεκές έως 800 km) και το Al Mandab 2 (βεληνεκές έως 300 km). 

Οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι τους περιλαμβάνουν το Tankil (βεληνεκές έως 500 km). το Asef (εμβέλεια έως 450 km). και το Al-Bahr Al-Ahmar (βεληνεκές έως 200 km). Αυτό καλύπτει το νότιο τμήμα της Ερυθράς Θάλασσας και τον Κόλπο του Άντεν, αλλά όχι, για παράδειγμα, τα νησιά του αρχιπελάγους Σοκότρα. 

Αντιπροσωπεύοντας περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού της χώρας, οι Χούτι της Υεμένης, που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της αντίστασης της Ανσαράλα, έχουν τη δική τους εσωτερική ατζέντα: απόκτηση δίκαιης εκπροσώπησης στη διακυβέρνηση (ξεκίνησαν την Αραβική Άνοιξη της Υεμένης). την προστασία της πίστης τους στα Ζαϊντί (ούτε Σιίτες ούτε Σουνίτες)· αγωνίζονται για την αυτονομία της επαρχίας Saada· και εργαζόταν για την αναβίωση του Ιμαμάτου των Ζαϊντί, που λειτούργησε πριν από την επανάσταση του 1962.

Τώρα, αφήνουν το στίγμα τους στο The Big Picture. Δεν είναι περίεργο που ο Ανσαράλα μάχεται σκληρά τους υποτελείς Άραβες του Ηγεμόνα – ειδικά εκείνους που υπέγραψαν συμφωνία για την εξομάλυνση των σχέσεων με το Ισραήλ υπό την κυβέρνηση Τραμπ.

Ο πόλεμος Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων στην Υεμένη, με τον Ηγεμόνα να «ηγείται από πίσω», ήταν ένα τέλμα που στοίχισε στο Ριάντ τουλάχιστον 6 δισεκατομμύρια δολάρια το μήνα για επτά χρόνια. Τελείωσε με μια κλονισμένη εκεχειρία το 2022 σε μια de facto νίκη του Ανσαράλα. Μια υπογεγραμμένη ειρηνευτική συμφωνία, πρέπει να σημειωθεί, έχει απορριφθεί από τις ΗΠΑ, παρά τις προσπάθειες της Σαουδικής Αραβίας να υπογράψει μια συμφωνία.

Τώρα, ο Ansarallah ανατρέπει τη γεωπολιτική και τη γεωοικονομία με όχι μόνο μερικούς πυραύλους και drones, αλλά και ωκεανούς πανουργίας και στρατηγικής οξυδέρκειας. Για να επικαλεστείτε την κινεζική σοφία, φανταστείτε έναν μόνο βράχο που αλλάζει την πορεία ενός ρυακιού, το οποίο στη συνέχεια αλλάζει την πορεία ενός ισχυρού ποταμού. 

Οι Επίγονοι του Διογένη μπορούν πάντα να παρατηρήσουν, μισό αστεία, ότι η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας-Ιράν μπορεί να συνέβαλε με τα δικά τους καλά τοποθετημένα βράχια σε αυτό το μονοπάτι σε μια πιο δίκαιη τάξη. Αυτή είναι η ομορφιά του: μπορεί να μην μπορούμε να δούμε αυτούς τους βράχους, μόνο τα αποτελέσματα που προκαλούν. Αυτό που βλέπουμε, όμως, είναι η αντίσταση της Υεμένης, συμπαγής σαν βράχος. 

Το αρχείο δείχνει τον Ηγεμόνα, για άλλη μια φορά, να επιστρέφει στη λειτουργία αυτόματου πιλότου: Βόμβα, Βόμβα, Βόμβα. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, το να βομβαρδίζεις σημαίνει να ανακατευθύνεις την αφήγηση από μια γενοκτονία που διαπράχθηκε σε πραγματικό χρόνο από το Ισραήλ, το αεροπλανοφόρο της Αυτοκρατορίας στη Δυτική Ασία. 

Ωστόσο, ο Ansarallah μπορεί πάντα να αυξάνει την πίεση τηρώντας σταθερά την αφήγησή του και, οδηγούμενος από τη δύναμη της asabiyya , να παραδώσει στον Ηγεμόνα ένα δεύτερο Αφγανιστάν, σε σύγκριση με το οποίο το Ιράκ και η Συρία θα μοιάζουν με Σαββατοκύριακο στη Disneyland. 

 The Cradle.