Του Σωτήρη Σιδέρη
Η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας, όπως εκφράζεται μέσα από την στρατιωτική , πολιτική και διπλωματική δράση της, αποτελεί επίσημη υπερκομματική -κρατική ιδεολογία. Είναι ένα πανίσχυρο δόγμα, με επιμέρους τακτικές που εξελίσσεται στον χρόνο, προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες, αλλά ο πυρήνας της παραμένει ακλόνητος. Δεν αμφισβητείται και ουδείς έχει δηλώσει ή έστω υπονοήσει ότι σε περίπτωση πολιτικής αλλαγής, θα αλλάξει το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας ή η απειλή πολέμου προς την Ελλάδα.
Στην Ελλάδα, επικρατεί απόλυτη αταξία ως προς τον σχεδιασμό, τους στόχους και τα αντίβαρα , στην καταιγιστική αμφισβήτηση του στάτους κβο. Επομένως, τα δύο θαλάσσια πάρκα που ανακοινώθηκαν στις 15 Αυγούστου δεν είναι μια ευκαιριακή απόφαση, αλλά μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού. Αν η Ελλάδα, μέσω μιας διεθνούς κινητοποίησης, αναβάθμισης της διπλωματίας και με επίδειξη αποφασιστικότητας δεν αναχαιτίσει την αναθεωρητική απληστία της Άγκυρας, είναι θέμα χρόνου , η χώρα μας να απολέσει την κυριαρχία της ανατολικά του 25ου μεσημβρινού και να μετατραπεί σε νεκρή ζώνη που θα ελέγχει όμως η Άγκυρα, έχοντας περικυκλώσει δεκάδες νησιά και εκατοντάδες νησίδες. Είναι αποδεκτή αυτή η εικόνα; αν όχι ας εξηγηθεί στον ελληνικό λαό το σχέδιο αναχαίτισης της Άγκυρας.
Διαχρονικό σχέδιο
Η Τουρκία επιδιώκει την αλλαγή του νομικού καθεστώτος του Αιγαίου εδώ και δεκαετίες. Από την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης το 1923, άρχισε μια συστηματική προσπάθεια αμφισβήτησής της, με σχέδιο, με κινήσεις και με μια απαρασάλευτη στρατηγική. Ταυτόχρονα, συμπληρώνει το αναθεωρητικό της πλαίσιο, απαντώντας σε σύγχρονες προκλήσεις, μέσω κινήσεων με επίκεντρο την ενέργεια, τα θαλάσσια πάρκα, την απειλή πολέμου μέχρι και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε νησιά και βραχονησίδες, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κλπ. Το σχέδιο αυτό, θεωρούν κάποιοι στην Άγκυρα θα ολοκληρωθεί όταν αλλάξει και νομικά το καθεστώς του Αιγαίου. Είτε με πολεμική κρίση, είτε μέσω διαπραγματεύσεων.
Με απλά λόγια οι Προεδρικές Αποφάσεις της 15ης Αυγούστου που προβλέπουν την ανακήρυξη των δύο θαλάσσιων πάρκων, στο ΒΑ Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, τα οποία εκτείνονται και πέραν των τουρκικών χωρικών υδάτων, αποτελούν μια πιο σύγχρονη εκδοχή της ατζέντας της, αλλά απόλυτα εναρμονισμένης με το γενικότερο αναθεωρητικό της πλαίσιο.
Προς τι λοιπόν, η δήθεν έκπληξη του ελληνικού ΥΠΕΞ που επαναλαμβάνει μια τακτική δεκαετιών, δηλαδή την έκδοση μιας ανακοίνωσης που εκ προοιμίου είναι βέβαιο ότι η Άγκυρα θα πετάξει στα σκουπίδια; υπό αυτή την οπτική, αν η κυβέρνηση δεν τροποποιήσει βασικές συνιστώσες της εξωτερικής της πολιτικής, η Ελλάδα θα βρεθεί και στην πράξη να είναι μια χώρα με ακρωτηριασμένη την εθνική της κυριαρχία, βορά στις διαθέσεις της αναθεωρητικής απληστίας της Τουρκίας.
Για παράδειγμα, εδώ και πολλές ημέρες δημοσιεύθηκαν δεκάδες άρθρα , σύμφωνα με τα οποία ο γαλλικός όμιλος Meridiam θα ζητήσει άδεια από την Τουρκία , για να αρχίσουν οι βυθομετρήσεις ώστε να προχωρήσει το έργο του ηλεκτρικού καλωδίου. Νομίζουν στην κυβέρνηση ότι θα λύσουν το πρόβλημα ή θα το επιδεινώσουν. Και εκχώρηση εξουσίας σε μια ιδιωτική εταιρεία και άδεια από την Τουρκία για ένα ζήτημα που δεν έχει κανένα δικαίωμα παρέμβασης η Άγκυρα, και θα περάσει έτσι;
Προς το παρόν, ας εκδώσει η Ελλάδα τη NAVTEX και βλέπουμε...
Το διεθνές δίκαιο και η Ελλάδα -η Τουρκία και η ευκαιρία της
Το υπουργείο Εξωτερικών στην αντίδρασή του επικαλείται το διεθνές δίκαιο . Τυπικά σωστά. Αλλά στην κυβέρνηση προσποιούνται ότι με την επίκληση του διεθνούς δικαίου, η Τουρκία θα αναδιπλωθεί και η διεθνής κοινότητα θα παρέμβει υπέρ της Ελλάδας. Η υπόθεση αυτή είναι πολιτικά νεκρή. Ούτε η ΗΠΑ, ούτε η ΕΕ, ούτε το “φιλικό” Ισραήλ θα συμπαρασταθούν στην Ελλάδα γιατί όλοι αυτοί οι παράγοντες έχουν φροντίσει να το κουρελιάσουν. Η Άγκυρα το γνωρίζει πολύ καλά και γι αυτό ξεδιπλώνει όλη την επιθετικότητα. Θεωρεί ότι έχει την ιστορική ευκαιρία να δράσει και να αλλάξει την ροή της ιστορίας..
Η καθήλωση της εξωτερικής πολιτικής με αποκλειστικά υπεύθυνο τον Κυριάκο Μητσοτάκη επί επτά χρόνια, έχει αφυδατώσει όλους τους νευραλγικούς τομείς της χώρας, υπουργεία άμυνας και εξωτερικών, μέγαρο Μαξίμου, συμβούλους και υπουργικό συμβούλιο που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ακόμη και τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή η καθήλωση και η υποταγή στο άρμα των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η Τουρκία , όχι μόνο δεν φοβάται, αντίθετα ενισχύει την πολιτική δημιουργίας ενός ισχυρού μουσουλμανικού άξονα που θα λειτουργεί είτε με την ανοχή, είτε σε συνεργασία, αλλά ακόμη και σε αντίθεση με την πολιτική των ΗΠΑ στην περιοχή. Άλλωστε αυτή την στιγμή και προφανώς και για καιρό ακόμη, κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι η αμερικανική πολιτική στη Μέση Ανατολή, ούτε στην Ευρώπη, ούτε στην Ασία. Διορατικοί ηγέτες όπως ο Ερντογάν, βλέπουν τις ευκαιρίες και τις αξιοποιούν γιατί έχουν και διπλωματικές ικανότητες και συμμάχους για να πετύχουν τα σχέδιά τους.
Από την άλλη πλευρά , παρατηρούμε την εγκληματική πολιτική του Νετανιάχου στη Γάζα και την Δυτική Όχθη να έχει κάνει τον μεγάλο κύκλο και τώρα μοιάζει σαν ένα απολιθωμένο τέρας, που απειλεί τους πάντες και τα πάντα, αλλά τώρα δεν ξέρει τι να κάνει. Η συνέχιση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων δεν προσφέρεται για θριαμβολογίες, αλλά σίγουρα πολλοί στο Τελ Αβίβ ανησυχούν. Η Τουρκία κινείται σαν τυφώνας στην Λιβύη, προσπαθεί και στον Λίβανο, έχει υπό τον έλεγχό της την Συρία, εκμεταλλεύεται την κατοχή του 37% της Κύπρου για να δημιουργήσει ένα νέο κρατικό προγεφύρωμα στη Μέση Ανατολή, ελέγχει το βόρειο Ιράκ, έχει στρατηγική σχέση με τις χώρες του νότιου Καυκάσου και στέκεται με πυγμή απέναντι στον Τραμπ και με αυτοπεποίθηση έναντι της ΕΕ. Το αντίπαλο δέος του Ισραήλ είναι πλέον η Τουρκία και μετά το Ιράν. Που είναι η Ελλάδα σε αυτόν τον χάρτη;...
Τι πρέπει και τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα;
Είναι λάθος να αρκεστεί η Ελλάδα στην καταγγελία της Τουρκίας , που και αυτή έχει ατονήσει από το 2019. Είναι αυτονόητο ότι πρέπει να καταγγελθεί η Τουρκία στην ΕΕ, να απαιτήσει κυρώσεις, αλλά το βασικό είναι πως θα σχεδιάσει την συνολική πολιτική αντιπαράθεση με την Άγκυρα, πριν αυτή εξελιχθεί σε στρατιωτική.
Κατά συνέπεια, το μείζον πρόβλημα της Αθήνας είναι ότι πρέπει να απαντήσει και να αμφισβητήσει έμπρακτα την αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας και μετά τις επιμέρους κινήσεις της. Και αυτό μπορεί να το πετύχει, ξεκινώντας από την ΕΕ. Η Αθήνα πρέπει να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα πίεσης , ώστε να αποσπάσει ισχυρές διπλωματικές δεσμεύσεις , ότι η ΕΕ δεν αναγνωρίζει τα θαλάσσια πάρκα της Τουρκίας και πατώντας πάνω σε αυτό να εξετάσει μια συνολική κοινοτικοποίηση των σχέσεων ΕΕ-Τουρκίας.
Η χειραγώγηση της ΕΕ προς την κατεύθυνση της Ρωσίας δημιουργεί προβλήματα στην Ελλάδα, αλλά όσο η Αθήνα σιωπά, τόσο περισσότερο θα αδιαφορεί η Άγκυρα για το τι θα πει η ΕΕ. Είναι λοιπόν ανάγκη η ελληνική κυβέρνηση να παρουσιάσει ένα συνεκτικό σχέδιο της Βρυξέλλες και να διεκδικήσει την υιοθέτησή του σχετικά με έναν οδικό χάρτη για την Τουρκία και την καταδίκη της αναθεωρητικής της πολιτικής.
Ταυτόχρονα να απευθυνθεί στις ΗΠΑ και να απαιτήσει ισχυρή δέσμευση κατά της αλλαγής του στάτους κβο στο Αιγαίο . Η περιφρόνηση που επιδεικνύει ο Τραμπ στον Μητσοτάκη μπορεί να είναι προσωπικό του ζήτημα, αλλά η Ελλάδα , κόμματα, κυβέρνηση, φορείς, οφείλουν να υπενθυμίσουν στις ΗΠΑ ότι οι δεκάδες βάσεις και διευκολύνσεις που έχει στο ελληνικό έδαφος δεν είναι δωρεάν. Αυτό φυσικά απαιτεί αλλαγή πολιτικής.
Πως όμως θα το κάνει όταν η κυβέρνηση απουσιάζει από τις διεργασίες που συντελούνται στην ευρύτερη περιοχή και ενσωματώθηκε με απίστευτη μονομέρεια στα σχέδια του Ισραήλ και είναι εξευτελιστικά δεδομένη στις ΗΠΑ; παράλληλα, η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει ένα σαφές σχέδιο ενίσχυσης των διμερών και πολυμερών σχέσεων με αραβικά και αφρικανικά κράτη, αλλά και σε διμερές επίπεδο με χώρες της ΕΕ. Η αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης, περνά από την Αθήνα και η Ελλάδα πρέπει να είναι ασφαλής για να είναι και η Ευρώπη. Μόνο που αυτό δεν είναι το σχέδιο Μητσοτάκη.
Που είναι η πρωτοβουλία 5χ5 για την Ανατολική Μεσόγειο; που είναι οι συμμαχίες στα βαλκάνια;. Η Αθήνα, θα μπορούσε να αποσπάσει την στήριξη των βαλκανικών χωρών που επίσης ανησυχούν για την επιρροή της Τουρκίας. Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν είχε , ούτε έχει βαλκανική πολιτική, ούτε κύρος, ούτε επιρροή. Τώρα θερίζει ό,τι έσπειρε..https://www.omegapress.gr/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου