Η μετα-αμερικανική παγκόσμια τάξη γεννιέται στις απαρχές της ιστορίας

 Άντριαν Σεβερίν

Στις Βερσαλλίες, στην αίθουσα των καθρεφτών όπου μπορείτε να δείτε με τα μάτια του μυαλού σας τις εικόνες της ανόδου και της πτώσης της γαλλικής μοναρχίας, εκεί όπου ανακηρύχθηκε το δεύτερο γερμανικό Ράιχ μετά τη νίκη των Πρώσων στον πόλεμο με την Αυτοκρατορία του Ναπολέοντα Γ', και όπου ο «τίγρης» Κλεμανσό επέβαλε Για τη Γερμανία μια καταχρηστική ειρήνη, όχι μόνο αυστηρή, αλλά και άδικη, στο τέλος του Πρώτου Β' Παγκόσμιος Πόλεμος, καθιστώντας έτσι αναπόφευκτο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, με τη συνέχισή της στον Ψυχρό Πόλεμο, ακολουθούμενη από τον μονοπολισμό της αμερικανικής ειρήνης, ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, υπό το βλέμμα των μελών της G7, σε μια χειρονομία που είχε σκοπό να υποδηλώσει το μεγαλείο της στιγμής, υπέγραψε ένα Μνημόνιο που τερματίζει επίσημα τον πόλεμο που διεξάγεται χωρίς να έχει κηρυχθεί μεταξύ των ΗΠΑ και της Ιράν.

Οι ευνουχισμένοι Ευρωπαίοι ηγεμόνες χαιρέτισαν τη χειρονομία, με την ελπίδα ότι με τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή θα επιτύχουν, στο τέλος του πολέμου, πρόσβαση σε πηγές ενέργειας σε λογικές τιμές ωστε να συνεχίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Χωριστά, το Μνημόνιο υπεγράφη επίσης από τον  Πρόεδρο του Ιράν, ο οποίος το παρουσίασε στον ιρανικό λαό σε φωτογραφία του διανέμονται από τα μέσα ενημέρωσης. Ανώτατος πνευματικός ηγέτης, Αγιατολάχ Μοτζτάμπα Ο Khameney, από την πλευρά του, είπε ότι, παρά κάποιες αρχικές επιφυλάξεις, αποφάσισε για να υποστηρίξει το έγγραφο και προέτρεψε τον κόσμο να είναι περήφανος για αυτό το επίτευγμα που επιτεύχθηκε με το θάρρος, τη θυσία και τον πατριωτισμό του.

Σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται το ερώτημα ποιος έχασε και ποιος κέρδισε στον πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν, που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ με στόχους δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα, αλλά και με την επιμονή του ισραηλινού alter ego του, καθώς και ποιες είναι οι επιπτώσεις του τρόπου με τον οποίο έληξε ή αναμένεται να συναφθεί σύμφωνα με κύρια συμφωνία της βούλησης της των κύριων εμπολέμων;

 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΣΙΑΤΙΚΟΊ ΠΌΛΕΜΟΙ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΉΣ

 

Στη Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ διεξήγαγαν πόλεμο τρίπτυχο: i. ρητή και άμεση κατά του Ιράν· ii. σιωπηρή, και απευθείας κατά του Ισραήλ· III. Σιωπηρή και έμμεση κατά της Κίνας.

 

1. Περσική στρατηγική ανθεκτικότητα. Στον πολέμο με το Ιράν, οι ΗΠΑ υπέστησαν μια σημαντική στρατηγική ήττα που συνίστατο σε απώλεια της αποτρεπτικής της ικανότητας (στο εξής, κανείς, και ιδίως Το Ιράν δεν πιστεύει πλέον στην παντοδυναμία της Αμερικής και δεν φοβάται πλέον να αψηφήσει καθώς και την ικανότητά της για αποπλάνηση και ομοσπονδιοποίηση (εφεξής Κανείς, και ειδικά τα αραβικά κράτη του Κόλπου, δεν πιστεύει πλέον στην ασφάλεια εκ μέρους της Αμερικής ότι μπορεί να παρέχει προστασία έναντι των περιφερειακών αντιπάλων της ή παγκόσμιοι ηγεμόνες).

Αυτό θα κάνει όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής άλλες ρυθμίσεις ασφαλείας στο πλαίσιο μιας αρχιτεκτονικής που έχει σχεδιαστεί για  συνεισφορές από χώρες εκτός της περιοχής. Για παράδειγμα, οι σουνιτικές μοναρχίες θα αναζητήσουν λύσεις για τη συλλογική ασφάλεια μέσω της συνεργασίας με το Ιράν παρά αντιμετωπίζοντας το Ιράν κάτω από την ομπρέλα που υποσχέθηκαν οι ΗΠΑ.

 

2. Η ισραηλινή στρατηγική αναντιστοιχία. Σε πόλεμο με το Ισραήλ, οι ΗΠΑ πέτυχαν μια νίκη-ορόσημο, η οποία στρατηγική, καταφέρνοντας να αποσυνδέσει την αμερικανική ατζέντα από την ισραηλινή, νίκη η οποία, ωστόσο, πρέπει να ενοποιηθεί (une foi n'est pas coutume / μια ενιαία ημερομηνία αριθ. είναι συνήθεια) στο επίπεδο της αμερικανικής εσωτερικής πολιτικής, σε σχέση με την ατζέντα της ζωτικά συμφέροντα της Αμερικής και την ατζέντα του ισραηλινού σιωνιστικού λόμπι Αμερική.

Σε κάθε περίπτωση, κατανοώντας ότι η αμερικανική υποστήριξη άνευ όρων για την ισραηλινή σιωνιστική ατζέντα δεν είναι πλέον σχετική, το Ισραήλ θα  υποχρεωθει τελικά να βρει λύσεις σε περιφερειακό επίπεδο ως μέλος  και όχι ως alter ego, ως τοπική ενσάρκωση των ΗΠΑ.

 

3. Κινεζική στρατηγική αντιπαλότητα. Σε πόλεμο με την Κίνα, οι ΗΠΑ έχουν φτάσει σε στρατηγικό ισοζύγιο (που καθιερώθηκε στο Τραμπ – Σι στο Πεκίνο) που νομιμοποίησε και διέταξε τη στρατηγική αντιπαλότητα μεταξύ τους, καθαγιάζοντας μια G2 ως τον σκληρό πυρήνα ενός αντικειμενικά πολυπολικού κόσμου πορεία για να γίνει μια πολυπολική τάξη. Σε συνδυασμό με την «Ειρήνη του Άνκορατζ» και με τη «Ρωσο-Κινεζική Συνεργασία Χωρίς Όρια», η «Ειρήνη του Πεκίνου» προτείνει, τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα, η βιωσιμότητα μιας μελλοντικής τριπολικής τάξης πειθαρχείται από ένα G2+1. Αυτό οδηγεί σε ένα νέο status quo στη Μέση Ανατολή  καθώς και προς την κατεύθυνση της υποχρεωτικής επανίδρυσης της ΕΕ (της εναλλακτικής λύσης της ΕΕ η επανίδρυση είναι εξαφάνιση).

 

ΤΟ ΤΡΊΠΟΔΟ ΤΗΣ ΑΣΦΆΛΕΙΑΣ ΣΤΗ ΜΈΣΗ ΑΝΑΤΟΛΉ...

 

Στη Μέση Ανατολή, σήμερα, τα μουσουλμανικά κράτη εχουν μια εσωτερική πολιτική που βασίζεται στις διδασκαλίες του Κορανίου, αλλά μια εξωτερική πολιτική με γνώμονα τη λογική του γεωπολιτικού ρεαλισμού, ενώ το Ισραήλ έχει κοσμικής έμπνευσης, αλλά μια εξωτερική πολιτική βασισμένη στην της Παλαιάς Διαθήκης. Και στις δύο περιπτώσεις, μέσω ενός αντιδραστικού αποτελέσματος, η πολιτική Η εξωτερική πολιτική επηρεάζει επίσης την πορεία της εσωτερικής πολιτικής. Από αυτό προκύπτει ότι ο κύριος κίνδυνος για την ειρήνη της περιοχής προέρχεται από το πάθος των που οριοθετεί την κατά τα λοιπά θεμιτή ανάγκη για την ασφάλεια του Ισραήλ, η διακήρυξή του με χιλιαστικούς και μεσσιανικούς όρους έγινε Έτσι, η κάλυψη ενός απαράδεκτου σιωνιστικού ιμπεριαλισμού με θρησκευόμενος.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η ασφάλεια και η σταθερότητα τουλάχιστον για πολύ καιρό ακόμα, μέχρι να Ισραήλ σε ένα σύστημα συλλογικής ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω μιας στρατηγικής συνεννόησης μεταξύ του Ιράν, των αραβικών κρατών του Κόλπου (ειδικά τη Σαουδική Αραβία) και την Τουρκία. Η Κίνα έχει ήδη βοηθήσει, άμεσα και έμμεσα, ρητά και σιωπηρά, στην αρχή της εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των αυτά.

 

… ΚΑΙ ΟΙ ΕΓΓΥΉΣΕΙΣ ΤΟΥ

 

Το κύριο πρόβλημα στην κατασκευή του τριγώνου Τουρκο-Αραβο-Περσική, μετά από αιώνες εχθρότητας και διχασμού που προκλήθηκε από την παγκόσμιες δυνάμεις εκτός της περιοχής, είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. χωρίς εμπιστοσύνη  δεν υπάρχει πρόοδος.

η Ελλειψη καθιστά απαραίτητη τη συμμετοχή τρίτων εγγυητών, με διαμεσολάβησης, και όχι από πειθαρχική και αυθαιρεσία που, χάριν της σε αντίθεση με τις παλιές στρατιωτικοποιημένες και μιλιταριστικές υπερδυνάμεις του Πολέμου Ψυχρός, να παρέμβει όχι μέσω της ικανότητας επιβολής κυρώσεων, αλλά μέσω της ικανότητας διεγείρουν, όχι ρυθμίζοντας εξωτερικά την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των παραγόντων και τον επιλεκτικό και μεροληπτικό οπλισμό τους, αλλά συμμετοχή τους σε κοινά αναπτυξιακά έργα με βάση την αλληλεγγύη τα συμφέροντά τους, όχι μέσω του τρόμου που προκαλείται από την ανισότητα των επιπέδων εξουσίας, αλλά μέσω της αρμονίας που δημιουργείται από την ισότητα των επιπέδων ανάπτυξης και της εξοπλισμένα με τα εργαλεία της ανάπτυξης, όχι μέσω της κατήχησης, της κυριαρχίας και της αλλά μέσω της επικοινωνίας, της διαβούλευσης και της συνεργασίας. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να χαρακτηρίσει μια παραδοσιακά μη επεκτατική ηπειρωτική δύναμη, μη μιλιταριστικές και συντηρητικές χώρες όπως η Κίνα (η Κίνα έχει συντηρητικός και κομφουκιανιστής ακόμη και την εποχή της κομμουνιστικής επανάστασης), και όχι μια θαλάσσια, παραδοσιακά επεκτατική και μιλιταριστική, όπως οι ΗΠΑ.

 

ΑΝΑΤΟΛΊΤΙΚΟΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΣΜΌΣ ΣΕ ΑΝΑΖΉΤΗΣΗ ΠΑΓΚΌΣΜΙΑΣ ΤΆΞΗΣ ΜΕΤΑ-ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ

Σύμφωνα με τις εξελίξεις στο πλαίσιο της ένοπλη σύγκρουση που ξεκίνησε απερίσκεπτα από τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή να βάλει τέλος στην τάξη που έχτισε και κυριάρχησε η Αμερική, πάνω στα ερείπιά της Ένας πολυπολικός κόσμος αναδύεται. Μια τέτοια πραγματικότητα απαιτεί επίσης μια πολυπολική τάξη. Μπορεί να γεννηθεί μόνο μέσω της συναίνεσης των μελών της κοινότητας διεθνή πρότυπα.

Το Ιράν έχει υποστεί σοβαρά τακτικά πλήγματα σε αυτό το πόλεμο, αλλά πέτυχε μια μεγάλη στρατηγική νίκη ικανή να την επαναφέρει στην εξουσία. τη θέση της περιφερειακής δύναμης πρώτης τάξης.

Αυτό, ωστόσο, σε ένα νέο διεθνές πλαίσιο που δεν μπορεί να τον αγνοήσει και ο οποίος, προσφέροντάς του το ευεργέτημα της αλληλεγγύης, του ζητά επίσης να Απαιτεί ακόμη και από αυτόν να αποφύγει τυχόν ηγεμονικούς πειρασμούς. Πόσο καιρό θα μείνει μέσα πλαίσιο (διαρθρωμένο, μεταξύ άλλων, από τις χώρες BRICS), δεν θα αποτελέσει λόγο δημιουργούν φόβους για άλλες περιφερειακές δυνάμεις, μεγαλύτερες ή μικρότερες. Γι' αυτό, ενδιαφερόμενες δυνάμεις θα έχουν συμφέρον να διατηρήσουν αυτό το πολυμερές πλαίσιο, που θα διατάξει και θα σταθεροποιήσει την κίνηση όλων των μελών της δίνοντάς τους συλλογική ασφάλεια.

Κατά συνέπεια, η αποκατάσταση της περσικής εξουσίας δεν θα οδηγήσει σε έναν περσικό νεοιμπεριαλισμό που θα τονώσει τις αντι-ιρανικές συμμαχίες μεταξύ των αραβικών μοναρχιών του Κόλπου και του Ισραήλ, υπό την ομπρέλα νέων συνθηκών Αβρααμικός. Αντίθετα, η παλαιστινιακή υπόθεση θα ανακαλυφθεί εκ νέου και θα επανεκτιμήθηκε ως στήριξη για την ομοσπονδιοποίηση των περιφερειακών φορέων συνεκτική γεωπολιτική με στόχο την πειθαρχία του Ισραήλ και την ευθυγράμμισή του στις ανάγκες ασφάλειας της περιοχής της Μέσης Ανατολής.

 

ΙΣΡΑΉΛ ΜΕΤΑΞΎ ΤΗΣ ΑΣΦΆΛΕΙΑΣ ΜΈΣΩ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΊΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΣΦΆΛΕΙΑΣ ΜΈΣΩ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΉΡΩΣΗΣ

 

Όποια κίνηση κι αν κάνει το Ισραήλ από εδώ και πέρα δεν θα το κάνει να διαβαστεί στο κλειδί των ανησυχιών για την εξόντωση των υπαρξιακών απειλών αλλά σε αυτό του σχεδίου του Μεγάλου Ισραήλ από τον Νείλο στον Ευφράτη. A που απειλεί ολόκληρη την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων, εχθρικά προς όλες τις άμεσα ενδιαφερόμενες χώρες, καθώς και η νεο-οθωμανική Τουρκία ή το πυρηνικό Πακιστάν, και ενώνοντάς τους στην προσπάθεια να μην καταστρέψουν το Ισραήλ, γιατί και αυτό είναι απαραίτητο στην την οικοδόμηση της περιφερειακής τάξης, αλλά να τη μετατρέψει σε παράγοντα σε διαταγές, με σεβασμό στους κανόνες του.

Ακόμα κι αν η ισραηλινή ατζέντα στον πόλεμο με το Ιράν, Συρία, τον Λίβανο ή την Υεμένη, καθώς και, προς το παρόν μόνο σε ρητορικό επίπεδο, με Τουρκία, ήταν διαφορετική από την αμερικανική Μέση Ανατολή, η ήττα του κύριου μαχητή, συνεπάγεται επίσης τη στρατηγική ήττα του του ισραηλινού συνεργείου του σε σχέση με το Ιράν και τα άλλα αραβικά κράτη.

Γεγονός είναι ότι το Ισραήλ έχασε επίσης τον πόλεμο με Το Ιράν και αυτό με τις ΗΠΑ. Ο αραβικός κόσμος (συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου και ίσως ακόμη και Ιορδανία) δεν θα αργήσει να απολαύσει την πολυαναμενόμενη στιγμή αυτής της Λογαριασμός.

Παρόλο που το Ισραήλ λέει ότι η ειρήνη που διαπραγματεύτηκε η Ο Τραμπ δεν τον κοιτάζει, προσπαθώντας να αυτονομηθεί σε σχέση με τη λογική της αμερικανικής στρατηγικής, σίγουρα η ήττα του Τραμπ τον εμπλέκει.

Στο πλαίσιο αυτό, το παλαιστινιακό κράτος, χωριστά ή να ενσωματωθεί σε μια δυαδική ή συνομοσπονδιακή φόρμουλα, η οποία στην «εποχή Νετανιάχου» κληρονομική απειλή για την ύπαρξη του Ισραήλ, θα θα μπορούσε να γίνει η σωτηρία του.

 

ΝΤΌΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ: Ο ΗΤΤΗΜΈΝΟΣ Ο ΝΙΚΗΤΉΣ;

 

Πολλοί κατηγορούν τον Πρόεδρο Τραμπ για υπέστη η στρατηγική ήττα που υπέστη, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής επέμβασης στο Ιράν χωρίς με σαφείς στόχους ή με μη ρεαλιστικούς και ανέφικτους στόχους.

Αλλά η κυβέρνηση Τραμπ υπέστη πραγματικά μια Τέτοια ήττα; Ποια Αμερική ηττήθηκε στρατηγικά στη Μέση Ανατολή Μεσαίο;

Υπάρχουν νίκες που είναι όσο και ήττα και Ήττες που είναι όσο και νίκη.

Χάνοντας στην αντιπαράθεση με το Ιράν, ο Τραμπ κέρδισε αμερικανικά ιμπεριαλιστικά ένστικτα, ενισχυμένα από τον ναρκισσισμό και την ανωτερότητας που κάνουν τις ΗΠΑ να προσκολλώνται στο καθεστώς του παγκόσμια υπερδύναμη για την οποία δεν έχει πλέον επιχειρήματα, εξακολουθεί να Μάταια τα προνόμια που συνδέονται με αυτό και αντιστεκόμαστε στη γέννηση μιας παγκόσμιας τάξης μετα-αμερικανική, αν και μόνο στο πλαίσιό της, μαζί με άλλους παράγοντες Αμερική, θα μπορούσε να γίνει ξανά μεγάλη.

 

Με αυτή την έννοια, η ήττα μιας δεσμευμένης Αμερικής ενός νεκρού παρελθόντος αντιπροσωπεύει τη νίκη της Αμερικής για ένα πιθανό μέλλον.

Να ξυπνήσω στην πραγματικότητα και να το καταλάβω Αυτό που του φαίνεται απαράδεκτο είναι, στην πραγματικότητα, αναπόφευκτο, οι ΗΠΑ έπρεπε να χάνει έναν πόλεμο. Ο Ντόναλντ Τραμπ υπολόγισε να του το προσφέρει αυτό αποκαλύπτοντας και λυτρώνοντας την ήττα σε μια αντιπαράθεση με το Ιράν, παρά σε μια καταστροφική (και πραγματικά πυρηνική) με τη Ρωσία ή την Κίνα;

Σε κάθε περίπτωση, σημειώνουμε ότι τα μπουμπούκια μιας νέας τάξης αναδύονται στον πολύ αρχαίο κόσμο, όπου οι πηγές της ιστορίας ήταν, και όχι στον Νέο Κόσμο. Το μεγαλείο του Νέου Κόσμου δύει με την επιστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού, στο δρόμο του προς τη Δύση, προς τις ανατολικές του ρίζες. Η ανάκτηση αυτού του μεγαλείου δεν εξαρτάται από την επιμονή της αντιπολίτευσης στην ανάδυση του της νέας τάξης από αρχαίες ρίζες, αλλά από τη σοφία της συσχέτισης με την άνοδο της Γεια σου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η ήττα της Αμερικής στο Ιράν θα μπορούσε είχε, μακροπρόθεσμα, την αξία μιας νίκης. Μια νίκη όχι εναντίον του Ιράν ή την Κίνα, αλλά ενάντια στις δικές τους αυταρχικές εμμονές και επιπολαιότητες μιας αυτοκρατορίας που πεθαίνει.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων