Η Lindsay Clancy και η πολιτική οπλοποίηση των ψυχικά ασθενών γυναικών Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι!---Όταν μια κοινωνία αρχίζει να στρέφεται εναντίον των παιδιών της

Όταν μια κοινωνία αρχίζει να στρέφεται εναντίον των παιδιών της

Πρόσφατα, σε ένα από τα άρθρα μου, σχολίασα το τρέχον κύμα βρεφοκτονιών και παιδεραστίας στη Βραζιλία. Εκείνη την εποχή, εξήγησα πώς οι γηράσκουσες κοινωνίες που βρίσκονται σε τελική φάση παρακμής αρχίζουν να αναπτύσσουν συλλογικές παθολογίες, συχνά με τους γονείς να στρέφονται εναντίον των παιδιών τους. Συζήτησα επίσης πώς η τάση της Βραζιλίας να εισάγει δυτικό πολιτισμό οδηγεί τη χώρα να υποφέρει από τις ίδιες παθολογίες που πλήττουν τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές κοινωνίες. Τώρα, μια βάναυση περίπτωση βρεφοκτονίας στις Ηνωμένες Πολιτείες αποτελεί παράδειγμα του πόσο προηγμένες έχουν γίνει αυτές οι ασθένειες μεταξύ των Αμερικανών.

Η δίκη της Lindsay Clancy στις Ηνωμένες Πολιτείες προσφέρει μια ανησυχητική εικόνα μιας κοινωνίας σε παρακμή. Ο Clancy σκότωσε τα τρία παιδιά του με εξαιρετικά βάναυσο τρόπο, με πολλά σημάδια σκληρότητας, συμπεριλαμβανομένου του στραγγαλισμού. Τα παιδιά ήταν οκτώ μηνών, τριών ετών και πέντε ετών και δεν είχαν καμία ευκαιρία να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

«Παραδόξως», η υπόθεση έχει γίνει και αντικείμενο δημόσιας κινητοποίησης για την υπεράσπιση του δολοφόνου. Εκατοντάδες γυναίκες ήρθαν στο δικαστικό μέγαρο ντυμένες στα ροζ, κρατώντας πλακάτ με συνθήματα όπως «Χρειαζόταν βοήθεια» και «Δικαιοσύνη για τη Λίντσεϊ». Την ίδια στιγμή, ένας έρανος που δημιουργήθηκε από έναν influencer για να βοηθήσει τους γονείς του κατηγορούμενου ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο δολάρια, προσελκύοντας δεκάδες χιλιάδες δωρεές.

Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι ο Clancy έπασχε από επιλόχεια ψύχωση και ότι δεν ήταν ποινικά υπεύθυνος για τις πράξεις του. Είναι προφανές ότι πολλές γυναίκες αναπτύσσουν σοβαρές ψυχολογικές διαταραχές μετά από έναν τραυματικό τοκετό. Ωστόσο, είναι τουλάχιστον αμφίβολο πόσο μπορεί να διαρκέσει μια «επιλόχεια ψύχωση», δεδομένου ότι κανένα από τα θύματα δεν ήταν νεογέννητο. Επιπλέον, υπάρχουν σαφή σημάδια βαρβαρότητας στις δολοφονίες που υποδηλώνουν προμελέτη και σχεδιασμό, στοιχεία που δεν είναι τυπικά ενός ψυχωτικού επεισοδίου.

Το ευρύτερο ζήτημα, ωστόσο, έγκειται στην κοινωνική αντίδραση στην υπόθεση. Σε μια υγιή κοινωνία, το παιδί κατέχει μια σχεδόν ιερή θέση: είναι το πιο ευάλωτο μέλος της κοινότητας, αυτό που δεν μπορεί να προστατεύσει τον εαυτό του και του οποίου η επιβίωση εξαρτάται εξ ολοκλήρου από τους ενήλικες. Όταν αυτή η ηθική ιεραρχία αρχίζει να αντιστρέφεται, σηματοδοτεί μια σαφή επιδείνωση της κοινωνίας στο σύνολό της.

Ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός έχει οικοδομήσει μια τάξη που βασίζεται στην ατομική αυτονομία. Κάθε άτομο αναμένεται να επιλέξει τον δικό του τρόπο ζωής, τους στόχους του και, όλο και περισσότερο, τη σχέση του με την αναπαραγωγή. Η απόκτηση παιδιών έχει πάψει να αποτελεί κοινωνική προσδοκία και έχει γίνει μία από τις πολλές επιλογές. Το φαινόμενο «χωρίς παιδιά» αντιπροσωπεύει την πιο ξεκάθαρη έκφραση αυτής της μεταμόρφωσης: η μη απόκτηση παιδιών παύει να είναι προσωπική περίσταση και γίνεται ταυτότητα, μια επιβεβαίωση της αυτονομίας σε αντίθεση με την ίδια την ιδέα της οικογενειακής συνέχειας.

Αυτή η αλλαγή έχει συνέπειες που ξεπερνούν την ιδιωτική σφαίρα. Μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει για μια ορισμένη περίοδο θεωρώντας την αναπαραγωγή ως μια καθαρά ατομική επιλογή. Εξάλλου, κάθε άτομο μπορεί να αποφασίσει ορθολογικά ότι τα παιδιά αντιπροσωπεύουν κόστος, ευθύνες και περιορισμούς που είναι ασυμβίβαστοι με το έργο της ζωής του. Το πρόβλημα προκύπτει όταν εκατομμύρια άνθρωποι λαμβάνουν παρόμοιες αποφάσεις. Ο ατομικός ορθολογισμός μπορεί τότε να έρθει σε σύγκρουση με την ανάγκη για συλλογική συνέχεια.

Η άμβλωση καταλαμβάνει ένα άλλο σημείο σε αυτή τη διαδικασία. Ανεξάρτητα από την ηθική θέση του καθενός για το ζήτημα, η ευρεία διάδοσή του αποκαλύπτει έναν αποφασιστικό ιστορικό μετασχηματισμό στον οποίο η αναπαραγωγή διαχωρίστηκε από τη σεξουαλικότητα και κατέληξε να αντιμετωπίζεται κυρίως ως ατομική απόφαση. Το τέκνο έχει πάψει να αποτελεί κοινωνικά αναμενόμενη συνέπεια της ενηλικίωσης και έχει καταστεί δυνατότητα που υπόκειται στη βούληση των γονέων.

Η «συμπόνια» για μια γυναίκα που διαπράττει βρεφοκτονία δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πιο προχωρημένο στάδιο της ίδιας κοινωνικής παθολογίας που νομιμοποιεί την άμβλωση χωρίς περιορισμούς και την εθελοντική επιλογή να μην κάνει παιδιά. Το παιδί έχει γίνει μια τόσο ανεπιθύμητη και αναλώσιμη φιγούρα στη σύγχρονη δυτική νοοτροπία που όχι μόνο ορισμένοι γονείς κακοποιούν και σκοτώνουν τα παιδιά τους – ή εμποδίζουν τη γέννησή τους – αλλά υπάρχουν και εκείνοι που αισθάνονται συμπόνια για τους δολοφόνους και τους κακοποιούς.

Φαίνεται ότι η Δύση, όπως και κάθε άλλος πολιτισμός στα τελικά του στάδια σε όλη την ιστορία, έχει ξεχάσει την έννοια της επιβίωσης. Το παιδί δεν θεωρείται πλέον ως κρίκος στην αλυσίδα της συνέχειας και της διαιώνισης. Ένας πολιτισμός ζει από γενιά σε γενιά. Οι γονείς θυσιάζουν πόρους, χρόνο και ευημερία για να δημιουργήσουν κάτι που δεν θα δουν ποτέ να υλοποιείται πλήρως: τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους και τη συνέχεια της κοινότητάς τους. Όταν αυτή η διαθεσιμότητα εξαφανιστεί, η κοινωνία μπορεί να διατηρήσει τον πλούτο, την τεχνολογία και τους θεσμούς της για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά αρχίζει να χάνει αυτό που καθιστά δυνατή τη δική της αναπαραγωγή.

Τελικά, η βρεφοκτονία, το κίνημα των «άτεκνων» και οι μαζικές αμβλώσεις δεν είναι τίποτα άλλο από συμπτώματα της ίδιας ασθένειας: της εξάντλησης μιας κοινωνίας. Η Δύση φαίνεται να έχει ήδη εξαντλήσει τις παραγωγικές της δυνατότητες και τώρα αρχίζει να καταβροχθίζει τον εαυτό της, σκοτώνοντας τα ίδια της τα παιδιά και καταστρέφοντας κάθε πιθανότητα μέλλοντος. Και το πιο ειρωνικό είναι ότι χιλιάδες άνθρωποι τα βλέπουν όλα αυτά με συγκίνηση και μηνύματα κινητήριας υποστήριξης για την παιδοκτονία.

Του Lucas Leroiz, strategic-culture.org

==============

Η Lindsay Clancy και η πολιτική οπλοποίηση των ψυχικά ασθενών γυναικών

Terra Times

 Μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του Τζορτζ Όργουελ το 1984, κομμουνιστικές κυβερνήσεις και οργανώσεις σε όλο τον κόσμο καταδίκασαν το βιβλίο ως «αντισοβιετική συκοφαντία» και «καπιταλιστική προπαγάνδα». Ο Όργουελ πέθανε μόλις οκτώ μήνες μετά την κυκλοφορία του βιβλίου και τα προσωπικά του συναισθήματα για τις λεπτομέρειες της ιστορίας περιορίζονται σε μερικές προσωπικές επιστολές προς φίλους και εκδότες.

Ο Όργουελ ήταν Δημοκρατικός Σοσιαλιστής, αλλά ακόμη και ο ίδιος ενοχλήθηκε από την πορεία που είχαν πάρει τα σοσιαλιστικά κινήματα υπό το φως των γενοκτονικών ακροαριστερών κυβερνήσεων. Οι επικρίσεις του για τη σταλινική πολιτική αντιμετωπίστηκαν από τους αριστερούς ως προδοσία.

Ωστόσο, ήταν η απεικόνιση των γυναικών από τον Όργουελ μέσα σε αυταρχικά συστήματα που εξόργισε περισσότερο από όλα την πολιτική αριστερά. Έχουν επιτεθεί στο 1984 για δεκαετίες ως «μισογυνιστικό» και «τυφλό στην καταπίεση των φύλων». Αλλά όσο περνάει ο καιρός, οι απόψεις του Όργουελ για τις αριστερές γυναίκες αποδεικνύονται όλο και πιο προφητικές και γράφτηκαν πολύ πριν γίνει πραγματικότητα ο φεμινισμός του δεύτερου κύματος. Το 1984, ο χαρακτήρας του Winston Smith τους περιέγραψε ως εξής:

«Αντιπαθούσε σχεδόν όλες τις γυναίκες, και ειδικά τις νέες και όμορφες. Ήταν πάντα οι γυναίκες, και πάνω απ' όλα οι νέοι, που ήταν οι πιο φανατικοί οπαδοί του Κόμματος, αυτοί που καταπίνουν συνθήματα, οι ερασιτέχνες κατάσκοποι και οι μύτες της ανορθοδοξίας...»

«Δεν είχε ούτε μια σκέψη στο κεφάλι της που να μην ήταν σύνθημα, και δεν υπήρχε καμία βλακεία, απολύτως καμία, που να μην ήταν ικανή να καταπιεί αν της το μοίραζε το Κόμμα...»

Οι γυναίκες στον σταλινικό κόσμο του Όργουελ ήταν ένα βασικό εργαλείο για τον έλεγχο της κοινωνίας. Υποβάλλονται εύκολα σε πλύση εγκεφάλου για να υπηρετήσουν τον «Μεγάλο Αδελφό», μετατρέποντάς τους σε ρομπότ χωρίς στοργή. Η ικανότητά τους να αναθρέψουν μια οικογένεια εξαρτάται από αυτούς και αν τους επιτραπεί να κάνουν παιδιά, δεν έχουν καμία φροντίδα για αυτά. Τα παιδιά γίνονται αμέσως ιδιοκτησία του κράτους.

Δεν είναι μόνο η βιολογική συνήθεια των γυναικών να ακολουθούν τις επιταγές της αγέλης, είναι επίσης η εγγενής επιθυμία τους για χάος που τις κάνει καταστροφικές για την κοινωνία γενικότερα. Σχεδόν κάθε πολιτισμός από την αρχή της καταγεγραμμένης ιστορίας έχει κατανοήσει αυτό το πρόβλημα και προσπάθησε να το κρατήσει περιορισμένο. Μόνο στη σύγχρονη Δύση τον περασμένο αιώνα εγκαταλείψαμε τη λογική για την τρέλα.

Ο φεμινισμός είναι μακράν το πιο καταστροφικό κίνημα στην ιστορία του (λευκού) δυτικού πολιτισμού. Και μαντέψτε ποιοι ήταν στην πρώτη γραμμή αυτού του κινήματος.

Στις ΗΠΑ, σχεδόν κάθε πολιτική και κοινωνική κρίση που αντιμετωπίζουμε σήμερα μπορεί να συνδεθεί άμεσα ή έμμεσα με την άνοδο της φεμινιστικής ιδεολογίας. Η εργαλειοποίηση των ψυχικά ασθενών γυναικών είναι η πιο αποτελεσματική επίθεση στα θεμέλια του πολιτισμού μας.

Δεν είναι επειδή οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα τρομακτικές ή επικίνδυνες. Είναι επειδή, ως δυτικοί άνδρες έχουμε υιοθετήσει αρχές δικαιοσύνης. Να νοιαζόμαστε για την ανύψωση εκείνων που είναι πιο αδύναμοι από εμάς και να εκτιμούμε τη συνεισφορά τους. Ο φεμινισμός έχει σχεδιαστεί για να εκμεταλλευτεί την αγάπη μας για τη δικαιοσύνη και την αγάπη μας για τις γυναίκες και μετατρέπει την αγάπη μας σε αδυναμία.

Συγκρίνετε τη Δύση με σχεδόν οποιονδήποτε άλλο πολιτισμό από αυτή την άποψη και θα βρείτε αναμφισβήτητες διαφορές. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ίσα δικαιώματα ή φεμινισμός στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Οι γυναίκες, στην καλύτερη περίπτωση, είναι ελάχιστα ανεκτές. Στη χειρότερη, είναι περιουσιακά στοιχεία που πρέπει να καταχρώνται ατιμώρητα.

Συχνά θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα του Πρώτου Κόσμου (σε αντίθεση με τον τρίτο κόσμο), οι άνδρες επέτρεψαν στις γυναίκες να ανέβουν σε ισότιμη θέση. Σε πολλές περιπτώσεις, τους δώσαμε προτεραιότητα και τους δώσαμε προνομιακό καθεστώς, και εδώ κάναμε μεγάλο λάθος.

Όλα τα προβλήματά μας με τον φεμινισμό είναι αυτοδημιούργητα. Οι δυτικοί άνδρες επέτρεψαν στην ιδεολογία να εξαπλωθεί. Οι συντηρητικοί μιλούν πολύ για τους κινδύνους της «αυτοκτονικής ενσυναίσθησης» όταν πρόκειται για τους φιλελεύθερους και τη μαζική μετανάστευση, αλλά υποφέρουμε από αυτοκτονική ενσυναίσθηση όταν πρόκειται για γυναίκες.

Το πρώιμο κίνημα για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών είχε πολλούς δεσμούς με μαρξιστικούς σκοπούς (και τα Πρωτόκολλα) και οι κομμουνιστές είδαν πολύ νωρίς πόσο χρήσιμες θα μπορούσαν να είναι οι γυναίκες στην αποσταθεροποίηση των δυτικών εθνών. Μαρξιστές όπως ο Φρίντριχ Ένγκελς υποστήριξαν ότι η καταπίεση των γυναικών ξεκίνησε με τον θεσμό της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της ταξικής διαίρεσης, όχι με τη βιολογία.

Αυτό, φυσικά, είναι καθαρή ανοησία – Ένα μεγάλο ψέμα που απαιτεί να αγνοήσουμε χιλιάδες χρόνια καταγεγραμμένης ιστορίας από κάθε φεουδαρχική μοναρχία και αυτοκρατορία που υπήρχε πριν από τον Διαφωτισμό του 18ου αιώνα.

Λόγω της βιολογίας τους, οι γυναίκες απομακρύνονται φυσικά από τη δυναμική της εξουσίας, εκτός από το να επηρεάζουν τους άνδρες να αναλάβουν δράση υπέρ τους. Για να έχουν εξουσία οι γυναίκες ως ομάδα απαιτούνται πολυάριθμες τεχνητές κοινωνικές κατασκευές και νόμοι.

Οι μαρξιστές (και τα πρωτόκολλά τους) υποστήριξαν επίσης ότι η οικογενειακή μονάδα πρέπει να στοχοποιηθεί για αποδόμηση ως κοινωνικός πυλώνας. Ισχυρίζονται ότι η οικογενειακή μονάδα είναι «ο τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί τις γυναίκες ως δωρεάν εργασία για να αναθρέψει νέους εργάτες για το σύστημα». Στην πραγματικότητα, η οικογενειακή μονάδα αντιπροσωπεύει τον ατομικό πυρήνα κάθε πολιτισμού. Η διάλυσή του και η χρήση γυναικών για να το κάνουν, αναπόφευκτα θα καταστρέψει αυτόν τον πολιτισμό (Στόχος = Λευκός Δυτικός Πολιτισμός) και θα τον κάνει ώριμο για κατάκτηση.

Οι αριστεροί και οι παγκοσμιοποιητές κοόρτες τους δεν νοιάζονται για τις γυναίκες. Ο φεμινισμός δεν νοιάζεται για τις γυναίκες. Στόχος αυτών των κινημάτων είναι να μετατρέψουν τις γυναίκες σε βομβιστές αυτοκτονίας. Στόχος τους είναι να ριζοσπαστικοποιήσουν τις λευκές γυναίκες ώστε να εγκαταλείψουν τις βιολογικές και ψυχολογικές τους επιταγές, μετατρέποντάς τες σε διαβρωτικούς σαμποτέρ πρόθυμους να θυσιάσουν τη δική τους ευτυχία και τη δική τους φυλή για χάρη της μαρξιστικής λατρείας.

Εκατομμύρια γυναίκες έχουν πειστεί ακόμη και ότι η μεγάλη αποστολή τους απαιτεί να σκοτώσουν τα ίδια τους τα παιδιά. Μερικές φορές αυτό γίνεται στο όνομα της απελευθέρωσης από τα «δεσμά» της οικογενειακής μονάδας. Μερικές φορές γίνεται ως προσφορά στη συλλογική φεμινιστική σύναξη για να αποδείξει ότι είναι «άξια».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ένας δολοφόνος παιδιών όπως η Lindsay Clancy, μια γυναίκα που ομολόγησε ανοιχτά το έγκλημα, έχει προσελκύσει την πλήρη προσοχή, τη λατρεία και την προστασία της φιλελεύθερης εκκλησίας. Δεν πήγε απλώς σε μια κλινική και έκανε έκτρωση σε ένα μωρό, πήγε στο Full Monty. Δολοφόνησε εν ψυχρώ τα παιδιά της που μεγάλωναν. Τους κοίταξε στα μάτια όταν το έκανε, και οι φεμινίστριες εντυπωσιάστηκαν και θέλουν περισσότερα.

Αυτό που ακολούθησε είναι ένα είδος υστερικής λατρείας, μια στροβιλιζόμενη δίνη σκοτεινού-γυναικείου χάους καθώς ο γόνος αναζητά τρόπους να προστατεύσει τη Lindsay Clancy από την τιμωρία, ενώ παράλληλα εκλογικεύει τα εγκλήματά της. Η υπόθεση έχει γίνει ένα σημείο σύνδεσης για τη διαρκώς υποβόσκουσα σύγκρουση μεταξύ των πρωταθλητών της ηθικής τάξης και της τρομοκρατίας του ηθικά σχετικού χάους. Η πολιτική αριστερά έχει αγκαλιάσει με χαρά τον μηδενισμό.

Μπορεί να μας προκαλεί σύγχυση, αλλά αυτός είναι ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι υπερασπίζονται έναν δολοφόνο παιδιών. Εάν η Lindsay Clancy μπορεί να δοξαστεί, ακόμη και να θεοποιηθεί ως χρησμός του φεμινιστικού καλέσματος, τότε κάθε κακό μπορεί να δικαιολογηθεί. Το «Κάνε ό,τι θέλεις» θα μπορούσε να γίνει το κυρίαρχο ιδανικό μιας άψυχης εποχής που δημιουργήθηκε από τη γυναικεία παραφροσύνη.

Το μόνο που έχουν να κάνουν, κατά την άποψή τους, είναι να βοηθήσουν την Clancy να ξεφύγει από την ευθύνη και την ευθύνη για το έγκλημά της.

Η δικαιολογία μετά τον τοκετό είναι η πιο κοινή στρατηγική γιατί λειτουργεί. Περίπου οι μισές από όλες τις γυναίκες δολοφόνους παιδιών που χρησιμοποιούν αυτήν την υπεράσπιση τη γλιτώνουν με την απόφαση των ενόρκων «αθώοι λόγω παραφροσύνης». Η ιδέα αγνοεί το γεγονός ότι ΟΠΟΙΟΣΔΗΠΟΤΕ σκοτώνει παιδιά είναι ψυχικά άρρωστος ή σπασμένος με κάποιο τρόπο. Ο τοκετός είναι απλώς μια πιο αποδεκτή δικαιολογία για τη μείωση του εγκλήματος.

Είναι ένας τρόπος να ζωγραφίσεις τον δολοφόνο ως θύμα. ένα πιο συμπονετικό θύμα από τα νεκρά παιδιά. Τα παράσιτα είναι μάστορες σε αυτή την τακτική.

Εάν οι δυτικές γυναίκες μπορούν να πειστούν ότι μπορούν να ξεφύγουν από τη δολοφονία των απογόνων τους από τη μήτρα, θα δημιουργήσουμε ένα νέο και φρικτό προηγούμενο. Ο φεμινιστικός όχλος θα πηδήξει σε κάθε έγκλημα που αφορά μια γυναίκα σε μια προσπάθεια να τα αξιοποιήσει από τις επιπτώσεις. Το νομικό σύστημα έχει ήδη τόσα πολλά διπλά μέτρα και σταθμά υπέρ των γυναικών, αλλά πλησιάζουμε επικίνδυνα σε ένα σύστημα δύο επιπέδων.

Εάν η Clancy δραπετεύσει με μικρότερη κατηγορία ή ιδρυματοποίηση αντί για φυλακή, οι αριστερές γυναίκες θα το δουν ως πολιτική νίκη. Τούτου λεχθέντος, η υπόθεση ανοίγει την πόρτα σε μια αφύπνιση μεταξύ των ανδρών. Νεαροί άνδρες χρησιμοποιούν την υπόθεση για να «δοκιμάσουν» τις φίλες και τις συζύγους τους. Αν αυτές οι γυναίκες δείξουν κάποια ένδειξη συμπάθειας για τη Lindsay Clancy, οι άνδρες τις παρατάνε και τις χωρίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη.

Είναι μια έξυπνη κίνηση και, προς το παρόν, είναι η μόνη στρατηγική ενάντια στον συνεχιζόμενο καρκίνο της φιλελεύθερης γυναικείας διαταραχής. Αλλά δεν λύνει το μεγαλύτερο ζήτημα του φεμινισμού ως κοινωνικής επιρροής. Εν τω μεταξύ, οι οικογένειες δεν χτίζονται.

Υπάρχουν άνδρες που σκοτώνουν και τα ίδια τους τα παιδιά. Δεν είναι ότι αυτό το έγκλημα αφορά αποκλειστικά τις γυναίκες. Ωστόσο, προσπαθήστε να βρείτε μια μεμονωμένη περίπτωση στην οποία ένας όχλος ανδρών συγκεντρώθηκε για να υπερασπιστεί έναν πατέρα που δολοφόνησε την οικογένειά του. Αυτή είναι αυστηρά γυναικεία συμπεριφορά.

Η δίκη του Clancy έχει σχεδόν τελειώσει, και ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν να κάνουν οι ένορκοι, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γεγονός μας υπενθύμισε, για άλλη μια φορά, ότι οι δυτικοί άνδρες έχουν αγνοήσει το πιο δηλητηριώδες πρόβλημα στην κοινωνία μας για πάρα πολύ καιρό.

Οι φιλελεύθερες γυναίκες είναι οι πιο προνομιούχοι, οι πιο δικαιωμένοι και οι πιο χαϊδεμένοι άνθρωποι στον πλανήτη. Καμία άλλη ομάδα δεν πλησιάζει. Η εμμονική τους αρπαγή της εξουσίας με κάθε απαραίτητο μέσο είναι διαβρωτική. Οι λυσσαλέες προσπάθειές τους να ανυψώσουν τον εγωισμό τους ως το επίκεντρο της πολιτικής, της κυβέρνησης και του κοινωνικού συμβολαίου βυθίζουν τα έθνη μας ένα προς ένα.

Ίσως αυτή η αναζήτηση για εξουσία πρέπει να τελειώσει; Ίσως οι δυτικοί άνδρες πρέπει επιτέλους να εγκαταλείψουν το φιλελεύθερο πείραμα της ισότητας ή της «ισότητας» και να επαναφέρουν τις χώρες μας στα μοντέλα πάνω στα οποία ιδρύθηκαν; Ή τουλάχιστον, πρέπει να επαναφέρουμε ορισμένους περιορισμούς. Δεν είναι όλες οι ελευθερίες καλές και έχουμε δει πού οδηγεί η τρέχουσα πορεία μας.

Εάν οι φιλελεύθερες γυναίκες έχουν οπλοποιηθεί, τότε οι φιλελεύθερες γυναίκες πρέπει να ακυρωθούν και να ελεγχθούν. Ή, τουλάχιστον, το επίπεδο συμμετοχής τους στους θεσμούς εξουσίας πρέπει να περιοριστεί. Με άλλα λόγια, θα έπρεπε να παραμερίσουμε την ενσυναίσθησή μας, να είμαστε οι κακοί και να πάρουμε την εξουσία (και τα δικαιώματα) μακριά από την αριστερή κλίκα. Θα έπρεπε να ανατρέψουμε ριζικά κάθε πτυχή του φεμινισμού και να τη σβήσουμε από την καθημερινότητά μας.

Έχουμε δει τι κάνουν αυτές οι γυναίκες με την ελευθερία και δεν είμαστε εντυπωσιασμένοι. Ο εορτασμός και η λατρεία ενός δολοφόνου παιδιών είναι, κατά τη γνώμη μου, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Αν η πρώτη τους τάση είναι να χρησιμοποιήσουν τις ελευθερίες τους ως άδεια για να γκρεμίσουν τον κόσμο αντί να χτίσουν πράγματα, τότε δεν αξίζουν πλέον αυτές τις ελευθερίες.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων