ΝΤΟΥΓΚΙΝ: Πώς ο Σιωνισμός έφερε τον Τραμπ στην καταστροφή===Η ψευδαίσθηση της κάλπης.....

 

Η προδοσία στην καρδιά της εξουσίας

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν εξετάζει πώς η παράδοση του Τραμπ στους νεοσυντηρητικούς και τα σιωνιστικά συμφέροντα οδήγησε στην πολιτική του πτώση και τι πρέπει να μάθει η Ρωσία από αυτό.

Ο Τραμπ καταστράφηκε πλήρως στις ενδιάμεσες εκλογές από την έκτη φάλαγγα του περιβάλλοντός του. Η έκτη φάλαγγα είναι ό,τι πιο τρομερό μπορεί να συμβεί σε μια χώρα και ένα πολιτικό καθεστώς. Υπάρχει σε κάθε κοινωνία, αν και ο προσανατολισμός, η δομή και η υποταγή της σε εξωτερικά κέντρα λήψης αποφάσεων διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Στην περίπτωση του Τραμπ, αυτό το κέντρο ήταν το Ισραήλ του Νετανιάχου. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ίδιες οι Ηνωμένες Πολιτείες, το ΝΑΤΟ ή η ΕΕ παίζουν αυτόν τον ρόλο. Αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός παραμένει ο ίδιος. Μέσα στις ελίτ, υπάρχουν πάντα εκείνοι που δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού και του κράτους τους, αλλά κάποια εξωτερική εξουσία. Και ο μεγαλύτερος κίνδυνος της έκτης φάλαγγας είναι ότι τα μέλη της κρύβονται πίσω από μια πρόσοψη πλήρους πίστης και αφοσίωσης στον ηγεμόνα. Η πέμπτη φάλαγγα λειτουργεί ανοιχτά, καθιστώντας ευκολότερο τον εντοπισμό και, εάν υπάρχει η πολιτική βούληση, την καταστολή. Η αποκάλυψη της έκτης φάλαγγας απαιτεί ιδιαίτερη ιδεολογική εξειδίκευση. Η απλή τήρηση εντολών και η υπακοή στο νόμο δεν αρκεί. Αυτά ακριβώς είναι τα κενά μέσα από τα οποία διεισδύει η έκτη φάλαγγα στο σύστημα.

Τέλος φόρμας

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το κίνημα MAGA ταλαντεύτηκε μεταξύ του ιδεολογικού πυρήνα του δεξιού λαϊκισμού και των νεοσυντηρητικών που συμμάχησαν με τους καθαρούς Σιωνιστές και τους «Χριστιανούς» Σιωνιστές. Οι λαϊκιστές αντιτάχθηκαν στις ξένες επεμβάσεις (ειδικά στον πόλεμο με το Ιράν), στο βαθύ κράτος και στην τάξη του Έπσταϊν. Οι νεοσυντηρητικοί και οι σιωνιστές υποστήριξαν και τα τρία: ξένες επεμβάσεις, το ξέπλυμα του Έπσταϊν και το Βαθύ Κράτος (το οποίο οι ίδιοι αποτελούν). Αρχικά, και τα δύο στρατόπεδα ήταν απόλυτα πιστά στον Τραμπ. Αλλά οι λαϊκιστές υποστήριζαν πραγματικά την Αμερική, ενώ οι νεοσυντηρητικοί τη θεωρούσαν απλώς ως εργαλείο για την επιδίωξη μιας εντελώς διαφορετικής ατζέντας. Ο Τραμπ απέρριψε το πρώτο και εμπιστεύτηκε το δεύτερο. Υπέστη μια συντριπτική και ηχηρή ήττα, κυρίως επειδή έδειξε απόλυτη περιφρόνηση για αυτό που ήθελε ο λαός. Ο αμερικανικός λαός αντιτίθεται στον πόλεμο και το ξένο λόμπι και θέλει να αντιμετωπιστούν τα εσωτερικά του προβλήματα - κάτι που ο Τραμπ παραμέλησε, κάνοντας τα πράγματα χειρότερα.

Επομένως, αυτό δεν ήταν τυχαίο, αλλά αναπόφευκτη συνέπεια. Παρακολουθώντας αυτές τις εξελίξεις, πρέπει να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Η έκτη φάλαγγα δεν υπάρχει μόνο στη Ρωσία. Η ύπαρξή του είναι αναπόφευκτη. Μετά από δεκαετίες ανοιχτά φιλοδυτικής και φιλελεύθερης επιρροής, είναι σχεδόν βέβαιο ότι είναι ευρέως διαδεδομένη μεταξύ των ελίτ της Ρωσίας, όπου είναι πιθανό να είναι ιδιαίτερα εδραιωμένη.

Υπάρχει και κάτι άλλο: η Ρωσία είναι ο στόχος μιας σκόπιμης εκστρατείας δικτυακού πολέμου. Αυτός ο πόλεμος έχει πολλά μέτωπα και χρησιμοποιεί πολλές μεθόδους, αλλά το κύριο όπλο του είναι ακριβώς η έκτη φάλαγγα. Είναι το πιο αποτελεσματικό όργανο του εχθρού επειδή χτυπά από μέσα, επειδή το εχθρικό στοιχείο είναι ενσωματωμένο μέσα στις δομές της εξουσίας, μέσα στον ίδιο τον μηχανισμό της κυβέρνησης, και όχι έξω από αυτόν, στην αντιπολίτευση (που μπορεί να μην υπάρχει καν).

Είμαι πεπεισμένος ότι οι υπηρεσίες αντικατασκοπείας μας έχουν κατακτήσει τις αρχές του πολέμου δικτύου. Τώρα είναι η ώρα να εφαρμόσετε αυτές τις δεξιότητες στο μέγιστο βαθμό. Μετά την καταστροφική ήττα του Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές, τα γεγονότα σε όλο τον κόσμο θα λάβουν έναν ιδιαίτερα δυσοίωνο χαρακτήρα. Όλες οι ελπίδες ότι η κατάσταση στο ουκρανικό μέτωπο θα επιλυθεί με κάποιο τρόπο είναι ανεύθυνες και μάταιες. Το καθεστώς του Κιέβου θα ενθαρρυνθεί τώρα (ο Ζελένσκι και οι ηγέτες της ΕΕ ήταν πεπεισμένοι ότι ο Τραμπ έπαιζε στα χέρια της Ρωσίας, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ίσχυε καθόλου) και δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς σε τι θα οδηγήσει αυτό. Ο Ζελένσκι είχε ήδη προσβάλει ευθαρσώς τον Τραμπ σε κάθε ευκαιρία τις τελευταίες εβδομάδες, πεπεισμένος ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα έβγαινε δραματικά αποδυναμωμένος από τις ενδιάμεσες εκλογές.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε και να αναλύσουμε προσεκτικά όλα όσα συνέβησαν στις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και όσα συνέβησαν στις ισραηλινές εκλογές (ήττα του Νετανιάχου) και όσα εκτυλίσσονται τώρα στην Ευρώπη (όπου όλα φλέγονται).

Ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο της σύγχρονης ιστορίας έφτασε στο τέλος του. Το τέλος ενός πράγματος είναι η αρχή ενός άλλου. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η Ρωσία συμμετέχει σε αυτό το νέο κεφάλαιο ως ανεξάρτητος παράγοντας, ενεργά και αποφασιστικά.

======

Η ψευδαίσθηση της κάλπης

 Μ. Aït Amara 

Οι αφελείς αισιόδοξοι απολαμβάνουν να αναλύουν κάθε εκλογική αναμέτρηση στις ΗΠΑ σαν να αντιπροσώπευαν μια πολιτισμική καμπή. Στον απόηχο αυτών των ενδιάμεσων εκλογών, τα πρωτοσέλιδα φλέγονται από προβλέψεις για μεγάλη γεωπολιτική αναταραχή. Για όσους διακηρύσσουν τη νίκη με την ελπίδα ότι η Ουάσιγκτον θα γίνει ξαφνικά πιο καλοπροαίρετη με την άφιξη μιας νέας πλειοψηφίας, είναι καιρός να χαλιναγωγήσουν τον ενθουσιασμό τους. Το να υπολογίζουμε στο αποτέλεσμα πριν καν καταμετρηθούν πλήρως οι ψήφοι είναι ένα χρόνιο λάθος: το χρώμα της δημοκρατικής πρόσοψης της Αμερικής μπορεί να αλλάξει, αλλά ο υποκείμενος μηχανισμός της αυτοκρατορίας παραμένει άθικτος.

Γιατί αυτό το status quo είναι τόσο αμετακίνητο; Επειδή στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πραγματική εξουσία δεν βρίσκεται ούτε στον Λευκό Οίκο, ούτε στην καρδιά του Κογκρέσου, ούτε κάτω από τα χρυσοποίκιλτα ταβάνια της Γερουσίας. Είτε ο πρόεδρος είναι ο Τραμπ είτε ο Μπάιντεν, οι ένοικοι του Οβάλ Γραφείου είναι απλώς τα προσωρινά πρόσωπα ενός δόγματος που υπαγορεύεται από ένα γνήσιο βαθύ κράτος. Στο κέντρο αυτής της αρχιτεκτονικής επιρροής βρίσκεται ένας οργανισμός με τρομερή οικονομική και πολιτική δύναμη: το AIPAC. Αυτό το εξαιρετικά ισχυρό σιωνιστικό λόμπι, ένας σημαντικός πυλώνας της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, υπερβαίνει τις κομματικές διαιρέσεις. Θέτει τις κόκκινες γραμμές, κατευθύνει τους στρατιωτικούς προϋπολογισμούς και ευθυγραμμίζει τη διπλωματία της Ουάσιγκτον με τα δικά της στρατηγικά συμφέροντα. Αντιμέτωποι με αυτή τη δομική δύναμη, οι προεκλογικές υποσχέσεις εξατμίζονται συστηματικά όταν έρχονται αντιμέτωποι με την πραγματικότητα της πολιτικής χρηματοδότησης.

Πολιτική ανάλυση

Πέρα από αυτούς τους κύκλους επιρροής, η ίδια η φύση της αμερικανικής προεδρίας επιβάλλει μια κυνική πραγματικότητα. Η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε πρόεδρος των ΗΠΑ έχει μια σχεδόν ενστικτώδη ανάγκη για «δικό του» πόλεμο προκειμένου να εδραιώσει τη νομιμότητά του, να ενώσει ένα διχασμένο έθνος και να αποδείξει στον κόσμο ότι είναι καλός σερίφης. Επιπλέον, η στρατιωτική-βιομηχανική μηχανή της Αμερικής έχει μια δομική ανάγκη να κατασκευάζει εχθρούς, πραγματικούς ή φανταστικούς, για να δικαιολογήσει τη διατήρηση μιας οικονομικής και στρατιωτικής υπερδύναμης που μερικές φορές είναι κάτι περισσότερο από μια φαντασία.

Αυτές οι αμερικανικές προκριματικές εκλογές, λοιπόν, δεν θα ήταν τίποτα περισσότερο από μια ακόμη άσκηση δημοκρατικής εκτροπής. Οι πολιτικοί παράγοντες μπορεί να αλλάζουν, αλλά το σενάριο παραμένει γραμμένο εκ των προτέρων από τις δυνάμεις στα παρασκήνια. Το να ελπίζεις ότι η Ουάσιγκτον θα υιοθετήσει μια πιο ανθρώπινη πορεία σημαίνει να εμπλέκεσαι σε εσκεμμένη τύφλωση. Ο σερίφης θα συνεχίσει να επιβάλλει το νόμο του, όχι για το κοινό καλό, αλλά για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ενός συστήματος που επιβιώνει μόνο μέσω της σύγκρουσης και της πίστης σε ισχυρά λόμπι.(Algérie Patriotique)

**Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.