Η ΕΝΑΛΛΑΞΙΜΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΦΉΓΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΊΑ ΔΕΊΧΝΕΙ ΌΤΙ Η ΟΥΚΡΑΝΊΑ ΕΊΝΑΙ ΕΠΊΣΗΣ ΕΝΑΛΛΆΞΙΜΗ

Ένα από τα πιο συχνά ρητορικά τεχνάσματα για να δικαιολογήσει τη ροή χρημάτων και όπλων που στέλνει η Ευρωπαϊκή Ένωση στο Κίεβο είναι ότι, πέρα από τα επεισόδια αποστασίας, οι Ουκρανοί στο σύνολό τους θα εξακολουθούσαν να επιδεικνύουν τη βούληση να αντισταθούν στη ρωσική εισβολή. Το εν λόγω ρητορικό τέχνασμα είναι ένα από τα πιο επαναλαμβανόμενα στο mainstream και έχει χρησιμοποιηθεί από διάφορους διαμορφωτές της κοινής γνώμης, από τον Sallusti έως τον Mieli. Σε θέματα όπως αυτό, η παγίδα είναι ότι συγκρίνεις υλικά και μετρήσιμα στοιχεία, όπως χρήματα και όπλα, με ασαφείς πτυχές όπως η «θέληση». Ακόμη και αν παραδεχτούμε ότι υπάρχει μια τέτοια ουκρανική βούληση, θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί αν θα υπήρχε χωρίς την προοπτική χρηματοδότησης και όπλων που προέρχονται από το εξωτερικό.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι ότι μεγάλο μέρος της χρηματοδότησης προς την Ουκρανία υποστηρίζεται από ευρωομόλογα, δηλαδή χρέη από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό. Αυτό σημαίνει ότι η πληρωμή των τόκων βαρύνει τον φορολογούμενο. προφανώς ο φτωχότερος φορολογούμενος, αφού οι πολυεθνικές όχι μόνο φοροδιαφεύγουν, αλλά λαμβάνουν ακόμη και επιδοτήσεις από τις κυβερνήσεις και την ΕΕ. Τα χρήματα που συγκεντρώνονται με ευρωομόλογα γίνονται με τη σειρά τους δάνεια για το Κίεβο. αλλά η πληρωμή των χρεών που δημιουργήθηκαν με αυτόν τον τρόπο από την Ουκρανία εξαρτάται από την καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, το χρέος της Ουκρανίας προς την ΕΕ θα ήταν φερέγγυο μόνο εάν η Ρωσία παρακινούνταν να παρακαλέσει για παράδοση. Όταν η Μελόνι είπε ότι στοιχημάτιζε στη νίκη της Ουκρανίας, έλεγε την αλήθεια, με την έννοια ότι τα χρήματα στοιχηματίζονταν σε ένα άλογο και ότι αυτά τα χρήματα θα επέστρεφαν μόνο αν κέρδιζε το άλογο. Σε αυτό το σημείο, ωστόσο, προστίθεται ένας ακόμη παράγοντας σύγχυσης στην αφήγηση, καθώς μας λένε τώρα ότι η «νίκη» της Ουκρανίας σήμαινε τη διασφάλιση της ικανότητας της Ουκρανίας να συνεχίσει να αντιστέκεται.

Εκείνη την εποχή ο Crosetto χρησιμοποίησε τη μεταφορά των φαρμάκων που χορηγούνται στον ασθενή για να τον κάνουν να επιβιώσει. Εάν αυτή είναι η προοπτική, η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από τη Ρωσία γίνεται ένα πολύ αβέβαιο και απίθανο ενδεχόμενο. Ως εκ τούτου, αυτό που η ΕΕ παρουσιάζει ως δάνεια προς το Κίεβο θα πρέπει στην πραγματικότητα να νοείται ως μη επιστρεπτέα χρηματοδότηση. Δεδομένου ότι η ΕΕ χρεώνεται για να χρηματοδοτήσει το Κίεβο, αλλά δεν έχει καμία προοπτική να πάρει τα χρήματα πίσω, χρειάζεται μια άλλη αφηγηματική προσαρμογή, δηλαδή να χρηματοδοτήσουμε την Ουκρανία για να αμυνθούμε από μια ρωσική εισβολή, η οποία θα ήταν αναπόφευκτη μόλις πέσει το ουκρανικό ανάχωμα. Ως εκ τούτου, δεν είναι η ΕΕ που βοηθά την Ουκρανία, αλλά η Ουκρανία που βοηθά την ΕΕ. Η αμοιβαία σχέση για την οποία βοηθάμε την Ουκρανία και η Ουκρανία μας βοηθά, θα μπορούσε να είναι πολύ εποικοδομητική από αφηγηματική άποψη. Ωστόσο, αυτό οδηγεί σε εκθετική αύξηση του κόστους. Στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ο Ζελένσκι ζήτησε άλλα εβδομήντα δισεκατομμύρια για το 2027. Διαφορετικά η Ουκρανία θα κινδύνευε να μην τα καταφέρει. Σύμφωνα με την είδηση, η ΕΕ θα εκτοπιστεί από το αίτημα του Ζελένσκι, αφού φαίνεται ότι αυτά τα εβδομήντα δισεκατομμύρια δεν θα ήξεραν πού να τα βρουν.

Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με την ίδια ευρωπαϊκή αφήγηση, ο Ζελένσκι θα είχε το πλήρες δικαίωμα να απαιτήσει αυτά τα χρήματα από τις χώρες που σώζει από τους στόχους του Πούτιν. Το αίτημα του Ζελένσκι για άλλα εβδομήντα δισεκατομμύρια εκτοπίζει και δυσφημεί επίσης τις δηλώσεις της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μόλις ένα μήνα νωρίτερα, σύμφωνα με τις οποίες η αποδέσμευση χρηματοδότησης στο Κίεβο συνδέθηκε με την πρόοδο των μεταρρυθμίσεων κατά της διαφθοράς. Εν ολίγοις, αν η Ουκρανία ήταν καλή, θα είχε δει το χαρτζιλίκι της να αυξάνεται. Τώρα βλέπουμε ότι αυτό ήταν απλώς ρητορική για να κατευνάσει και να εξαπατήσει τους Ευρωπαίους φορολογούμενους και ότι ο Ζελένσκι είναι σε θέση να απαιτεί, και κυρίως να αποκτά, όλο και περισσότερα χρήματα. (5)

Μπορεί λοιπόν κανείς να αναρωτηθεί αν η βοήθεια προς την Ουκρανία συνεχίζεται παρά το γεγονός ότι είναι διεφθαρμένη ή αν, αντίθετα, η διαφθορά αποτελεί στοιχείο έλξης, καθώς η ουκρανική μαύρη τρύπα επιτρέπει την επιστροφή μέρους των χρημάτων με τη μορφή δωροδοκιών στη γραφειοκρατία της ΕΕ. Η ερώτηση δεν είναι αυθαίρετη, καθώς πέρυσι η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης ανακάλυψε ότι τα ευρωπαϊκά κονδύλια για την Ουκρανία είχαν τροφοδοτήσει ένα κύκλωμα διαφθοράς και στην Πολωνία. Η επίσημη αφήγηση για την Ουκρανία αποδεικνύεται ασταθής, άπιαστη και εναλλάξιμη, δηλαδή συνθήματα δημοσίων σχέσεων. Η μεταβλητότητα της αφήγησης αντιστοιχεί σε μια ενιαία και ακλόνητη αμετάβλητη, δηλαδή στην αδιαφανή ροή του χρήματος, η οποία δεν δείχνει σημάδια παύσης ή μείωσης. Σε αυτό το σημείο, προκύπτει η βάσιμη αμφιβολία ότι η ίδια η Ουκρανία είναι ένα εναλλάξιμο πρόσχημα έκτακτης ανάγκης, όπως ήταν ο Covid και η κρίση εξάπλωσης. Αργά ή γρήγορα ο πόλεμος στην Ουκρανία θα πρέπει να τελειώσει, αλλά τότε ο φορολογούμενος θα ανακαλύψει ότι, με κάποιο άλλο πρόσχημα, οι φορολογικές πιέσεις και οι περικοπές κοινωνικής πρόνοιας θα συνεχιστούν.

Ήδη στις αρχές του 19ου αιώνα, ο οικονομολόγος Piercy Ravenstone διέλυσε τη μυθολογία του καπιταλισμού και επεσήμανε τη διαπλοκή του με το δημόσιο χρήμα. Αλλά για περίπου μισό αιώνα έχει γίνει ένα περαιτέρω βήμα. Οι λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες έχουν στην πραγματικότητα μετατραπεί εκ νέου σε αναπόσπαστες κλεπτοκρατίες, δηλαδή δεν είναι πλέον σε θέση να θέτουν οι ίδιοι στόχους οικονομικής ανάπτυξης, αλλά μόνο λεηλασίας του δημόσιου χρήματος.

Πηγή:
https://www.comidad.org/

 **Εδώ εκθέτουμε απόψεις και πληροφορία.Δεν συμφωνούμε απαραίτητα με τους αρθρογράφους.