Από το brain drain στο brain gain, χάσαμε το brain train--Μητσοτάκης χωρίς αφήγημα--Tέσσερα ορόσημα μετά τη ΔΕΘ

 

Από το brain drain στο brain gain, χάσαμε το brain train

Κάθε Σεπτέμβριο η Θεσσαλονίκη μετατρέπεται για λίγες ημέρες σε ένα ιδιότυπο παζάρι πολιτικών προϊόντων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση ανεβαίνουν διαδοχικά στο βήμα της ΔΕΘ για να παρουσιάσουν προγράμματα, μέτρα και υποσχέσεις. Μαζί τους παρουσιάζουν αναπόφευκτα και κάτι ακόμη, τις λέξεις με τις οποίες θέλουν να θυμόμαστε όλα αυτά.

Η επιλογή των λέξεων δεν έχει δευτερεύουσα σημασία. Στη σύγχρονη πολιτική, μια πρόταση που χρειάζεται πέντε λεπτά για να εξηγηθεί ανταγωνίζεται μια φράση που χρειάζεται πέντε δευτερόλεπτα για να απομνημονευθεί. Και πολύ συχνά γνωρίζουμε ήδη ποια από τις δύο θα επιβιώσει μέχρι το επόμενο δελτίο ειδήσεων.

Το brain drain είναι ένα χαρακτηριστικό ελληνικό παράδειγμα. Υπήρξε μία από τις σοβαρότερες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της κρίσης, καθώς εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι αναζήτησαν στο εξωτερικό καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές. Τα τελευταία χρόνια, όμως, μια καινούργια έκφραση άρχισε να διεκδικεί τη θέση της στην πολιτική συζήτηση: brain gain. Επικοινωνιακά, η μετάβαση είναι σχεδόν ακαταμάχητη. Δύο λέξεις, μία μικρή αλλαγή και ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα φαίνεται να έχει βρει το αντίθετό του. Από τη φυγή στην επιστροφή, από την απώλεια στο κέρδος. Και κάνει και ρίμα…

Υπάρχει όμως κάτι πολύ ενδιαφέρον στην επιλογή της γλώσσας. Το brain drain είναι ένας διεθνώς καθιερωμένος όρος, αλλά η διαδοχή του από το brain gain και το brain regain δείχνει πόσο εύκολα το πολιτικό μάρκετινγκ υιοθετεί τα αγγλικά για να προσδώσει στο μήνυμα έναν αέρα νεωτερικότητας.

Το σλόγκαν γίνεται έτσι πιο πιασάρικο για ένα κοινό εξοικειωμένο με τη γλώσσα των επιχειρήσεων και της τεχνολογίας. Τόσο το χειρότερο για όσους δεν είχαν την τύχη να σπουδάσουν στην Οξφόρδη ή το Κολούμπια, δεν εργάζονται σε πολυεθνικές και δεν ανταλλάσσουν καθημερινά αγγλικούς όρους στα meetings τους. Ας ανοίξουν κάνα λεξικό για να καταλάβουν τι ακριβώς τους υπόσχεται η κυβέρνησή τους. Το πολιτικό μάρκετινγκ, όπως και κάθε μάρκετινγκ, δεν επιλέγει μόνο μήνυμα. Κατασκευάζει και την εικόνα του κοινού στο οποίο απευθύνεται.

Το πρόβλημα πίσω από τα σλόγκαν είναι φυσικά εξαιρετικά σοβαρό. Σύμφωνα με την τελευταία μεγάλη μελέτη του ΟΟΣΑ, το 2023 επέστρεψαν στην Ελλάδα περίπου 46.000 Έλληνες πολίτες ενώ έφυγαν 37.000. Την ίδια στιγμή όμως, το 38% των Ελλήνων μεταναστών που συμμετείχαν στην έρευνα είχε εγκαταλείψει τη χώρα μετά το 2019, ενώ το 85% όσων ζουν στο εξωτερικό δηλώνει ότι είναι απίθανο να επιστρέψει μέσα στα επόμενα δύο χρόνια. Στις ηλικίες 20 έως 30 ετών το ποσοστό φτάνει το 92%.

Το ενδιαφέρον εδώ δεν είναι να αποφασίσουμε αν κέρδισε το drain ή το gain. Είναι ότι μια εξαιρετικά σύνθετη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα απέκτησε μια πολύ πιο απλή πολιτική αφήγηση. Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο αποτέλεσμα του πολιτικού μάρκετινγκ. Δεν έμαθε απλώς στους πολιτικούς να μιλούν με σλόγκαν. Εκπαιδεύει σταδιακά και όλους τους υπόλοιπους να σκεφτόμαστε με βάση αυτά.

Όταν το σύνθημα γίνεται πολιτική

Τα πολιτικά συνθήματα προφανώς δεν εφευρέθηκαν στην εποχή των social media. Συνόδευαν πάντοτε την πολιτική, τις εκλογές, τα κοινωνικά κινήματα, ακόμη και τις επαναστάσεις. Ένα καλό σύνθημα μπορούσε να συμπυκνώσει σε λίγες λέξεις μια πολύ μεγαλύτερη πολιτική πρόταση.

Η διαφορά είναι ότι η συμπύκνωση κινδυνεύει πλέον να αντικαταστήσει αυτό που υποτίθεται ότι συμπυκνώνει. Το σύνθημα δεν βρίσκεται πια αναγκαστικά στο τέλος μιας πολιτικής πρότασης. Μπορεί να είναι η αρχή και το τέλος της. Η γλωσσολόγος Ρουθ Βόντακ χρησιμοποιεί τον όρο sloganization (συνθηματοποίηση) για τη διαδικασία με την οποία σύνθετα ζητήματα εμφανίζονται ως απλά, αυτονόητα και σχεδόν μη επιδεχόμενα αμφισβήτηση. Επισημαίνει ότι τα διαφοροποιημένα μηνύματα χρειάζονται χρόνο και χώρο, δύο αγαθά που σπανίζουν ακριβώς στα μέσα όπου διεξάγεται όλο και μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής συζήτησης.

Το Make America Great Again δεν χρειάζεται να εξηγήσει πότε ακριβώς ήταν μεγάλη η Αμερική, τι χάθηκε στην πορεία ή με ποια κριτήρια θα διαπιστωθεί ότι έγινε ξανά μεγάλη. Το Take Back Control του Brexit μπορούσε να χωρέσει στην ίδια φράση εθνική κυριαρχία, μετανάστευση,  Βρυξέλλες, εμπόριο και σύνορα. Το Yes We Can του Μπαράκ Ομπάμα δεν έμπαινε καν στον κόπο να εξηγήσει τι ακριβώς μπορούσαν να κάνουν οι ψηφοφόροι του. Η συγκεκριμένη πολιτική γλώσσα δεν ανήκει στη Δεξιά ή στην Αριστερά. Ανήκει πλέον στον τρόπο με τον οποίο πωλείται η πολιτική

Μαθαίνοντας να σκεφτόμαστε με πέντε λέξεις

Εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του πολιτικού μάρκετινγκ. Δεν έμαθε απλώς στους πολιτικούς να μιλούν διαφορετικά. Εκπαιδεύει μια ολόκληρη δημόσια σφαίρα να σκέφτεται με τον τρόπο του slogan.

Η διαδικασία λειτουργεί κυκλικά. Οι πολιτικοί συμπυκνώνουν το μήνυμα για να κερδίσουν την προσοχή. Η τηλεόραση, τα κοινωνικά δίκτυα και οι ψηφιακές πλατφόρμες ανταμείβουν το μήνυμα που μπορεί να απομονωθεί, να αναπαραχθεί και να γίνει τίτλος ή βίντεο μερικών δευτερολέπτων. Το κοινό συνηθίζει να καταναλώνει την πολιτική σε αυτή τη μορφή. Και οι πολιτικοί αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο κίνητρο να συμπυκνώσουν το επόμενο μήνυμα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο πολίτης αδυνατεί να κατανοήσει την πολυπλοκότητα. Είναι ότι η πολιτική επικοινωνία τού ζητά όλο και λιγότερο να το κάνει. Κατασκευάζει μια δημόσια συζήτηση στην οποία ο πολίτης καλείται όλο και λιγότερο να συμμετάσχει και όλο και περισσότερο να επιλέξει ανάμεσα σε σλόγκαν και τίτλους.

Το αποτέλεσμα δεν είναι μόνο λιγότερες πληροφορίες. Είναι ένας διαφορετικός τρόπος κατανόησης της πραγματικότητας. Το σύνθετο γίνεται δίπολο. Η αμφιβολία αδυναμία. Η επιφύλαξη υπεκφυγή. Ένα πρόβλημα πρέπει να έχει μία και μόνο αιτία, ένας πόλεμος έναν μοναδικό ένοχο, μια οικονομική κρίση μία μαγική λύση. Αν χρειάζονται τρεις παράγραφοι για να εξηγηθεί μια θέση, η αντίπαλη θέση που συνοψίζεται σε μία πρόταση εξασφαλίζει τεράστιο επικοινωνιακό πλεονέκτημα.

Το slogan έχει ακόμη ένα πλεονέκτημα. Επιτρέπει σε διαφορετικούς ανθρώπους να συμφωνούν με την ίδια φράση χωρίς να συμφωνούν αναγκαστικά με το ίδιο πράγμα. Όσο λιγότερο συγκεκριμένο είναι ένα πολιτικό μήνυμα, τόσο ευκολότερα ο καθένας συμπληρώνει μόνος του όσα λείπουν.

Ακριβώς επειδή συμπυκνώνει την πολιτική, το σλόγκαν αφαιρεί τις λεπτομέρειες πάνω στις οποίες θα μπορούσε να υπάρξει πραγματική συζήτηση. Δεν χρειάζεται πλέον να συμφωνήσουμε για το τι ακριβώς σημαίνει η φράση. Αρκεί να δηλώσουμε αν είμαστε υπέρ ή κατά. Το σλόγκαν δεν απλοποιεί έτσι μόνο την πολιτική πρόταση. Απλοποιεί και τη συμμετοχή μας στην πολιτική συζήτηση

Από πολίτες, καταναλωτές

Το πολιτικό μάρκετινγκ δανείστηκε από τη διαφήμιση κάτι περισσότερο από τεχνικές. Δανείστηκε τη λογική της. Η διαφήμιση δεν χρειάζεται να εξηγήσει ολόκληρο το προϊόν. Χρειάζεται να δημιουργήσει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στο προϊόν και σε μια επιθυμία. Ασφάλεια. Επιτυχία. Νιάτα. Ελευθερία.

Στην πολιτική όμως το προϊόν αφορά συνήθως φόρους, μισθούς, συντάξεις, εξοπλισμούς, παιδεία, υγεία. Αποφάσεις που έχουν πάντα χαμένους και κερδισμένους. Όταν λοιπόν η πολιτική αρχίζει να λειτουργεί σαν διαφήμιση, ο πολίτης μετατρέπεται σταδιακά σε καταναλωτή σημάτων. Δεν καλείται να αξιολογήσει μια πρόταση αλλά να αναγνωρίσει ένα brand και να τοποθετηθεί απέναντί του.

Κάποτε το σύνθημα προσπαθούσε να στριμώξει μια πολιτική πρόταση σε λίγες λέξεις. Τώρα κινδυνεύουμε να ζητάμε από την ίδια την πολιτική πραγματικότητα να χωρέσει στο σύνθημα. Από το brain drain φτάσαμε επομένως στο brain gain. Και κάπου στο δρόμο χάσαμε το brain train.  https://neostrategy.gr

=====

ΔΕΘ 2026: Μητσοτάκης χωρίς αφήγημα και με το βλέμμα σε Σαμαρά-Καραμανλή

Του Σάββα Παυλίδη

Η φετινή (11η σε σειρά) παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕΘ είχε ένα χαρακτηριστικό που δύσκολα μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις εξαγγελίες, τις αριθμητικές αναφορές και τις υποσχέσεις για το μέλλον, και δεν είναι άλλο από την αίσθηση μιας κυβέρνησης που δείχνει να έχει εξαντλήσει τα πολιτικά της αποθέματα και ενός πρωθυπουργού που επιχειρεί περισσότερο να διαχειριστεί τη φθορά παρά να ανοίξει έναν νέο πολιτικό κύκλο.Τόσο η χθεσινή ομιλία στο Βελλίδειο όσο και η σημερινή συνέντευξη Τύπου ανέδειξαν τα όρια της κυβερνητικής στρατηγικής η οποία εμφανίζεται να έχει φτάσει στο σημείο όπου, όπως ουσιαστικά παραδέχεται, τα δημοσιονομικά περιθώρια για νέες παροχές είναι συγκεκριμένα. Το ζήτημα, επομένως, δεν είναι πλέον μόνο αν υπάρχουν χρήματα για περισσότερα μέτρα. Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα είναι πολύ μεγαλύτερο: υπάρχει ακόμη κάτι καινούργιο να προτείνει πολιτικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Υπάρχει ένα νέο αφήγημα για την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία;  Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται ίσως η μεγαλύτερη αδυναμία της φετινής παρουσίας του στη ΔΕΘ.

Η επιλογή της απαξίωσης αντί της πολιτικής αντιπαράθεσης

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πολιτικό σκέλος της παρουσίας Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε να επιλέγει μια στρατηγική απαξίωσης των πολιτικών του αντιπάλων, την ώρα που μόλις μία ημέρα νωρίτερα είχε δηλώσει ότι δεν έχει πρόθεση να τους υποτιμήσει. Η αντίφαση είναι εμφανής.Απέναντι στον Αντώνη Σαμαρά, η στάση του ήταν χαρακτηριστικά διπλή. Από τη μία, επέλεξε την επίθεση, σημειώνοντας ότι ο πρώην πρωθυπουργός “γνωρίζει τι σημαίνει να πληγώνεις τη Νέα Δημοκρατία”. Από την άλλη, έσπευσε να σημειώσει ότι η διαγραφή του δεν ήταν εύκολη απόφαση και ότι εν ολίγοις “αναγκάστηκε” να προχωρήσει στην εν λόγω λύση.Πρόκειται για μια διγλωσσία που δεν είναι πολιτικά αδιάφορη. Αντίθετα, μαρτυρά ότι το κεφάλαιο Σαμαρά παραμένει ανοιχτό και ότι στο Μέγαρο Μαξίμου δεν αντιμετωπίζεται ως μια τελειωμένη ιστορία. Το ίδιο μοτίβο εμφανίστηκε και στις αναφορές του στους υπόλοιπους πολιτικούς αντιπάλους του. Αντί για μια ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση επί προτάσεων, ο πρωθυπουργός επέλεξε σε αρκετές περιπτώσεις την ειρωνεία και την απαξιωτική αναφορά.Η αλαζονεία που καταλογίζεται επί χρόνια στην κυβέρνηση και προσωπικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη μοιάζει έτσι να επανέρχεται στο προσκήνιο. Και μάλιστα σε μια στιγμή κατά την οποία το κυβερνητικό στρατόπεδο θα είχε μεγαλύτερη ανάγκη από μια πειστική νέα πολιτική αφήγηση.

Ο Σαμαράς ως πρόβλημα και ο Καραμανλής ως άγνωστη μεταβλητή

Επιστρέφοντας στο κεφάλαιο Σαμαρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε εμφανώς να διαχωρίσει τον Μεσσήνιο πολιτικό από τον Κώστα Καραμανλή, αναφερόμενος στις καλές προσωπικές σχέσεις που διατηρεί με τον πρώην πρωθυπουργό.Η συγκεκριμένη αναφορά κάθε άλλο παρά τυχαία μπορεί να θεωρηθεί. Γιατί το πραγματικό ερώτημα για το Μέγαρο Μαξίμου δεν είναι μόνο τι θα κάνει ο Σαμαράς. Είναι τι θα κάνει ο Καραμανλής.Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά θα αποτελούσε ούτως ή άλλως σοβαρή πρόκληση για τη Νέα Δημοκρατία. Η πιθανότητα, όμως, μιας με οποιονδήποτε τρόπο πολιτικής συμπόρευσης ή στήριξης από τον Κώστα Καραμανλή θα άλλαζε εντελώς τα δεδομένα.Δεν χρειάζεται καν να υπάρξει τυπική ένταξη. Μια δημόσια πολιτική στήριξη, μια σαφής τοποθέτηση ή ακόμη και μια έμμεση πολιτική συμπόρευση θα μπορούσε να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά.Θα έδινε στο εγχείρημα Σαμαρά διαφορετικό πολιτικό βάρος και θα διεύρυνε την απήχησή του σε παραδοσιακά ακροατήρια της Νέας Δημοκρατίας.Ακριβώς γι’ αυτό και η στάση του Μεγάρου Μαξίμου απέναντι στον Κώστα Καραμανλή έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο Μητσοτάκης μπορεί να επιχειρεί να εμφανίσει τις σχέσεις του με τον πρώην πρωθυπουργό ως καλές. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι το πολιτικό ζήτημα έχει λυθεί. Αντιθέτως, η ανάγκη να γίνει ο συγκεκριμένος διαχωρισμός δημοσίως δείχνει πόσο σημαντικό είναι για την κυβέρνηση να μην εμφανιστούν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί ως ενιαίο μέτωπο απέναντί της. ttps://www.epikaira.gr

====

Tέσσερα ορόσημα μετά τη ΔΕΘ

Πού εστιάζει το Μέγαρο Μαξίμου ενόψει της «κούρσας» προς τις κάλπες που εκκινεί αύριο

Η  παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο της 90ής Διεθνούς Εκθεσης ολοκληρώθηκε σήμερα με τη συνέντευξη Τύπου. Με δεδομένο πως μετά την επιστροφή από την καλοκαιρινή ανάπαυλα και έως την έναρξη της ΔΕΘ τα πάντα περιεστράφησαν γύρω από αυτήν, η πολιτική σεζόν ξεκινάει ουσιαστικά αύριο, με την κυβέρνηση να έχει «τικάρει» τέσσερα βασικά «κουτάκια» για το επόμενο διάστημα έως τις εκλογές.

1. Oι μετρήσεις

Τα γκάλοπ που θα «τρέξουν» τις επόμενες μέρες είναι εκείνα που θα δείξουν «πού πάνε τα πράγματα» και θα διαμορφώσουν τη στρατηγική των επόμενων μηνών. Αρχικός στόχος, η «βελόνα» να ανέβει περίπου μία μονάδα, καθώς θεωρείται σημαντικό, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, να φανεί πως «υπάρχει σφυγμός» αλλά και διαθέσιμες δεξαμενές στην προσπάθεια να πλησιάσει η Ν.Δ. την αυτοδυναμία. Στην περίπτωση που στο Μαξίμου καταγράψουν ανοδικές τάσεις στις μετρήσεις αμέσως μετά τη ΔΕΘ, αυτό θα σημαίνει δύο πράγματα: αφενός πως η στόχευση των μέτρων ήταν σωστή και αφετέρου πως από τον Ιανουάριο, όταν τα μέτρα θα αρχίσουν να «φαίνονται» στην τσέπη των πολιτών, η πολιτική κεφαλαιοποίηση μπορεί να είναι πολύ μεγαλύτερη. Συνεπώς, με δεδομένο πως πλέον μπαίνουμε οριστικά στην τελική ευθεία πριν από τις κάλπες, οι μετρήσεις που έρχονται είναι «οι πιο κρίσιμες της θητείας Μητσοτάκη», όπως σημειώνει αρμόδια πηγή, αφού θα αποτυπωθεί «όλη η τάση έως τις εκλογές».

Η κρίσιμη τάση – Με δεδομένο πως πλέον μπαίνουμε οριστικά στην τελική ευθεία πριν από τις κάλπες, οι μετρήσεις που έρχονται είναι «οι πιο κρίσιμες της θητείας Μητσοτάκη», όπως σημειώνει αρμόδια πηγή, αφού θα αποτυπωθεί «όλη η τάση έως τις εκλογές».

2. Tα ελληνοτουρκικά

Οι σχέσεις με την Αγκυρα μπορεί να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στο εσωτερικό, είτε θετικό είτε αρνητικό. Στο Μαξίμου έχουν στραμμένη διαρκώς την προσοχή τους στις κινήσεις της Τουρκίας και η απόφαση που έχει ληφθεί είναι ότι δεν πρόκειται να υπάρξει «καμία υποχωρητικότητα σε θέματα κεντρικής στρατηγικής, όπως η πόντιση του καλωδίου». Χαρακτηριστικό είναι πως η κυβέρνηση εδώ και αρκετό καιρό έχει αφήσει πιο πίσω τη ρητορική των «ήρεμων νερών». Η αποστροφή του Παύλου Μαρινάκη εντός της εβδομάδος πως ο «τίτλος» που θα έβαζε στην ελληνική εξωτερική πολιτική δεν είναι «ήρεμα νερά» αλλά «υπερήφανη εξωτερική πολιτική» είναι ενδεικτική πως το Μαξίμου επαναχαράσσει τη γραμμή του. Ο σχεδιασμός είναι το καλώδιο να προχωρήσει. Και αν υπάρξει αντίδραση από πλευράς Τουρκίας; Εκεί λαμβάνονται υπόψη όλα τα πιθανά ενδεχόμενα. Η κρίση με την Τουρκία είναι απευκταία αλλά, όπως τονίζουν αρμόδιες πηγές, «δεν πρόκειται να υπάρξει καμία έκπτωση σε αυτά που η Αθήνα θεωρεί ως έννομο δικαίωμά της». Παρότι κυβερνητικές πηγές ξεχωρίζουν τις εξωτερικές σχέσεις από το εσωτερικό πολιτικό παίγνιο, είναι δεδομένο πως το επηρεάζουν. Η αντιπαράθεση με την Τουρκία από τη μία μπορεί να ενισχύσει την κυβέρνηση και να συσπειρώσει ακροατήρια, από την άλλη, όμως, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η κλιμάκωση της Τουρκίας, δημιουργώντας ένα πεδίο γεμάτο νάρκες. Το πρόσφατο μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν προς την Ελλάδα να εγκαταλείψει τη στρατιωτικοποίηση των νησιών δείχνει πως έχουμε μπει σε φάση έντασης, με άγνωστη αυτή τη στιγμή κατάληξη, παρά την επίσκεψη Καλίν στην Αθήνα

3. Η κόντρα με τον Σαμαρά

Η εξέλιξη των ελληνοτουρκικών –αλλά όχι μόνον– έχει άμεσο αντίκτυπο με το πώς θα εξελιχθεί και η σχέση κυβέρνησης – Αντώνη Σαμαρά, που έχει μπει σε τροχιά μεγάλης έντασης. Ο πρώην πρωθυπουργός αναδεικνύει διαρκώς θέματα εξωτερικής πολιτικής, επιτιθέμενος σφοδρά στην κυβέρνηση. Στο Μαξίμου θεωρούν πως η «ενδοτικότητα» που τους καταλογίζει ο κ. Σαμαράς δεν έχει καμία εφαρμογή στο πεδίο, όπου η κυβέρνηση «πράττει όσα πρέπει». Σε κάθε περίπτωση, στο Μαξίμου παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού, χωρίς να έχουν πρόθεση να πολώσουν την αντιπαράθεση μαζί του, καθώς θεωρούν πως αυτή είναι η στρατηγική που τον ευνοεί, τροφοδοτώντας έτσι το υπό δημιουργία κόμμα του. «Αυτή τη χάρη δεν θα του την κάνουμε», σημειώνουν αρμόδιες πηγές, προσθέτοντας όμως πως «δεν θα του κάνουμε και τη χάρη να αφήνουμε αναπάντητα τα όσα λέει». Η υπόθεση με τον ΕΟΠΥΥ, που όπως αποδείχθηκε το «αδιευκρίνιστο» φύλο υπήρχε και επί των ημερών Σαμαρά, αποτελεί για το Μαξίμου ένδειξη πως ο πρώην πρωθυπουργός λειτουργεί περισσότερο παρορμητικά από όσο θα έπρεπε και υποπίπτει σε λάθη. Την ίδια ώρα βλέπουν πως η επιθετική τακτική Σαμαρά φέρνει συσπείρωση στην κυβερνητική πλευρά. Ο Αδωνις Γεωργιάδης μπήκε για πρώτη φορά στον χορό της αντιπαράθεσης με τον άνθρωπο που τον έφερε στη Ν.Δ., ενώ ακολούθησαν οι Μάκης Βορίδης και Θάνος Πλεύρης. «Το μέτωπο έχει φτιαχτεί και είναι αρραγές», λέει κυβερνητική πηγή. Ο πρώην πρωθυπουργός, ωστόσο, δεν είναι «εύκολος αντίπαλος», προσθέτει η ίδια πηγή, καθώς ξέρει πολύ καλά και τον πόλεμο και τον ανταρτοπόλεμο.

4. Oι περιοδείες

O στόχος είναι μέχρι τον Δεκέμβριο κυβερνητικά στελέχη να έχουν επισκεφθεί κάθε σημείο της χώρας, με κυβερνητική πηγή να τονίζει στην «Κ» πως προτεραιότητα σε αυτή τη φάση θα δοθεί σε περιοχές όπου η Ν.Δ. «πιέζεται δημοσκοπικά». Η Μακεδονία ήδη σαρώθηκε την εβδομάδα πριν από τη ΔΕΘ και το επόμενο διάστημα αναμένεται να πέσει μεγάλο βάρος σε άλλες μεγάλες περιφέρειες, όπως η Πελοπόννησος. Οι πρώτες μετρήσεις, άλλωστε, δείχνουν ότι το υπό ίδρυσιν κόμμα του Αντώνη Σαμαρά δείχνει να πηγαίνει καλύτερα σε Πελοπόννησο και Μακεδονία. Συνεπώς, η επίσκεψη κυβερνητικών στελεχών στον Μοριά θεωρείται επιβεβλημένη, ενώ σε κάποιους νομούς της περιφέρειας αναμένεται να βρεθεί και ο πρωθυπουργός. Το Μαξίμου, μάλιστα, αναμένεται να βγάλει πρόγραμμα περιοδειών και βάσει μετρήσεων, καθώς το επόμενο διάστημα θα «τρέξουν» επιμέρους δημοσκοπήσεις, ώστε να υπάρχει σαφής εικόνα του τι γίνεται σε κάθε περιφέρεια.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων