Η τέχνη της απώλειας ενός πολέμου Ένα βιβλίο 2.500 ετών που συνεχίζουμε να μην το διαβάζουμε.!!!Πάντως ο Τράμπ δεν το διάβασε

Κάρλιν Μπέκια

Ο Σουν Τζου έγραψε την Τέχνη του Πολέμου πριν από περίπου 2.500 χρόνια, πράγμα που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα είχε αρκετό χρόνο για να εφαρμόσει τα μαθήματά της σε πεδία μάχης, αίθουσες συνεδριάσεων, διαπραγματεύσεις διαζυγίου, κείμενα οικογενειακών ομάδων και τον τελευταίο πόλεμο χλοοτάπητα γραφείου που διατυπώθηκε μέσω ενός email που δημιουργήθηκε από την τεχνητή νοημοσύνη.

Το βιβλίο είναι αρκετά σύντομο για να διαβαστεί σε ένα απόγευμα. Δεν είναι ακριβώς ο Κλαούζεβιτς. Μοιάζει περισσότερο με την έκδοση του CliffNotes για το πώς σκέφτονται οι άνθρωποι υπό πίεση, πώς κρίνουν λάθος ο ένας τον άλλον και πώς οι μικρές αποφάσεις καταλήγουν σε μη αναστρέψιμα αποτελέσματα.

Παραδόξως, οι άνθρωποι που δεν διάβασαν ποτέ αυτό το βιβλίο είναι αυτοί που πραγματικά, πραγματικά θα έπρεπε - το αφεντικό σας, οι διευθύνοντες σύμβουλοι, οι στρατηγοί, οι διπλωμάτες, οι ιδρυτές startup και κάθε πρόεδρος που παραλείπει τις προεδρικές του αναφορές.

Αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για την εξουσία. Είναι περισσότερο ένα βιβλίο για την αυτοσυγκράτηση. Ο Σουν Τζου δεν ανοίγει καν με την κατάκτηση. Ανοίγει με συνέπειες. Ο πόλεμος, γράφει, είναι «ζήτημα ζωής και θανάτου, ένας δρόμος είτε προς την ασφάλεια είτε προς την καταστροφή».

Αυτή είναι η πρόταση που κάθε αυτοκρατορία προσποιείται ότι σέβεται, και κάθε πωλητής πολέμου θάβει αμέσως κάτω από σημαίες, ακρωνύμια, γεύματα δωρητών και τη λέξη «σταθερότητα». Που συνήθως σημαίνει ότι το παιδί κάποιου άλλου εξατμίζεται, ώστε το επενδυτικό χαρτοφυλάκιο κάποιου άλλου να ανακαλύψει τον πατριωτισμό.

Δυστυχώς, το τίμημα του πολέμου είναι το πρώτο μάθημα που πρέπει να μάθουν οι περισσότεροι αποτυχημένοι ηγέτες πολέμου.

Σουν Τζου | 

Μάθετε το κόστος πριν σκοτώσετε

«Η τέχνη του πολέμου», γράφει ο Σουν Τζου, «είναι ζωτικής σημασίας για το κράτος». Μετά, επειδή δεν είναι ηλίθιος, αρχίζει να κάνει μαθηματικά.

Στο Κεφάλαιο 2, ο Σουν Τζου δεν μιλάει για δόξα. Μιλάει για γραμμές ανεφοδιασμού, άρματα, πανοπλίες, προμήθειες, έξοδα στο σπίτι, έξοδα στο μέτωπο και το καθημερινό κόστος της τροφοδοσίας μιας πολεμικής μηχανής. Έκδοση μωρού-πουλιού: πριν αρχίσετε να σκοτώνετε ανθρώπους, ρωτήστε αν το βασίλειό σας μπορεί να αντέξει οικονομικά τη δολοφονία.

Αυτό δεν είναι πασιφισμός. Αυτό είναι στρατηγική. Ο πόλεμος δεν γίνεται ευγενής επειδή το τιμολόγιο είναι περίπλοκο. Κάποιος πληρώνει. Πάντα κάποιος πληρώνει.

Ο Τραμπ και οι έμποροι πολέμου το καταλαβαίνουν αυτό τέλεια. Απλώς βάζουν το κόστος σε διαφορετική στήλη.

Δεν υπολογίζουν τον δεκαεννιάχρονο που επιστρέφει σπίτι χωρίς πόδια, την οικογένεια που ανοίγει τη διπλωμένη σημαία ή το παιδί από το Ιράν που θάφτηκε κάτω από τα ερείπια. Και σίγουρα δεν έλαβαν υπόψη τον Αμερικανό επιβάτη που παρακολουθεί τις τιμές του φυσικού αερίου να εκτινάσσονται επειδή ο πρόεδρος επέλεξε να απειλήσει μια χώρα που κάθεται δίπλα στο πιο διάσημο σημείο συμφόρησης πετρελαίου στον κόσμο.

Το καθεστώς Τραμπ μετράει βαρέλια. Το Ιράν έχει πετρέλαιο. Η Βενεζουέλα έχει πετρέλαιο. Το στενό του Ορμούζ είναι ο στενός λαιμός του πετρελαίου.

Δυστυχώς, τα γεωπολιτικά σημεία συμφόρησης δεν ήταν μια αφηρημένη θεωρία που επιπλέει γύρω από τις δεξαμενές σκέψης. Η στρατιωτική ηγεσία του ίδιου του Τραμπ τον προειδοποίησε το 2019 - αφού το Ιράν κατέρριψε ένα αμερικανικό μη επανδρωμένο αεροσκάφος - ότι η κλιμάκωση κινδύνευε ιρανικά αντίποινα στα Στενά. Οι στρατιωτικοί σχεδιαστές εκείνη την εποχή αναγνώρισαν δημοσίως την πλωτή οδό ως την πιο άμεση ασύμμετρη μόχλευση του Ιράν.

Αυτό δεν είναι ασαφές. Σχεδόν το 34% του παγκόσμιου εμπορίου αργού πετρελαίου κινείται μέσω αυτής της πλωτής οδού. Κλείστε το, απειλήστε το, ναρκοθετήστε το, χτυπήστε με drone κοντά του ή ακόμα και κάντε τους ασφαλιστές αρκετά νευρικούς, και το κόστος δεν μένει στο Situation Room. Μεταναστεύει στην αντλία βενζίνης.

Δυστυχώς, το κόστος αγνοήθηκε. Όταν ρωτήθηκε αν σκεφτόταν τα πορτοφόλια των καθημερινών Αμερικανών, ο Τραμπ δεν κρατήθηκε. «Δεν σκέφτομαι την οικονομική κατάσταση των Αμερικανών. Δεν σκέφτομαι κανέναν». Λοιπόν, υποθέτω ότι γίνεται ειλικρινής όταν χάνει.

Όπως τα περισσότερα από τα τιμολόγια ακίνητης περιουσίας του, ο Τραμπ δεν σκόπευε ποτέ να πληρώσει τον λογαριασμό του πολέμου. Το κοινό παίρνει τον λογαριασμό, τον πληθωρισμό, τους νεκρούς, τους βετεράνους με PTSD, το χρέος και το προνόμιο να τους λένε ότι το να διαμαρτύρονται για τις τιμές του φυσικού αερίου σημαίνει ότι δεν υποστηρίζουν τα στρατεύματα. Το καθεστώς παίρνει τα συμβόλαια, τη μόχλευση του πετρελαίου, τα σχέδια ανοικοδόμησης, τα παιχνίδια κυρώσεων, τα δείπνα δωρητών, τα πακέτα όπλων, τον γύρο νίκης των καλωδιακών ειδήσεων και την ευκαιρία να αποκαλέσει την εξόρυξη «εθνική ασφάλεια».

Ο Σουν Τζου υπολόγισε το κόστος επειδή ο πόλεμος καταστρέφει βασίλεια. Ο Τραμπ μέτρησε τα κέρδη επειδή ο πόλεμος δημιουργεί πελάτες.

Γνωρίστε τον εχθρό, που δυστυχώς απαιτεί ανάγνωση

«Αν γνωρίζεις τον εχθρό», γράφει ο Σουν Τζου, «δεν χρειάζεται να φοβάσαι το αποτέλεσμα εκατό μαχών».

Αυτό είναι το διάσημο. Είναι διάσημο επειδή είναι πολύ καλή συμβουλή και επίσης επειδή είναι αρκετά κοντό για να χωρέσει σε μια κούπα που ανήκει σε έναν διαζευγμένο περιφερειακό διευθυντή πωλήσεων ονόματι Keith.

Αλλά δεν είναι σύνθημα. Είναι εργασία για το σπίτι.

Το να γνωρίζεις τον εχθρό σημαίνει να μαθαίνεις τι θέλει, φοβάται, θυμάται, χρειάζεται, δεν μπορεί να πει, δεν μπορεί να παραχωρήσει και θα κάψει το σπίτι για να αποφύγει να το παραδεχτεί. Η ομάδα του Κένεντι το έκανε αυτό κατά τη διάρκεια της κρίσης των πυραύλων της Κούβας. Δεν αντιμετώπισαν τον Χρουστσόφ σαν κακοποιό κινουμένων σχεδίων με πυραύλους. Ρώτησαν τι χρειαζόταν για να επιβιώσει από την υποχώρηση. Έτσι οι ενήλικες εμποδίζουν τους πάντες να λάμπουν στο σκοτάδι.

Ο Τραμπ δεν ενηλικιώνεται. Φαίνεται να καταλαβαίνει τα ξένα κράτη με τον τρόπο που καταλαβαίνει τους εργολάβους: τους εκφοβίζει, τους κολακεύει, τους σκληραίνει, μετονομάζει το χρέος και μετά ισχυρίζεται ότι ο πολυέλαιος το κάνει αριστοκρατικό.

Ωστόσο, το Ιράν έκανε την εργασία του. Ιρανοί αξιωματούχοι και αναλυτές παρακολούθησαν στενά τη συμπεριφορά, τη ρητορική και τα πρότυπα λήψης αποφάσεων του Τραμπ, βασιζόμενοι σε τεχνικές ψυχολογικού προφίλ για να προβλέψουν τις αντιδράσεις του και να εκμεταλλευτούν την ανάγκη του για θέαμα και επικύρωση. Παρακολούθησαν τα tweets, τις ανατροπές, τις δημόσιες αντιφάσεις, την εμμονή με την οπτική και έχτισαν ένα ναρκισσιστικό εγχειρίδιο γύρω από αυτό.

Δεν χρειάζεται να το θαυμάζετε αυτό. Χρειάζεται μόνο να καταλάβετε ότι όταν η μία πλευρά ολοκληρώνει ενημερώσεις πληροφοριών για τα ελαττώματα της προσωπικότητάς σας ενώ εσείς τουιτάρετε παιδικά παρατσούκλια, έχετε ήδη χάσει τον πόλεμο.

Η ασυμμετρία δεν είναι στη δύναμη πυρός. Ετοιμάζεται. Κάθε σοβαρός ηγέτης κάνει αυτή την εργασία.

Γνωρίστε τον εαυτό σας, κάτι που είναι άβολο όταν κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει το σχέδιο

Το δεύτερο μισό της προειδοποίησης του Σουν Τζου είναι εξίσου σημαντικό: γνωρίστε τον εαυτό σας.

Εδώ είναι που οι αυτοκρατορίες μπαίνουν σε μπελάδες. Γνωρίζουν τα όπλα τους, τα συνθήματά τους, τα αναμνηστικά τους μπουφάν και την ακριβή γωνία της κάμερας που κάνει μια εκτόξευση πυραύλου να μοιάζει με πεπρωμένο. Αλλά δεν ξέρουν τι θέλουν.

Είναι ο στόχος να καταστραφεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν; Να αλλάξει το καθεστώς; Προστατέψτε το Ισραήλ; Ανοίξτε ξανά τις ναυτιλιακές λωρίδες; Να καθησυχάσει τους συμμάχους του Κόλπου; Δημιουργία ταμείου ανασυγκρότησης; Κερδίστε καλωδιακές ειδήσεις; Να δημιουργήσετε μια υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης με ύποπτες επιλογές γραμματοσειράς;

Μια χώρα που γνωρίζει τον εαυτό της μπορεί να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: τι προσπαθούμε να πετύχουμε;

Μια χώρα που δεν γνωρίζει τον εαυτό της στέλνει τον JD Vance και τον Marco Rubio σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που ακούγονται σαν δύο αναπληρωτές δάσκαλοι που έχουν ανατεθεί στην ίδια φλεγόμενη τάξη. Ο Βανς μιλά για συνεργασία και ανοικοδόμηση που χρηματοδοτείται από τον Κόλπο. Ο Ρούμπιο καθησυχάζει τους συμμάχους, προειδοποιεί το Ιράν, υπερασπίζεται το Ισραήλ και προσπαθεί να κάνει το όλο θέμα να ακούγεται λιγότερο σαν το ισοδύναμο εξωτερικής πολιτικής ενός ομαδικού έργου όπου κανείς δεν άνοιξε το κοινό έγγραφο.

Ο Σουν Τζου θα είχε δει αμέσως τον κίνδυνο.

Η σύγχυση στην κορυφή γίνεται μοχλός για τον εχθρό και άγχος μεταξύ των συμμάχων. Δεν χρειάζεται να νικήσετε μια αυτοκρατορία που δεν μπορεί να εξηγήσει τον εαυτό της. Μερικές φορές απλώς το ρωτάς, ευγενικά, τι σημαίνει νίκη και βλέπεις όλους να ελέγχουν τις σημειώσεις τους.

Νίκη χωρίς θέαμα

«Η υπέρτατη τέχνη του πολέμου είναι να υποτάσσεις τον εχθρό χωρίς να πολεμάς», γράφει ο Σουν Τζου.

Αυτό είναι το μάθημα που μισούν περισσότερο οι στρατηγοί των αποδυτηρίων γιατί τους αρνείται το κομμάτι που αγαπούν: το BOOM.

Ο Pete Hegseth έδωσε το παιχνίδι στο Quantico όταν είπε στους στρατιωτικούς ηγέτες: «Σκοτώνετε ανθρώπους και σπάτε πράγματα για να ζήσετε». Μίλησε για τη «μέγιστη θνησιμότητα», τους «πολεμιστές» και την ανάγκη «να κυνηγήσουμε και να σκοτώσουμε» τους εχθρούς της Αμερικής. Αυτό δεν είναι στρατηγική. Αυτός είναι ο πόλεμος ως απόδοση ταυτότητας: όσο πιο δυνατά είναι τα ρήματα, τόσο πιο αδύναμο είναι το σχέδιο.

Τώρα συγκρίνετε αυτό με το Ιράν πριν ο Τραμπ αποφασίσει ότι η διπλωματία ήταν για τους ηττημένους.

Η ομάδα του Ομπάμα χρησιμοποίησε κυρώσεις, συμμαχίες, επιθεωρητές, όρια φυγοκέντρησης, ανώτατα όρια ουρανίου και το είδος της τεχνικής γλώσσας που κάνει τους παραγωγούς καλωδιακών ειδήσεων να φτάνουν σε ένα διαφημιστικό διάλειμμα. Το αποτέλεσμα ήταν βαρετό, που είναι μια άλλη λέξη για την επιτυχία ή τον ύπνο του Τραμπ. Το Ιράν συμφώνησε να περιορίσει τον εμπλουτισμό, να συρρικνώσει το απόθεμα ουρανίου, να μειώσει τις συσκευές φυγοκέντρησης, να επανασχεδιάσει τον αντιδραστήρα του Αράκ και να υποβληθεί σε διεθνείς επιθεωρήσεις.

Καμία εισβολή. Χωρίς cosplay αεροπλανοφόρου. Καμία συνέντευξη Τύπου για τους καταστροφείς καταφυγίων. Κανένας υπουργός Άμυνας δεν έκανε οντισιόν για μια διαφήμιση σε σκόνη πρωτεΐνης. Ο Ομπάμα υπέταξε το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν χωρίς να ρίξει ούτε έναν πυροβολισμό.

Αυτό εννοούσε ο Σουν Τζου όταν συμβούλευε να παραλείψουμε το κομμάτι της αιματοχυσίας. Όχι αδυναμία. Όχι κατευνασμός. Δεν είναι «μαλακό». Η καλύτερη νίκη είναι αυτή που καθιστά τη βία περιττή, επειδή οι επιλογές του εχθρού έχουν ήδη περιοριστεί από την πίεση, την υπομονή, τις συμμαχίες και την επαλήθευση.

Ο Τραμπ κληρονόμησε αυτό το μάθημα και το έσκισε.

Στη συνέχεια, μετά τις απειλές, τις απεργίες, τους νεκρούς, τον πανικό για τις τιμές του φυσικού αερίου, το παιχνίδι των Στενών του Ορμούζ και την ξαφνική ανάγκη να εξηγηθεί γιατί το Ιράν χρειαζόταν ακόμα επιθεωρητές και διαπραγματεύσεις, το καθεστώς Τραμπ κατέληξε πίσω στο ίδιο τραπέζι ενηλίκων που είχε φτάσει ο Ομπάμα με περισσότερα πτώματα.

Ο Σουν Τζου ήθελε νίκη χωρίς θέαμα. Ο Τραμπ και ο Χέγκσεθ μας έδωσαν θέαμα χωρίς νίκη.

Μην δίνετε στον εχθρό την πόρτα εξόδου

Ο Σουν Τζου ξοδεύει πολύ χρόνο στο έδαφος γιατί το έδαφος είναι όπου η αλαζονεία πεθαίνει.

Με άλλα λόγια, μην ξεκινήσετε έναν καυγά σε ένα δωμάτιο όπου ο άλλος ελέγχει τα μέσα εξόδου.

Οι έξυπνοι διοικητές κάνουν το έδαφος τρίτο μαχητή στο πλευρό τους. Η Ελισάβετ Α' το έκανε με τη Μάγχη, αφήνοντας μικρότερα, ταχύτερα πλοία να παρασύρουν την Ισπανική Αρμάδα σε ύδατα όπου το μέγεθος της Ισπανίας έγινε εμπόδιο. Ο Ναπολέων έκανε το αντίθετο στη Ρωσία και έμαθε ότι το έδαφος μπορεί επίσης να φάει τον στρατό σας.

Το έδαφος δεν είναι φόντο. Το έδαφος είναι μαχητής. Το μόνο ερώτημα είναι ποιανού πλευρά θα επιλέξει.

Τα Στενά του Ορμούζ είναι η Μάγχη του Ιράν. Ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο σε ένα σημείο ασφυξίας που ελέγχει το Ιράν. Μετά τις απειλές, τις απεργίες, τις δηλώσεις, τις διαπραγματεύσεις και τις αυστηρά διατυπωμένες εξηγήσεις από ανθρώπους που μιλούν για πόλεμο σαν να έρχεται με το ημίχρονο, το Ιράν εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη διέλευση από μια από τις πιο σημαντικές ναυτιλιακές οδούς του κόσμου ως μοχλό. Πλοία, διόδια, ασφάλιση, συντονισμός, στρατιωτική συνοδεία, IRGC — ξαφνικά ολόκληρος ο πόλεμος περιορίστηκε στο αρχαίο στρατηγικό ερώτημα του ποιος ελέγχει τον δρόμο προς την έξοδο.

Αυτό ακριβώς προσπαθούσε να αποτρέψει ο Σουν Τζου.

Εάν ο εχθρός ελέγχει το σημείο πνιγμού, ο εχθρός ελέγχει την αναπνοή σας. Εάν ο εχθρός ελέγχει την έξοδο, ο εχθρός αποφασίζει πότε θα τελειώσει ο πόλεμος.

Μην παρατείνετε τον πόλεμο αν δεν σας αρέσει να βάζετε χρήματα στην τσέπη κάποιου άλλου

«Δεν υπάρχει περίπτωση», γράφει ο Σουν Τζου, «μιας χώρας που να έχει επωφεληθεί από παρατεταμένο πόλεμο».

Αυτή είναι η πρόταση που πρέπει να χαραχτεί πάνω από την εξώπορτα κάθε εργολάβου άμυνας με γράμματα αρκετά μεγάλα ώστε να κάνουν τους μετόχους να βήξουν τις γαρίδες τους.

Ο Σουν Τζου κατανοούσε τους «αιώνιους πολέμους» ως εθνική αιμορραγία. Οι στρατιώτες πεθαίνουν. Οι άμαχοι πεθαίνουν. Τα όπλα θαμπά. Το ηθικό σαπίζει. Τα ομόλογα άδεια. Το κοινό μαθαίνει να αποδέχεται τη σκληρότητα ως θόρυβο στο παρασκήνιο. Τότε είναι που παίρνεις τον Τζόζεφ Γκέμπελς ή τον Στίβεν Μίλερ.

Τότε είναι που οι άνθρωποι που πληρώνουν για τον πόλεμο καλούνται να είναι υπομονετικοί, ενώ οι άνθρωποι που επωφελούνται από αυτόν καλούνται να τιμολογήσουν αμέσως.

Εδώ είναι που η εκδοχή του Τραμπ γίνεται πραγματικά αμερικανική. Πρόσφατα, ζήτησε από το Κογκρέσο να εγκρίνει επιπλέον 87,6 δισεκατομμύρια δολάρια για τον πόλεμό του.

Δυστυχώς, ένας αιώνιος πόλεμος δεν είναι κακός για όλους. Σίγουρα, είναι κακό για τις οικογένειες, τους φορολογούμενους, τους βετεράνους, τους πολίτες, τα σχολεία, τις γέφυρες, τα νοσοκομεία και κάθε Αμερικανό που λαχταρά ωραία πράγματα. Αλλά είναι θαυμάσιο για τους ανθρώπους που πουλάνε την παράταση.

Όσο περισσότερο συνεχίζεται το χάος, τόσο περισσότερες ευκαιρίες εμφανίζονται: ελάφρυνση κυρώσεων, απαλλαγές, ανοικοδόμηση, πακέτα ασφαλείας, αρχές έκτακτης ανάγκης, επενδυτικά πλαίσια, συμβούλια ειρήνης, κενά εποπτείας και πολύ σοβαροί άνδρες που εξηγούν γιατί τα χρήματα τεχνικά δεν είναι τα χρήματα.

Ο Σουν Τζου είδε το νομοσχέδιο και προειδοποίησε τον βασιλιά. Ο Τραμπ είδε το νομοσχέδιο και το πέρασε στους καθημερινούς Αμερικανούς.

Εξαπατήστε τον εχθρό, όχι τον λαό σας

«Όλοι οι πόλεμοι βασίζονται στην εξαπάτηση», γράφει ο Σουν Τζου.

Εννοούσε να εξαπατήσεις τον εχθρό — να κρύψεις την κίνησή σου, να κρύψεις τη δύναμή σου και να κάνεις τον άλλο διοικητή να διαβάσει λάθος το πεδίο. Ξέρετε, ξεγελάστε τους ανθρώπους που προσπαθούν να σας σκοτώσουν, όχι τους πολίτες που πληρώνουν για τον πόλεμο.

Ο Τραμπ το αντέστρεψε αυτό.

Μετά την Επιχείρηση Σφυρί του Μεσονυχτίου, ο Τραμπ δεν είπε ότι το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν είχε καταστραφεί, υποβαθμιστεί, καθυστερήσει, περιπλέξει ή οπισθοδρομήσει. Όχι. Αυτό θα άφηνε χώρο για την πραγματικότητα, και η πραγματικότητα είναι εκεί που οι ποινές του πεθαίνουν.

Είπε ότι οι τοποθεσίες «εξαφανίστηκαν».

Μετά συνέχισε να το λέει. «Η εξάλειψη είναι ένας ακριβής όρος!» έγραψε. "Bullseye!!" Η διοίκησή του επανέλαβε τη λέξη σαν μεθυσμένος τύπος σε μια αίθουσα μπόουλινγκ προσπαθώντας να πείσει τους πάντες ότι η μπάλα δεν πήγε στα νάτσος.

Στη συνέχεια, όταν ήρθε η ώρα να δικαιολογηθεί περισσότερος πόλεμος, το εξαφανισμένο πράγμα έγινε ξαφνικά ξανά τέρας. Ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι το Ιράν αναπτύσσει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς που «θα μπορούσαν σύντομα να φτάσουν στην αμερικανική πατρίδα».

Εντάξει. Έτσι το πυρηνικό πρόγραμμα εξαλείφθηκε. Οι τοποθεσίες ήταν σκόνη. Η σκόνη ήταν υπό παρακολούθηση. Αλλά και η πυρηνική απειλή του Ιράν ήταν κατά κάποιο τρόπο ζωντανή, τρέχοντας, ανοικοδομώντας και σύντομα ερχόταν για το Des Moines.

Φίλε, διάλεξε ένα ψέμα.

Είτε καταστρέψατε το πράγμα, είτε όχι. Είτε ο κρατήρας που καπνίζει είναι απόδειξη νίκης, είτε ο κρατήρας που καπνίζει είναι απόδειξη ότι χρειάζεστε έναν άλλο πόλεμο. Δεν μπορεί να είναι και τα δύο, εκτός αν το θέμα δεν ήταν ποτέ η αλήθεια. Εκτός κι αν το θέμα ήταν να κρατήσουμε τους Αμερικανούς μετέωρους ανάμεσα σε δύο χρήσιμες παραισθήσεις: έχουμε ήδη κερδίσει και πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε.

Μετά ήρθαν οι επιθεωρήσεις. Ο Τραμπ είπε ότι το Ιράν είχε «πλήρως και πλήρως» συμφωνήσει στις «πυρηνικές επιθεωρήσεις υψηλότερου επιπέδου για πολύ καιρό στο μέλλον». Το Ιράν είπε όχι, οι επιθεωρητές θα επιστρέψουν μόνο μετά από τελική συμφωνία και ελάφρυνση των κυρώσεων. Ο Τραμπ είπε ότι θα υπάρξουν «100% επιθεωρήσεις». Στη συνέχεια, όταν ρωτήθηκε πότε, είπε: «Την κατάλληλη στιγμή. Δεν υπάρχει βιασύνη».

Καμία βιασύνη.

Για τις επιθεωρήσεις. Για το πυρηνικό πρόγραμμα που καταστράφηκε και απειλούσε την πατρίδα.

Μετά πήραμε το Συμβούλιο της Ειρήνης. Ο Τραμπ ανακοίνωσε 10 δισεκατομμύρια δολάρια σε υποστήριξη από τις ΗΠΑ - τα δολάρια των φορολογουμένων σας - για ένα συμβούλιο ειρήνης του οποίου προεδρεύει. Τι θα κάνει με αυτά τα χρήματα; Ποιος το εξουσιοδότησε; Ποιος το επιβλέπει; Γιατί ο άνθρωπος που πούλησε τον πόλεμο είναι τώρα πρόεδρος του συνεργείου επισκευής;

Κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να απαντήσει.

Ο Σουν Τζου είπε ότι όλοι οι πόλεμοι βασίζονται στην εξαπάτηση. Στόχος του ήταν ο εχθρός. Ο Τραμπ εξαπατά τη δική του βάση για την αιτία, το κόστος, την επιτυχία, τους όρους, τους νεκρούς, ακόμη και την ειρήνη.

Το Τελικό Μάθημα: Οι Νεκροί Δεν Μπορούν να Επανέλθουν στη Ζωή

Κοντά στο τέλος της Τέχνης του Πολέμου, ο Σουν Τζου σταματά να ακούγεται σαν στρατηγός και αρχίζει να ακούγεται σαν άνθρωπος που εκλιπαρεί τους κυβερνώντες να καταλάβουν τι πραγματικά κρατούν.

Στο Κεφάλαιο 12, «Επίθεση με φωτιά», γράφει:

«Ο θυμός μπορεί με τον καιρό να μετατραπεί σε χαρά. Η ενόχληση μπορεί να διαδεχθεί το περιεχόμενο. Αλλά ένα βασίλειο που κάποτε καταστράφηκε δεν μπορεί ποτέ να ξαναδημιουργηθεί. Ούτε οι νεκροί μπορούν ποτέ να επανέλθουν στη ζωή. Ως εκ τούτου, ο φωτισμένος κυβερνήτης είναι προσεκτικός και ο καλός στρατηγός γεμάτος προσοχή».

Αυτό είναι όλο το βιβλίο που στρέφεται προς τον τάφο.

Ο Σουν Τζου δεν λέει ότι ο πόλεμος είναι κακός επειδή είναι ακατάστατος ή μη δημοφιλής. Λέει ότι ο πόλεμος έχει ένα κόστος που καμία αυτοκρατορία δεν μπορεί να επιστρέψει. Ένας πρόεδρος μπορεί να αλλάξει την ιστορία του. Ένας γραμματέας μπορεί να αλλάξει την ετικέτα στην επέμβαση. Μια κυβέρνηση μπορεί να κατηγορήσει τον εχθρό, να θάψει την έρευνα, να επαινέσει τους πιλότους, να ανακοινώσει την κατάπαυση του πυρός και να καλέσει την επόμενη ανοικοδόμηση τιμολογίου.

Αλλά οι νεκροί μένουν νεκροί.

Κάτι που μας φέρνει στις μαθήτριες.

Την πρώτη μέρα του πολέμου του Τραμπ, ένας αμερικανικός πύραυλος Tomahawk έπληξε το σχολείο Shajareh Tayyebeh στη Minab. Παιδιά πέθαναν στις τάξεις τους επειδή το καθεστώς Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο που δεν καταλάβαινε, εναντίον μιας χώρας που δεν είχε καταλάβει, με τη στόχευση των πληροφοριών αρκετά σάπια ώστε να μπερδέψει ένα σχολείο με μια στρατιωτική τοποθεσία. Στη συνέχεια, ο Τραμπ έκανε ό,τι κάνουν οι αποτυχημένοι κυβερνώντες όταν οι νεκροί δεν μπορούν να απαντήσουν. Κατηγόρησε τους άλλους. Έριξε την ιδέα ότι έφταιγαν άλλες χώρες και έφτασε στην αβεβαιότητα σαν δειλός που αρπάζει μια κουρτίνα για να κρυφτεί πίσω.

Αλλά η αβεβαιότητα δεν σκότωσε αυτά τα παιδιά. Ένας πύραυλος το έκανε.

Ένας αμερικανικός πύραυλος Tomahawk.

Αυτό προειδοποίησε ο Σουν Τζου. Όχι απλώς χάνοντας. Όχι απλώς να φαίνεσαι ανόητος. Συνέπειες

Ένα παιδί πηγαίνει στο σχολείο το πρωί και επιστρέφει σπίτι με μια τσάντα σώματος. Ένας πρόεδρος θέλει μια πολεμική ιστορία. Ένας γραμματέας θέλει θνησιμότητα. Μια κυβέρνηση θέλει μόχλευση πετρελαίου, πυρηνικό θέατρο και ένα συμβούλιο ειρήνης με δέκα δισεκατομμύρια δολάρια να το κυκλώνουν. Στη συνέχεια, ο πύραυλος προσγειώνεται και οι άνθρωποι που πούλησαν τον πόλεμο γίνονται ξαφνικά φιλόσοφοι της ασάφειας.

Το βιβλίο που δεν διάβασε ο Τραμπ του έλεγε ότι αυτό θα συνέβαινε. Αυτή είναι η τέχνη του να χάνεις έναν πόλεμο: όχι αποτυγχάνοντας να κερδίσεις, αλλά κάνοντας τη νίκη ηθικά άχρηστη μέχρι να φτάσει ο λογαριασμός.

Η Carlyn Beccia είναι βραβευμένη συγγραφέας και εικονογράφος 13 βιβλίων.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων