ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΕΛΛΑΔΑ!25 ΜΑΡΤΙΟΥ 1821...

Αν και η γιορτή έπαψε πια να έχει την αίγλη του παρελθόντος.
Αν και οι μνήμες σβήνουν μαζί με την Ελλάδα που αγάπησα.
Αν και πολλοί θα μιλάνε για εθνικισμό και άλλα τέτοια “πολυπολιτισμικά”.
Αν και οι “αριστερών πεποιθήσεων” θα γελάσουν.
Δεν μπορώ παρά να αποτίσω φόρο τιμής στους Πρόγονους. Αν κάποιοι από εσάς προτιμάνε να μην έχουν Πρόγονους, δημοκρατία έχουμε και μπορεί ο καθένας να λέει και να σκέφτεται ότι θέλει.

1821

Πέρασαν πολλά χρόνια μέσα σε μαύρο σκοτάδι.
Πείνα. Φρίκη. Οδυρμός.
Κατατρεγμός και θανατικό.
Σφαγές ανελέητες.
Εξανδραποδισμοί και λεηλασίες.
Και φόβος, φόβος, φόβος.
Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή θέλημα θεού.
Ούτε αν έπρεπε να συμβεί έτσι ή διαφορετικά.
Αλλά συνέβη.
Μέσα στην καρδιά του σκλάβου φύσηξε η αύρα της ελευθερίας.
Έδιωξε την στάχτη από την ψυχή του.
Και ο Προμηθέας ξαναγύρισε με την φωτιά στο χέρι.
Ανάβοντας φλόγα άσβεστη.
Καταναλώτρια.
Παμφάγο.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να ανέβει στην πλάτη σου εάν δεν σκύψεις.
Σφιγμένες γροθιές απαίτησαν:
Ελευθερία ή Θάνατος.
Τότε οι αρχαίοι πρόγονοι ταρακούνησαν τις καρδιές.
Ο πολεμικός παιάνας αντιλάλησε από τα βάθη των αιώνων.
Και ο Ορφέας έπαιξε την λύρα του.
Και οι Κουρήτες χόρεψαν τον πυρρίχιο ψηλά στα απάτητα βουνά τους.
Και ήρθαν οι μακρυμάλληδες Αχαιοί.
Και σηκώθηκαν οι Δωριείς οπλισμένοι με μαύρο σίδερο.
Και ο πανούργος Οδυσσέας μπήκε στην μάχη.
Και οι μαυρόπλωρες τριήρεις άρχισαν να πετούν στα κύματα.
Και ο Λεωνίδας στάθηκε στα στενά.
Και το Ελληνικό αίμα ξύπνησε στις φλέβες.
Χοχλάκισε ζωντανό… αληθινό… αιώνιο!
Ιδρώτας, αίμα και χώμα ανακατώθηκαν σε τιτάνια πάλη.
Πλάθοντας το Απίθανο.
Ενώ η Ευρώπη έκθαμβη παρακολούθησε τον Αγώνα. Θαυμάζοντας τους αρχαίους ήρωες που ξαναζούσαν μέσα στους νεώτερους.

Εξ αιτίας τους εμείς σήμερα


πάμε όπου θέλουμε, κάνουμε ότι θέλουμε, λέμε ότι θέλουμε, είμαστε ελεύθεροι.


Ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.

aaatosmihalis   aienaristeyein.com/

ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΓΙΟΡΤΗΣ;

25η Μαρτίου 1821: Έχουμε κατακτήσει το νόημά της;

Του Νίκου Τσούλια

Η 25^η Μαρτίου συμπυκνώνει με έναν μοναδικό τρόπο τα προεπαναστατικά γεγονότα και καταλύει τα γεγονότα που “ακολούθησαν” λειτουργώντας ως αποφασιστικός καταλύτης. Και δεν είναι μόνο η συμβολοποίησή της που δημιουργεί ένα ξεχωριστό σύμπαν παραστάσεων σε κάθε Έλληνα, είναι και το εθνικό – συλλογικό μας σκίρτημα που θεμελιώνει τη σύγχρονη κρατική έκφρασή μας, είναι και το ξεκίνημα μιας νέας εποχής για έναν λαό που έμεινε πολλά χρόνια στη σκλαβιά, γιατί οι διεθνείς συσχετισμοί ευνοούσαν την κρατούσα τότε τάξη πραγμάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ωστόσο, το φρόνημα του ελληνικού λαού ήταν αδούλωτο καθ’ όλη τη διάρκεια του ζοφερού σκότους και όχημα αυτού του φρονήματος ήταν η γλώσσα μας, η παιδεία μας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι με τη γένεση του ρεύματος του Διαφωτισμού στην Ευρώπη – του Διαφωτισμού που στηρίχτηκε στην ελληνική και στην κλασική παιδεία – τροφοδοτείται η θέληση του λαού μας για ελευθερία, παρά το γεγονός ότι οι εξουσίες των ευρωπαίων δεν ήθελαν καμιά επανάσταση. Και είναι η δύναμη των γραμμάτων και του πνεύματος δύναμη που αλλάζει τον άνθρωπο και τον κόσμο του, είναι δύναμη που εξεγείρει συνειδήσεις, είναι δύναμη που οδηγεί τον άνθρωπο στους δρόμους της προσφοράς, του αγώνα και της θυσίας.

Έτσι, μπορούν να ερμηνευτούν οι μεγαλειώδεις πράξεις των φτωχών και ανυπεράσπιστων Ελλήνων. Έτσι, μπορούν να κατανοηθούν οι θυσίες στο Μεσολόγγι, στο Ζάλογγο, στα Ψαρά, στη Χίο και αλλού. Υπήρξαν άνθρωποι αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους, να την προσφέρουν ακέραια στο ιδανικό της ελευθερίας, στην υπέρτατη αξία της εστίας, της πατρίδας. Μπορεί στις δύσκολες εποχές ο άνθρωπος να νιώθει τη δύναμη της προσωπικότητάς του και το μεγαλείο της ψυχής του, αλλά είναι ο κόσμος της παιδείας που ανοίγει τους δρόμους της δράσης και της αλληλεγγύης. Και είναι το νήμα της παιδείας που ενώνει τους Έλληνες στις παροικίες της Ευρώπης, στη Βενετία, στο Παρίσι, στην Τεργέστη, στη Βιέννη, στην Οδησσό κλπ. Αυτό το νήμα θα υφάνει τις συνειδήσεις της ελευθερίας, της εξέγερσης και της θυσίας. Ο Κοραής διατυπώνει το αίτημα των χιλιάδων Ελλήνων με αξιωματικό τρόπο, με απόλυτη και καθαρή ερμηνεία: «η παιδεία θα φέρει ελευθερία».

Οι θυσίες δεν γίνονται μόνο από τους επώνυμους ήρωες. Ήρωες υπήρξαν όλοι όσοι έθεσαν τη ζωή τους στην υπόθεση του πρώτου ιδανικού κάθε ανθρώπου, στην υπόθεση της ελευθερίας. Είναι χιλιάδες λαού που θυσιάστηκαν. Ο καθηγητής Φ. Βώρος σε μελέτη του αναφέρει. «Kατά υπολογισμό αξιόπιστο οι απώλειες, οι προκλημένες από τον εννεάχρονο απελευθερωτικό Aγώνα υπήρξαν: το ένα τρίτο σχεδόν του πληθυσμού και τα δύο τρίτα περίπου του παγίου κεφαλαίου στις περιοχές του εδάφους τού από 1830 ελεύθερου κράτους». Όταν ο άνθρωπος είναι το απόλυτο υποκείμενο δημιουργίας της ελευθερίας του ανοίγει δρόμους και για τους άλλους, γίνεται σηματωρός και για τις εφησυχασμένες συνειδήσεις. Τότε ο άνθρωπος είναι σε κατάσταση μόνιμης έκστασης, ιερής ανάφλεξης. Τότε η ζωή μετασχηματίζεται, τα γεγονότα αποκτούν άλλες διαστάσεις. Τότε βαδίζει στο μονοπάτι της προσωπικής του τελείωσης.

Είναι ο δρόμος που άνοιξε ένα σύμβολο του δικού μας Διαφωτισμού αυτής της εποχής, ο Ρήγας Φερραίος. Ο Ρήγας Φερραίος θα συλλάβει όλο το πνευματικό και πολιτισμικό και πολιτικό στερέωμα της Νέας Εποχής, της εποχής της εθνικής ανεξαρτησίας, της Δημοκρατίας και της συνεργασίας των λαών. Ας θαυμάσουμε ένα μικρό μέρος του στοχασμού του.

-Στην Ελληνική Δημοκρατία ο Αυτοκράτωρ Λαός είναι ο μόνος που ημπορεί να προστάζει δι’ όλα χωρίς κανένα εμπόδιο. Ο ελληνικός λαός είναι φίλος και σύμμαχος με τα ελεύθερα έθνη.

-Οι έλληνες δεν ανακατώνονται εις την διοίκηση άλλων εθνών αλλά ούτε είναι εις αυτούς δεκτόν να ανακατωθούν άλλα εις την εδική των. -Δεν κάμνουν ποτέ ειρήνη με ένα εχθρόν όπου κατακρατεί τον ελληνικό τόπον.

-Η νομοθετική διοίκησις βεβαιοί εις όλους, έλληνας, Τούρκους Αρμένηδες και άλλους κατοίκους την ισοτιμία, την ελευθερία και την σιγουρότητα.

-Η Ελληνική Δημοκρατία τιμά την πραότητα, την ανδρείαν, το γηρατείον.

-Τον ατίμητο θησαυρό της φιλτάτης ελευθερίας τον διαφυλάττουμε κατά του ζυγού της τυραννίας.

Ο Ρήγας Φερραίος δεν θεωρητικολογούσε ανέξοδα όπως εμείς. Έδωσε τη ζωή του στην πατρίδα για τα μεγάλα ιδανικά, για εκείνα τα ιδανικά με τα οποία ένας λαός δημιουργεί το δικό του μέλλον.

Η 25^η Μαρτίου 1821 δεν είναι απλά και μόνο σχολική υπόθεση. Η σχολειοποίησή της τη συρρικνώνει. Η 25^η Μαρτίου 1821 είναι ιστορικό, εθνικό, κοινωνικό γεγονός ύψιστης σημασίας. Ο εορτασμός δεν μπορεί να είναι επετειακός, δεν μπορεί να έχει μουσειακό άρωμα. Η 25^η Μαρτίου 1821 είναι παρούσα και σήμερα. Όχι μόνο γιατί δημιούργησε τη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά και γιατί οι παρακαταθήκες της και τα διδάγματά της και το αξιακό της στερέωμα οφείλουν να διαμορφώνουν τις συνειδήσεις μας. Δεν μπορείς να κατανοήσεις και να γιορτάσεις την 25^η Μαρτίου 1821 με χειραγωγημένες συνειδήσεις, με ιδεολογίες παρακμής, με κοσμοθεωρίες λατρείας του χρήματος και των υλικών αγαθών. Αλλά πριν απ’ αυτά οφείλουμε να στοχαστούμε ιδιαίτερα σήμερα για το μέγα ζήτημα της εθνικής ανεξαρτησίας. Γιατί αυτή η μάχη στην ιστορία δεν δίνεται άπαξ. Κάθε εποχή οφείλει να δίνει το δικό της αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία.

Ο ακαδημαϊκός και πρώην υπουργός Παιδείας, ο K. I. Δεσποτόπουλος, σε ένα άρθρο του «Οι εθνικές επέτειοι της εθνεγερσίας» (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 24-25/3/2012), δίνει το πραγματικό περιεχόμενο της σχέσης μας με την 25^η Μαρτίου 1821. «Η ιστορία από το 1821 μέχρι τις μέρες μας μιλά για το ποια εθνική ανεξαρτησία θέλουμε. Αν θεωρήσουμε ότι εθνική ανεξαρτησία είναι η προσκόλληση στο άρμα της μιας ή της άλλης μεγάλης δύναμης, ακρίτως και χωρίς προοπτική να κερδίσουμε κάτι από αυτή την επαφή, τότε δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Αν όμως δεχτούμε ότι εθνική ανεξαρτησία είναι να αποφασίζουμε εμείς για τα θέματά μας, για τις συμμαχίες μας, για το μέλλον μας, δεχόμενοι στοιχεία από άλλα έθνη και κράτη, κατόπιν επεξεργασίας, τότε θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση: η επανάσταση του 1821 όχι μόνο δεν πέτυχε αλλά, πολύ περισσότερο, δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί».

Ας μη βιαζόμαστε να γιορτάσουμε. Ας μη καμωνόμαστε ότι έχουμε κατακτήσει εκείνο το βαθμό συνείδησης που θα μάς δώσει τη δυνατότητα να βιώσουμε το πραγματικό νόημα της 25^ης Μαρτίου και κυρίως να ενταχτούμε στα κελεύσματά της. Ο καθηγητής Κ. Δεσποτόπουλος δίνει το στίγμα του. «Η Επανάσταση του 1821, σήμερα, είναι πιο επίκαιρη παρά ποτέ. Όχι μόνο επίκαιρη αλλά και πιο δύσκολη να γίνει, να βρεθεί ο δρόμος που θα μας οδηγήσει στην ουσιαστική εθνική ανεξαρτησία και στην υπερηφάνεια ότι είμαστε ένα έθνος που βασίζεται, σε ένα μεγάλο βαθμό, στις δικές του δυνάμεις».

Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι οι συνειδήσεις μας πάλλονται από την πνευματική ελευθερία του Ρήγα; Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι έχουμε ανοίξει το δικό μας σύγχρονο δρόμο του αγώνα και της προσφοράς; Φρονώ ότι δεν έχουμε κατακτήσει συνειδήσεις προσφοράς στην πατρίδα, ότι είμαστε ακόμα πολύ πίσω από το να ανοίξουμε δρόμους εθνικού αυτοπροσδιορισμού και εθνικής ανεξαρτησίας. Απλώς ερίζουμε θεωρητικά και κομματικά, ότι έχουμε δίκιο έναντι των άλλων για δευτερεύοντα και επιμέρους ζητήματα. Και αυτό γίνεται γιατί δεν ενστερνιζόμαστε πράγματι τα μεγάλα προτάγματα της 25^ης Μαρτίου 1821. Ίσως η δοκιμασία της οικονομικής κρίσης να μάς δώσει αυτή τη δυνατότητα, γιατί όσο είχαμε (έστω εν μέρει πλασματική) ευημερία δεν σκεπτόμαστε καν το νόημα της μεγάλης εθνικής μας γιορτής.

 

 https://anthologio.wordpress.com/2016/01/22/%CE%AF-%CF%8D-27/

Η ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΩΝ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Η λεβεντιά και η περηφάνεια των Δημοτικών τραγουδιών της 25ης Μαρτίου 1821

Του Νίκου Τσούλια

      Τα Δημοτικά τραγούδια του αγώνα και της λευτεριάς της 25^ης Μαρτίου 1821 δεν είναι μόνο τραγούδια. Είναι μέρος του ίδιου του αγώνα των αγωνιστών Ελλήνων, κομμάτι της ψυχής τους και των ονείρων τους. Εκφράζουν το μεγάλο πόθο της ελευθερίας και το αδούλωτο πνεύμα των σκλαβωμένων. Διαλαλούν στην πατρίδα και στη φύση την περηφάνεια και τη λεβεντιά του ανθρώπου και του μεγαλείου του. Μορφοποιούν το ασίγαστο πάθος τους για τη μεγάλη ημέρα της ανεξαρτησίας και τη διαρκή αγωνία τους για να ξεφορτωθούν την ντροπή που έχει επικαθίσει επί του Γένους των. Είναι κομμάτι του οράματός των για να δώσουν ένα φωτεινό μέλλον στην πατρίδα τους και στα παιδιά τους.

Τα Δημοτικά τραγούδια θα συνεισφέρουν τα μέγιστα στην μεγάλη προσπάθεια των μαχητών της ζωής και του έθνους. Θα τους βοηθούν να παίρνουν ανάσες και να ξεπερνούν τα βάσανα και τις κακουχίες. Θα τονώνουν τη συναισθηματικότητά τους και το φρόνημά τους, θα ενισχύουν την καλή ψυχολογία τους και την αγωνιστικότητά τους. Θα γίνουν το παραμύθι τους για τον κόσμο που ονειρεύονται και η παραμυθία τους για τη ζωή που θυσιάζουν!

      Πόσοι και πόσοι καημοί δεν «απελευθερώνονται» από της μουσικής τις μελωδίες, πόσα και πόσα βάσανα δεν ξαλαφρώνουν από τους λόγους της παρηγορίας των τραγουδιών. Εδώ θα βρει αποκούμπι η βασανισμένη ζωή των σκλαβωμένων, για να γνωρίζει την ομορφιά της χωρίς δυνάστες ζωής το ελεύθερο πνεύμα, για να ψηλαφίζει τον αέρα της ανεξαρτησίας το φτερούγισμα της ψυχής τους. Με τα τραγούδια είναι ζυμωμένος όλος ο αγώνας τους. Με αυτά στο στόμα τους και στην καρδιά τους εξορμούν στις μάχες, με αυτά στην καρδιά τους κερδίζουν σπιθαμή τη σπιθαμή τη δική τους πατρίδα, με αυτά στα χείλη τους πεθαίνουν στα ατέλειωτα πεδία των μαχών.

Οι αγωνιστές θα τραγουδούν την προσφορά της ζωής τους προς την πατρίδα και προς την ιερή υπόθεση του Γένους των Ελλήνων όντας «Περήφανοι όλοι»…

Όλοι τους καπεταναίοι κι αρχηγοί, ήταν κλέφτες και αρματολοί,
ποτέ τους δε σκεφτόταν φόβος τι θα πει
και το βόλι ας έπεφτε βροχή.
Περήφανοι όλοι με γενναία καρδιά,
πολεμούσαν για τη λευτεριά.

Θα τραγουδήσουν τη μαύρη ζωή τους, γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι δεν θα γνωρίσουν άλλη ζωή, θα τραγουδήσουν τον εαυτό τους: «αυτοί οι μαύροι κλέφτες».

Μαύρη, μωρέ, πικρή ζωή που κάνουμε Μαύρη ζωή που κάνουμε εμείς οι μαύροι κλέφτες, εμείς
οι μαύροι κλέφτες
Ποτέ, μωρέ, ποτέ μας δεν αλλάζουμε, ποτέ μας δεν αλλάζουμε
και δεν ασπροφορούμε
Όλη, μωρέ, όλη μερούλα πόλεμο
Όλη μερούλα πόλεμο το βράδυ καραούλι, το βράδυ καραούλι
Κοντά, μωρέ, κοντά, στα ξημερώματα
Κοντά στα ξημερώματα γυρίζω να πλαγιάσω, γυρίζω να πλαγιάσω
Το χε- μωρέ, το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα, και το σπαθί μου στρώμα
Το κα’ μωρέ, καριοφίλι μ’ αγκαλιά
Τι καριοφίλι μ’ αγκαλιά σαν το παιδί την μάνα, σαν το παιδί τη μάνα.

Θα τραγουδήσουν κάθε στοιχείο της φύσης, θα κουβεντιάζουν μαζί τους, θα τα ρωτούν και θα τα ξαναρωτούν και θα τραγουδούν και τις απαντήσεις τους, θα νοιάζονται και για τον «καημένο πλάτανο».

«Τι έχεις καημένε πλάτανε»
Τι έχεις, καημέ- καημένε πλάτανε, που στέκεις μαραμένος Μέρα και νύ- και νύχτα στο νερό, αμάν, μέρα και νύ-
και νύχτα στο νερό
Μέρα και νύ- και νύχτα στο νερό και πάλι μαραμένος;
Μήπως βοριάς- βοριάς σε φύσηξε, αμάν, μήπως βοριάς,
Βοριάς σε φύσηξε
Μήπως βοριάς σε φύσηξε, μήπως κακό χαλάζι;
Παιδιά, σαν με-σαν με ρωτήσατε, αμάν, παιδιά, σαν με-
σαν με ρωτήσατε
Παιδιά , σαν με- σαν με ρωτήσατε, θα σας ομολογήσω
‘Μπραήμ πασάς, πασάς επέρασε, αμάν, ‘Μπραήμ πασάς,
πασάς επέρασε
‘Μπραήμ πασάς, πασάς επέρασε με δεκαοχτώ χιλιάδες
Κι όλοι στον ι- σον ίσκιο μ’ έκατσαν, αμάν, κι όλοι στον ι-
Στον ίσκιο μ’ έκατσαν.

Θα τραγουδήσουν το θάνατό τους μέσα από την περηφάνεια τους και την αποφασιστικότητα τους να μη φοβηθούν τίποτα, να θυσιαστούν με όλη τη δύναμη της θέλησής τους. Ο «Γέρο – Δήμος» θα γίνει το εμβατήριο κάθε αγωνιστή, μικρού και μεγάλου, σύμβολο της θυσίας τους αλλά και της συνέχειας του αγώνα.

Εγέρασα, μωρέ παιδιά, πενήντα χρόνους κλέφτης Τον ύπνο δεν εχόρτασα και τώρα αποσταμένος
Θέλω να πάω να κοιμηθώ, εστέρεψε η καρδιά μου
Βρύση το αίμα το ‘χυσα, σταλαγματιά δε μένει
Καημένα μου παιδιά, σταλαγματιά δε μένει
Ένα από ‘σας, το νιότερο, ας ανεβεί στη ράχη
Κι ας πάρει το τουφέκι μου τ’ άξιο καριοφίλι
Κι ας μου ρίξει τρείς φορές και τρείς φορές ας σκούξει
Ο γέρο-Δήμος πέθανε, ο γέρο-Δήμος πάει
Καημένα μου παιδιά, ο γέρο-Δήμος πάει.

Κάθε τραγούδι και ένας ύμνος ή ένας επιτάφιος. Κάθε τραγούδι και μια απλή στιγμή του αγώνα και της ζωής. Κάθε τραγούδι και αυθεντική έκφραση της ζωής.

Τα Δημοτικά τραγούδια ποτέ δεν θα σταματήσουν να ακούγονται από τα χείλη των Ελλήνων. Χρόνους και χρόνους μετά την απελευθέρωση και τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους θα συνεχίσουν να ακούγονται. Με αυτά θα υμνείται με τον πιο ζωντανό τρόπο η μνήμη και η προσφορά των αγωνιστών και θα γεύεται η ψυχή των νεότερων Ελλήνων τα βάσανα και τις ελπίδες, τους καημούς και τα όνειρα των αγωνιστών. Ακόμα και σήμερα είτε στα σχολεία της χώρας – ως συστατικό μέρος των σχολικών γιορτών – είτε στα ορεινά κυρίως μέρη της χώρας μας ακούγονται και τραγουδιούνται, για να τιμηθεί η θυσία των αγωνιστών, για να είναι πάντα λάβαρό μας το πνεύμα της ελευθερίας.

 

• Δεν γνωρίζω αν υπάρχει επίσημη – θεσμική καταγραφή απ’ όλες τις περιοχές της χώρας όλων των Δημοτικών τραγουδιών της Επανάστασης της 25^ης Μαρτίου 1821.
• Δεν γνωρίζω αν έχει γίνει κάποια επιστημονική μελέτη – π.χ. μέσα από μια μεθοδολογία «ανάλυσης περιεχομένου» – για να ερευνηθεί το όλο πολιτισμικό φορτίο τους και για να φωτιστεί μια σημαντική πλευρά της ζωής των αγωνιστών αλλά και μια ιδιαίτερα σπουδαία πτυχή του ίδιου του Αγώνα.
• Θεωρώ ότι και οι δύο αυτές ενέργειες είναι εθνική οφειλή, όχι απλά και μόνο για την καταγραφή της ιστορίας μας και για τη μνήμη του ηρωικού αγώνα του 1821 αλλά και για την αυτογνωσία του λαού μας και για τη διαμόρφωση του παρόντος και τους μέλλοντός μας, που θα χαρακτηρίζονται από την ελευθερία και από την ανεξαρτησία. Γιατί η ελευθερία ενός λαού και η ανεξαρτησία μιας πατρίδας είναι διαχρονική υπόθεση κάθε ιστορικής στιγμής.

Διαβάστε ένα όμορφο αφιέρωμα στα Δημοτικά τραγούδια της 25^ης Μαρτίου 1821 και ακούστε ενδεικτικά μερικά τραγούδια. 

Προσωπικά θεωρώ ότι το τραγούδι «Το Μάρκο παν’ στην εκκλησιά» / «Θρήνος μεγάλος έγινε» είναι κορυφαία έκφραση του αγώνα και της ζωής, του θρήνου και ελπίδας.

http://www.mathima.gr/education/yliko/files_yliko/25h_Martiou_poihmata.html

http://www.youtube.com/watch?v=Ml1PtOn7W1E

http://www.youtube.com/watch?v=uk5hzFIt_aQ

http://dhmotikomousikh.blogspot.gr/p/25.html

http://www.youtube.com/playlist?list=PLvGpnOrBOY5QRKohQ3QaXQydo4GAKO9aJ

 

Ludovico Liparini,  Μπότσαρης anthologio.wordpress.com

ΠΑΡΤΕ ΔΡΟΜΟ ΡΕΕΕ....

Πάρτε δρόμο, ρέ!

  

Γράφει ο ΕργΔημΕργ           

α μπορούσε να είναι προβοκάτσια με σαφώς επικίνδυνα αποτελέσματα. Όλοι αυτοί οι λάθρο, που μας κουβαλιένται εδώ, δεν έχουν ως πρώτο μέλημα να βρουν τυπογραφείο να τυπώσουν προκηρύξεις. Άρα, η σκατοϊστορία αυτή μάλλον έχει υπαίτιους τίποτε εγχώριους «αντιτέτοιους», «αλληλέγγυους» του λαθραίου όχλου.
Όμως, δεύτερες σκέψεις δείχνουν πως επί της ουσίας δεν υφίσταται …εκτυπωτικό πρόβλημα. Αφού το λαθροκόπαδο βρίσκει πανεύκολα -πρίν έρθει στην Ελλάδα- πλαστά διαβατήρια ακριβώς ίδια με τα γνήσια, τοτε μπορεί εξ ίσου εύκολα να βρεί τυπωμένο (κατά Τουρκία μεριά) ό,τι θέλει. Καί να το μεταφέρει κρυφά μαζί του. Σωματική έρευνα δεν γίνεται (όλα κι όλα! – μη δείξουμε καί ρατσισμό, καί μας κατηγορήσουν Ευρωπαίοι κι Αφγανοί μαζί!), κι οι προκηρύξεις μπροστά στις ηρωΐνες δεν είναι ούτε κάν πλημμέλημα.
Όμως, προβοκάτσια-ξεπροβοκάτσια, αυτό:

ΔΕΝ μπορεί να μείνει αναπάντητο.
Σεβόμενος, λοιπόν, καί σκεπτόμενος τους ελάχιστους άλλους ακέραιους Έλληνες, που απομείναμε στην ταλαίπωρη αυτή χώρα, έχω ν’ απαντήσω:

Άει στα κομμάτια!!!

ΚΑΠΟΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΙΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δε χρειάζονται βαθυστόχαστες αναλύσεις, όταν βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με το θάνατο και με το αίμα αθώων πολιτών. Μερικά ερωτήματα χρειάζεται να διατυπωθούν και ας επιχειρήσει ο καθένας να δώσει τις δικές του απαντήσεις…

Υπάρχουν συμφέροντα και κυρίαρχες επιλογές που εξυπηρετούνται ιδανικά με το σημερινό συντονισμένο φονικό στις Βρυξέλλες???

Φυσικά και υπάρχουν. Κορυφαίες στρατηγικές επιλογές υπηρετούνται και προκειμένου να διευκολυνθούν στην έκβασή τους, δε δίνουν δεκάρα τσακιστή για τις ζωές των ανθρώπων, οι αθέατοι πρωταγωνιστές που τις χορογραφούν.

Έχει λοιπόν αξία να ξαναθυμηθούμε τη διαλεκτική σκέψη που μας θυμίζει, πως ένα παντοδύναμο σύστημα εξουσίας που έχει τη δυνατότητα να οργανώνει επιδρομές στον πλανήτη, να αφανίζει και να επαναχαράσσει σύνορα, δεν ξέρει μονάχα να είναι αδίστακτο στον τρόπο με τον οποίο δημιουργεί θύματα. Έχει πρωτίστως την προβλεψιμότητα, να μετατρέπει τα ίδια του τα θύματα σε εργαλείο που...

θα διευκολύνει την επόμενη στρατηγική του δράση.

Βεβαίως η αφήγηση των δίδυμων πύργων δε θα μπορούσε να υπάρξει χωρίς το τέρας της Αλ Κάιντα που δημιούργησαν οι πολιτισμένοι της Αμερικής. Αλλά αυτό δε βγαζει από το κάδρο το τέρας της Αλ Κάιντα.Βεβαίως η Κύπρος δε θα ήταν κατεχόμενη χωρίς το τέρας των εποίκων που εναπόθεσε στο νησί η Τουρκιά, αλλά αυτό δε βγάζει από το κάδρο το τέρας των εποίκων.

• Βεβαίως η Συρία δε θα είχε μετατραπεί σε κόλαση από τα τέρατα του ISIS που δημιούργησε και εξόπλισε η πολιτισμένη Δύση, αλλά αυτό δε βγάζει από το κάδρο τα τέρατα του ISIS.
• Βεβαίως τα Παρίσια χθες, οι Βρυξέλλες σήμερα και αύριο ποιος ξέρει τι, δε θα είχαν αυτή την αφήγηση χωρίς την ανεξέλεγκτη ισλαμική εισβολή, αλλά αυτό δε βγάζει από το κάδρο ούτε την ισλαμική εισβολή ως πρόβλημα, ούτε το γεγονός πως είναι κατευθυνόμενη και μέρος ενός συγκεκριμένου σχεδίου.
• Βεβαίως οι δολοφονημένοι της MARFIN, δε θα μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς τη συμβολή των κουκουλοφόρων που είναι γέννημα του συστήματος, αλλά αυτό δεν είναι μια διαπίστωση που βγάζει από το κάδρο το φονικό ρόλο των κουκουλοφόρων.
• Βεβαίως η τρομοκρατία προσέφερε πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα που τη χρησιμοποίησε για να θωρακίσει το στοχευμένο του αυταρχισμό, αλλά αυτό δεν καθιστά μη δολοφόνους τους τρομοκράτες.
• Βεβαίως αξιοποιείται και μάλιστα πολύπλευρα ο θρησκευτικός φανατισμός και η κουλτούρα του θανάτου που διαπερνά τους ισλαμιστές εισβολείς, αλλά αυτό δεν είναι η ερμηνεία που σε καθιστά πιο ήσυχο όταν ξέρεις πως συμβιώνεις με το διαρκή εφιάλτη.

Έχουμε λοιπόν διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο χορογράφο και στα εργαλεία του. Κάθε απόπειρα υποτίμησης του ενός ή του άλλου, τροφοδοτεί τη Γη με κορμιά και τα πεζοδρόμια με αίμα.
Έχουμε επομένως συγκεκριμένη στόχευση απ όλους αυτούς που αξιοποιούν το φονικό για να τσακίσουν και τη δημοκρατία αλλά και για να κατασκευάσουν πολύτιμα άλλοθι ακόμη και για νέες επιδρομές???

Έχουμε και σύγκρουση στρατηγικών μέσα σ αυτό το νοσηρό και γεωπολιτικά επικίνδυνο περιβάλλον???

Είναι διακριτοί οι ρόλοι, τα θέλω αλλά και οι επιδιώξεις και των χορογράφων, και των φυσικών πρωταγωνιστών???

Είναι πολυεπίπεδες για τις κοινωνίες οι συνέπειες που καλούνται να υποστούν μέσα σ αυτό το κλίμα???

Πως μπορεί λοιπόν κανείς να μιλά μόνο για τους «αθέατους» και να βγάζει από το κάδρο τους χρήσιμους φονιάδες, τους χρήσιμους ηλίθιους, τις χρήσιμες επιλογές, τις βολικές ανοχές, αλλά και τις πολύ συγκεκριμένες ιδιότητες που δολοφονούνται και δολοφονούν, πριν φτάσει το αίμα να κυλά στους δρόμους των πόλεων???

"ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ"http://ellinikoforoum.blogspot.gr/2016/03/je-suis.html

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΜΑΣ.....

Τα θεμέλιά μας

  

Γράφει ο ΕργΔημΕργ          

ντάξει, θα έρθει σύντομα η στιγμή ν’ αγωνιστούμε (όσοι αγωνιστούμε) γιά μιά καλύτερη Ελλάδα. Εντάξει, η πατρίδα, οι πρόγονοι, η πίστη μας, θάνατος σους προδότες…
Κτλ κτλ.
Όμως, μέχρι σήμερα ουδείς μίλησε γιά ένα κοινώς αποδεκτό (από τους Έλληνες) σύνολο ιδεών, οι οποίες οφείλουν να χαρακτηρίζουν τον Έλληνα του 21ου αιώνα. Μ’ άλλα λόγια, ποιό θα ήταν ένα καθαρά Ελληνικό «πιστεύω» όλων των σημερινών Ελλήνων;
Μέχρι στιγμής, αυτό δεν το έθεσε ξεκάθαρα κανείς.
Ο σκοπός που το επιχειρώ σήμερα, δεν είναι να συμβιβάσω όσους καλοπροαίρετους Έλληνες τσακώνονται μεταξύ τους ανά τα ιντερνέτια. Ούτε να ξεκαθαρίσω σε λεξικογραφικό επίπεδο τί είναι εθνικισμός, τί πατριωτισμός, κτλ. Μπορεί να έρθουν κι αυτά τ’ αποτελέσματα, αλλά υπάρχει απείρως σημαντικώτερο ζητούμενο:

• Επιτέλους, τί αντιπροσωπεύουμε ως έθνος;
• Ποιές είναι οι κοινώς αποδεκτές πάγιες καί αναλλοίωτες αρχές μας, ως Ελλήνων;

Μ’ άλλα λόγια, τί ΔΕΝ πρόκειται να θέσουμε ως σφάγιο στον βωμό της κουβέντας ποτέ, με κανέναν;
Μ’ άλλα ακόμη λόγια, βλέπεις πχ πως οι ιουδαίοι, ενώ είναι πάσης φυλετικής προελεύσεως, δεν συζητάνε τα θρησκευτικά πιστεύω τους. Σου λένε, αυτά είναι. Θες πάρ’ τα, θες φύγε. Αλλά δεν θα τα κάνεις εσύ όπως θες. Τα ίδια καί οι μωαμεθανοί γιά τα δικά τους – οι οποίοι, μάλιστα, έχουν …»θεία εντολή» να τα φορέσουν καπέλλο στους πάντες! (Κι αν χρειαστεί, με το στανιό.)
Εμείς, όμως, ως Έλληνες; Σε ποιά θέματα θα κόψουμε πάραυτα τον βήχα κάθε πονηρού;

Απαντώ.

α. Προέλευση του έθνους μας

1. Η ιστορία του πολιτισμού δεν είναι γραμμική. Ο πολιτισμός δεν ξεκίνησε από κάποια εξελιγμένα είδη πιθήκων, γιά να φτάσει στις μέρες μας στα διαστημικά ταξίδια – καί δή, μέσα σε κάποιες χιλιάδες χρόνια «απο κτίσεως κόσμου». Τα πανεπιστήμια εδώ κάνουν λάθος, καί οφείλουν ν’ αναθεωρήσουν.
Ο πολιτισμός των ανθρώπων σηκώθηκε κι έπεσε πολλές φορές, κι αυτό είναι η Ελληνική θέση.
Τώρα, το πόσες φορές συνέβη αυτό καί πόσες θα ξανασυμβεί, ουδείς (είναι σε θέση να) γνωρίζει.
2. Εμείς οι Έλληνες έχουμε ανιχνεύσιμη Ιστορία τουλάχιστον εκατό χιλιάδων ετών.
3. Είμαστε -ουσιαστικώς καί τυπικώς- αυτόχθονες στη χώρα μας. (Επομένως, μακριά από μας διάφορες σοφολογιώτατες ψευδοϊστορικές κουτοπονηριές, καθαρά αποβλέπουσες στην ιδιοκτησία του οικοπέδου «Ελλάς».)
4. Είμαστε φυλετικώς αναλλοίωτοι απ’ αρχαιοτάτων χρόνων – καί με πιστοποίηση εργαστηρίου πλέον. Δώσαμε dna σε άλλους λαούς (πχ απαγωγές γυναικών, γενίτσαροι), αλλά δεν πήραμε.
Το τί νομίζει ο καθένας περί της φυλετικής μας καθαρότητας, δεν μας αφορά. (Η δε άποψη πως η -πονηρή- κουβέντα υπερισχύει του εργαστηρίου, είναι ίδιον ηλιθίων.)
 

β. Σχέσεις μας με άλλα έθνη

5. Δεν έχουμε συγγενή έθνη μεταξύ των μη Ελλήνων, παρά μόνον κάποιους ελληνογενείς πληθυσμούς γύρω από τη Μεσόγειο, όμως μη συνειδητοποιημένους επαρκώς σήμερα. Συνεπώς,
6α. Δεν ελπίζουμε σε υπεράσπιση από κανέναν εξωελληνικό παράγοντα.
6β. Όλα τα υπόλοιπα έθνη είναι εχθρικά απέναντί μας. Δηλαδή, έχουν εξ ορισμού το …τεκμήριο της ενοχής!
Εκτός απ’ όσα εκπληρώνουν τις εξής τρείς προϋποθέσεις: (i) βρίσκονται μακριά απ’ την Ελλάδα, (ii) ούτε μας απασχόλησε ποτέ η παρουσία τους, ούτε η δική μας αυτά, καί (iii) δεν έχουν εκφράσει ποτέ τους κοσμοκρατορικές βλέψεις. Σ’ αυτά μπορούμε να διακρίνουμε ουδετερότητα – καί ίσως κάποια στοιχεία φιλίας προς το δικό μας έθνος. (Εντελώς ανεπαρκής, όμως, αυτή η φιλία γιά οποιοδήποτε ουσιαστικό αποτέλεσμα υπέρ μας.)
6γ. Συνεπώς, το μέλλον της Ελλάδας οφείλει να ΜΗΝ περνάει μέσα από αλλογενείς «σωτήρες» – όποιοι καί νά ‘ναι αυτοί.
7α. Οι επίσημες σχέσεις μας με τ’ άλλα έθνη, εκφραζόμενες μέσωι συνθηκών, είναι απλώς προσωρινά καί πρόσκαιρα πατσαβουρόχαρτα.
Αυτό συμβαίνει, επειδή: (i) οι εκάστοτε πρωθυπουργοί της Ελλάδας δεν έγιναν τέτοιοι από λαϊκές συνελεύσεις, αλλά εξελέγησαν μέσα από μιά …βιτρίνα έτοιμων πολιτικών …προϊόντων, την οποία ο λαός δεν …διακόσμησε ποτέ από μόνος του. Άρα, οι υπογραφές τους δεν αντιπροσωπεύουν τον Ελληνικό λαό, παρά μόνον τους εαυτούς τους. (Επομένως, τις κρατάμε μονάχα όσο κρίνουμε σκόπιμο.)
Καί (ii), επειδή η συντριπτική πλειονότητα των υπολοίπων εθνών μας έδειξε αμέτρητες φορές ακριβώς το ότι θεωρούν πως συνθήκες κι υπογραφές είναι μονάχα γιά τον καμπινέ. Εμείς δεν έχουμε κανέναν λόγο να γίνουμε βασιλικώτεροι του βασιλέως.

7β. Δεν επικαλούμαστε το «Ιστορικό Δίκαιο» στις εθνικές διεκδικήσεις μας. Όχι πως δεν τό έχουμε, αλλά είναι καλό μόνο γιά φιλολογικά απογεύματα σε συλλόγους καί σαλόνια. (Με λυσσασμένες μαϊμούδες, δεν συζητάς φιλοσοφικώς. Τις πλακώνεις στις ηρεμιστικές ενέσεις καί τις χώνεις κατευθείαν στα κλουβιά τους – αν μπορείς.)
Υπάρχει μόνο το Δίκαιο της Ισχύος.
Η επιμονή μερικών Ελλήνων (διπλωματών καί άλλων) να προσπαθούν με το κουβεντολόϊ να πείσουν αλλοφύλους γιά τα ιστορικά μας δίκαια, είναι λίαν επιεικώς βλακεία. Γίνεται μερικώς δεκτή, επειδή σ’ αυτή την ιστορική μας φάση δεν έχουμε την απαιτούμενη ισχύ.
7γ. Δεν θεωρούμε πως είμαστε ανώτεροι ή κατώτεροι κανενός έθνους. (Άσχετο τί λέμε από μέσα μας! :-) ) Αλλά, όπως γίνεται καί με τους μεμονωμένους ανθρώπους, γνωρίζουμε πως όλοι θέλουν γιά παρέα τους καλούς, καί ουδείς τους παλιανθρώπους. Ας φροντίσουμε η Ελλάδα να είναι περιζήτητη στις διεθνείς παρέες!
8α. Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Κι επειδή τα αδικήματα εναντίον μας ουδέποτε παραγράφονται,
8β. Η Ελλάδα έχει κάθε δικαίωμα στη διεκδίκηση αποζημιώσεων, αδιάφορο πόσος χρόνος πέρασε από τη ζημιά εις βάρος της. «Παραγραφές», κι άλλες παρεμφερείς νομικίστικες πορδές του «Διεθνούς Δικαίου», απλά δεν ισχύουν γιά μας. Θα διεκδικήσουμε τα χρεωστούμενα, με όποιον τρόπο μπορέσουμε καί σε όποια χρονική στιγμή μπορέσουμε.
(Κάποια στιγμή θα βγάλω τον …τιμοκατάλογο, του τί μας χρωστάει ο καθένας. Στο μεταξύ, η Γερμανία ν’ αρχίσει να μαζεύει τα όβολα γιά αποζημίωση ύψους 5 τρίς ευρώ. Οι δε λοιποί, να μη χαίρονται. Τους περιμένουν κι αυτουνούς κάτι «δωράκια» …μήκους σημαντικά.)
8γ. Η τιμωρία των εχθρών της Ελλάδας, όποτε αυτή αποδοθεί, είναι θέμα που αποφασίζεται με γνώμονα αποκλειστικώς τα εθνικά Ελληνικά συμφέροντα. Δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη κανενός άλλου επ’ αυτού.

γ. Θρησκεία – ιδεολογίες

9α. Η μοναδικότητά μας ως έθνους φαίνεται κι απ’ τη μοναδικότητα της θρησκείας μας. Κι επειδή η θρησκεία είναι μονοσήμαντη έκφραση της ψυχής ενός έθνους, θεωρούμε πως τα -πλην Ορθοδοξίας- λοιπά δόγματα του χριστιανισμού είναι ξεχωριστές θρησκείες, καί όχι παραλλαγές ενός βασικού θέματος. (Όθεν, η όποια σχεδιαζόμενη «ένωση των Εκκλησιών» είναι κάτι το ουτοπικό.)
9β. Οι θρησκείες είναι παροδικά φαινόμενα, εξυπηρετούντα τις εκάστοτε πνευματικής φύσεως ανάγκες των εθνών. Οι εξωτερικές μορφές τους, δηλαδή. Διότι στο βάθος η σχέση ενός έθνους με το Θείον παραμένει απαράλλαχτη.
9γ. Σε ανιχνεύσιμο βάθος παρελθόντος, η όποια πάλη των Ελλήνων με ξένους λαούς συνοψίζεται στην πάλη των πιστών του Διός (Έλληνες) με τους παντοειδείς πιστούς του Κρόνου.
9δ. Η παρούσα θρησκεία μας είναι προϊόν ιστορικού συμβιβασμού, καί κάποια μέρα θ’ αποκαθαρθή εντελώς από τα κρόνια στοιχεία της. Νομοτελειακώς.
«Παλαιά Διαθήκη», ψαλμωδικές ύβρεις εναντίον των Ελλήνων (πχ κατά την Κυριακή της Ορθοδοξίας), «Άγιος Κύριος Σαββαώθ», άγιοι «εξ εβραίων», Μακκαβαίοι αγιοποιηθέντες, «προφητάνακτες» (που έστειλαν τον σύζυγο της παντρεμένης να σκοτωθεί, γιά να γ_μήσουν ανενόχλητοι), θυγατέρες του Λώτ, καί λοιπά καί λοιπά, όταν έρθ’ η ώρα θα πάνε στα σκουπίδια κατ’ ευθείαν.
Όποιου του ξυνίζουν αυτά που γράφω, ας έχει υπόψη του ότι το …συμβαλλόμενον κρόνιον μέρος ήδη έχει αρχίσει ν’ αποχωρεί από μόνο του από τη θρησκεία των Ελλήνων. Δεν έχει «μά» καί «μού» εδώ. Όλοι θα κληθούμε λίαν συντόμως να διαλέξουμε πλευρά: ή με την Ελλάδα, ή με τον Κρόνο.
9ε. Η διάδοση της εκάστοτε θρησκείας των Ελλήνων σε αλλοφύλους, απαγορεύεται να γίνεται «άντε γιούργια». Πρώτα ρωτάμε, καί μετά μιλάμε. Δεν χαρίζεις την ψυχή σου στον καθέναν, καί δη αμέσως!
10. Οι ιδεολογίες είναι πρόσκαιρες, ενώ η πατρίδα αιώνια. Έτσι,
11. Καμμία ιδεολογία (εθνικιστική καί μη) δεν μπορεί να τοποθετείται πάνω απ’ την πατρίδα.
12. Οι ιδεολογίες είναι πρόσκαιρες καί σε σχέση με την αλήθεια. Συνεπώς, δεν μας ενδιαφέρουν πχ οι τυχόν «μαϊμούδικοι» (καί σκόπιμοι εκ του πονηρού) μοντέρνοι ορισμοί της έννοιας του έθνους, που πάνε να βολέψουν λαούς χωρίς εθνική συνοχή. (Όπου το έθνος ταυτίζεται με το κράτος. Ώ, της βλακείας: είσαι Έλληνας, αν πληρώνεις Εφορία στην Ελλάδα!!!)
Αυτοί που λένε τέτοιες σοφίες, παρακαλούνται να τις κρατήσουν γιά τους εαυτούς τους.
13. Οι προσπάθειες ανάμειξης εθνών σε μία πολυφυλετική σαλάτα, είναι απλά καταστροφικές. Γιά όλους. Τίποτε άλλο. Ως Έλληνες, αντιτιθέμεθα 1000%.

δ. Κοινωνία εντός Ελληνικού έθνους

14. Το έθνος είναι η πρωταρχική αξία, ναί, αλλά το υγιές έθνος. Δεν νοείται Ελλάδα γεμάτη με λαμόγια καί προδότες, μονάχα γιά χάρη της εθνικής ενότητας. Μας ενδιαφέρει η επιβίωση της Ελλάδας στους αιώνες που έρχονται, κι όχι το κορνιζάρισμα πιστοποιητικών επιτυχούς εθνικής ενότητας. Τα σκάρτα στοιχεία θ’ αποκοπούν από τον εθνικό κορμό. Παντί τρόπωι.
15. Έθνος χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη, είναι έθνος σε αναπηρική καρέκλα. Επομένως, ας φροντίσουμε την υγεία του.

Αυτά είχα να πω. Αυτές είναι οι πάγιες καί αδιαπραγμάτευτες αρχές του έθνους των Ελλήνων, όπως τις βλέπω.
(Θέματα όπως ποιά είναι η καλύτερη μορφή πολιτεύματος, ή αν οδεύουμε προς αχρήματη κοινωνία, νομίζω πως μπορούν να περιμένουν.)
Όσοι πραγματικοί πατριώτες έχουν αντιρρήσεις, δικαίωμά τους. Αλλά ας αναρωτηθούν γιά ποιά ακριβώς Ελλάδα μιλάνε.
 

ΤΥΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ...

«Τύψεις» και «ενοχές» υπονομεύουν την εθνική συνοχη     

Του Ιωάννου Σ. Λάμπρου*

Η εισροή, από την αρχή του περασμένου έτους, εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων και λαθρομεταναστών στην πατρίδα μας επανέφερε, πιο επιτακτικά αυτή τη φορά, στο προσκήνιο την παρουσία των αλλοδαπών στην πατρίδα μας τις τελευταίες δεκαετίες.¹

Πληθώρα επιχειρημάτων χρησιμοποιούνται για να κάμψουν τις αντιστάσεις των συμπατριωτών μας στην παράνομη έλευση αλλοδαπών. Μεταξύ άλλων, επιχειρείται να προκληθούν τύψεις και ενοχές στον ελληνικό λαό βάζοντας τον στη θέση του απολογούμενου. Υποστηρίζεται ότι και η Ελλάς, μεταξύ άλλων χωρών, ευθύνεται για τους πολέμους και τη δυστυχία σε πολλές περιοχές του πλανήτη όντας μια ευρωπαϊκή, δυτική, χριστιανική, καπιταλιστική χώρα… Η αλήθεια, φυσικά, είναι ότι η Ελλάς, ο Ελληνισμός ευρύτερα, δεν υπήρξε ποτέ τμήμα του δυτικού αποικιοκρατικού συστήματος – όπως, ανοήτως, ισχυρίζεται η εγχώρια μαρξιστική διανόηση αρνούμενη την ελληνική ιστορική ιδιαιτερότητα – αλλά, αντίθετα, υπέστη βάρβαρη οθωμανική κατοχή αιώνων μη μετέχοντας στο πλιάτσικο λαών του πλανήτη όπως, η Αγγλία, η Γαλλία, η Ολλανδία, η Πορτογαλία, η Ιταλία, το Βέλγιο.

Ως έθνος έχουμε και εμείς, φυσικά, στην ιστορία μας, μεταχειριστεί μη ειρηνικά μέσα έναντι άλλων λαών. Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν έφτασε στην Ινδία με την πειθώ του λόγου, ούτε η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία διατηρήθηκε για ένδεκα αιώνες με χριστιανικά κηρύγματα αγάπης και αδελφοσύνης. Είχαμε επίσης, αποικίες κάποιες χιλιάδες χρόνια πριν. Μήπως για αυτούς τους λόγους να αποδεχθούμε τη διάλυση της εθνικής μας συνοχής; Εύκολα καταλαβαίνει κάποιος την ύπουλη σκοπιμότητα αυτής της λογικής.

Αλλά ακόμα και αν είχαμε συμμετάσχει στην εκμετάλλευση Αφρικανών, Ασιατών και άλλων, μέσα στην ιστορία ηγεσίες κάθε έθνους βαρύνονται με ανήθικες πολιτικές, οι οποίες επισκιάζουν το όνομα του έθνους αυτού. Από πού προκύπτει, όμως, πως το εν λόγω έθνος ή κράτος πρέπει να αυτοακυρωθεί και να μεταλλαχθεί δεχόμενο εκατομμύρια αλλοδαπούς στο έδαφος του; Αν υπάρχουν κάποιοι για τους οποίους οι Ελλαδίτες πρέπει να αισθανόμαστε τύψεις και ενοχές αυτοί είναι οι συμπατριώτες μας από τη Μικρά Ασία, από την Ανατολική Θράκη, οι Έλληνες του Πόντου από τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως, οι Κωνσταντινουπολίτες, οι Ίμβριοι, οι Τενέδιοι, οι Βορειοηπειρώτες, οι Αιγυπτιώτες, οι Έλληνες της Κύπρου…

Ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζεται το ζήτημα της λαθρομεταναστεύσεως με τους Ευρωπαίους εξ’ αρχής σε ρόλο θύτη και τους λαθρομετανάστες από Αφρική και Ασία σε ρόλο θύματος αποσιωπά την πιο σύνθετη πραγματικότητα. Έχοντας τις δύο αυτές στατικές κατηγορίες, θύματος και θύτη, η ανάλυση εκφυλίζεται σε αξιολογικές κρίσεις καλού-κακού παρεμποδίζοντας την ανάλυση όλων των στοιχείων που συνθέτουν τη γενικότερη εικόνα και η οποία αποκρύπτει και τις ευθύνες αυτών των κοινωνιών για το κατάντημα τους. Παράλληλα, η επιλογή, στη περίπτωση των Σύρων, της εξόδου από τη χώρα τους είναι κατανοητή λόγω των συνθηκών, αλλά η μη παραμονή και ο αγώνας για την πατρίδα τους, τελικά, διευκολύνει τους παράγοντες που αποσταθεροποιούν τη χώρα αυτή.

Η αποικιοκρατία ήταν αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών με τα δυτικοευρωπαϊκά κράτη να βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση. Δεν ήταν έμφυτη αμαρτία της ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης. Όσες φορές δόθηκε η δυνατότητα, η ισχύς, η δύναμη σε μη ευρωπαϊκούς, μη χριστιανικούς λαούς να ασκήσουν εξουσία και να εκμεταλλευτούν άλλους λαούς το έκαναν, πολύ πρόθυμα και αδίστακτα, όπως εμείς οι Έλληνες γνωρίζουμε, ανατριχιαστικά καλά, από την οθωμανική κατοχή. Η ορμή για εξουσία και κυριαρχία εντοπίζεται στα κατάβαθα της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν αποτελεί χαρακτηριστικό τους ενός ή του άλλου λαού, της μιας ή της άλλης θρησκείας… «Δεν εφεύρε» έγραψε ο Κορνήλιος Καστοριάδης ( Καιρός) « η Ευρώπη τον πόλεμο, το μίσος προς τούς άλλους, το ρατσισμό, την υποδούλωση, τις σφαγές εξόντωσης, την αναγκαστική πολιτιστική αφομοίωση: ή καταγραμμένη ιστορία ξεχειλίζει απ’ αυτά. Η Ευρώπη τα εφάρμοσε και αυτή, μα ή ιδιαιτερότητα της είναι πώς όλα αυτά στην Ευρώπη αμφισβητήθηκαν και πολεμήθηκαν από μέσα».

Παράλληλα, οι ισχυρές χώρες της Ευρώπης θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν τις σχέσεις τους με τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας. Αν η προάσπιση της συνοχής των ευρωπαϊκών κοινωνιών αποτελεί πρώτιστη προτεραιότητα όπως θα πρέπει να είναι, τότε η οικονομική βοήθεια και οι, όσο το δυνατόν, πιο ισορροπημένες οικονομικές και πολιτικές σχέσεις στη βάση της αμοιβαιότητας αποτελούν, μακροπρόθεσμα, τον πιο σίγουρο δρόμο. Αν αντίθετα προκριθεί η αποκόμιση άμεσου οικονομικού κέρδους και οι συνεχείς παρεμβάσεις στις εσωτερικές τους υποθέσεις, τότε οι κοινωνίες των ευρωπαϊκών κρατών θα συνεχίζουν να δοκιμάζονται και ιδιαίτερα, η μεγάλη πλειονότητα των ευρωπαϊκών κρατών που δεν ευθύνεται σε τίποτα δίνοντας, ταυτόχρονα, άλλοθι στους αποδομητές των εθνικών ταυτοτήτων να βρουν το ηθικό έρεισμα για τη μετάλλαξη των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Ιμπεριαλιστική Δύναμη;

Παράλληλα, υποστηρίζεται πως η Ελλάδα οφείλει να έχει ενοχές όντας μέρος του δυτικού πλαισίου συμμαχιών για σειρά στρατιωτικών επεμβάσεων σε Μέση Ανατολή και Κεντρική Ασία. Ο ρόλος δυτικών χωρών σε Αφγανιστάν, Ιράκ και Συρία αναφέρονται ως παραδείγματα.

Η δεκαετής ( 2002-2012 ) παρουσία λίγων δεκάδων Ελλήνων στρατιωτών στο Αφγανιστάν ( δεν ξεπέρασαν τους 170-180, σχεδόν το 1/10 από αυτούς που έφτασε να στέλνει η μουσουλμανική Τουρκία στους ομόθρησκους της Αφγανούς), οι οποίοι δεν είχαν ενεργό ρόλο στην καταπολέμηση των Ταλιμπάν ( συμμετείχαν σε έργα υποδομής, στη διοίκηση του αεροδρομίου της Καμπούλ και στη διανομή ανθρωπιστικής βοήθειας) ως τμήμα πολυθενικής δύναμης – με συμμετοχή μουσουλμανικών κρατών – συνεπεία απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (Ψήφισμα 1386, της 20^ης Δεκεμβρίου 2001), για ορισμένους πολέμιους του εθνικού κράτους, νομιμοποιεί την παράνομη έλευση αρκετών χιλιάδων Αφγανών ως το τίμημα που πρέπει να καταβάλλει, δήθεν, η ιμπεριαλιστική Ελλάδα…

Στην περίπτωση του Ιράκ και της Συρίας, η Ελλάς αφενός μεν δεν απέστειλε στρατεύματα, αφ’ ετέρου δε η πολιτική της αποσκοπεί στο διάλογο και στην ειρηνική επίλυση των διενέξεων σε αντίθεση με την πολιτική της Άγκυρας, η οποία βομβαρδίζει ( και κατέχει περιστασιακά) το βόρειο Ιράκ και, παράλληλα, στηρίζει φονταμενταλιστές ισλαμιστές στη Συρία. Η Άγκυρα είναι συνυπεύθυνη για τους τουλάχιστον 2.230.000 Σύρους πρόσφυγες στο έδαφος της. Η Ελλάδα δεν φέρει καμιά τέτοια ευθύνη για τους πρόσφυγες στην επικράτεια της, ευθύνη η οποία να δημιουργεί τύψεις και ενοχές…

Παράλληλα, η εμφύλια σύρραξη στη Συρία συσκοτίζει τη φύση του προβλήματος της παρουσίας των αλλοδαπών στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειονότητα των αλλοδαπών στην πατρίδα μας δεν προέρχεται από χώρες σε εμπόλεμη κατάσταση. Εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί ήρθαν, παράνομα οι περισσότεροι, από μια χώρα, υποψήφια προς ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι καλοί γείτονες, μάλιστα, ευγνώμονες όντες για την ανοχή της ελλαδικής πολιτείας στην εδώ παρουσία των ομοεθνών τους, ασκούν αφόρητες πιέσεις στην Ελληνική Εθνική Μειονότητα όπως η κατεδάφιση του Ιερού Ναού του Αγίου Αθανασίου, στη Χειμάρρα, αποδεικνύει. Κάθε ομάδα αλλοδαπών θέτει διαφορετικές προκλήσεις…

Η μαλθακή ελλαδική κοινωνία δεν πρέπει να νιώθει τύψεις και ενοχές και να σηκώνει συνειδησιακά βάρη που δεν της αναλογούν. Οι τύψεις θέτουν τη χώρα σε αμυντική θέση στερώντας από την Αθήνα την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να εφαρμόσει την ενδεδειγμένη, για τις περιστάσεις, πολιτική. Η διάσωση, περίθαλψη και παροχή κάθε βοήθειας η οποία μπορεί να ανακουφίσει το τωρινό κύμα των αλλοδαπών προσφύγων δεδομένη. Πέραν τούτου ουδέν. Άδεια παραμονής και νομιμοποίηση οδηγούν, αφεύκτως, σε μερικά χρόνια, σε παροχή υπηκοότητος. Πρέπει να κρατήσουμε καθαρό βλέμμα και να κατανοήσουμε τι σημαίνει η παρουσία πολλών εκατοντάδων χιλιάδων αλλοδαπών διαφορετικού πολιτιστικού και θρησκευτικού υπόβαθρου όπως οι μουσουλμάνοι, η έλευση των οποίων, μεταξύ άλλων, αποτελεί και εργαλείο της ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής, ή προερχομένων από γειτονικά κράτη με εχθρικές, ιστορικά, σχέσεις με τον Ελληνισμό (Αλβανία) σε μια δημογραφικά μαρασμένη χώρα, οικονομικά εξασθενημένη, ευρισκόμενη διαχρονικά στο σύνορο πολιτισμών, θρησκειών, γεωπολιτικών ανακατατάξεων περιτριγυρισμένη από αναθεωρητικά κράτη. Η προάσπιση της εθνικής συνοχής σε συνδυασμό με μια πολιτική δημογραφικής ανόρθωσης αποτελεί κορυφαία στρατηγική προτεραιότητα για την ελλαδική πολιτεία. Η προάσπιση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής αποτελεί την εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για κάθε εγχείρημα της ελλαδικής εξωτερικής πολιτικής και, ταυτόχρονα, το πλέον θεμελιώδες συμφέρον κάθε μικρού, γεωγραφικά και πληθυσμιακά, κράτους. Δεν πρόκειται περί ζητήματος αισθητικής ή ιδεολογίας αλλά εθνικής επιβίωσης. Πόσο μάλλον όταν το εν λόγω κράτος βρίσκεται, όπως προαναφέρθηκε, σε σύνορο ιστορικών αλλαγών. Και αυτό δεν αποτελεί καταχρηστική αξίωση αναγνώρισης, εκ μέρους τρίτων, της ελληνικής ιδιαιτερότητας, αλλά συνιστά την απτή ιστορική πραγματικότητα…

*Πολιτικός Επιστήμονας – Διεθνολόγος

Το κείμενο δημοσιεύτηκε παράλληλα με το ΙΝΣΠΟΛ στο περιοδικό Άμυνα και Διπλωματία, τεύχος Φεβρουαρίου 2016.

1 Από την 1/1/2015 ως τις 21/12/2015 πάνω από 800.000 πρόσφυγες και παράνομοι μετανάστες εισήλθαν στην Ελλάδα από την Τουρκία μέσω του Αιγαίου Πελάγους αποτελώντας το 80% αυτών που εισήλθαν παράνομα στην Ευρώπη μέσω θαλάσσης, http://www.unhcr.org/567918556.html. inspolgr