ΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ[Μέρος Α΄]

[Ολη η ενότητα,ειναι αντιγραφη από το περιοδικο ΤΕΤΡΑΚΤΥς τευ.12 ]

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΙΩΝΙΣΜΟΣ

Με τον όρο Σιωνισμός εννοούμε την διαχρονική προσπάθεια της εβραϊκής τεχνητής και φυσικής διασποράς προς δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Επειδή ο ναός του Σολομώντα προς τιμή του Γιαχβέ ήταν κτισμένος στο όρος Σιών, και επειδή το ιερατείο επέβαλε σε κάθε εβραίο την προσκύνηση εκεί έστω άπαξ του βίου του, το κίνημα προς επαναπατρισμό αποκαλείται σιωνιστικό. Η λέξη Σιών πιθανότατα είναι ελληνική. Οι Δωριείς, το Δ το επρόφεραν και Σ και έτσι απεκάλουν τον Δία Σία κατά το Διός Βουλαί=Σιός Βουλαί=Σίβυλλαι. Έτσι, και επειδή οι κάτοικοι της Παλαιστίνης ήσαν ανέκαθεν και Έλληνες πριν έλθουν οι εβραίοι, και επειδή οι Έλληνες έκτιζαν τα ιερά στα υψώματα, ο λόφος του Ναού του Διός ήταν το Δίον και Δωριστί Σίον=Σιών, Δωρική αποικία στην Παλαιστίνη πιθανολογείται ότι ήτο η πόλις Ντορ ή Δόρ. Μετά την κατάκτηση της Παλαιστίνης και σφαγή ή αφομοίωση των Ελλήνων από τους εβραίους, (όπως φαίνεται στην Π. Διαθήκη), διετηρήθη το όνομα Σιών. Γιά κάποιους λόγους, οι εβραίοι άφησαν τον κόσμο να εννοήση ότι ο σιωνισμός ξεκίνησε το 1896 από τον Θεόδωρο Χέρτζλ με την πρώτη σιωνιστική διεθνή στην Βασιλεία της Ελβετίας. Η αλήθεια είναι ότι αυτό ήταν το πολλοστό σιωνιστικό κίνημα και ΟΧΙ το μόνο επιτυχές..... Η φυσική διασπορά των εβραίων, δηλαδή, η προελθούσα από την εκούσια μετανάστευση εβραίων, δημιουργήθηκε κατά τα κλασσικά χρόνια στην Ανατολή και κατά τα ελληνιστικά χρόνια στην Δύση. Στα πλαίσια αυτής της εκούσιας μετανάστευσης, παρουσιάζονται και εγκαθίστανται οι εβραίοι, γιά πρώτη φορά, και στον Αιγιακό-Ελλαδικό χώρο. Η εγκατάστασις αυτή έλαβε χώρα μετά την κατάκτηση της Ελλάδος από τους Ρωμαίους. Πολλοί εβραίοι ιστορικοί έγραψαν γιά αρχαιότερη εγκατάσταση εβραίων στην Ελλάδα, κάτι που όμως ούτε μπορεί να αποδειχθή ιστορικά, ούτε σε κάποιον μύθο ή παράδοση αναφέρεται. Εβραίοι ιστορικοί της Θεσσαλονίκης, σε μία "ρομαντική" περισσότερο προσπάθειά τους να υποστηρίξουν το δόγμα "Θεσσαλονίκη, εβραϊκή πόλη", μιλούν για εβραϊκή συναγωγή στην Πόλη μας το 148 π. Χ. Αυτό δεν έχει ιστορική βάση αλλά αναφέρεται γενικά και αόριστα "στην παράδοση". Ο διάσημος ακαδημαϊκός, υπεύθυνος ιουδαϊκών σπουδών στο πανεπιστήμιο Σινσινάτι των ΗΠΑ, ελληνομαθής εβραίος Ραβίνος, Στήβεν Μπάουμαν (Steven Bowman), στο βιβλίο του


"Οι Ιουδαίοι στο Βυζάντιο", εκδόσεις πανεπιστημίου Αλαμπάμα, στην σελίδα 133, δίνει την πιό υπεύθυνη απάντηση επί του θέματος. "ο πρώτος εβραίος που απαντάται στην Ελλάδα είναι ένας δούλος στον Ωρωπό ονόματι Μόσχος (από το Μοσέ) Μοσχίωνος το έτος 129 π. Χ.". Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια όμως, ήδη υπάρχουν οργανωμένες εβραϊκές κοινότητες σε όλη την Δύση και Β. Αφρική. Το έτος 70 μ.Χ., μετά από ιουδαϊκή επανάσταση, οι ρωμαϊκές λεγεώνες ισοπεδώνουν την Ιερουσαλήμ και υποχρεώνουν τους κατοίκους της Ιουδαίας να εγκαταλείψουν τις προγονικές εστίες τους και να μεταναστεύσουν. Αυτή η υποχρεωτική μετανάστευση δημιούργησε την τεχνητή εβραϊκή διασπορά. Σύντομα, σε κάθε εβραϊκή κοινότητα του εξωτερικού, οι διωχθέντες, ανεμίχθησαν με τους προϋπάρχοντες. Μετά λίγα χρόνια, σε πλήρη αρμονία, οι μικτές εβραϊκές κοινότητες θεώρησαν εαυτούς διωχθέντες και έτσι δημιουργήθηκε το όραμα της επιστροφής στο Ισραήλ, δηλαδή το σιωνιστικό όραμα.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Οι απανταχού εβραίοι, ζούσαν ειρηνικά με τους ιθαγενείς κάθε τόπου και είχαν εξασφαλίση ήδη τα προνόμια που απαιτεί η ιδιαιτερότητα του δόγματός των. Οι διωχθέντες το 70 μ.χ. συνετέλεσαν καταλυτικά στον ήδη υπάρχοντα "δηλητηριασμό" των εβραϊκών κοινοτήτων. Ο "δηλητηριασμός" αυτός είχε αρχίση ήδη από τα χρόνια του Χριστού. Λέμε "δηλητηριασμός" διότι το μίσος των εβραίων κατά των Ρωμαίων και στυγνών κατακτητών, ξεσπούσε, όλως περιέργως, κατά των ...Ελλήνων. Έτσι, το 38 μ.χ. στην Αλεξάνδρεια, δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων υπήρξαν θύματα εβραϊκής εξεγέρσεως. Πιθανώς οι εξεγερθέντες δεν πίστευαν ότι τελικά θα τιμωρηθούν, μιά και διεδίδετο ότι ο αυτοκράτωρ Κλαύδιος ήταν εβραίος από την μητέρα του. Και είχαν δίκιο. Αν και πέρασαν 2.000 χρόνια από τότε, όχι μόνον οι ιστορικοί δεν μας έδωσαν μια ικανοποιητική απάντηση για αυτό το περίεργο μίσος κατά των Ελλήνων, αλλά αντίθετα έκαναν κάθε προσπάθεια να το αποκρύψουν. Τελικά, οι εβραϊκές κοινότητες, από το 70 μ.χ. έως το 115 μ.χ. ανασυντάσσονται, οργανώνονται και περιμένουν την κατάλληλη ευκαιρία, δηλαδή μια αδυναμία της Ρώμης, για να πορευθούν προς τα πατρογονικά τους εδάφη. Ένα τέτοιου είδους κίνημα, απαιτεί ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας της διασποράς, καλλιέργεια, εκ μέρους του ιερατείου, συνωμοτικού κλίματος, πολεμικής αρετής και υψηλού ηθικού, επί σειράν ετών. Επίσης απαιτεί ικανότατο "γραφείο πληροφοριών" ώστε να γνωρίζουν οι ηγέτες του κινήματος τις κινήσεις και αδυναμίες του αντιπάλου. Μέσω των κοινοτήτων της διασποράς, και της οργανωμένης διεισδύσεως στα ανώτερα κλιμάκια, φαίνεται ότι οι στόχοι αυτοί θεωρήθηκαν εφικτοί και η ιστορία τους δικαίωσε. (Τέτοιου είδους άριστη εσω-κοινοτική και δια-κοινοτική οργάνωση και λειτουργία, θα αποτελέση την πυξίδα και τον οπλισμό των εβραϊκών κοινοτήτων μέχρι της ημέρες μας. Μόνο που σήμερα, διαθέτοντας τελευταίου τύπου Τεχνολογία και καλολαδωμένους μηχανισμούς αυτοβελτιώσεως, έφθασαν στο σημείο να επηρρεάζουν τις αποφάσεις όλων των δυτικών και ανατολικών κυβερνήσεων). Οι πληροφορίες της εποχής ήταν ότι, οι νεοκατακτηθείσες περιοχές της Παρθίας (Ιράκ, Περσία), επανεστάτησαν. Οι λαοί δυτικά της Μοσούλης, ήταν αδύνατον να νικηθούν. Ο ίδιος ο αυτοκράτωρ Τραϊανός, κουρασμένος και καθόλου υγιής, παίρνει μηνύματα ότι οι Βρεττανοί και οι Μαυριτανοί ετοιμάζονται για ξεσηκωμό. Τον χειμώνα του 116 μ.χ. τον περνά στα ερείπια της ανατολικής πρωτεύουσάς του, της Αντιοχείας η οποία, τον προηγούμενο χρόνο είχε ισοπεδωθή από καταστρεπτικό σεισμό. Εκεί, ο αυτοκράτωρ έμαθε ότι οι εβραίοι είχαν εξεγερθή. Τα νέα ήταν οτι, οι εβραίοι εξεγερθέντες, στην σημερινή Λιβύη (Κυρηναϊκή), στην Αλεξάνδρεια, στην Κύπρο και στην Μεσοποταμία, ξεσηκώθηκαν εναντίον της Ρώμης, σφάζοντας όμως περίπου 1.000.000 Έλληνες! Ο Τραϊανός, απεφάσισε να ανασυγκροτηθή στην Ρώμη αλλά, στις ακτές της Κιλικίας, στην Σελινούντα, απέναντι από την Β. Κύπρο, στις 8 Αυγούστου του 116, πέθανε σε ηλικία 62 ετών. Τον διεδέχθη ο ικανότατος και φιλέλλην, Αδριανός ο οποίος κατάφερε να βάλη σε τάξη την αυτοκρατορία.

Η ιστορία λέει ότι σε κάθε δύσκολη για τους εβραίους περίοδο, εμφανίζονται κάποιοι "περίεργοι" οι οποίοι δηλώνουν "Μεσσίες". Γεμάτη η ιστορία, από τα χρόνια του Ιησού και μετά, ως πριν 2-3 αιώνες από ιουδαίους "Μεσσίες", οι οποίοι παίζοντας με τον πόνο του λαού, και με την αφελή ανοχή ή σκοπιμότητα του ιερατείου, οδήγησαν τον ιουδαϊκό λαό σε ανείπωτες καταστροφές και εξευτελισμούς. (π.χ. Εσδρα εκ Βαβυλώνος, Δράχμα, Κοχέμπα, Μωυσή εκ Κρήτης, Σισίνης εκ Συρίας, Αββαδίας εκ Περσίας, Ιεζεκίας, Δαυίδ Ραμαρνέρ εκ Πόλης, Σολομών Μόλχο, Σαμπετάι Σεβή, Μανασε Ισραήλ κλπ κλπ ). Η ιστορία λοιπόν λέει, ότι ένας τέτοιος "Μεσσίας", ονόματι Λουκούας ή Ανδρέας, ετέθη επικεφαλής του συντονισμένου κινήματος. Το κίνημα ξεκίνησε στην Κυρήνη της Λιβύης όπου οι εξεγερθέντες κατέσφαξαν τον ελληνικό πληθυσμό, ισοπέδωσαν την πόλη, γκρέμισαν τους Ναούς και έφθασαν μέχρι του σημείου να σκάψουν τον δρόμο που οδηγούσε στο επίνειο της πόλης, την Απολλωνία. Ο "Μεσσίας" υπεσχέθη ότι θα ηγηθή των εβραίων της Κυρήνης στον δρόμο προς την Σιών.... Οι δε εβραίοι της Κυρήνης θα ηγούντο των συμπατριωτών τους της Αιγύπτου. Οι εβραίοι της Μεσοποταμίας θα τους συναντούσαν εκεί... Τελικά, η εξέγερση κατεστάλη το 118 μ.χ. Στην ανατολική Μεσόγειο, την τάξη επέβαλλε ο στρατηγός Μάρκιος Τούρβων ενώ στην Μεσοποταμία, ήδη ο Λούσιος Κουίετος το είχε επιτύχη αφού και οι δύο επέβαλαν την τιμωρία των λεγεώνων, σφάζοντας δεκάδες χιλιάδες εβραίων, οπωσδήποτε όμως λιγότερους από όσους Έλληνες οι ίδιοι εξόντωσαν. Σαν αντίδραση στην καταστροφή τους, οι εβραίοι ....σταμάτησαν να μαθαίνουν στα παιδιά τους ελληνικά!!! Αυτό το εθνικο-ψυχοπαθητικό φαινόμενο του ανθελληνικού μένους καλούνται να εξηγήσουν οι ιστορικοί οι οποίοι σέβονται την επιστήμη και την ιστορική Αλήθεια. Για την Κύπρο όμως, η καταστροφή ήταν ολοκληρωτική. Η αντιπαλότητα εβραίων-Κυπρίων ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της υποδουλώσεως της Κύπρου στους Ρωμαίους. Ο Κάτων κατέλαβε την Κύπρο το 56 π.χ. και κυριολεκτικά την καταλεηλάτησε από κάθε είδος πλούτου οδηγώντας τους Κυπρίους σε πλήρη εξαθλίωση. Η εξαθλίωσις επί παραδείγματι, έφθασε μέχρι του σημείου, η άλλοτε πλουσία Σαλαμίς να αναγκασθή να συνάψη δάνειο από δύο ρωμαίους μεγαλεμπόρους, οι οποίοι λίγο αργότερα χρησιμοποίησαν τις λεγεώνες για να τους καταβληθούν οι υπέρογκοι τόκοι. Σώμα ρωμαίων ιππέων πολιόρκησε την γερουσία της Σαλαμίνος με αποτέλεσμα πέντε γερουσιασταί να πεθάνουν από πείνα. Σύμμαχοι των Ρωμαίων σ' αυτή την καταπίεση ήταν οι εβραίοι έμποροι, οι οποίοι, ως υπεργολαβία, ανέλαβαν να εκμεταλλεύονται, για λογαριασμό των Ρωμαίων, τα πλούσια ορυχεία χαλκού και κάθε άλλο πλουτοπαραγωγικό πόρο. Στα επόμενα χρόνια, και μετά το 70 μ.χ., ο εβραϊκός πληθυσμός της Κύπρου αυξήθηκε κατά πολύ. Έτσι, υπήρχε αρκετό πλήθος για την εφαρμογή στην Κύπρο των σιωνιστικών σχεδίων. Το 117 μ.χ λοιπόν, όταν ο σιωνισμός διέταξε, κάποιος εβραίος ονόματι Αρτεμίων ηγήθηκε των εβραίων εξεγερθέντων. Ο Βυζαντινός ιερομόναχος λόγιος και ιστορικός και μετέπειτα Πατριάρχης (1065-1075) Ιωάννης Ξιφιλίνος, ευτυχώς, διέσωσε το γεγονός ότι οι σφαγιασθέντες στο νησί έφθασαν τις 240.000 (απώλοντο μυριάδες τέτταρες και είκοσι.)αφού από αρχαίες πηγές μόνον ο Δίων ο Κάσιος αναφέρεται στην σφαγή στους "ΒΙΟΥΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ" .

Αναλύοντας το γεγονός αυτής της σφαγής βλέπουμε ότι οι εβραίοι κατέσφαξαν χωρίς ιστορικό λόγο τους Έλληνες. Είχαν όμως εφαρμόση μια ρεαλ-πολιτικ έχοντας σκοπό να εξοντώσουν τους Έλληνες ολοκληρωτικά, και να μείνουν αυτοί, οι μόνοι κάτοικοι της νήσου. Εφήρμοσαν με μεθοδικότητα και ψυχρή λογική ένα σχέδιο εθνικής πολιτικής το οποίο θα αποτελέση από τότε ως τώρα το δόγμα εξωτερικής πολιτικής του σιωνισμού και του Ισραήλ σχεικά με την Κύπρο. Οτι δηλαδή "Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΖΩΤΙΚΟ ΧΩΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ". Όσο πιό γρήγορα οι ηγέτες μας κατανοήσουν αυτό το δόγμα τόσο πιο ευκολα θα οργανωθή η αποτελεσματική άμυνα του ελληνισμού. Η ιστορία τεκμηριώνει απόλυτα τους ισχυρισμούς μας όπως θα αποδείξουμε στο μέλλον. Οι πάντες σιωπούν σε ότι αφορά αυτό το συγκεκριμένα δόγμα.

Επανερχόμενοι στην ιστορία βλέπουμε ότι το μέγεθος της απώλειας, συνεκλόνισε τον φιλέλληνα Αδριανό τόσο πολύ, ώστε, διέταξε την ολοκληρωτική σφαγή των εβραίων της νήσου, και απηγόρευσε στο εξής, να εγκατασταθή έστω και ένας εβραίος στην Κύπρο. Φυσικά, οι εβραίοι έκαναν πολιτικούς αγώνες να επανεγκατασταθούν στην νήσο και έτσι στα πρωτοβυζαντινά χρόνια, βρίσκουμε ολιγομελείς εβραϊκές κοινότητες εκεί. Το σιωνιστικό σχέδιο θα είχε πιθανώς επιτύχη αν ο Αδριανός δεν ήτο φιλέλλην... Η μεγάλη σφαγή στην Κύπρο είχε απασχολήση τους ιστορικούς. Ο μεγάλος βρεττανός ιστορικός Γκίμπον, στα τέλη του 18 αι., αναφέρθηκε στην σφαγή. Η δράση του σιωνισμού όμως απέδωσε. Τα δικαιώματα εκδόσεως του τετράτομου έργου του Γκίμπον, αγοράσθηκαν από τον σιωνιστικό εκδοτικό οίκο Random House της Νέας Υόρκης περίπου το 1920. Από τότε ο Γκίμπον εκδίδεται τρίτομος, αφού πολύ μεθοδικά έχουν αφαιρεθή όσα καταγράφουν την αληθινή ιστορία σε σχέση με τον σιωνισμό. Πιθανώς κάτι ανάλογο συνέβη με την εκδοτική εταιρεία 4Ε, η οποία εκδίδει την εγκυκλοπαίδεια ΥΔΡΙΑ-CAMBRIDGE-ΗΛΙΟΣ. (Ελπίζουμε να μην αληθεύει το ότι ο Όμιλος Βαρδινογιάννη αγόρασε τα δικαιώματα εκδόσεως της παλαιάς ελληνικότατης και ελληνολατρικής εγκυκλοπαίδειας "ΗΛΙΟΣ" με σκοπό την  σιωπη] Ακατονόητες αυτές οι μεθοδεύσεις για μας τους ελληνικώς σκεπτομένους. Η Ελληνική σκέψις δεν είναι δυνατόν να θεωρήση τους σημερινούς εβραίους υπεύθυνους για κάτι που έκαναν οι πρόγονοί τους πριν 2.000 χρόνια. Οι Έλληνες έχουν ευγένεια και αρετή που δεν θα τους επέτρεπε κάτι τέτοιο. Οι σιωνισταί όμως, αν και γνωρίζουν τις αρετές (κατ' αυτούς μειονεκτήματα) των Ελλήνων, επιβάλλουν αδικαιολόγητα το ιστορικό σκότος. Έτσι, εμφανιζόμεθα εμείς και άλλοι σαν εμάς να "συνωμοσιολογούν και να αποκαλύπτουν" μόνο και μόνο επειδή προκαλείται η νοημοσύνη μας....

Η μεθοδευμένη και οργανωμένη καταστροφή της Κύπρου, με προφανή λόγο την προσάρτηση, είχε συνέχεια σε μελλοντικούς χρόνους. Εμείς θα καταδείξουμε αυτή την μεθόδευση. Πιστεύουμε όμως, ότι οι Κύπριοι οφείλουν να αναγείρουν περικαλλές μνημείο το οποίο θα τιμά την μνήμη των προγόνων τους, και θα θυμίζη στους νεωτέρους ότι ο εφησυχασμός και η εμπιστοσύνη χωρίς όρια, μπορεί να προξενήση κι άλλα παρόμοια δεινά, Μια τέτοια προσπάθεια θα είχε σαν αποτέλεσμα το ξεσκέπασμα των οργάνων του σιωνισμού, τα οποία αγωνίζονται με μέθοδο και αυταπάρνηση για να επιβάλλουν την "σιωπή της ενοχής". Για να είσαι ελεύθερος πρέπει, όχι μόνο να είσαι ισχυρός και μάχιμος (τέτοιοι ήταν και οι αρχαίοι Έλληνες) αλλά να βρίσκεσαι σε διαρκή εγρήγορση και να επισημαίνης εγκαίρως συγκαλυμμένες ή και απροκάλυπτες, συνωμοτικές, εναντίον όλου ή μέρους του έθνους, ενέργειες
Συνεχιζεται

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ[Μέρος Γ΄]

Η "Ars Brevis" (Τέχνη των Γενναίων) του Ramon Lull

Γεννημένος στη Μαγιόρκα, το 1235 -δέκα περίπου χρόνια μετά τον Θωμά τον Ακινάτη- ο Ramon Lull, ήταν ο πρώτος που επιχείρησε να αφομοιώσει το σύνολο της διαθέσιμης κατά την εποχή του γνώσης σε ένα ομοι ογενές σύστημα μνημοτεχνικά δομημένο. Η "Are Brevis" (Τέχνη των Γενναίων ή γενναία τέχνη), όπως επικράτησε να αποκαλούν το σύστημα του τόσο ο ίδιος όσο και οι πολυάριθμοι συνεχιστές του έργου του, έδινε στον ασκούμενο τη δυνατότητα να συνδυάζει παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες κατά τρόπο τέτοιο, ώστε να προκύπτουν "πρωτότυποι" στοχασμοί.

Το σύστημα "αναζήτησης της αλήθειας" του Lull (του οποίου την επινόηση απέδιδε ο ίδιος σε "θεϊκή φώτιση", αποτέλεσμα μιας υπερβατικής εμπειρίας κατά την επίσκεψη του στο όρος Randa, σε ένα νησί της Μαγιόρ κα!), αφομοίωνε και αστρολογικές δοξασίες και αντιλήψεις. Μετά από πολλές αναθεωρή σεις και διαδοχικές "βελτιώσεις", ο Lull προ χώρησε κατά την περίοδο 1305-8 στην τελευταία εκδοχή της μεθόδου του, την επινόηση της οποίας ο ίδιος φρόντισε να συνοδεύσει με μεγαλεπήβολες διακηρύξεις και σχόλια, απο δίδοντας της την "υπεροπτική" ονομασία "Ars Magna" (Μεγάλη Τέχνη).

Στη μέθοδο αυτή, για πρώτη φορά βλέπουμε να χρησιμοποιούνται παρεμφερείς μεταξύ τους έννοιες τοποθετημένες σε κυκλική διάταξη, έτσι ώστε να διευκολύνεται ο συσχετισμός τους με την κεντρική, υπό διερεύνηση ιδέα, η οποία βρίσκεται στο κέντρο της σχη ματικής απεικόνισης. Ο Νεοπλατωνιστης αυτός ως προς τις φιλοσοφικές του αντιλήψεις, άσκησε τεράστια επιρροή στο φιλοσοφικό στοχασμό της εποχής του (σε βαθμό ώστε οι σύγχρονοι μελετητές να κάνουν λόγο για "ρεύμα σκέψης Λαλλιαμού" - Lullism), και με τις επιδράσεις του έργου του να είναι ευδιά κριτες ακόμα και στην Αναγέννηση.

Το φιλοσοφικό μνημοτεχνικό σύστημα του Lull υιοθετήθηκε αργότερα από τους εκπροσώπους των Φραγκισκανών, αντλώντας από τις ιδέες του το ιδεολογικό υπόβαθρο του κινήματος τους. (Και αφού μιλάμε για μέθοδο μνήμης, θυμηθείτε τα όσα γράφαμε στο τεύχος 130 για τις επιδράσεις του ελληνικού Νεοπλατωνισμού σε όλα τα μεταγενέστερα δυτικά εσωτερικά συστήματα...)

Το "Θέατρο της Μνήμης" του Julio Camillo

Πιο πιστός στις αρχαίες αρχές της Τέχνης της Μνήμης, όπως τη βρίσκουμε να διατυπώνεται μέσα από τα αρχαία κείμενα, ο Julio Camillo Delminio έδωσε στους μνημονικούς τόπους του συστήματος που εισηγήθηκε, τη μορφή αρχαίου ελληνικού αμφιθεάτρου. Ο γεννημένος το 1480 Ιταλός στοχαστής και ερευνητής της Τέχνης της Μνήμης, από νωρίς διαπίστωσε ότι η αρχιτεκτονική διαρρύθμιση ενός αμφιθεάτρου θα παρουσίαζε τεράστια πλεονεκτήματα στην εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Σύμφωνο προς τις προϋποθέσεις των (μνη μονικών) τόπων του "Ad Herennium" και του Αριστοτέλη, το ελληνικό αμφιθέατρο διαθέτει ένα κεντρικό. σημείο αφετηρίας (σκηνή), το οποίο προσφέρει τεράστια ελευ θερία κινήσεων, καθώς μέσω των διαδρόμων επικοινωνεί με όλα τα, ευδιάκριτα χωρισμέ να σε επτά διαδοχικά επίπεδα, διαστήματα των κερκίδων.

Όσον αφορά τις (μνημονικές) εικόνες που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ως φορείς των εννοιών, ο Camillo προσπάθησε στο θέατρο του να αναπαραστήσει ολόκληρο το σύμπαν όπως προβάλλεται μέσα από την ελληνική μυθολογία, την αστρολογία και την καβαλιστική παράδοση. Οι κερκίδες χωρίζονταν από 6 διαδρόμους σε 7 τμήματα, τα οποία ο ίδιος ονόμαζε "στήλες του Οίκον της Σοφίας τον Σολόμωντος". Καθένα από αυτά τα τμήματα χρησιμοποιούταν για να αποδώσει και έναν διαφορετικό πλανήτη με τις αστρολογικές του ιδιότητες, έφερε το όνομα ενός θεού της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, ενώ τα επίπεδα "αφιερώνονταν" σε χαρακτήρες και τόπους της ελληνικής μυθολογίας.

Τα "εντνπωσιακά σχέδια ενός νοητικού μνημοτεχνικον θεάτρον στο οποίο θα απεικονιζόταν ολόκληρη η συμπαντικη γνώση" του μυστηριώδη σοφού, δεν άργησαν να διαδοθούν σε ολόκληρη την Ιταλία. Το 1530, ο Camillo βρέθηκε στο Παρίσι, προσκεκλημέ νος ίου Γάλλου βασιλιά, ο οποίος ανέλαβε και τη χρηματοδότηση της υλικής κατα σκευής του. Μαρτυρίες της εποχής αναφέρουν ότι λίγο καιρό αργότερα, ένα μικρό ξύλινο αμφιθέατρο με πολύ παράξενη διακόσμηση είχε ανεγερθεί στη βασιλική αυλή της Γαλλίας...
Όμως φαίνεται ότι το αποτέλεσμα δεν ικανοποίησε τον Camillo, καθώς το 1532 επιστρέφει στην Ιταλία, όπου αρχίζει νέες προ σπάθειες για την υλοποίηση της κατασκευής του μνημονικού του θεάτρου, αυτή τη φορά στη Βενετία. Ο Julio Camillo τελικά πέθανε το 1544 και το όνειρο της κατασκευής του "θεάτρου της Μνήμης", στο οποίο είχε αφιερώσει και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ποτέ δεν υλοποιήθηκε όπως θα ήθελε.
Το "μνημονικό παλάτι" του Matteo Ricci. Η διδασκαλία της Τέχνης της Μνήμης στην Κίνα!

Ο Matteo Ricci ήταν ένας Ιησουίτης ιερέας στον οποίο το 1577 ανατέθηκε να μεταβεί στη μακρινή Κίνα για να κηρύξει τη χριστιανική πίστη και τη δυτική σκέψη στους υπη κόους της δυναστείας των Μινγκ. Μετά από μακροχρόνια όμως παραμονή και χωρίς να έχει καταφέρει να κεντρίσει ιδιαίτερα το ενδιαφέρον των Κινέζων, το 1596 ανέφερε σε μια τυχαία συνομιλία του με έναν πρίγκιπα της δυναστείας για ένα σύστημα μνήμης, το οποίο επιτρέπει στον ασκούμενο την απο μνημόνευση με τη μορφή εικόνων τεράστιου όγκου πληροφοριών σύμφωνα με μια μέθοδο, την οποία στη μακρινή δύση αποκαλούσαν "εσωτερική γραφή". Η μέθοδος αυτή είχε ανακαλυφθεί πριν πολλά χρόνια σε μια μακρινή χώρα της Δύσης, την Ελλάδα, από έναν ποιητή ευγενούς καταγωγής, ονόματι Xi-mo-ni-de (Σιμωνίδης)!

Η είδηση για την ύπαρξη μιας τόσο εκπληκτικής τέχνης, ενθουσίασε τους ευγενείς της πόλης Nanchang στην επαρχία Jianxi, όπου διέμενε και τον προσκάλεσαν να τους την διδάξει. Ο Ricci, ο οποίος γνώριζε τις γενικές αρχές της μνημοτεχνικής (καθώς στα πλαί σια των νομικών σπουδών που είχε παρακο λουθήσει στη Ρώμη το 1572, είχε διδαχθεί το έργο του Κικέρωνα), οργάνωσε για το πρω τότυπο αυτό "ποίμνιο" που κατάφερε επιτέ λους να συγκεντρώσει μια σειρά μνημονικών τόπων, οι οποίοι συγκροτούσαν ένα παλάτι.
Οι αίθουσες του "μνημονικού παλατιού" του Ricci διακοσμούνται από κινεζικά ιδεο γράμματα, τα οποία όμως πρέσβευαν διαφορετικές παραστάσεις της Βίβλου, προσαρμο σμένες στις κινεζικές παραδόσεις.

Βλέποντας τη μαζική ανταπόκριση των Κινέζων ευγενών στη διδασκαλία της τέχνης της Μνήμης, πολύ σύντομα συνέγραψε και μελέτη στα κινεζικά και άρχισε να περιοδεύει, κηρύττοντας μέσα από τη μνημονική τέχνη το λόγο του θεού.

Το ενδιαφέρον των Κινέζων για τον πολιτισμό που ανέ πτυξε ένα τόσο εξελιγμένο σύστημα -τον ελληνικό- οδήγησε το 1607 τον Ricci, όταν πλέον είχε εγκατασταθεί στο Πεκίνο, να μεταφράσει στα κινεζικά και να εκδώσει και τα πρώτα έξι βιβλία των "στοιχείων της Γεωμετρίας" του Ευκλείδη. Τελικά, μετά από μεγάλη προσπάθεια, οι κόποι του δείχνουν να ευοδώνονται όταν, στις 8 Σεπτεμβρίου 1609, παίρνει άδεια από τον αυτοκράτορα της δυναστείας να ιδρύσει στο Πεκίνο την "Αδελφότητα της Μαρίας". Ο Matteo Ricci πέθανε στο Πεκίνο στις 11 Μαΐου 1610. Το βιβλίο του για τη μνημονική τέχνη, φυλά χτηκε με ευλάβεια από τους ευγενείς της δυναστείας των Μινγκ και κληροδοτούμενο από γενιά σε γενιά, σώζεται ως τις μέρες μας.

Το "μαγικό" σύστημα μνήμης του Giordano Bruno

Η αναδημιουργία ενός μνημοτεχνικού συστήματος ικανού να επιτύχει την πλατω νική ανάμνηση, ήταν ένα ζήτημα, το οποίο από νωρίς απασχόλησε την κορυφαία πνευ ματική μορφή της Αναγέννησης, από την εποχή που ήταν ακόμα δομινικανός μοναχός. Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε όχι η "μαγική", όπως την αποκαλούσε, μνήμη αποτελούσε τον "κορμό" του μεγάλου δέντρου των αναζητήσεων του, με τις φιλο σοφικές, θεολογικές και κοσμολογικές του απόψεις να είναι απλά οι καρποί. Άλλωστε, εκτός από τα αμιγώς "μνημονικά" έργα του, αναφορές στην μνημονική τεχνική που χρησιμοποιούσε βρίσκουμε στο σύνολο σχεδόν των μελετών του, ενώ ολόκληρος ο φιλοσοφικός του στοχασμός φαίνεται να αποτελεί το αποτέλεσμα και την επιβεβαίωση της αποτελεσματικότητας των τεχνικών μνήμης που χρησιμοποιούσε.

Η ύπαρξη στην ελληνική αρχαιότητα συλλογιστικών συστημάτων ικανών να παράγουν σχεδόν αλάνθαστα αποτελέσματα, ήταν για τον Μπρούνο αυταπόδεικτη. Αφετηρία του μνημονικού συστήματος που εισηγήθηκε, στάθηκε η ανάλυση της συλλογιστικής διαδικασίας παραγωγής ιδεών και εξαγωγής συμπερασμάτων, όπως τη συναντάμε στο έργο του Πλάτωνα. Παρατήρησε ότι η "εκμαίευση" των αληθειών από τον Σωκράτη επιτυγχανόταν ξεκινώντας από απλούς ορισμούς των εννοιών και διερευνώντας όλες τις γύρω τους. Στο κλείσιμο της αλληγο ρίας αυτής, βρίσκουμε ακόμα μία περιγραφή του μνημονικού συστήματος του Μπρούνο.

Οι ύμνοι τους οποίους χρησιμοποι εί στο έργο αυτό, παρουσιάζουν εξαι ρετική ομοιότητα με τους Ορφικούς ύμνους και αποσκοπούν, σύμφωνα με την κορυφαία ερμηνεύτρια του έργου του, Frances A.Yates, στην ψυχική προετοιμασία και τόνωση των μελετητών της μνημονικής τέχνης και στη διέγερση της φαντα σίας τους, ώστε να φτάσουν σε εγκεφαλική και ψυχική κατάσταση ετοιμότητας να "δεχθούν" τη γνώση από το Σύμπαν, με την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης. Βλέπουμε λοιπόν ότι η «ανάμνηση» δεν είναι μία απλή μηχανιστική διαδικασία, αλλά απαιτεί κατάλληλο ψυχικό υπόβαθρο...

Σύντομα, ο Μπρούνο εκδίδει και τρίτο "μνημονικό" έργο, την "Τέχνη της Μνήμης" (Are Memoriae). Φαίνεται ότι οι έρευνες του για την απεικόνιση της συμπαντικής και ανθρώπινης διάνοιας τον οδήγησαν στην υιο θέτηση μιας πιο αφαιρετικής φόρμας, με εντονότερο το στοιχείο του συμβολισμού, καθώς τόσο οι ομόκεντροι κύκλοι, όσο και οι πίνακες αναφοράς έχουν λιγοστέψει. Έχει πλέον εμβαθύνει στη "χαοτική" σκέψη και τα σύμβολα του παραπέμπουν σε αστερισμούς και σε επεισόδια παρμένα από την ελληνική μυθολο γία, θεωρώντας ότι αποτελούν γνησιότερους συμβολισμούς μεγαλύτερης δύναμης και μεστότητας νοημάτων και ότι βρίσκονται πιο κοντά στη συμπαντική σκέψη.

To Ars Memoriae έχει χαρακτηριστεί από τους μελετητές του έργου του Μπρούνο ως "μαγικό". Αποτελεί, ωστόσο, την ευθεία προέκταση της πορείας που ακολουθεί η σκέψη του από το συγκεκριμένο στο αφηρημένο, από το υλικό στο πνευματικό και από το ανθρώπινο στο Συμπαντικό.

Αρκετά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη Γερμανία, ο Μπρούνο θα επανέλθει στην προσπάθεια του να δημιουργήσει ένα σύστημα μνήμης εκφρασμένο αυτή τη φορά μέσα από εικόνες και σύμβολα, ικανών να φέρουν την ανθρώπινη ψυχή σε επαφή με την "αληθινή πραγματικότητα", με την έκδοση των «30 αγαλμάτων» (Lampas Triginte Statuarum). Στο έργο αυτό, το οποίο έχει κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα, οι αστρολογικές παραστάσεις στις οποίες στηριζόταν η διαδικασία της "ανάμνησης", έχουν πλέον αντικατασταθεί από μορφές αγαλμάτων, τις οποίες ο Μπρούνο χαρακτηρίζει ως "εσωτερικές εικόνες". Θεωρεί τη φαντασία ως τον ισχυρότερο και αμεσότερο τρόπο να επι τύχει κάποιος την επαφή με τον πνευματικό κόσμο και χρησιμοποιεί τις μορφές αυτές ως πιο αποτελεσματικούς ψυχικούς συνδέσμους της φαντασίας (της ανθρώπινης διάνοιας) με το Θείο.

Πρώτη μορφή στις απεικονίσεις του είναι αυτή του Απόλλωνα που συμβολίζει το Εν και το Φως και ακολουθεί ο Κρόνος που αντιπροσωπεύει την Αρχή. Ανάμεσα στα υπόλοιπα αγάλματα βρίσκουμε τις μορφές του Προμηθέα, του Ηφαίστου, της Θέτιδος, του Γανυμήδη ή Τοξότη, του Ουρανού, της Αφροδίτης, του Έρωτα, της Αρτέμιδος και φυσικά της Αθηνάς, η οποία εκπροσωπώντας τη Σοφία, αποτελεί την ιερότερη, σύμφωνα με τον Μπρούνο, από τις Θηλυκές Θεότητες.

Εξαιρετικό, επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει στο έργο αυτό και ο πρωταρχικός δια χωρισμός του Θεϊκού στοιχείου, για το οποίο αναφέρει ότι είναι αδύνατο να αποδοθεί με κάποια μορφή άλλη από τη φυσική του, που είναι το Φως και έχει τριαδική υπόσταση. Το Θεϊκό αυτό στοι χείο, δύναται να γίνει αντιληπτό από την ανθρώπινη διάνοια με τις έννοιες: του "Πατρός ή Νου ή της Ουσίας των Ουσιών", του "Υιού ή της πρωταρχικής διάνοιας, της ομορφιάς και της αγάπης της δημιουργίας", και του "Φωτός", το οποίο αποτελεί την ψυχή του Κόσμου και όλων των πραγμάτων (anima mundi) και τη Ζωοποιό Ενέργεια του Σύμπαντος.

Η πορεία των αναζητήσεων του Μπρούνο στην αναδημιουργία των μνημοτεχνικών μεθόδων της αρχαιότητας, παρουσιάζει ιδιαί τερο ενδιαφέρον, καθώς έχοντας ως αφετηρία τις ερμητικές και πλατωνικές θεωρίες και ιδέες, καταλήγει να επαληθεύει πρακτικές αιώνων. Το μνημονικό σύστημα του Μπρούνο φαίνεχαι να επιβεβαιώνει ότι οι αφηρημένες έννοιες και οι συμβολικές εικόνες διευρύνουν την αντίληψη, αμβλύνουν τη λογική-γραμμική οκέψη και προκαλούν την κατάλληλη διανοητική κατάσταση, επιτρέποντας με αυτό τον τρόπο στην ανθρώπινη ψυχή να επικοινωνήσει με το θείο κατά τον αμεσότερο δυνατό τρόπο.

Μερικές "τολμηρές" υποθέσεις...

Ας "ξεχάσουμε" για λίγο όλα όσα γνωρίζουμε για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και ας επιχειρήσουμε να τον ξανα-αντικρίσουμε με την αποκαλυπτική απλότητα της πρώτης ματιάς. Παρατηρούμε λοιπόν, ότι τα ονόματα και οι ιδιότητες των αρχαίων Θεών συμπί πτουν με τα αντίστοιχα των πλανητών, ενώ η δράση τους αποτυπώνεται σε επεισόδια της Μυθολογίας, με συμμετοχή και κατώτερων θεοτήτων, τα ονόματα των οποίων πάλι, κατά "σύμπτωση", συμπίπτουν με τα ονόμα τα και τις ιδιότητες των αστερισμών!

Σε κάποια φάση της εξέλιξης του πολιτι σμού αυτού, δημιουργείται από πρωτογενείς αποτυπώσεις των εννοιών σε εικόνες, μια αρχική μορφή κωδικοποιημένης επικοινωνίας, η οποία φθείρεται με την πάροδο των αιώνων και απλοποιείται, για να δώσει τη θέση της στους χαρακτήρες που γνωρίζουμε σήμερα ως γραφή!

Η συγκεκριμένη γραφή που αναπτύσσεται, ακριβώς οπως και οι μνημονικές εικόνες, διαβάζεται κανονικά από τα αριστερά προς χα δεξιά, αλλά και αντίστροφα. Την ίδια περίπου εποχή, οι πιο οξυδερκείς παρατηρη τές των άστρων διατυπώνουν τις αρχές της Γεωμετρίας (όπως π.χ. ο Θαλής), της Φιλοσο φίας (Ησίοδος), της Ποίησης (Όμηρος) ή των θρησκευτικών αντιλήψεων (Ορφικοί), ενώ άλλοι, οι οποίοι πιθανότητα "μαγεύτηκαν" από την αναλλοίωτη και αιώνια λάμψη των άστρων, μπορούν και "αντιλαμβάνονται" τις δονήσεις τους (Πυθαγόρας) και προσπαθούν να τις αναπαράγουν. Δημιουργείται έτσι η Μουσική (η πλησιέστερη σύμφωνα με τον Πλάτωνα τέχνη στο θεϊκό στοιχείο, καθώς είναι άϋλη), από τη μελέτη των αρχών της οποίας προκύπτουν τα Μαθηματικά. Η επι σταμένη έρευνα καθώς και η πρακτική εφαρ μογή των αρχών των μαθηματικών οδηγεί στην ανάπτυξη όλων των υπολοίπων τεχνών και επιστημών (π.χ. Γλυπτική, Αρχιτεκτονική), με αποτέλεσμα μια γενικότερη περίοδο ευημερίας και άνθισης, κατά την οποία χτί ζονται πόλεις (πάλι σε αντανάκλαση των αστερισμών. Βλ. Νίκ. Λίτσας, "Μυστικές Δια δρομές στην Άγνωστη, Ελλάδα και η Αναζήτηση, τον Πραγματικού Ομήρου").

Όλοι αυτοί οι τομείς γνώσης (π.χ. η Αστρονομία, τα Μαθηματικά, η Φιλοσοφία, η Μουσική, η θρησκεία, οι εικαστικές τέχνες, η Ναυσιπλοΐα, η Αρχιτεκτονική, κ.α.) είναι φυσικά αλληλένδετοι μεταξύ τους, αλληλεπι δρούν και εξελίσσονται ταυτόχρονα και για την αποτύπωση τους χρησιμοποιούν την παραφθαρμένη μορφή των αρχικών "μνημο νικών" εικόνων (γραφή). Σημειώστε ότι τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου χρησι μοποιούνται για να αποδώσουν όχι μόνο τον γραπτό λόγο, αλλά και τους αριθμούς, καθώς και τους μουσικούς τόνους (νότες).

Δηλαδή, ακριβώς όπως και οι μνημονικές εικόνες, χα γράμματα αποτελούν στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό "φορείς" πολλαπλών νοημάτων, αναλόγως του συστήματος σκέψης με το οποίο τα ερμη νεύουμε. Επίσης, όλες αυτές οι γνώσεις εμφανίζονται να έχουν "θεϊκή" προέλευση. (Μήπως τελικά η "συνωνυμία" άστρων, πλα νητών, αστερισμών, Θεών και μυθικών χαρακτήρων ήταν ουσιαστικά "μνημοτεχνική" ταυτοσημία;)
Απομακρυνόμενοι πλέον από τον ελληνικό χώρο, όλες αυτές οι τέχνες, οι επιστήμες και οι γνώσεις μεταναστεύουν στο λατινικό κόσμο, όπου, αποκομμένες από τις ρίζες τους, ατροφούν σε μια "σκοτεινή" περίοδο πνευματικής παρακμής και εξαθλίωσης, για να αναβιώσουν μερικούς αιώνες αργότερα, σε μια προσπάθεια αναδημιουργίας του αρχαίου κόσμου (Αναγέννηση). Την περίοδο εκείνη μάλιστα, η φωτεινότερη πνευματική μορφή (Giordano Bruno) οδηγείται μέσα από τη μελέτη των αρχαίων πηγών στην επαλήθευ ση και την επιβεβαίωση όλων των αρχών της ελληνικής σκέψης, με ιδιαίτερη έμφαση (όπως και οι Έλληνες) στην παρατήρηση και την μελέτη των άστρων.
Ολοκληρώνοντας τον μακροσκελή (και αναγκαστικά γενικευτικό) αυτό συλλογισμό, θα αποτολμήσουμε τη διατύπωση ορισμε'νων "τολμηρών" ερωτημάτων, θεωρώντας ότι το να θέτει κανείς ερωτήματα αποτελεί πολύ πιο ειλικρινή στάση από την "αφοριστική" κατάθεση απαντήσεων:* Μήπως ολόκληρο το σώμα της αρχαίας και σύγχρονης γνώσης στηρίχθηκε στις αρχές της Τέχνης της Μνήμης, σύμφωνα με τις οποίες η μάθηση οικοδομείται με την ορθή τοποθέτηση κάθε πληροφορίας πάνω στην παλαιά γνώση;
* Μήπως είχε δίκιο ο Πλάτωνας και η γνώση που προέρχεται από το διάβασμα γρα πτών πηγών δεν ασκεί καμία απολύτως επί δραση στη διαμόρφωση της ψυχής μας, αλλά λειτουργεί ανασταλτικά στην απόκτηση της σοφίας;
* Μήπως, αντίθετα με τις απόψεις των ιστορικών και των ανθρωπολόγων, η ανάπτυξη της γραφής σήμανε την έναρξη μιας εκτεταμένης περιόδου πνευματικής παρακ μής του ελληνισμού, καθώς άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται η μνημονική Τέχνη;
* Μήπως το πραγματικό απόγειο του ελλη νικού πολιτισμού θα πρέπει να το αναζητή σουμε όχι στην κλασική εποχή, αλλά στην εκτενή προ-ομηρική περίοδο, κατά την οποία διαμορφώνονταν οι μυθικές αντιλήψεις και η γλώσσα;
* Μήπως η ταύτιση της σκέψης με μη συγκεκριμένες μορφές και εικόνες εννοιών (όπως αυτές της ελληνικής Μυθολογίας), αποδεσμεύει την ανθρώπινη διάνοια από τις από τις "αλυσίδες" της ασφυκτικά λογικής, γραμμικής πραγματικότητας και επιτρέπει την επικοινωνία με τη συμπαντική διάνοια, καθιστώντας δυνατή την πλατωνική ανάμνηση της ψυχής;
* Μήπως θα πρέπει να επιχειρήσουμε να "ξαναδιαβάσουμε" ολόκληρη την ελληνική Μυθολογία, προσπαθώντας να αποκωδικο ποιήσουμε τις "μνημονικές" της εικόνες;
* Μήπως το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και με την αρχαία ελληνική τέχνη στο σύνολο της, προσέχοντας τόσο την ακριβή θέση της κάθε ανάγλυφης μορφής π.χ. στα αετώματα ή στις εισόδους των αρχαίων ναών όσο και τις επιμέρους της λεπτομέρειες;
* Μήπως, κάτω από το φως των νέων αυτών αποκαλύψεων, η αρχαία ελληνική μυθολογία θα έπρεπε να εισαχθεί στην εκπαί δευση και να διδάσκεται σχολαστικά, προκειμένου να αυξηθούν οι μαθησιακές, αντιληπτικές και συλλογιστικές ικανότητες των μαθητών;
* Μήπως το ίδιο ακριβώς θα πρέπει να γίνει και με τις αρχές της μνημονικής τέχνης;
* Μήπως όλες αυτές οι αλήθειες κρατήθη καν επίτηδες κρυφές από το ευρύ κοινό, σε μια προσπάθεια γενικότερης πνευματικής υποβάθμισης του συνόλου από ομάδες μυημένων, ώστε να καθίσταται ευκολότερη η χειραγώγηση του; (Είναι γνωστό ότι ειδικά στην περίπτωση του Μπρούνο, οι διδασκαλίες του ποτέ δεν έγιναν ευρύτερα γνωστές, ωστόσο αποτέλεσαν το πνευματικό υπόβαθρο της οργάνωσης των Ροδόσταυρων.)
* Μήπως η επιστροφή στην εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης θα οδηγούσε όχι μόνο τον ελληνισμό, αλλά και ολόκληρη την ανθρωπότητα σε μια νέα πνευματική ανάταση;

Του Χρήστου Βαγενά

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Τρίτο Μάτι»
http://eleftheri-epistimi.blogspot.gr/2009/04/blog-post_3150.html

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ[Μέρος Β΄]

Πόσο παλαιά είναι η Τέχνη της Μνήμης;
Μερικές σκέψεις για τη χρονολόγηση της μεθόδου

Το "πολύτιμο" κείμενο Ad Herennium φαίνεται να βάζει τα
πράγματα σε μια σειρά, όσον αφορά την αναζήτηση των αρχών της "χαμένης" Τέχνης της Μνήμης. Όμως οι "εκπλήξεις" από το "Ad Herennium" δεν σταματούν στα όσα ήδη αναφέραμε. Στη συνοπτική του αναφορά στη "μνήμη των λέξεων", ο ανώνυμος ρητοροδιδάσκαλος,προβαίνει στο ακόλουθο σχόλιο:

«Γνωρίζω ότι οι περισσότεροι από τους Έλληνες, οι οποίοι έχουν γράψει αναφορικά με τη Μνήμη, ακολούθησαν την οδό της παράθεσης εικόνων που ανταποκρίνονται σε πολλές λέξεις (έννοιες-verba), έτσι ώστε όσοι θα επιθυμούσαν να απομνημο νεύσουν αυτές τις εικόνες, θα τις είχαν έτοιμες χωρίς να κοπιάζουν στην αναζήτηση τους».

Θα ήταν αδύνατο να αφήσουμε την απίστευτη αυτή παρατήρη ση ασχολίαστη. Κάπως έτσι, ή μάλλον, ακριβώς έτσι, δεν ήταν και οι πρώτες μορφές γραφής; Συγκεκριμένες εικονομορφικές συμβολικές αναπαραστάσεις (π.χ. ιερογλυφικά), οι οποίες χρη σιμοποιούνταν για να αποδώσουν πολλαπλά παρεμφερή νοήμα τα; Μήπως το συγκεκριμένο απόσπασμα επιβεβαιώνει τον "μύθο" του Πλάτωνα για την προΰπαρξη μιας "εσωτερικής", μνημονικής γραφής στην ψυχή των ανθρώπων, την οποία διαδέ χτηκε η γραφή που όλοι γνωρίζουμε;

Ας ξαναδιαβάσουμε το απόσπασμα... Χωρίς αμφιβολία, οι εικόνες στις οποίες αναφέρεται εδώ ο συγγραφέας φαίνονται να είναι οι ίδιες αναπαραστάσεις που βρίσκουμε διάσπαρτες στον αρχαίο κόσμο (π.χ. στον αινιγματικό "δίσκο της Φαιστού" ή στις "ιερογλυφικές γραφές της Αιγύπτου, κ.α.), εξέλιξη των οποίων αποτέλεσαν και τα πρώτα είδη γραφής.
Είναι πολύ πιθανό στο συγκεκριμένο απόσπασμα να βρίσκεται η ατράνταχτη απόδειξη ότι η γραφή προήλθε από παραφθορά των συμβόλων που χρησιμοποιούνταν κατά την εξάσκηση της Τέχνης της Μνήμης, για την οποία, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι διδασκόταν συστηματικά επί χιλιετίες πριν την ύπαρξη γραφής!

Στο τεύχος 130 (Φεβρ. 2005) το ΤΜ δημοσίευσε άρθρο, βασι σμένο στις έρευνες των Φλόρενς και Κένεθ Γουντ, το οποίο απο δείκνυε ότι ο Όμηρος περιγράφοντας τα γεγονότα του Τρωικού πολέμου, ουσιαστικά περιέγραφε τις κινήσεις των αστερισμών του ουρανού όπως φαίνεται από την Ελλάδα. Αυτό που έδειξαν οι έρευνες των Γουντ ήταν ότι οι αστρονομικές πληροφορίες που περιλαμβάνονται στο ομηρικό έπος αρχίζουν από το 8900 π.Χ., αν όχι πολύ παλαιότερα. Ήταν η εποχή κατά την οποία η εξαιρε τικά αργή περιστροφική κίνηση του άξονα της Γης (wobbling), η οποία ευθύνεται για την εναλλαγή των "ζωδιακών εποχών", επανέφερε το άστρο του Σείριου στον ελληνικό ουρανό, μετά από απουσία 7.000 περίπου ετών.

Αν έχουν δίκιο οι Γουντ, αν δηλαδή η επιστροφή του Σείριου αποδίδεται συμβολικά στο έπος με την επιστροφή του "λαμπρό τερου άστρου" -δηλαδή του Αχιλλέα- στη μάχη, τότε μια "μετριοπαθής" χρονολόγηση για την Τέχνη της Μνήμης (καθώς και για το ίδιο το ομηρικό έπος, το οποίο άλλωστε διασώθηκε μέσω αυτής), θα μας έδινε ως αφετηρία των ιστορικών πληρο φοριών που περιλαμβάνονται στο έπος, περίπου το έτος 8900 π.Χ.!

Όμως, η Ιλιάδα δεν αρχίζει με την επιστροφή του Αχιλλέα στη μάχη αλλά με τη "μήνιν" αυτού και την "αποχώρηση" του, η οποία, αν ακολουθήσουμε τη λογική, τις αποδείξεις και τα συμπεράσματα των Γουντ, πρέπει να συνέβη περίπου 7.000 χρό νια νωρίτερα, όταν το άστρο του Σείριου "αποχώρησε" και χάθηκε από το ελληνικό στερέωμα.

Είναι, λοιπόν, δυνατό η πρώτη αναφορά στην Τέχνη της Μνήμης, να ανάγεται στο 15900 περίπου π.Χ.; Αυτό δεν θα σήμαινε ότι η εσωτερική γραφή προϋπήρξε της εξωτερικής κατά τουλά χιστον 10.000 έτη; Και η συγκεκριμένη εκτίμηση, γίνεται σύμφω να με τη χρονολόγηση της πινακίδας του Δισπηλιού της Καστο ριάς (με τη μέθοδο του άνθρακα C14, η οποία ανήγαγε την έναρ ξη της γραφής στον ελληνικό χώρο στα 5260 π.Χ.), διαφορετικά, στον αριθμό αυτό θα χρειαστεί να προσθέσουμε και μερικές ακόμα χιλιάδες χρόνια...

Γιατί όχι; Εξάλλου, όπως φαίνεται και από το παραπάνω από σπασμα, η "εσωτερική γραφή" αποτελεί επίσης μορφή γραφής, και μάλιστα πολύ πιο εξελιγμένης, καθώς η καλλιέργεια της απαιτεί από τον ασκούμενο την ανάπτυξη απίστευτων εγκεφαλι κών ικανοτήτων διαλογισμού, οραματισμού, και φυσικά, μνήμης. Επίσης, δεν λείπει ούτε η βιβλιογραφία, ούτε οι αποδείξεις για την ύπαρξη της εν λόγω τέχνης...

Σκεφτείτε το λίγο... Σταματήστε για λίγα λεπτά την ανάγνωση αυτού του κειμένου και αναλογιστείτε τις ατέλειωτες ώρες δια λογισμού και συστηματοποιημένης μνημοτεχνικής εξάσκησης που θα απαιτούνταν για να σχηματίσει κάποιος τους μνημονι κούς τόπους και τις νοητές εκείνες εικόνες, ώστε να είναι σε θέση να απαγγείλει και τις 24 ραψωδίες της Ιλιάδας... Μάλιστα, πολύ περισσότερο αν οι Γουντ κάνουν λάθος, οπότε στην προ σπάθεια του αυτή ραψωδός δεν χρησιμοποιεί τα άστρα ως μνη μονικά βοηθήματα... Αναλογιστείτε τώρα το σύνολο της ελληνι κής μυθολογίας, το οποίο διαμορφώθηκε πριν από την ύπαρξη γραφής καθώς και τον πλούτο της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, η οποία αναγκαστικά, επίσης προϋπήρξε της γραπτής της αναπα ράστασης μέσω συμβόλων...

Αναμφίβολα, οι διάνοιες οι οποίες ανέπτυξαν και διατήρησαν τον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, Μυθολογίας και Ιστορίας επί χιλιετίες χωρίς την ύπαρξη γραφής, όφειλαν να είναι εξα¬σκημένες σε ένα μνημονικό σύστημα, αν όχι το ίδιο, τότε πολύ πιο εξελιγμένο, σύνθετο και απαιτητικό (όσον αφορά τη χρήση των διανοητικών τους ικανοτήτων) από αυτά της κλασικής και ρωμαϊκής περιόδου, που παρουσιάσαμε. Μήπως ένα σύστημα, το οποίο θα προϋπέθετε τη χρήση των 45.000 περίπου ορατών από τη Γη άστρων, ως μνημονικούς "τόπους";

Στο σημείο αυτό, αξίζει να παραθέσουμε μια μικρή λεπτομέ¬ρεια, την οποία ελάχιστοι φαίνεται ότι γνωρίζουν: τα 45 (μνημο-τεχνικά;) σύμβολα που "διακοσμούν" το δίσκο της Φαιστού (περ.1600 π.Χ.) δεν είναι εγχάρακτα, αλλά έχουν "αποτυπωθεί" σε πηλό με λίθινες σφραγίδες! Η ίδια αυτή τεχνική σήμερα, δεν αποκαλείται (όχι απλά γραφή, αλλά) "τυπογραφία";

Γίνεται πλέον ξεκάθαρο, ότι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο οι μακρι νοί μας πρόγονοι δεν ανέπτυξαν νωρίτερα "εξωτερική" γραφή, είναι ότι, απλούστατα, δεν την είχαν ανάγκη... Δεν αποκλείεται μάλιστα, αν ποτέ καταφέρουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τον δίσκο της Φαιστού, να αποκαλυφθεί ότι το "μυστηριώδες" περιεχόμενο του, το οποίο τόσο πολύ έχει προβληματίσει τους επιστήμονες, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα απλό παιδικό τρα γουδάκι ή ποίημα, για τους νεαρούς μαθητευόμενους της μνημο νικής, "εσωτερικής" γραφής. Άλλωστε, οι Έλληνες (και συγκε κριμένα οι Αθηναίοι) δεν ήταν που νίκησαν τους υπερανεπτυγμέ-νους τεχνολογικά, αλλά διεφθαρμένους και αλαζόνες Άτλαντες, σύμφωνα με τον πλατωνικό "μύθο" στον "Κριτία";

Προσπαθήστε τώρα να θυμηθείτε την -αποδεκτή ως μόνη "ορθή" από την παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα- θεωρία περί ινδοευρωπαϊκής φυλής και γλώσσας, που διδαχθήκαμε όλοι στα σχολεία και τα πανεπιστήμια (και η οποία εξακολουθεί να διδά σκεται, σχεδόν αυθαίρετα), και αποφασίστε ποια σας φαίνεται πιο πειστική...

-----------------------------------------------------------------------------------

Ο άγνωστος εκείνος δάσκαλος της ρητορι κής και της μνήμης προτείνει επίσης να εφο διάσουμε νοητά κάθε πέμπτο τόπο με ένα χαρακτηριστικό αντικείμενο (π.χ. ένα χρυσό χέρι) και κάθε δέκατο (decimus) με τη μορφή ενός οικείου μας προσώπου, προκειμέ νου να μην κάνουμε λάθος στη σειρά σύνδε σης τους. Οι τόποι αυτοί δεν πρέπει να μοιά ζουν μεταξύ τους, καθώς ενδέχεται να τους μπερδέψουμε στη σκέψη μας.

Όσον αφορά τις εικόνες, ο συγγραφέας του "Ad Herennium", τις διακρίνει σε δύο κατηγορίες, μία για τα πράγματα (res) και μία άλλη για τις λέξεις-έννοιες (verba). Η απομνημόνευση των πραγμάτων (memoria rerum) είναι σχετικά απλή και ο ασκούμενος μπορεί να την τελειοποιήσει σύντομα και χωρίς μεγάλη δυσκολία. Αντίθετα, η απομνη μόνευση των λέξεων-εννοιών (memoria verborum), η ικανότητα δηλαδή να ανακα λούμε στη μνήμη μας (όπως οι ποιητές της αρχαιότητας) ολόκληρα κείμενα, είναι πολύ πιο σύνθετη και απαιτεί μακροχρόνια εξά σκηση, καθώς και έναν τεράστιο αριθμό μνη μονικών τόπων. Στο σημείο αυτό αξίζει να σταθούμε, καθώς η τελευταία παρατήρηση πιθανότατα εξηγεί γιατί ο Όμηρος (όπως βέβαια και οι γενιές των προκατόχων του), επέλεξε να "τοποθετήσει" μνημοτεχνικά ολό κληρο το έπος της Ιλιάδας στον τεράστιο αριθμό των αστεριών, των πλανητών και των αστερισμών του στερεώματος... (βλ. ΤΜ, τεύχ. 130)
Ολοκληρώνοντας την αναφορά μας στην ενότητα της μνήμης του "Ad Herennium", o συγγραφέας προτείνει, σε ό,τι αφορά στις εικόνες, να επιλέγονται μορφές υπερφυσι κές, αστείες ή γκροτέσκες, καθώς το μυαλό μας έχει την τάση να ξεχνά ο,τιδήποτε το συνηθισμένο.

Μερικές ακόμα αναφορές (Κικέρων, Πλούταρχος, Στράβων, Κιντιλιανός):

Η "αστρική" Μνήμη του Μητρόδωρου του Σκέψιου


Ένα άλλο, προερχόμενο επίσης από τη λατινική γραμματεία, έργο με αναφορές στη μνημονική τέχνη, είναι και το "De Oratore" του Κικέρωνα, στην εισαγωγή του οποίου βρίσκουμε τη γνωστή ιστορία με την οποία περιγράφεται η ανακάλυψη της Τέχνης της Μνήμης από τον Σιμωνίδη.

Η μικρή αναφορά που γίνεται στο έργο αυτό στις αρχές της μνημονικής τέχνης, φαίνεται να επαληθεύει πλήρως το "Ad Herennium" και γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ο Κικέρωνας απευθύ νεται (όπως και οι κλασικοί Έλληνες συγ γραφείς) σε αναγνώστες, οι οποίοι είναι ήδη αρκετά εξοικειωμένοι με αυτές. Μεταξύ άλλων, αναφέρει ότι ο ίδιος έχει γνωρίσει δύο Έλληνες με "θεϊκές ικανότητες Μνήμης" και αναφέρει δύο ονόματα: τον Χαρμάδα από την Αθήνα και τον Μητρόδωρο τον Σκέψιο, τον οποίο συνάντησε στη Μ. Ασία και εικάζει ότι τη στιγμή που γράφει το "De Oratore", βρίσκεται ακόμα εν ζωή.
Ειδικά για τον Μητρόδωρο, γνωρίζουμε από αναφορά του Πλουτάρχου, ότι είχε πρω τοστατήσει σε μια αυτονομιστική κίνηση των ελληνικών πόλεων της Μ. Ασίας από τη ρωμαϊκή κυριαρχία, ενώ ο Στράβων (στα Γεωγραφικά του, 13ος τόμος), αναφέρει ότι ακολούθησε μια πορεία από τη Φιλοσοφία στην Πολιτική για να καταλήξει στη διδα σκαλία της ρητορικής τέχνης. Ο μεγάλος γεωγράφος αναφέρει επίσης ότι ο Μητρόδω ρος είχε συγγράψει και σχετική πραγματεία (ή πραγματείες), η οποία όμως δυστυχώς δεν σώζεται σήμερα, και μας δίνει την πληροφο ρία ότι η ρητορική του δεινότητα ήταν τέτοια, ώστε άφηνε πάντα το ακροατήριο του άναυδο...
Η πιο "αινιγματική" ωστόσο πληροφορία για αυτόν τον αρχαίο Έλληνα ασκητή της μνημονικής τέχνης, έρχεται από έναν άλλο λατίνο δάσκαλο της ρητορικής, τον Κιντιλιανό (Quintilianus), ο οποίος πιθανότατα γνώριζε (όπως και ο Κικέρωνας) το έργο του Μητρόδωρου. Αναφέρει λοιπόν, ότι ο Μητρόδωρος στη μνημονική του τέχνη χρησιμοποι ούσε «360 μνημονικούς τόπους στα δώδε κα ζώδια, μέσα από τα οποία διέρχεται ο Ήλιος».
Αναμφίβολα, πρόκειται για μία αρχαία μαρτυρία η οποία επιβεβαιώνει ότι η Τέχνη της Μνήμης στην αρχαιότητα συνδεόταν με τη μελέτη των άστρων και τη χρήση τους ως μνημονικούς τόπους. Μήπως λοιπόν το μνημονικό σύστημα στο οποίο είχε εξασκηθεί ο Μητρόδωρος ήταν το ίδιο (ή έστω παρεμφερές) με αυτό του Ομήρου; Εκτός αυτού, στην αναφορά αυτή ίσως να κρύβεται και η εξήγηση στο ερώτημα γιατί οι περισσότεροι από τους μεταγενέστερους στοχαστές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης επέλεξαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τις 360 μοίρες του ζωδιακού κύκλου, σε μια προ σπάθεια αναδημιουργίας των αρχαίων ελλη νικών μνημονικών συστημάτων...

Η Τέχνη της Μνήμης στο Μεσαίωνα και την Αναγέννηση: αναζητώντας την αρχαία γνώση

Τα "σκοτεινά" χρόνια που ακολούθησαν την πτώση της Ρώμης, η γενικότερη πνευματική παρακμή παρέσυρε κάθε γνώση στη λήθη. Στα πλαίσια αυτά, και η διδασκαλία της μνη-μοτεχνικής φαίνεται να ατονεί σταδιακά (με ελάχιστες εξαιρέσεις) και να χάνεται, εντασ σόμενη στο θολό ημίφως της μαγικής, "δαι μονικής" γνώσης, προερχόμενης από την "αναίσχυντη, ειδωλολατρική αρχαιότητα". Οι μνήμες της ύπαρξης αυτής της τέχνης, ωστό σο, υπήρχαν ακόμα ολοζώντανες, όπως και οι περισσότερες από τις (λατινικές κυρίως) πηγές, οι οποίες στα χέρια των λίγων "εκλεκτών" της γνώσης, αποτέλεσαν τον οδηγό τους στις μεμονωμένες προσπάθειες αναπαραγωγής του εντυπωσιακού αυτού συστήματος γνώσης.
Η αναζήτηση λοιπόν ενός μνημονικού συστήματος ικανού να ανακτήσει ολόκληρο το σώμα της χαμένης αρχαίας σοφίας, τοποθετήθηκε από τα πρώιμα κιόλας μεσαιω νικά χρόνια στην κορυφή των επιδιώξεων της νέας κάστας φιλοσόφων-μάγων που δημιουργήθηκε. Βασιζόμενοι στην αριστοτε λική πεποίθηση ότι είναι αδύνατο να υπάρξει καινούρια γνώση, έστρεψαν από την αρχή τις έρευνες τους στο παρελθόν. Στην αναζήτηση αυτή, καταλυτικό ρόλο έπαιξε και η μελέτη των θεωριών του Πλάτωνα, ότι κάθε γνώση είναι ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών, με τη μνήμη να αποτελεί έμφυτη ιδιότητα που ανήκει στις δυνατότη τες του ανθρώπινου νου.

Δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι οι ερευνητές του Μεσαίωνα και της Αναγέννη σης αισθάνονταν σαν το παιδί εκείνο που, μεγαλώνοντας, έχασε το θείο δώρο της ψυχικής ανάμνησης. Η "Ars Magna" (Μεγάλη Τέχνη), όπως ονομάστηκε η προσπάθεια αυτή αποκατάστασης της επαφής της ανθρώπινης ψυχής με τη συμπαντική γνώση, αποτέλεσε από νωρίς το "Άγιο Δισκοπότηρο" της φιλο σοφικής έρευνας, στην αναζήτηση του οποί ου αναλώθηκαν πολλά από τα φωτεινότερα πνεύματα της εποχής (π.χ. Julio Camillo, Θωμάς ο Ακινάτης, Albertus Magnus, Raymond Lull κ.α.)•

Σε όλα σχεδόν τα μνημονικά συστήματα της εποχής που κατά καιρούς δημιουργούνταν, η Τέχνη της Μνήμης, εμφανιζόταν να είναι ενδεδυμένη το περίβλημα του μάγου. Απομονώνοντας, ωστόσο, τις επικλήσεις και τις μαγικο-θρησκευτικές δοξασίες, μπορούμε με ασφάλεια να διαπιστώσουμε ότι οι μνημονικές αρχές των μεσαιωνικών και αναγεννη σιακών συστημάτων ήταν ουσιαστικά οι ίδιες με αυτές των αρχαίων χρόνων.

Μερικά μνημονικά συστήματα του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης

Οι αναφορές από τα διάφορα μνημοτεχνικά συστήματα που κατά καιρούς προτάθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν στη μεσαιωνική και αναγεννησιακή περίοδο, είναι πολλές και εντυπωσιακές. Ενδεικτικά μόνο, αξίζει να αναφέρουμε ότι τέτοιου είδους μνημονικούς τόπους αποτέλεσαν και οι αίθουσες της Κολάσεως του Δάντη(Ι), ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστήριξαν (εδώ και πολ λούς μάλιστα αιώνες) ότι το συγκεκριμένο έργο δεν αποτελεί παρά μια ακόμα μνημοτεχνική-μεταφυσική διατριβή με χριστιανικές αναφορές!

Ωστόσο, ξεχωρίζοντας και αξιολογώντας τις κατά καιρούς μνημονικές μελέτες των "σκοτεινών" αυτών εποχών, μπορούμε εύκολα να διακρίνουμε εκείνες, οι οποίες, εκτός του ότι άσκησαν τεράστια επίδραση στη διαμόρφωση του φιλοσοφικού στοχα σμού των εν λόγω περιόδων, αποτέλεσαν και την αφετηρία των αναζητήσεων του αναμφισβήτητα μεγαλύτερου ασκητή της Τέχνης της Μνήμης της μεταχριστιανικής περιόδου: του μεγάλου Giordano Bruno, αλλά και άλλων σπουδαίων στοχαστών εκείνης της καθοριστικής περιόδου.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ..

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΣΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΣΜΟ[Μέρος Α΄]

Οι "υπεράνθρωπες" εγκεφαλικές ικανότητες και το σύστημα γνώσης των αρχαίων ΕλλήνωνΞεφυλλίζοντας τις σύγχρονες ανατυπώσεις κειμένων των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, τα λιγοστά και αποσπασματικά "απομεινάρια" ενός ολόκληρου κόσμου και ενός σώματος γνώσης -που μας πληγώνει να σκεφτόμαστε ότι κάποτε ήταν ενιαίο- δεν είναι λίγες οι φορές που νιώθουμε τη σκέψη μας να "μουδιάζει"... Αν αποτολμούσαμε να εξετάσουμε συνολικά τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, η κυρίαρχη διαπίστωση στην οποία θα καταλήγαμε, θα ήταν ότι πρόκειται για ένα δημιούργημα πνευματικά ανώτερο, την αντανάκλαση της συλλογικής σκέψης πολ λών ξεχωριστών διανοιών, οι οποίες για κάποιο "άγνωστο" λόγο, συνυπήρξαν στον συγκε κριμένο χώρο και χρόνο.
Τότε, όμως, θα οδηγούμασταν σε ένα άλλο, εξίσου αφοπλιστικό ερώτημα, ποιοι δηλαδή ήταν οι ιδιαίτεροι εκείνοι παράγοντες, οι οποίοι συνέτειναν στη σχεδόν ταυτόχρονη, ενσάρκωση, όλων αυτών των ανώτερων διανοιών στον ελληνικό χώρο; Κάποιοι εικάζουν ότι ήταν η γλώσσα. (Ή και το καθεστώς δημοκρατίας που επικρατούσε) Ίσως πάλι όχι. Ή τουλάχιστον όχι μόνο.
Γιατί υπάρχουν πργματικά πολλές ενδείξεις ότι οι εκπληκτικές -σχεδόν υπεράνθρωπες- αυτές εγκεφαλικές ικανότητες των δημιουργών του ελληνικού πολιτισμού, καλλιεργούνταν κατά τη μακρινή αρχαιότητα, και μάλιστα σύμ φωνα με μία πολύ συγκεκριμένη μέθοδο, η οποία μεταγενέστερα επικράτησε να αναφέρεται ως Μνημονική Τέχνη. Δεν αποκλείεται, επίσης, και η ίδια η μαθηματικά δομημένη, "μνημονική" ελληνική γλώσσα, να αποτελεί, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, απλή προέκταση των ανώτερων διανοητικών ικανοτήτων που καλλιεργούνταν μέσω της μακροχρόνιας και επίμονης εξάσκησης του νου, στο προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης.

Την Τέχνη της Μνήμης, της οποίας τα ίχνη χάνονται στις "σκοτεινές" εποχές πολύ πριν από τα ομηρικά χρόνια, τη συναντάμε σε συχνές αναφορές σε ολόκληρη την κλασική και ελληνιστική αρχαιότητα, ενώ αργότερα την παρακολουθούμε να διαδίδεται και στο λατινικό χώρο, όπου και προσωρινά ατονεί ιδίως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού και τη γενικότερη πνευματική "παρακμή" της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας), για να αναβιώσει αρκετούς αιώνες αργότερα, την εποχή του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.
Η παρατήρηση ότι όλες οι αναφορές της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στην Τέχνη της Μνήμης είναι σχετικά σύντομες, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η εξάσκηση της στα αρχαία χρόνια ήταν σε τέτοιο βαθμό διαδεδομένη, ώστε να θεωρείται "περιττή" μια πιο λεπτομερειακή αναφορά σε αυτήν (σε αντίθεση π.χ. με τα μαθηματικά). Το γεγονός δε ότι η εξάσκηση της δεν ανακόπηκε μετά τη διάδοση της γραφής (ούτε καν μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας, κατά τα πρώι μα χρόνια της Αναγέννησης), μας κάνει να "υποψιαζόμαστε" ότι πρόκειται για πολλά παραπάνω από ό,τι η ονομασία "Μνημονική Τέχνη" αφήνει να εννοηθεί...Πρόκειται για μια μέθοδο "εσωτερικής γραφής" -"αποτύπωσης", όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Αριστοτέλης "των εννοιών με τη μορφή εικόνων στις κέρινες πλά κες της ψυχης"(!)- η οποία επι τρέπει στον ασκούμενο την ανάκληση κάθε είδους πληροφορίας, σαν να ξεφυλλίζει τις σελίδες ενός βιβλίου.
Αυτή η σχολαστική οργάνωση και ταξινό μηση των ιδεών, των εννοιών και των πληρο φοριών στον ανθρώπινο νου με την, μη δεσμευτική για τη σκέψη, μορφή των εικό νων, επιτρέπει την αλληλεπίδραση και το συσχετισμό τους σε ένα επίπεδο κατά πολύ βαθύτερο από αυτό της συνηθισμένης σκέψης.

Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η παραγωγή πρωτότυπων ιδεών, οι οποίες φαίνονται να προέρχονται από "έμπνευση", καθώς το λογικό μέρος του νου (που λειτουργεί με το λόγο), δεν παρεμβάλλεται στη νοητική διαδικασία, επιτρέποντας ενδεχομένως στην ανθρώπινη διάνοια να συντονιστεί σε κάποιες συχνότητες, κατά τις οποίες γίνεται εφικτή η αλληλεπίδραση της με κάποιο είδος "μορφογενετικού πεδίου" συμπαντικής γνώσης!
Η ξεχασμένη τέχνη της ελληνικής αρχαιότητας

Άρρηκτα δεμένη με κάθε ρητορική μάθηση αλλά και με την (προφορική) διάδοση της Μυθολογίας και της Ιστορίας (πολλές φορές έμμετρα!), μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι η καλλιέργεια της μνημοτεχνικής γνώρισε ευρύτατη διάδοση σε ολόκληρο τον ελλαδικό (καθώς και τον αιγυπτιακό) χώρο, πολλούς αιώνες πριν την ανακάλυψη οποιουδή ποτε είδους γραφής! Μνήμες από τις μακρινές εκείνες εποχές της αρχαιότητας μας μεταφέρει ο Πλάτωνας στο διάλογο "Φαιδρός", όπου με έκπληξη παρατηρούμε τον θρυλικό για τη σοφία του βασιλέα των αιγυ πτιακών Θηβών, Θαμού - Άμμωνα, να επι-πλήττει το θεό Θεού για την ανακάλυψη της γραφής, λέγοντας του τα εξής: «Και τώρα εσύ, που είσαι ο πατέρας των γραμμάτων, οδηγήθηκες από την συμπάθεια σον (προς τους ανθρώπους) να τους αποδώσεις μια ικανότητα αντίθετη από εκείνη την οποία πραγματικά κατέχουν. Γιατί αυτή η εφεύρεση (η γραφή) θα προκαλέσει τη λήθη στα μυαλά όσων μάθουν να την εξα σκούν, επειδή δεν θα καλλιεργούν πλέον τη μνήμη τους! Η εμπιστοσύνη τους στη γραφή -η οποία θα προέρχεται πλέον από εξω τερικούς χαρακτήρες, που δεν αποτελούν μέρος των εαυτών τους (δεν θα αποτελεί δηλαδή μέρος της ψυχής τους, κατά τον Πλάτωνα)- θα αποθαρρύνει τη χρήση της ίδιας της μνήμης τους μέσα τους. Ανακάλυψες το φάρμακο όχι της μνήμης, αλλά της υπενθύμισης. Και προσφέρεις στους μαθητές σου την επίφαση της σοφίας, όχι την αληθινή σοφία, γιατί θα διαβάζουν πολλά πράγματα χωρίς στοτέλη στην Τέχνη της Μνήμης, γίνεται σαφής διάκριση μεταξύ μνήμης, υπενθύμισης και ανάμνησης, με την ανάκληση των πληροφοριών να αποτελεί τη συνειδητή προσπάθεια κάποιου να "βρει το δρόμο του ανάμεσα στα περιεχόμενα της μνήμης του". Αυτό καθίσταται δυνατό με τη βοή θεια δύο βασικών -συμπληρωματικών μετα ξύ τους- νοητικών αρχών, του συνειρμού (χτίζουμε τις νέες γνώσεις πάνω στις παλιές) και της ακολουθίας (της αλληλένδετης δηλαδή σειράς κατά την οποία αποτυπώνο νται οι εικόνες στη νόηση).

Γενικά, θα λέγαμε ότι οι απόψεις του Αρι στοτέλη για τις διαδικασίες μνήμης και ανά μνησης είναι σύμφωνες με τις αρχές μάθη σης, όπως τις εκφράζει στο "περί Ψυχής". Η προερχόμενη από τις αισθήσεις αντίληψη, μετατρέπεται από τη φαντασία σε εικόνες, οι οποίες "τροφοδοτούν" τις νοητικές λειτουργίες.

Η άποψη αυτή, με τη φαντασία να παί ζει δηλαδή το ρόλο "διαμεσολαβητή" ανάμε σα στην αντίληψη και τη σκέψη, σε συνδυα σμό με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει ο Αριστοτέλης, ότι δηλαδή «είναι αδύνατο για την ψυχή να σκεφτεί χωρίς την ύπαρξη κάποι ας νοητής εικόνας», φαίνεται να είναι απόλυ τα σύμφωνη και να αιτιολογεί την επιλογή (μνημονικών) εικόνων και τόπων κατά την εξάσκηση της μνημονικής τέχνης της αρχαι ότητας. «Μπορούμε να σκεφτούμε όποτε επιλέ ξουμε», παρατηρεί ο σοφός δάσκαλος της αρχαιότητας, «επειδή είναι δυνατό να επανα φέρουμε τα πράγματα στο μυαλό μας, ακριβώς όπως εκείνοι που ασκούν τη μνημοτεχνική, κατασκευάζουν εικόνες»...Η πλατωνική "ανάμνηση της ψυχής"



Αν η μνήμη αποτελεί για τον Αριστοτέλη φυσική νοητική διαδικασία, για τον Πλάτω να δεν είναι παρά ανάμνηση της ψυχής από τον Κόσμο των Ιδεών. Ξεπερνώντας, ωστόσο, την "επιφανειακή" αυτή διαφορά, μπορούμε εύκολα να διαπιστώσουμε ότι οι απόψεις του Πλάτωνα συμπληρώνουν αυτές του Αριστοτέλη, επιτρέποντας μας να ανα συνθέσουμε μια σχετικά ολοκληρωμένη εικόνα για τη μνημονική τέχνη στην ελληνι κή αρχαιότητα, της οποίας και οι δύο ήταν μέτοχοι.

Στο Θεαίτητο βρίσκουμε το Σωκράτη να χρησιμοποιεί για την ψυχή την ίδια παρο μοίωση, ότι δηλαδή αυτή αποτελείται από ένα υλικό σαν κερί, στο οποίο οι ιδέες αποτυ πώνονται με τη μορφή εικόνων και αποτελεί το δώρο της Μνημοσύνης, της μητέρας των Μουσών, στους ανθρώπους. Στο διάλογο Φαίδων αναπτύσσεται η θεωρία ότι, καθώς είναι αδύνατο να αντιληφθούμε κάτι το οποίο δεν έχει καμία σχέση με εμάς, αναγκα στικά κάθε μάθηση/γνώση είναι έμφυτη στην ψυχή μας. Αντιλαμβανόμαστε π.χ. το δίκαιο ή το άδικο, επειδή η ψυχή μας είναι εξοικειωμένη με την έννοια της δικαιοσύνης από την προηγούμενη ύπαρξη της στον Κόσμο των Ιδεών, πριν ενσαρκωθεί στο σώμα μας. Στον "Φαίδρο", όπου ο Πλάτων εκθέτει την άποψη ότι η ρητορική τέχνη πρέπει να υπηρετεί μόνο την αλήθεια, επικρίνοντας τους σοφιστές, γίνεται φανερό ότι θεωρεί "βλάσφημη" τη χρήση της μνημοτεχνικής (ως μέρος της διδασκαλίας της ρητορικής τέχνης), για την εξυπηρέτηση των ψευ δών συμπερασμάτων των σοφιστών.
Μπορεί στο έργο του Πλάτωνα να μη βρί σκουμε κάποια συγκεκριμένη περιγραφή των αρχών της μνημονικής τέχνης, οι ιδέες του όμως φαίνονται να είναι διαποτισμένες με αυτήν, εκφράζοντας όλη την αισιοδοξία και τη βεβαιότητα ότι η σοφία βρίσκεται ήδη μέσα μας και το μόνο που έχουμε να κάνουμε, είναι να την αφουγκραστούμε προ σεκτικά. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι στον Πλάτωνα χρωστάμε και την πολύτιμη διά σωση της ανάμνησης ότι η Τέχνη της Μνή μης, η "εσωτερική" δηλαδή γραφή των πλη ροφοριών, προϋπήρξε της κανονικής γρα φής. Άλλωστε, οι πλατωνικές Ιδέες ήταν που (όπως θα δούμε και στη συνέχεια) ενέπνευ σαν την "αναβίωση" της Τέχνης της Μνήμης στις περιόδους του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης.

Μία ανεκτίμητη πηγή από τη λατινική γραμματεία:

τα "χαμένα" κομμάτια του παζλΤην περίοδο 86-82 π.Χ., κάποιος άγνωστος καθηγητής της ρητορικής τέχνης στη Ρώμη, ολοκλήρωνε για τους μαθητές του μια πραγματεία, η οποία έμελλε να μείνει στην Ιστορία με το όνομα του προσώπου στο οποίο αφιερωνόταν, κάποιον (επίσης άγνωστο) Ερέννιο (Ad Herennium). Η αξία του συγκε κριμένου έργου, είναι για τους σύγχρονους ερευνητές της Τέχνης της Μνήμης πραγμα τικά ανεκτίμητη, καθώς πρόκειται ουσιαστι κά για τη μοναδική σχετικά ολοκληρωμέ νη πηγή, αναφορικά με το προαιώνιο αυτό σύστημα γνώσης, η οποία ευτυχήσα με να φτάσει ακέραιη ως τις μέρες μας από τον αρχαίο κόσμο.
«Υπάρχουν δύο είδη μνήμης», αναφέρει ο ανώνυμος συγγραφέας σε αυστηρά ακαδημαϊκό ύφος και ύστερα από εκτενή ανάλυση των μερών της ρητορικής τέχνης, «η φυσική και η τεχνητή. Η φυσική μνήμη, είναι εκείνη η οποία χαράσσεται στο νου μας ταυτόχρονα με τη σκέψη. Η τεχνητή μνήμη ενδυναμώνεται και στερεοποιείται με την εκπαίδευση». Στη συνέχεια, ο ανώνυμος συγγραφέας παραθέτει πλήθος παντελώς άγνωστων στην εποχή μας ελληνικών πηγών για τη διδασκαλία της μνημοτεχνικής, προτού επανέλθει στην περι γραφή της τεχνητής μνήμης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η τεχνητή μνήμη απαρτίζεται από τόπους και εικόνες. Ως (μνημονικός) τόπος (locus), θεωρείται ένα μέρος (όπως π.χ. ένα κτίριο), το οποίο μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί στη μνήμη, ενώ οι (μνημονικές) εικόνες (imagines) απαρτίζονται από μορ φές, σύμβολα ή αγάλματα των εννοιών που θέλουμε να απομνημονεύσουμε»! Παρατηρού με ότι σήμερα θα μπορούσαμε να αντιστοιχί σουμε αυτούς τους τόπους με τους «virtual τόπους» ή τις τοποθεσίες/φακέλλους ενός κυβερνοχώρου.
Η Τέχνη της Μνήμης παρουσιάζεται και εδώ ως μια μέθοδος εσωτερικής γραφής, της οποίας οι ασκητές "καταγράφουν" νοητικά ό,τι τους υπαγορεύεται και είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να το "διαβάσουν" από τη μνήμη τους. «Γιατί οι "τόποι" είναι σαν τις κέρινες πλάκες ή τους παπύρους, οι εικόνες είναι σαν τα γράμματα, η οργάνωση και η διά ταξη των εικόνων είναι σαν το κείμενο και η παράδοση (του κειμένου) είναι σαν την ανά γνωση» !
Οι μαθητευόμενοι στην Τέχνη της Μνή μης καλούνται να δείξουν ιδιαίτερη προσοχή στην επιλογή των "τόπων". Πρέπει να εφο διάσουν τη μνήμη τους με μεγάλο αριθμό τέτοιων τόπων, έτσι ώστε να μπορούν να συγκρατούν μεγάλο όγκο πληροφοριών. Οι τόποι αυτοί (οι οποίοι μπορούν να είναι και φανταστικοί, δηλαδή, να μην είναι αναπαρα στάσεις υπαρκτών χώρων) πρέπει να αποτυ πωθούν στη σκέψη των ασκούμενων με κάθε λεπτομέρεια, να είναι επαρκώς φωτισμένοι (ώστε όλες οι εικόνες να είναι "ευανάγνωστες"), να είναι ευρύχωροι αλλά σαφώς οριοθετημένοι (ώστε να μπορούν να τοποθετηθούν σε αυτούς πλήθος μνημονικών αντικειμένων) και φυσικά να είναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους, αποτελώντας ένα ενιαίο σύνολο (ώστε οι μαθητευόμενοι της μνημονικής τέχνης να μπορούν να μετακινηθούν άνετα σε αυτούς προς όποια κατεύθυνση επιθυμούν).ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΥΞΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ[Μέρος Γ΄]

ΜΕΡΟΣ Γ΄
Οι τοποθετήσεις του Φλάβιου Ιώσηπου

Φλάβιος Ιώσηπος - ο κορυφαίος Ιουδαίος
συγγραφέας

Ο Φλάβιος Ιώσηπος (37 - 100 μ.χ.)  ήταν κορυφαίος Ιουδαίος ιστορικός και συγγραφέας και μέλος της Ιουδαικής θρησκευτικής παράταξης των Φαρισαίων, έγινε Ρωμαίος πολίτης και αφοσιώθηκε στην λογοτεχνία ολοκληρώνοντας τα δύο κορυφαία έργα του Ιστορία των Ιουδαικών πολέμων και Ιουδαική  Αρχαιολογία. Στο έργο του Ιουδαική Αρχαιολογία προσπάθησε με κάθε μέσο να τονίσει την ανωτερότητα του Ιουδαικού λαού όπως επίσης να κατοχυρώσει την ιστορική αλήθεια όλων των γεγονότων που περιγράφονται απο την βίβλο. Στο θέμα των Αιγυπτιακών γεγονότων σημαντικότερες πηγές του ήταν ο κορυφαίος Αιγύπτιος συγγραφέας Μανέθωνας (3ος αι. π.χ.) για τους Υξώς ο Μανέθωνας είχε γράψει δύο εκτεταμένες αναφορές που καταστράφηκαν, ο Ιώσηπος ισχυρίστηκε οτι αντέγραψε τις δύο κατεστραμμένες αναφορές του Μανέθωνα. Στην πρώτη του αναφορά για τους Υξώς ισχυρίζεται οτι οι 12 γιοί του βιβλικού Ιακώβ ανάμεσα τους και ο Ιωσήφ επιτέθηκαν στην Αίγυπτο τον 17ο αι. π.χ. με τους στρατούς τους καταλαμβάνοντας το βόρειο τμήμα της χώρας στο Δέλτα του Νείλου, αυτοί ήταν οι Υξώς. Έναν αιώνα αργότερα οι απόγονοι των 12 γιών του Ιακώβ, δηλαδή οι Υξώς διώχθηκαν απο τους Αιγύπτιους μετά απο περιπλανήσεις στην έρημο κατέλαβαν μεγάλες περιοχές της Παλαιστίνης οπου ίδρυσαν την νέα τους πρωτεύουσα τα Ιεροσόλυμα.  Στην δεύτερη αναφορά του ο Ιώσηπος αναφέρεται στον Οσαρσέφ έναν τυραννικό ιερέα του Οσίρη που έζησε τον 14ο αιώνα π.χ. στην Ηλιούπολη, ο φαραώ Αμένοφις ήθελε να δεί τους θεούς αλλά αυτοί του ζήτησαν να καθαρίσει την Αίγυπτο απο τους μολυσμένους λαούς. Ο Αμένοφις μάζεψε 80.000 μολυσμένους τους οποίους έβαλε να εργάζονται στα λατομεία την περιοχή του Άβαρι παλιά πρωτεύουσα των Υξώς, εκεί συνάντησαν τον τυραννικό ιερέα Οσαρσέφ τον έκαναν αρχηγό τους επαναστατώντας κατά του Φαραώ.

Η γεωγραφική θέση της Εμπλά και της Ουγκαρίτ

Ο Οσαρσέφ κάλεσε βοήθεια κατά του Φαραώ απο τους απογόνους των Υξώς στα Ιεροσόλυμα, όλοι μαζί με την βοήθεια στρατού των Υξώς κατάφεραν να εξορίσουν τον Φαραώ Αμένοφις και τον γιό και διάδοχο του Ραμσή για 13 χρόνια στην Νουβία καταλαμβάνοντας την εξουσία στην Αίγυπτο. Τότε οι λεπροί μαζί με τους απογόνους των Υξώς υπο την αρχηγία του Οσαρσέφ κατέστρεψαν όλες τις πόλεις, τους ναούς, τα αγάλματα των θεών, τα ιερά έγιναν κουζίνες οπου έψηναν σε καθημερινή βάση και έτρωγαν όλα τα ιερά ζώα των Αιγυπτίων. Όταν πέρασαν τα 13 χρόνια της τυραννικής κυριαρχίας τους ο Αμένοφις με τον γιό του Ραμσή επέστρεψαν διώχνοντας τους όλους οριστικά απο την αίγυπτο, τότε ο Οσαρσέφ ονομάστηκε Μωυσής πήγε στα Ιεροσόλυμα μαζί με τους Αιγύπτιους λεπρούς οπου έγινε ο νομοθέτης των κατοίκων. Η δεύτερη αναφορά του Ιώσηπου στερείται πιθανώς ιστορικής πραγματικότητας, δέν υπάρχει κανένα αρχαιολογικό εύρημα που την επιβεβαιώνει την έγραψε προφανώς για να επιβάλει την ιστορική αλήθεια της βίβλου, τα δύο ονόματα Αμένοφις και Ραμσής δέν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους αφού ανήκουν σε φαραώ διαφορετικών δυναστειών. Είναι γεγονός οτι οι Υξώς ίσως να έχουν σχέση με τους πραγματικούς Εβραίους γι'αυτό αναφέρει στην πρώτη του αναφορά ο Ιώσηπος την ιστορία των 12 γιών του Ιακώβ λόγω του οτι η καταγωγή τους σχετίζεται με την θρυλική προιστορική πόλη της Έμπλα (Ebla) την κοιτίδα του Εβραικού λαού.

Το βιβλίο της πράσινης φυλής
Το μεγάλο αίνιγμα βρίσκεται στον τόπο τον οποίο μετακινήθηκαν την εποχή διάλυσης του πρώτου μεγάλου βασιλείου τους απο τους Ακκάδες του Ναράμ - Σίν  διάφοροι τοπικοί θρύλοι έχουν δημιουργήσει την θεωρία μετακίνησης τους στην Ιρλανδία.

Frank O' Collins

Το βιβλίο της πράσινης φυλής - Book of the Green Race ή Lebor Clann Glas γράφτηκε το 2006 απο τον συγγραφέα και ιστορικό ερευνητή Frank O' Collins σύγχρονο φιλόσοφο συγγραφέα του περίφημου συστήματος διακυβέρνησης και νόμων UCADIA. Γεννήθηκε το 1965 στην Μελβούρνη της Αυστραλίας, οι προ-παππούδες καταγόμενοι απο την βασιλική οικογένεια της Ιρλανδίας με αρχαίες ρίζες εγκαταστάθηκαν στην Αυστραλία στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Ιρλανδική οικογένεια Collins έχει μακρινή καταγωγή απο τους Δρυίδες την αρχαία ιερή Ιρλανδική φυλή τους Cuileain/Cuillean ολοκλήρωσε το μεγάλο έργο του αφού συγκέντρωσε όλα τα στοιχεία απο τους αρχαίους Ιρλανδικούς θρύλους. Το έργο του "το βιβλίο της πράσινης φυλής" είναι γραμμένο σε ποιητική μορφή με 27 κεφάλαια τα οποία περιλαμβάνουν 583 ποιήματα, βασική πηγή του ήταν και το βιβλίο των εισβολών της Ιρλανδίας που γράφτηκε τον 12ο αιώνα απαριθμώντας τους πολυάριθμους προϊστορικούς εισβολείς στο νησί βάση των αρχαίων θρύλων. Σύμφωνα με το βιβλίο των εισβολών οι τελευταίοι μεγάλοι άποικοι στο νησί μετά τους Δαναούς του Παρθολώοντα σε προιστορική εποχή ήταν οι Μιλήσιοι που ήρθαν μέσω της Ιβηρίας/Ισπανίας, αυτοί οι Μιλήσιοι αναγνωρίστηκαν σαν οι φυγάδες περί το 2100 π.χ. απο το πρώτο μεγάλο βασίλειο της Έμπλα. Ο Ελληνικός μύθος λέει οτι η Μίλητος ιδρύθηκε στα πανάρχαια χρόνια απο τον Σαρπηδόνα αδελφό του Μίνωα, αργότερα πολλοί Μιλήσιοι μετανάστευσαν στην Συρία και απο κεί μέσω Αιγύπτου - Λιβύης - Ισπανίας βρέθηκαν στην Ιρλανδία, όπως φαίνεται υπάρχουν σημαντικές ομοιότητες σε όλες τις ιστορίες. Στο θέμα της ονοματολογίας υπάρχουν απίστευτες ομοιότητες, οι κάτοικοι της Έμπλα μετά την βασιλεία του Εβριούμ ονομάστηκαν και Εβραίοι προς τιμή του μεγάλου τους βασιλιά, το όνομα της Ιβηρικής χερσονήσου έχει την ίδια πηγή (Εβρίουμ) το Ιρλανδικό βιβλίο των εισβολών (12ος αι.) λέει οτι οι Μιλήσιοι πρίν έρθουν στην Ιρλανδία έζησαν πολύ χρόνο στην Ιβηρική. Το όνομα του Δουβλίνου έχει την ίδια ακριβώς ρίζα Δ-ουβλίνο (Νέα Έλμπα) στην περιοχή του εγκαταστάθηκαν οι φυγάδες μετά την διάλυση της πόλης τους απο τον Ναράμ - Σίν των Ακκάδων, ίδρυσαν την πόλη που παραμένει πρωτεύουσα της Ιρλανδίας μέχρι και σήμερα. Οι αρχαιολόγοι έχουν αποδείξει οτι την εποχή του χαλκού την 3η χιλιετία π.χ. η Ιρλανδία ήταν μεγάλο κέντρο επεξεργασίας μετάλλων χαλκού, χρυσού και μπρούτζου με διαπλανητικές συναλλαγές με όλο τον τότε γνωστό κόσμο όπως λέει χαρακτηριστικά ο Αμερικάνος Ακαδημαικός και ιστορικός T. Koch. Κάτω απο αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο εκείνη την εποχή να μήν είχαν επαφές με το επίσης μεγάλο εμπορικό κέντρο τις Έλμπα αφού αναφέρεται οτι οι βασιλιάδες της ταξίδευαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε μακρινές περιοχές για εμπορικούς σκοπούς. Ο Frank O' Collins στο Book of the Green Race λέει οτι οι κάτοικοι της Έλμπα εγκαταστάθηκαν γύρω στο 3100 π.χ. στο Δουβλίνο μέσω Ισπανίας, εκεί τελειοποίησαν τις ψηλές για την εποχή τους τεχνολογικές γνώσεις ανακαλύπτοντας το πολεμικό άρμα, την ασπίδα, το σύνθετο τόξο και διάφορα σκληρά αμυντικά συστήματα όπως κράνη και πανοπλίες. Μετά την ανακάλυψη των νέων ισχυρών τους όπλων μερικοί απο αυτούς επέστρεψαν ανακαταλαμβάνοντας εύκολα την πατρίδα τους Έλμπα, μετά την εκδίωξη απο τους Χετταίους γύρω στο 1600 π.χ. κατέλαβαν την βόρεια Αίγυπτο εύκολα με τα ισχυρά τους όπλα σε σχέση με τα πρωτόγονα των Αιγυπτίων. Έζησαν στην Αίγυπτο περίπου 1 αιώνα, οι Αιγύπτιοι τους μίσησαν σάν ξένους εισβολείς αλλά αντέγραψαν τα ισχυρά τους όπλα, έκαναν πολλά εγγειοβελτιωτικά έργα και οι σχέσεις τους με τους Αιγυπτίους δέν ήταν τόσο κακές ή πολεμικές όσο οι Αιγύπτιοι αργότερα τις παρουσιάζουν.
Απο την Ιρλανδία επανήλθε μεγάλο τμήμα τους το οποίο ίδρυσε τον 19ο π.χ. το νέο βασίλειο του Εμπλά τέλος στο ίδιο νησί επανήλθε μεγάλο τμήμα των Υξώς το οποίο εκδιώχθηκε απο τους Αιγύπτιους της 18ης δυναστείας ενώ οι υπόλοιποι εγκαταστάθηκαν ξανά στην Χαναάν δημιουργώντας το βασίλειο της Ουγκαρίτ. Οι Υξώς που επανήλθαν στην Ιρλανδία κατάφεραν πρίν φύγουν να πάρουν απο την Αίγυπτο τον θρόνο των Φαραώ και το φίδι της σοφίας για να τα μεταφέρουν στην Ιρλανδία, τον θρόνο τον χρησιμοποίησαν οι απόγονοι τους βασιλείς της Ιρλανδίας ώς το 450 π.χ. Αργότερα στην Αίγυπτο ο πρίγκηπας Τουθμώσις (Tuthmoses) μεγαλύτερος γιός του φαραώ Αμενχοτέπ του 3ου (Amenhotep III) και μεγαλύτερος αδελφός του μονοθειστή φαραώ Ακενατόν παραιτήθηκε απο τα δικαιώματα του στον θρόνο προκειμένου να ταξιδέψει στην Αίγυπτο και να αναζητήσει το φίδι της σοφίας που το είχαν κλέψει ως λάφυρο οι Υξώς.


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ του ΚΛΕΟΒΟΥΛΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΔΗ.
Kuvin N. Sowada : Egypt in the Eastern Mediterranean during the Old Kingdom - An Archaeological Perspective.
http://abocanto.blogspot.gr/2012/09/blog-post.html

ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΥΞΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ[Μέρος Β΄]

ΜΕΡΟΣ Β΄
ΥΞΩΣ - Η 15η δυναστεία της ΑιγύπτουΟνομάστηκαν Υξώς απο τους Αιγυπτίους που στην γλώσσα τους σημαίνει "hera khasewet - άρχοντες της ξενιτιάς", ο Μανέθων τους ονόμασε "βασιλείς - ποιμένες" χαρακτηρισμός που δίνεται συνήθως σε Σημίτες ήταν αναμφισβήτητα σύμφωνα με όλους τους μελετητές προσωρινοί κατακτητές της Αιγύπτου τον 16ο - 15ο π.χ. αιώνα απο την Ανατολή Σημιτικής καταγωγής. Τα αρχεία του Μανέθωνα και η λίστα των Αιγυπτίων βασιλέων του Τορίνου τους απαριθμούν στην 15η δυναστεία, κατέλαβαν την βόρεια περιοχή της Αιγύπτου στην περιοχή του Δέλτα καθιερώνοντας πρωτεύουσα του βασιλείου τους την Άβαρι. Έγιναν κυρίαρχοι στην περιοχή γύρω στο 1650 π.χ. παραμένοντας έναν αιώνα μετά την μεγάλη παρακμή της 13ης δυναστείας των Φαραώ κατα μερικούς μελετητές κατέκτησαν την κάτω Αίγυπτο στο Δέλτα βίαια με τα ισχυρά τους όπλα, κατά άλλους εγκαταστάθηκαν ειρηνικά μετά την έντονη παρακμή στην Αίγυπτο εκείνη την εποχή. Εκδιώχθηκαν το 1540 π.χ. απο τον ιδρυτή της 18ης δυναστείας Αμώση των 1ο που προήρχετο απο τις τοπικές δυναστείες που βασίλευαν ανεξάρτητες στην Άνω Αίγυπτο με πρωτεύουσα την Θήβα ενοποιώντας ξανά το Αιγυπτιακό βασίλειο.

Αιγυπτιακοί σκαραβαίοι με σφραγίδες των Υξώς

Ελάχιστα ευρήματα υπάρχουν σχετικά με την περίοδο βασιλείας τους επειδή οι Αιγύπτιοι μετά την εκδίωξη τους κατέστρεψαν τα πάντα για να σβήσουν οτιδήποτε σχετικό με αυτούς δαιμονοποιόντας τους σάν βάρβαρους και καταστροφείς του Αιγυπτιακού πολιτισμού κάτι που έχει αποδειχθεί εσφαλμένο. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν την συνήθεια να δαιμονοποιούν με τον χειρότερο τρόπο οποιονδήποτε κατακτητή της χώρας τους, τα ίδια έκαναν τον 6ο π.χ. αιώνα με τον γιό του Κύρου του μέγα Καμβύση τον οποίο όπως είναι γνωστό παρουσίαζαν σαν αδίστακτο δολοφόνο. Οι Υξώς όπως έχουν αποδείξει νεώτερες έρευνες όχι μονάχα δέν ήταν βίαιοι κατακτητές αλλά συνεργάστηκαν με τους κυβερνήτες Φαραώ των Θηβών της 17ης δυναστείας φέροντας μεγάλη ευημερία σε ολόκληρη την Αίγυπτο μετά την μεγάλη παρακμή των περασμένων δυναστειών. Κατασκεύασαν κανάλι που συνδέει τον Νείλο με την Ερυθρά θάλασσα έφεραν στην Αίγυπτο την χρήση των αρμάτων με άλογα, νέων πολύπλοκων όπλων όπως το σύνθετο τόξο, ασπίδες, μεταλλικά κράνη τα ίδια όπλα χρησιμοποίησαν οι Αιγύπτιοι μετά την εκδίωξη τους χωρίς να τα γνωρίζουν πρίν για να δημιουργήσουν κοσμοκρατορία. Διατήρησαν άν και Σημίτες τα έθιμα και τις συνήθειες των Αιγυπτίων Φαραώ, τους τίτλους, την κοινωνική δομή αλλά τροποποίησαν την Αιγυπτιακή θρησκεία σύμφωνα με τις δικές τους θεότητες κάτι που έφερε έντονη αντίδραση στους Αιγυπτίους που δέν ήθελαν να εγκαταλείψουν την λατρεία του Ρά.

Το πολεμικό άρμα - εφεύρεση των
Υξώς

Οι Υξώς λάτρεψαν τον Σέθη τον Αιγυπτιακό θεό του κακού ο οποίος ταυτίζεται με τον Βαάλ που λάτρευαν στην προηγούμενη πατρίδα τους πιθανότερα την Έμπλα, καθιέρωσαν και την λατρεία της Ανάτ οι Αιγύπτιοι λόγω της λατρείας του Σέθ τους ταύτισαν με τον λαό του σατανά.
Σώθηκαν μονάχα πολλές σφραγίδες απο όπου έχουμε τις μοναδικές λιγοστές πληροφορίες σχετικά με τα ονόματα τους και τα γεγονότα της βασιλείας τους καθώς και κάποιες λειψές αναφορές του Μανέθωνα και της λίστας των βασιλέων του Τορίνου οπου καταγράφονται μερικά απο τα ονόματα τους. Η γλώσσα και τα ονόματα αποδεικνύουν καθαρά Σημιτική καταγωγή συγγενείς όπως θα δούμε των Ασσυρίων, το όνομα βασιλείς - ποιμένες αποδεικνύει το ίδιο πράγμα επειδή πολλές φορές οι Ασσύριοι εμφανίζονται με κρόσσια απο μαλλί προβάτων στους χιτώνες τους, η βασική τους ασχολία ήταν πάντα η εκτροφή των προβάτων. Οι βασιλείς και τα γεγονότα γύρω απο αυτούς αναφέρονται στην 15η δυναστεία δέν υπάρχει η παραμικρή πληροφορία σχετικά με την 16η δυναστεία που συχετίζεται με τον ίδιο λαό, την ίδια εποχή ιδρύθηκε στην Θήβα ανεξάρτητα η 17η δυναστεία, διάδοχος της η 18η που τους εκδίωξε ενοποιώντας ξανά την Αίγυπτο.

Oι Αιγύπτιοι βασιλείς των Υξώς

Ο φαραώ των Υξώς Απόφις

• ΣΑΛΙΤΗΣ (Salitis): Πρώτος απο τους βασιλείς ποιμένες καταγράφεται ο Σαλίτης γύρω στο 1650 π.χ. που κυβερνούσε ήδη εκείνη την εποχή το δέλτα του Νείλου με την παλιά πρωτεύουσα Μέμφιδα με πρωτεύουσα του βασιλείου του την Άβαρη. Δέν είναι γνωστός ο τρόπος που κατέλαβε την περιοχή το πιθανότερο είναι ειρηνική εγκατάσταση άσχετα με το εάν οι Αιγύπτιοι παριστάνουν τους Υξώς ως σφαγείς, απο το 2100 π.χ. την 11η δυναστεία η παρακμή των Αιγυπτίων ήταν πολύ μεγάλη και οι αναφορές λιγοστές.
• ΣΑΚΙΡ ΧΑΡ (Sakir - har) : Διάδοχος του Σαλίτη, το όνομα του σύμφωνα με τον επιφανή Δανό Αιγυπτιολόγο Kim Ryhott είναι Ακκαδικό Ασσυριακό προερχόμενο απο συνθετικό skr που σημαίνει νοικιάζω και το har που σημαίνει ιερό βουνό για τους Σημίτες
• ΚΙΓΙΑΝ(Khyan) : Είναι ο τρίτος γνωστός βασιλιάς - ποιμένας των Υξώς αλλά καταγράφεται σάν τέταρτος, σύμφωνα με τον  επιφανή Δανό Αιγυπτιολόγο Kim Ryhott προέρχεται απο το Hayanu καθαρά Ασσυριακό αφού ένας Hayanu εμφανίζεται στις λίστες των Ασσυρίων βασιλέων ως πρόγονος του Σαμσί - Αντάντ του 1ου. Σε μιά σφραγίδα εμφανίζεται το όνομα του ιδίου μαζί με τον μεγαλύτερο γιό και διάδοχο του Γιανασσί (Yanassi), αλλά όταν πέθανε ο Γιανασσί δέν τον διαδέχθηκε αφού ένας σφετεριστής ο Άποφις κατέλαβε τον θρόνο του.
• ΑΠΟΦΙΣ(Apophis) : Διάδοχος του Κιγιάν και σφετεριστής του θρόνου απο τον γιό του Γιανασσί, σύμφωνα με την λίστα των βασιλέων του Τορίνου κυβέρνησε 40 χρόνια ολοκληρώνοντας την καθιέρωση της λατρείας του Σέθ
• ΚΑΜΟΥΝΤΙ (Khamudi) : Διάδοχος του Άποφη και τελευταίος βασιλιάς των Υξώς, περί το 1540 π.χ. ηττήθηκε απο τον Αμόση των 1ος, ιδρυτή της 18ης δυναστείας με έδρα την νότια ή Άνω Αίγυπτο στην Θήβα (1550 - 1525) κατέλυσε την κυριαρχία των Υξώς την βόρεια Αίγυπτο και ενοποίησε ξανά το κράτος. 

Άγαλμα απο την Έλμπα - ένας άνδρας
βαστά μιά κανάτα (1750 π.χ.)

Στην συνέχεια οι Υξώς εξαφανίστηκαν απο την Αιγυπτιακή ιστορία αφού οι νέοι γηγενείς Αιγύπτιοι φαραώ της 18ης δυναστείας της Θήβας κατέστρεψαν οτιδήποτε θύμιζε την βασιλεία τους. Οι Αιγύπτιοι παρόλα αυτά υιοθέτησαν την πολύ ψηλές τεχνικές τους γνώσεις, τα εξελιγμένα τους όπλα και το άρμα για να γίνουν σύντομα απο ένα καθυστερημένο βασίλειο όπως ήταν πρίν απο την 13η δυναστεία μεγάλη υπερδύναμη συκοφαντώντας παράλληλα τους Υξώς σάν τους καταστροφείς του πολιτισμού τους. Ενδείξεις για πιθανή καταγωγή των Υξώς απο τους Σημίτες της Έλμπα υπάρχουν απο πολλές πηγές όπως είδαμε την γλώσσα, τα ονόματα, την θρησκεία, τα έθιμα αλλά η σημαντικότερη είναι η μαρτυρία του Φλάβιου Ιώσηπου που τους ταυτίζει με τον λαό της βίβλου ο οποίος ήταν οι κάτοικοι της Έλμπα.

Οι Υξώς μετά την εκδίωξη τους απο την Αίγυπτο

Πήλινο άγαλμα του θεού Βαάλ

Μετά την εκδίωξη τους απο την Αίγυπτο κατέφυγαν στην Ουγκαρίτ στην περιοχή της σημερινής Συρίας όπου ίδρυσαν νέο βασίλειο που διατηρήθηκε περίπου μισή χιλιετία ακόμα μέχρι την καταστροφή του βασιλείου απο τους λαούς της θάλασσας τον 11ο αιώνα π.χ. παράλληλα με πολλούς ακόμα πολιτισμούς. Η Ουγκαρίτ επεκτεινόταν σε ολόκληρη την Χαναάν απο την Έμπλα μέχρι την Μεσόγειο θάλασσα, η παλιά τους κοιτίδα Έμπλα βρισκόταν μέσα στα όρια του κράτους κάτι που κάνει φανερό οτι εγκαταστάθηκαν στα ίδια μέρη. Το βασίλειο της Ουγκαρίτ είχε ιδρυθεί πρίν την εκδίωξη των Υξώς απο την Αίγυπτο σάν υποτελές τους κράτος με συγγενείς βασιλείς που ο Ιώσηπος τους συσχετίζει με τους πρώτους πατριάρχες των Εβραίων στην βίβλο. Η θρησκεία παραμένει η ίδια λατρεύοντας τον Έλ, τον Γιαχβέ, την Ασεράθ, τον Βαάλ και την Ανάτ η ιστορία τους μοιάζει καταπληκτικά με τις ιστορίες του λαού της βίβλου ιδιαίτερα όσον αφορά την λογοτεχνία και τους νόμους. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα που αποδεικνύει την ομοιότητα αυτή είναι ο νόμος του βασιλείου της Ουγκαρίτ σχετικά με την ελευθερία των σκλάβων είναι ίδιος με αυτόν που αναφέρεται στην βίβλο στο Δευτερονόμιο 23 : 13 - 15. Το λογοτεχνικό τους έργο "Ο κύκλος του Βαάλ" μοιάζει εκπληκτικά με τις περιγραφές του βίβλου σχετικά με την διαρκή αποστασία του ίδιου του λαού του Ισραήλ που λάτρευε συνεχώς τον συγκεκριμένο θεό ξεφεύγοντας απο την λατρεία του πραγματικού. Οι ανασκαφές των Γάλλων αρχαιολόγων (1928) ανακάλυψαν πολλά έργα τέχνης απο αλάβαστρο Φοινικικά, Μηκυναικά και Κυπριακά, ανάκτορα που απήχαν 1000 m απο την θάλασσα στοιχεία που έδειχναν οτι είχαν εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις με Μυκηναίους, Κύπριους, Χετταίους και Αιγυπτίους.


Ένας ιερέας ή βασιλιάς παίρνει το σκήπτρο
απο τον θεό Έλ

Στην Ουγκαρίτ την ίδια περίοδο ανακαλύφθηκε το Φοινικικό αλφάβητο με σφηνοειδείς χαρακτήρες που αντιστοιχούν σε ήχους, τελευταίος βασιλιάς ήταν ο Αμουραμπί (Amurappi) (1210 - 1185 π.χ.), τα ονόματα των βασιλέων τους μοιάζουν όλα όπως φαίνεται με αυτά των πρωτο - Σημιτών Ακκάδων, Βαβυλωνίων και πρωτο - Ασσυρίων. Ο Αμουραμπί ήταν σύγχρονος του Χετταίου βασιλιά Σουπιλουλιούμας του 2ου το βασίλειο του καταστράφηκε απο τους λαούς της θάλασσας λίγο μετά τον θάνατο του φαραώ Μερνεφθά (1195 π.χ.) την ίδια περίπου εποχή με την Χαττούσα. Υπολείμματα τους όπως φαίνεται ίδρυσαν αργότερα τα ιστορικά βασίλεια του Ισραήλ και του Ιούδα για τα οποία έχουν υπάρξει αρχαιολογικά ευρήματα όπως ο κύλινδρος του Σαλμανασέρ του 3ου που αποδεικνύει την ύπαρξη τους.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....

ΟΙ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΥΞΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ[Μέρος Α΄]

Οι συνδέσεις των Υξώς με τους Εβραίους .Η ΕΜΠΛΑ

Η προιστορική Έμπλα

Αγαλματίδια του ύψιστου θεού Έλ - Ουγκαρίτ

Το 1964 Ιταλοί αρχαιολόγοι του Πανεπιστημίου της Ρώμης υπο την διεύθυνση του Paolo Matthiae ξεκίνησαν τις ανασκαφές στην  περιοχή της Έμπλα, η πρώτη σημαντική ανακάλυψη (1968) ήταν άγαλμα της θεάς Ιστάρ με την επιγραφή του Ίμπιτ - Λίμ βασιλιά της Έμπλας. Στην συνέχεια ανακάλυψαν μεγαλοπρεπέστατα ανάκτορα της 3ης χιλιετίας π.χ. μέσα σε αυτά βρέθηκαν 2500 σφηνοειδή δισκία με Σουμεριακή γραφή και μιά άγνωστη Σημιτική γλώσσα την Εμπλαίτικη μέλος της Ανατολικής ομάδας Σημιτικών γλωσσών συγγενής της Ακκαδικής και της Ασσυριακής. Ονομάστηκε Έμπλα (Ebla) που στην Σημίτικη γλώσσα σημαίνει λευκό πέτρωμα λόγω της τοποθεσίας της οποίας κτίσθηκε πάνω σε πέτρωμα απο ασβεστόλιθο, η πόλη κατοικείτο συνεχώς απο την 6η χιλιετία π.χ. με πολύ μεγάλη πληθυσμιακή έκρηξη την περίοδο 2500 - 2200 π.χ. φτάνοντας σε πληθυσμιακά ρεκόρ για την εποχή της τάξης των 300.000 κατοίκων.

Οι γλωσσολόγοι την θεωρούν κοιτίδα όλων των Σημιτικών γλωσσών και του Σημιτικού πολιτισμού, βρέθηκαν σε Ακκάδες και Σουμέριους βασιλείς πάρα πολλά διπλωματικά έγγραφα με το όνομα της πόλης που δείχνουν οτι ήταν κορυφαίος εμπορικός σταθμός σε στρατηγική θέση. Σε δισκία του 2300 π.χ. βρέθηκαν τα ονόματα των ιδρυτών της πόλης με μεγάλη ομοιότητα με τα κορυφαία πρόσωπα της βίβλου όπως Abramu (Αβραάμ), Esaum (Ισαάκ), Ishmailu (Ισμαήλ), Israilu (Ισραήλ), Daudum (Δαυίδ), Saulum (Σαούλ) ανάμεσα στις πόλεις που είχαν συνεχείς εμπορικές συναλλαγές βρέθηκαν τα ονόματα Sidamu (Σόδομα), Emara (Γόμορα).

Πολεμιστές της Εμπλά - 3200 π.χ.

Η θρησκεία τους ήταν ένα πάνθεον θεών με επικεφαλής τον πατέρα των θεών ΕΛ, μαζί με τον Έλ λάτρευαν την σύζυγο του Ασεράθ (γνωστή και σάν μητέρα - γή) ακολουθούν τα παιδιά τους Βαάλ (θεός της γονιμότητας) , Ανάτ, Γιαχβέ (o γνωστός θεός της βίβλου και κατ'επέκταση του χριστιανισμού) ή Γιάμ (θεός των νερών και της αβύσσου), ο Μότ (θεός του θανάτου) όλοι παιδιά του Έλ ονομάζονταν Ελ-οχείμ (γιοί του Έλ στα Σημίτικα) όρος που παραπέμπει στην ονομασία των θεών στην βίβλο.

Μαζί με τα υπόλοιπα ευρήματα βρέθηκε μία σφραγίδα του 2300π.χ. με την επιγραφή YHVH που μεταφράζεται Γιαχβέ παραπέμποντας στον θεό της βίβλο, είναι η παλιότερη αρχαιολογική αναφορά που έχει βρεθεί με αυτό το όνομα. Βρέθηκαν τα ονόματα 7 μεγάλων βασιλέων την εποχή που η πόλη βρισκόταν στο αποκορύφωμα της τον 23ο - 24ο αιώνα π.χ. με πιό γνωστό βασιλιά τον Εβριούμ. Η εξουσία τους δέν ήταν κληρονομική αλλά κάθε βασιλιάς εκλεγόταν με δημοκρατικό τρόπο με θητεία που διαρκούσε 7 χρόνια, η πόλη ολόκληρη την περίοδο της ακμής της βρισκόταν σε συνεχή πόλεμο με την μεγάλη αντίπαλο της την πόλη της Μαρί. Τελευταίος των αιρετών βασιλέων ο Εβριούμ (Ebrium) - επώνυμος των Εβραίων, ο οποίος έφερε τόσο μεγάλη ανάπτυξη στην πόλη και είχε τόσο μεγάλο σεβασμό απο τους κατοίκους ώστε ο γιός του Ιμπίτ - Ζικίρ (Ibbit - Zikir) εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία για να κάνει την βασιλεία στην Έμπλα κληρονομική. Ο Εβριούμ είναι σύγχρονος του πρώτου βασιλιά των Ασσυρίων Ταντίγια απο την λίστα βασιλέων που έζησαν σε σκηνές στον οποίο ο Εβριούμ είχε προσφέρει σύμφωνα  με συνθήκη που έχει βρεθεί σε πινακίδα την χρήση ενός εμπορικού σταθμού.

Ένας βασιλιάς κάνει προσφορά στους θεούς - 3200π.χ.

Ο βασιλιάς Ιμπίρ - Ζικίρ ήταν ο πρώτος βασιλιάς που διαδέχθηκε τον πατέρα του Εβριούμ κληρονομικά η μετατροπή της βασιλείας σε κληρονομική είχε ώς αποτέλεσμα τον σταδιακό αυταρχισμό της εξουσίας με εσωτερικές επαναστάσεις που έφεραν την παρακμή αλλά ο Ίμπιτ - Ζικίρ καταγράφεται σάν μεγάλος βασιλιάς ισάξιος του πατέρα του. Έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό διαμένοντας ελάχιστο χρόνο στην πόλη με βασική ασχολία τις εμπορικές συναλλαγές ειδικά όσον αφορά τα μέταλλα, η Έμπλα ήταν απο τα μεγαλύτερα κέντρα επεξεργασίας μετάλλων με τον μπρούτζο να παράγεται σε μεγάλες ποσότητες. Η παρακμή της πόλης λόγω της μετατροπής της βασιλικής εξουσίας σε κληρονομική είχε σάν αποτέλεσμα την αποδυνάμωση και την καταστροφή τελικά της πόλης απο τους Σημίτες συγγενείς Ακκάδες, ο Σαργών ο μέγας απέτυχε να καταλάβει την πόλη ολοκληρωτικά κάτι που έκανε ο εγγονός του Ναράμ - Σίν (2254 - 2218 π.χ.) που την ισοπέδωσε.

Βίσωνας με ανθρώπινη κεφαλή - 3200 π.χ.

Οι κάτοικοι της τότε διασκορπίστηκαν σε μακρινά μέρη, σε άγνωστη κατάσταση μέσω της Αφρικής υπάρχουν πολλές πιθανότητες κάποιοι απο αυτούς να εγκαταστάθηκαν στον θρόνο των φαραώ της Αιγύπτου ιδρύοντας την 6η δυναστεία αλλά πολλοί όπως θα δούμε επανήλθαν στην πόλη τους μερικούς αιώνες αργότερα. Αναφέρονται σάν οι πρώτοι εφευρέτες του πολεμικού άρματος απο εκείνη την εποχή, το άρμα των Εμπλαιτών κατάφεραν να αντιγράψουν οι συγγενείς Ακκάδες του Σαργών για να δημιουργήσουν την πρώτη κοσμοκρατορία. Η Αίγυπτος δέν είχε κατακτηθεί απο τον Ναράμ - Σίν αφού τα όρια των κατακτήσεων του έφταναν σύμφωνα με τις επιγραφές του μέχρι την Μαγκάν (Magan) μιά σημαντική πηγή εξόρυξης χαλκού που βρισκόταν στην χερσόνησο του Σινά ανατολικά της Αιγύπτου, άρα στην ίδια την Αίγυπτο πιθανότατα εγκαταστάθηκαν οι ίδιοι οι Εμπλίτες.

Η 6η δυναστεία της Αιγύπτου και το νέο βασίλειο της Έμπλα

Ο ανήλικος Πέπι 2ος στην αγκαλιά της
μητέρας του

Η 5η δυναστεία της Αιγύπτου είχε αλλάξει την ιστορία της χώρας καθιερώνοντας την λατρεία του Ρά σάν ανώτατου Αιγυπτιακού θεού που διατηρήθηκε σε ολόκληρη την αρχαία Αιγυπτιακή ιστορία, ιδρύθηκε απο ιερέα του θεού Ρά στην Ηλιούπολη ενώ τις 4 πρώτες Αιγυπτιακές δυναστείες ανώτερος θεός ήταν ο Ώρος. Η 6η δυναστεία εμφανίζεται με πολύ περίεργο τρόπο με ασύνδετο τρόπο σε σχέση με τις υπόλοιπες δυναστείες, οι κυβερνήτες της έχουν αναγνωριστεί σάν ξένοι στην καταγωγή, οι τίτλοι και τα ονόματα τους έμοιαζαν πολύ με τα αντίστοιχα ονόματα των φαραώ Υξώς της 15ης δυναστείας (Πέπης ο 1ος, 2ος - Απόπης ο 1ος, 2ος). Οι τάφοι των βασιλέων της 6ης δυναστείας βρίσκονταν στην Σακκάρα απομονωμένοι απο τους υπόλοιπους με ελάχιστα ευρήματα στους τάφους τους κάτι ασυνήθιστο γενικά για Αιγύπτιους φαραώ, εμφανίστηκε μυστηριωδώς κάποιοι υπέθεσαν μόνο οτι ο ιδρυτής της Τέτη ήταν γαμπρός του Ουνάς (Unas) τελευταίου φαραώ της 5ης δυναστείας. Βρέθηκε μιά σειρά σκαραβαίων όμοιοι με αυτούς που βρέθηκαν στην 15η επίσημη δυναστεία των Υξώς, ο κορυφαίος Άγγλος Αιγυπτιολόγος Φλίντερς Πετρί (Flinders Petrie) (1853 - 1942) τους αναγνωρίζει βάση των σκαραβαίων τους σάν Σημίτες Ασιάτες. Απο τις ημερομηνίες που βασίλευσαν είναι φανερό οτι ανέλαβαν την εξουσία στην Αίγυπτο απο την εποχή του Σαργών του μέγα ο οποίος είχε πολιορκήσει πολλές φορές την Έλμπα, επί του εγγονού του Ναράμ - Σίν η δυναστεία βρισκόταν στο αποκορύφωμα της οι φαραώ της 6ης δυναστείας αναλυτικά ήταν :

 

Πέπι ο 1ος

Πέπι ο 2ος

• ΤΕΤΗ (Teti) :  ο ιδρυτής της δυναστείας, η μόνη πληροφορία που υπάρχει είναι οτι η σύζυγος του Ιπούτ ήταν κόρη του Ουνάς του τελευταίου βασιλιά της 5ης δυναστείας, ανατράπηκε και δολοφονήθηκε απο έναν σφετεριστή τον Ουσερκάρ
• ΟΥΣΕΡΚΑΡ (Userkare)  : σφετεριστής ανέτρεψε την βασιλιά Τέτη αλλά και αυτός ανατράπηκε με την σειρά του απο τον γιό του Τέτη Πέπι τον 1ο
• ΠΕΠΙ ο 1ος (2332 - 2283 π.χ.)  : γιός του Τέτη και της Ιπούτ ανέτρεψε τον σφετεριστή Ουσερκάρ που είχε σκοτώσει τον πατέρα του, επεκτάθηκε στην Νουβία και έκανε εμπόριο με τον Λίβανο και την Σομαλία, την περίοδο της βασιλείας του αυξήθηκε σημαντικά η δύναμη των τοπικών νομαρχών σε βάρος του φαραώ. Ο Πέπι ο 1ος διόρισε τον διάσημο δικαστή Βένι (Weni) τον πρεσβύτερο διοικητή του Αιγυπτιακού στρατού που έκανε σημαντικές μεταρρυθμίσεις εισάγοντας τους Νουβίους στον Αιγυπτιακό στρατό. Την εποχή της βασιλείας του έγιναν τέλος σημαντικά τεχνικά έργα όπως η κατασκευή καναλιού παράλληλου του Νείλου στον πρώτο καταρράκτη.
• ΜΕΡΕΝΡΕ ο 1ος (2283 - 2278 π.χ.)  : γιός και διάδοχος του Πέπι του 1ου, ο Μερενρέ διόρισε τον Βένι τον πρεσβύτερο διοικητή της Άνω - Αιγύπτου
• ΠΕΠΙ ο 2ος (2278 - 2184 π.χ.)  : γιός και διάδοχος του Μερενρέ του 1ου έγινε φαραώ σε ηλικία 6 ετών και βασίλευσε 94 ολόκληρα χρόνια μέχρι τον θάνατο του σε ηλικία 100 ετών καταγράφεται σάν ο μακροβιότερος βασιλιάς στην παγκόσμια ιστορία. Παρά την μακρόχρονη βασιλεία του έχουν βρεθεί μονάχα 3 αγάλματα με αναπαράσταση του, το ένα απο αυτά όταν ήταν ακόμα παιδί στα πόδια της μητέρας του Ανκεσενπέπι της 2ης, καταγράφεται ένα γράμμα του όταν ήταν ακόμα παιδί με τον στρατηγό του Αρκούφ κυβερνήτη του Ασσουάν.Ο Πέπη είχε στείλει τον Αρκούφ σε εκστρατεία στην Νουβία για να του φέρει ελεφαντόδοντο εκεί συνέλαβε έναν πυγμαίο, ο Πέπη στο γράμμα του παρακάλεσε τον Αρκούφ να μήν σκοτώσει τον πυγμαίο αλλά να του τον φέρει για να τον χρησιμοποιήσει στο δικαστήριο του σαν διασκεδαστή.
• ΜΕΡΕΝΡΕ ο 2ος (2184 π.χ.)  : γιός και διάδοχος του Πέπι του 2ου βασίλευσε μόνο έναν χρόνο και πέθανε κατά περίεργο τρόπο πιθανώς δολοφονήθηκε, μετά απο αυτόν υπάρχει μεγάλη ασάφεια στην διαδοχή και στον τρόπο που ανέλαβε την εξουσία η 7η δυναστεία. 

Οι απόγονοι των εξορίστων της Ελμπά εξακολουθούσαν να ζούν στην εξορία πολλοί απο αυτούς όπως είναι φανερό στην Αίγυπτο μαζί με την 6η δυναστεία που την διαδέχθηκαν στην συνέχεια νέες δυναστείες Αιγυπτίων όπως φαίνεται ειρηνικά σε βαθμό που δέν έχουν κάν καταγραφεί απο τους Αιγυπτίους σάν ξένοι.

Ακέφαλο άγαλμα του βασιλιά Ιμπίτ - Λίμ με
αφιέρωση στην θεά Ιστάρ

Η Έλμπα ανασυντάχθηκε ξανά σε βασίλειο την περίοδο 2000 - 1900π.χ.  με τους ίδιους κατοίκους πρίν την καταστροφή τους απο τον Ναράμ - Σίν αφού μιλούσαν την ίδια γλώσσα, είχαν τα ίδια ονόματα και λάτρευαν το ίδιο πάνθεον θεών δηλαδή τον Έλ και τους γιούς του, τους Ελοχείμ. Μετά την παρακμή της 3ης δυναστείας της Ούρ είχαν τα πρώτα δείγματα ανάκαμψης, πρώτη αναφορά έχουμε την εποχή του βασιλιά Αμάρ - Σίν γιού του Σουλγκί ο οποίος τοποθέτησε κυβερνήτη και τοπάρχη στην πόλη τον Μέγκουμ. Λίγο αργότερα μετά την κατάρρευση της τρίτης δυναστείας της Ούρ η περιοχή έγινε ξανά βασίλειο περιλαμβάνοντας αρχικά την ευρύτερη περιοχή της Μαρί, με βάση την Μαρί κατάκτησαν ολόκληρη την περιοχή της Ουγκαρίτ με την Εμπλά με τον βασιλιά Ζιμρί - Λίμ απο τον βασιλιά της Ασσυρίας Ισμέ - Νταγκάν τον 1ο (1781 - 1741) που έγινε υποτελής του Χαμουραμπί. Οι αρχαιολόγοι βρήκαν ένα ακέφαλο άγαλμα του βασιλιά Ιμπίτ - Λίμ (Ibbit - Lim /γύρω στο 1750 - 1700 π.χ.) με το όνομα Ibbit - Lim γιός του Ingrish hepa και με επιγραφή του υπο την μορφή αφιέρωσης στην θεά Ιστάρ. Αργότερα ήρθε η παρακμή και στο νέο βασίλειο μετά τις μεγάλες παγκόσμιες καταστροφές που έγιναν την περίοδο (1700 - 1650 π.χ.) λόγω της έκρηξης του ηφαιστείου της Σαντορίνης, με παγκόσμιες επιπτώσεις ειδικά στις χώρες γύρω απο την Μεσόγειο.



Ένας βασιλιάς της Έμπλα παίρνει το σκήπτρο
απο τον θεό Αντάντ - 1750 π.χ.

Λίγο αργότερα ένας απο τους πρώτους βασιλείς των Χετταίων ο Μουβαταλίς ο 1ος ή ο Μουρσίλις 1ος με την βοήθεια των Ελαμιτών διέλυσε το βασίλειο διασκορπίζοντας τους κατοίκους του, την ίδια εποχή οι Χετταίοι διέλυσαν το Ελαμίτικο βασίλειο της Βαβυλώνας παραδίδοντας την πόλη στους Κασσίτες. Οι ιστορικοί έχουν βγάλει το συμπέρασμα οτι μετά την διάλυση του νέου βασιλείου της Έμπλα οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Δέλτα του Νείλου ιδρύοντας το Αιγυπτιακό βασίλειο των Υξώς δέν υπήρχε κανένας άλλος Σημιτικός λαός εκείνη την εποχή με την ίδια γλώσσα και την ίδια τεχνολογική πρόοδο με τους Υξώς.

Συνεχιζεται....