Ο ΑΡΓΥΡΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ, ΤΑ ΕΠΙΧΡΥΣΩΜΈΝΑ ΤΟΥΒΛΑ ΑΠΟ ΤΟ CASA DE PAPEL ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΤ' ΑΝΆΘΕΣΗΝ ΜΆΓΟΙ

 Post2Post10 ώρες πρινΚυριακή 8 Νοεμβρίου 2026 στις 12:38 π

Ο ΑΡΓΥΡΟΣ ΑΙΩΝΑΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ, ΤΑ ΕΠΙΧΡΥΣΩΜΈΝΑ ΤΟΥΒΛΑ ΑΠΟ ΤΟ CASA DE PAPEL ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΤ' ΑΝΆΘΕΣΗΝ ΜΆΓΟΙ

(Ή πώς μπορεί να χρηματοδοτηθεί και ενδογενώς η ανάπτυξη μας εντός του ευρώ, με ένα ενεργειακό ψηφιακό πάγιο, μειώνοντας δραστικά τον χρόνο εργασίας χωρίς μειώσεις αποδοχών).

Ο γνωστός «Χρυσός αιώνας» του Περικλή δεν ήταν καθόλου χρυσός! Στην ανακάλυψη μιας σημαντικής φλέβας ασημιού στα μεταλλεία του Λαυρίου στηρίχτηκε, γεγονός που επέτρεψε μέσα σε λίγα χρόνια να επεκταθεί το μοντέλο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας ως πρότυπο στις περισσότερες περιοχές της τότε παγκόσμιας πρωτοπορίας στην παραγωγή ιδεών και εμπορίου.

Το αντίπαλο μοντέλο της Σπάρτης, που ακόμα στηριζόταν στην παράδοση της διοίκησης των γερόντων και στην εκμετάλλευση της ενέργειας των δούλων, έδειχνε να ωχριά ζηλότυπα. Εκεί το εμπόριο κινούσε ο χρυσός των Περσών, που έτσι προσπαθούσε να εξαγοράσει την υποστήριξη της συντηρητικής Σπάρτης ως χωροφύλακα της απειλητικής Αθήνας, η οποία κυριάρχησε ως ναυτική δύναμη στο εμπόριο της Μεσογείου.

Αυτά δεν τα γράφει έτσι, με τόση απλότητα η ιστορία, αλλά θα τα ξέρετε. (Ντάξει, όχι όσοι από μια μερίδα εγγενώς υπανάπτυκτων στον εγκέφαλο διάλεξαν να προβάλουν πάλι το σπαρτιατικό πρότυπο ως δήθεν πατριωτικό όραμα, τρομάρα τους).

Εκείνο που ίσως δεν ξέρετε είναι ότι ελάχιστο ασημί από το Λαύριο χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή ασημένιων ταλάντων. Η επιτυχία του αθηναϊκού μοντέλου στηρίχτηκε πάνω σε δύο άξονες:

Στη δυνατότητα παραγωγής υψηλής ποιότητας νέας γνώσης και πολιτισμού, στοιχείο που προήλθε από την απελευθέρωση μεγάλου μέρους του πληθυσμού της Αττικής από τις συνθήκες ημιδουλείας των συσσωρευμένων χρεών που διέγραψε ο Σόλωνας έναν αιώνα πριν με τη Σεισάχθεια. Βρέθηκε έτσι ο χρόνος για να παράγουν οι Αθηναίοι πολιτισμό και επιστήμη μέσα από την ενασχόλησή τους με τα κοινά.

Από την πίστη των συμμάχων των Αθηναίων ότι τα σιδερένια ή τα χάλκινα αθηναϊκά νομίσματα των οβολών και των δραχμών με το σήμα της κουκουβάγιας, σύμβολο της σοφίας της Αθηνάς, πράγματι αντιπροσώπευαν κάποιο αντίκρισμα από το ασήμι της Αθήνας. Λίγο τους ένοιαζε που δεν είχε εξαχθεί ακόμα. Εκεί ήταν, φυλαγμένο καλά σε ένα θησαυροφυλάκιο στα έγκατα της γης. Έτσι η αθηναϊκή δραχμή κυριάρχησε ως το κύριο νόμισμα στο εμπόριο της τότε Δύσης, πολύ πιο αποτελεσματικά από τα περσικά χρυσά νομίσματα.

Πάνω ακριβώς σε αυτό το στοιχείο πίστης —ότι το χαρτί που λέγεται π.χ. ευρώ έχει μια πραγματική αντιστοίχηση— έστησαν και οι πανέξυπνοι σεναριογράφοι της σειράς Casa de Papel την αλληγορία περί του τι είναι χρήμα σήμερα.

Κάποιοι έξυπνοι ληστές στο τέλος καταφέρνουν να κλέψουν όλο τον χρυσό από την Κεντρική Τράπεζα της Ισπανίας και να τον αντικαταστήσουν με βαμμένα τούβλα. Τα πλάνα της τηλεόρασης πιστοποίησαν ότι είναι στη θέση του μετά το τέλος της ληστείας και έτσι το ευρώ, που δεν έχει απολύτως καμία σχέση με το αν υπάρχει ή όχι χρυσός στις τράπεζες, δεν κατέρρευσε! Λίγοι βλέπεις έχουν συνειδητοποιήσει ότι το ευρώ, όπως και όλα τα άλλα νομίσματα μετά το '71, παράγεται από αέρα κοπανιστό. Από δημόσια ή ιδιωτικά δάνεια και από ασφάλιστρα.

Αν τώρα σε ρωτούσαν αν θα είχες εμπιστοσύνη σε ένα νόμισμα που σχετίζει την ύπαρξή του με κάποιο άλλο μέταλλο αντί για τον χρυσό, τι θα έλεγες; Ας πούμε στο λίθιο, το νικέλιο ή το κοβάλτιο, που είναι και πολύ πιο χρειαζούμενα σήμερα απ' ό,τι ο χρυσός, αφού χωρίς αυτά «πράσινη ενέργεια» δεν γίνεται.

Μάλλον θα τα δεχόσουν ως πραγματικές αξίες για συναλλαγές, μέσω αυτών, της εργασίας που δαπάνησες για να τα αποκτήσεις, για να τη μετατρέψεις σε τροφή και όλα τα άλλα χρειάζονται, αλλά και για να πληρώσεις λογαριασμούς και φόρους. Αρκεί αυτά τα μέταλλα κάπου να υπάρχουν, θα έλεγες ίσως. Εξαγμένα σε κάποιο θησαυροφυλάκιο, ή έστω σε ένα χαρτί που να πιστοποιείται από το Χρηματιστήριο του Σικάγο ότι έχουν ζήτηση. Όσο μεγαλύτερη η ζήτηση, τόσο πιο σπάνια γίνονται, άρα μεγαλύτερη η αξία τους.

Και αν αυτά τα μέταλλα φυλάσσονται στα έγκατα της γης, όπως το ασήμι του Περικλή, τι θα έλεγες τότε; Θα το σκεφτόσουν για λίγο και θα έλεγες ΟΚ, γιατί όχι. Τόσοι σοφοί στο Χρηματιστήριο του Σικάγο τα αποδέχονται ως futures, γιατί όχι και εγώ; Κόψε χρήμα να έχουμε!

Αν τώρα σου έλεγα αντί για μέταλλα να κάναμε το ίδιο με αποθέματα ενέργειας; Π.χ. από κάτι κοιτάσματα φυσικού αερίου εδώ πιο κάτω, τι θα έλεγες; Να εξαχθούν πρώτα, να δούμε ότι υπάρχουν; Γιατί ρε μάστορα τέτοιος ρατσισμός υπέρ των μετάλλων; Άσε που δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα από δαύτα έχουν ήδη εξαχθεί. Τα βουνά από τους υδρίτες μεθανίου, που συνεχώς μεγαλώνουν ως ένδειξη κοιτασμάτων από κάτω τους, αυτα που εχει βαλει στο μάτι ο Ερντογαν νοτια του Καστελοριζου, περιμένουν εκεί υπομονετικά για να σκουπιστούν. Ουπς...

Ή αν σου έλεγα ότι με τον ίδιο τρόπο μπορείς να συσχετίσεις ένα τυπωμένο νούμερο σε ένα κομμάτι χαρτί ή πάνω σε μια οθόνη με τις αντίστοιχες κιλοβατώρες ενέργειας που καταναλώθηκαν για να λυθεί από έναν υπολογιστή ένα πρόβλημα (έτσι αποκτούν αξία τα bitcoins), τι θα έλεγες; Αφού τα δέχεται και ο ημιπλανητάρχης μας ο Τραμπ, γιατί να του πάμε κόντρα;

Και επειδή είσαι και οικολόγος, γιατί θα διαφωνούσες αυτή η αντιστοίχιση kWh με ένα νούμερο πάνω σε ένα χαρτί να γίνεται με βάση την ενέργεια που ΘΑ παράγουν οι ανεμογεννήτριες του Μυτιληναίου; Προφανώς ΟΚ, αρκεί να «καίγεται» και το αντίστοιχο χαρτί μόλις καεί και η kWh, για να μην έχουμε πληθωρισμό — που σου το σφύριξε ο μπατζανάκης σου που τελείωσε και Οικονομικά και ξέρει τα πάντα περί πληθωρισμού.

Ατά όλα γίνονται πολύ εύκολα, θα σου πω μετά. Όλα τα σχετικά τεχνικά θέματα —και ότι δεν θα κυκλοφορούν κιβδήλα «νομίσματα»— τα έχουν λύσει κάτι τεχνολογίες της πληροφορικής που λέγονται blockchain, γνωστές από το 2009. Τότε ξεκίνησαν μέσα από ένα πείραμα δημιουργίας ψηφιακών ανταλλάξιμων παγίων, που δεν θα εξαϋλώνονται μετά από μια τραπεζική κατάρρευση, όπως εκείνη του '08 με τη Lehman Brothers. Τότε «κάηκαν» στις ΗΠΑ 600 δισ. δολάρια πρωτογενών στεγαστικών δανείων και εξαφανίστηκαν 13 τρισ. δολάρια σε όλον τον πλανήτη (αυτό το πληρώσαμε εδώ με ένα PSI που μας φέσωσε άλλα 140 δισ. ευρώ για να σωθούν κάτι τράπεζες από πλήρη κατάρρευση).

Και τότε, αν συμφωνούσαμε σε όλα αυτά, θα ήταν σειρά μου να ρωτήσω:

Και ποιος μας εμποδίζει τότε να μειώσουμε τον εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας έως και στο μισό χωρίς να μειωθούν οι μισθοί;

ΚΑΙ

Να χρηματοδοτηθεί αυτή η αναπτυξιακή μεταρρύθμιση από έναν ημικρατικό μη τραπεζικό φορέα με ψηφιακό «χρήμα», που θα αντικρίζεται με μέταλλα ή τα ενεργειακά μας αποθέματα πληρώνοντας τη μισή εργασία, αντί να επιδοτούμε την ανεργία, κυρίως των νέων;

Μην πεις «η ΕΕ», γιατί δεν το απαγορεύει πλέον! Αποδέχεται την έκδοση και την κυκλοφορία εναλλακτικών ή παράλληλων «νομισμάτων» με το ευρώ με την οδηγία 843/18, και τώρα και με τον Κανονισμό MICA. Αρκεί αυτά τα ψηφιακά πάγια, ως μέσα συναλλαγών, να προστατεύονται από τεχνολογίες για να μην γίνεται μέσω αυτών ξέπλυμα μαύρου χρήματος, όπως πήγαινε να τα κάνει με κάτι «Δήμητρες» εκείνος ο ημιμαθής και γραφικός Βαρουφάκης. Τέλος και σε αυτό το παραμύθι περί ΕΕ.

Εύκολη αυτή η έκδοση, πάλι με τις ίδιες τεχνολογίες, το blockchain. Αυτές που κάνει ότι δεν τις καταλαβαίνει ο Γιάνης και επιμένει με τα IOU/Δήμητρες έναντι μελλοντικών χρεών, ή ο Τσακαλώτος που δεν καταλαβαίνει γενικώς οτιδήποτε θα μπορούσε να απειλήσει την παντοκρατορία των τραπεζών επί της έκδοσης νέου αεράτου χρήματος, ή το Στουρναριστάν σύσσωμο, που καταλαβαίνει ότι έτσι τελειώνει το Μεγάλο Φαγοπότι μέσω των τραπεζών με δάνεια πρασινοκόκκινα και ανακατανομές εισοδημάτων προς τα πάνω, στους έχοντες, μέσω κάτι Ηρακλειδών Ι, ΙΙ και ΙΙΙ που ροκάνισαν ήδη το «μαξιλάρι» του Τσίπρα.

Για τον Σταϊκούρα ή τώρα τον Χατζηδάκη και τα λοιπά αδέξια δεξιά ζαβά, δεν τίθεται καν σε συζήτηση αν τα καταλαβαίνουν αυτά. Βρίσκονται στο μυαλό τους στο ίδιο εξελικτικό στάδιο με του Κουτσούμπα. Κάπου εκεί προς το τέλος της δεκαετίας του '70 ίσως, προσπαθώντας ακόμα να καταλάβουν πώς μας την έφερε ο Νίξον αποσυνδέοντας όλα τα νομίσματα από τον χρυσό και συνδέοντάς τα με αέρα κοπανιστό. Παράγοντας αεράτο χρήμα με κάποιο κρατικό, ιδιωτικό ή (κυρίως) κάποιο διατραπεζικό δάνειο. Με τα τελευταία έχει παραχθεί μια φούσκα κολοσσιαίων διαστάσεων, όσο 21 παγκόσμια ΑΕΠ, που αν σκάσει όπως εκείνη της Lehman Brothers το 2008, δεν θα αφήσει τίποτα όρθιο σε αυτόν τον πλανήτη.

Ο Κοτζιάς πάντως και το ΠΡΑΤΤΩ τόλμησαν να το προτείνουν κάπως προς μια θετική κατεύθυνση ως όρο επιβίωσής μας.

Αντικρίζοντας ένα κρατικό μη τραπεζικό εναλλακτικό ψηφιακό μέσο συναλλαγών και επενδύσεων, ως ψηφιακό πάγιο, με τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν εντός της ελληνικής ΑΟΖ, αυτήν που παζαρεύει τώρα ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν στα πλαίσια της μοιρασιάς Αιγαίου - Turkagean.

Με έναν σμπάρο, πολλά τριγόνια λέει η λογική της λύσης:

Και το casus belli στα άχρηστα.

Και οι εκβιασμοί της εξωγενούς χρηματοδότησης έναντι νέων μνημονίων για να υποθηκευτεί ό,τι υπάρχει στο υπέδαφό μας κατά το στρατηγικό σχέδιο Πισαρίδη, στα αζήτητα.

Αλλά και ένα παράδειγμα για να έχει να πορεύεται η Ευρώπη επί μιας άλλης λογικής, στον αντίποδα της τρέχουσας νεοφιλελεύθερης Συνθήκης της Λισαβόνας και του Μάαστριχτ, που είναι ικανή να γεννάει μόνο ανισότητες, ακροδεξιούς και καμία κοινωνική σύγκλιση.

Τι δεν καταλαβαίνεις ακριβώς; Ότι ληστεύουν τη λογική σου για να μην μπορείς να δεις καμία άλλη λύση, εκτός από αυτήν που επιτάσσει η μετα-αλήθεια των διαπλεκόμενων ΜΜΕ. Αυτή που σου προβάλει κάθε βαμμένο τούβλο με τα χρώματα του ευρώ, της κεφαλής του Τραμπ ή του Πούτιν ως κάτι με αξία, για να λες «ζήτω που σωθήκαμε» (ή «κακό που μας βρήκε» αντίστοιχα), περιμένοντας να μας σώσουν πάλι κάποια χόμπιτ, κάποιοι νάνοι και κάτι ακροδεξιά ξωτικά με ένα «κατ' ανάθεσην» χρυσό δαχτυλίδι;

ΥΓ: Δυστυχώς ο Πιερακάκης είναι τελείως αστοιχείωτος , αγράμματος και στερείται και χιούμορ και πολιτικής φαντασίας.

Διαφορετικά, θα είχε ήδη προτείνει, ως πρόεδρος του Eurogroup, τον Βαρουφάκη για την θέση της Λαγκαρντ, που παραιτήθηκε από την ΕκΤ. Και θα το έπαιζε μετά Σάουμαν γεμίζοντας την ΕΕ με IOU-pass Δήμητρες για να τα ελέγχει μετά όλα.

Αλλά δεν...

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.