Βενεζουέλα, αλλαγή καθεστώτος και κάτι απροσδόκητο που πρέπει να γνωρίζετε-δυσάρεστες πληροφορίες από τα παρασκήνια

Αυτό που έχει γίνει στη Βενεζουέλα είναι μέρος της NSS, της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, η οποία αναβίωσε το Δόγμα Μονρόε.

Κάποιες δυσάρεστες πληροφορίες από τα παρασκήνια;

Λορέντζο Μαρία Πατσίνι

Σε αυτό το άρθρο, το οποίο δυστυχώς είμαι υποχρεωμένος να γράψω, θα αναφέρω ορισμένες πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από συνεντεύξεις με τρεις σημαντικές επαφές: έναν Αμερικανό αξιωματικό της DIA, έναν διπλωμάτη που υπηρέτησε στο Καράκας και έναν αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας. Αυτό που αναφέρεται εδώ είναι μια συλλογή πληροφοριών που συγκεντρώθηκαν, όχι μια προσωπική άποψη (που θα έρθει στο δεύτερο μέρος του άρθρου).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που ελήφθησαν, η εικόνα που προκύπτει είναι πολύ διαφορετική από αυτή που ακούμε συχνά ή από αυτή που διαβάζουμε μερικές φορές στα αντιβενεζουελάνικα και αντιμπολιβαριανά μέσα ενημέρωσης.

Ο Νικολάς Μαδούρο λέγεται ότι είναι πρώην πράκτορας της CIA που για χρόνια συμμετείχε στο καρτέλ ναρκωτικών όχι μόνο στη Βενεζουέλα αλλά σε ολόκληρη τη Νότια Αμερική. Το εμπόριο ναρκωτικών δεν είναι στα χέρια του, αλλά σε αυτά των ανιψιών του.

Αυτό που συνέβη τα ξημερώματα της 3ης Ιανουαρίου 2026, ήταν μια επιχείρηση που συμφωνήθηκε από πολλές χώρες, με στόχο να σωθεί ο Μαδούρο από τον κίνδυνο να σκοτωθεί από τους βαρόνους των ναρκωτικών της Κούβας. Αποδεχόμενος τη σύλληψη και την απέλαση στις ΗΠΑ, ο Μαδούρο εγγυάται τη δική του ασφάλεια και είναι έτοιμος να συνεργαστεί στον αγώνα κατά του οργανωμένου εγκλήματος που διαχειρίζεται τη διακίνηση ναρκωτικών. Στην Αμερική θα είχε την ευκαιρία να κατονομάσει ονόματα και να αποκαλύψει τις δραστηριότητες διακίνησης αυτής της μικρής αλλά ισχυρής εγκληματικής αυτοκρατορίας.

Ας πάρουμε αυτές τις πληροφορίες στην ονομαστική τους αξία για μια στιγμή, ανεξάρτητα από την αυθεντικότητά τους, και ας προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε μια συλλογιστική γύρω από αυτές. Υπάρχουν, μάλιστα, πολλά στοιχεία που πρέπει να διευκρινιστούν.

Από στρατιωτική άποψη, αυτό που συνέβη είναι σουρεαλιστικό και θυμίζει πολύ την πτώση του Άσαντ το 2024: ελάχιστη στρατιωτική εμπλοκή, με συντονισμένη αεροπορική και χερσαία επίθεση χωρίς δυσκολία, όπου οι αντιαεροπορικές δυνάμεις της Βενεζουέλας δεν απάντησαν. Στο έδαφος, δεν υπήρχε αντίσταση και κανένα αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό δεν σκοτώθηκε, αιχμαλωτίστηκε ή αγνοήθηκε. Ο βομβαρδισμός ήταν πολύ μέτριος, στοχεύοντας συστήματα απόσπασης της προσοχής, όχι το αεροδρόμιο ή τη βάση, με εξαίρεση τις περιοχές των διυλιστηρίων πετρελαίου που είχαν ήδη δηλωθεί ως στόχοι για τους Αμερικανούς. Με άλλα λόγια, μια σοβαρή επίθεση θα απαιτούσε πολύ περισσότερη προσπάθεια, εμπλοκή και τουλάχιστον κάποια αντίσταση, ενώ εδώ γίναμε μάρτυρες μιας πολύ γρήγορης και ανώδυνης δράσης.

Το πολιτικό πλαίσιο ήταν επίσης πολύ γρήγορο και πολύ ασυνήθιστο: στο πολιτικό φάσμα της Βενεζουέλας, δεν υπήρξαν αντιδράσεις, εκτός από τον Υπουργό Εξωτερικών, τον εκπρόσωπο στα Ηνωμένα Έθνη και τον Υπουργό Άμυνας, οι οποίοι καταδίκασαν την επίθεση και υποσχέθηκαν αντίσταση. Από το εξωτερικό, οι αντιδράσεις ήταν λίγες και μέτριες. Η Τουρκία, η Κολομβία, το Ιράν και η Λευκορωσία ήταν οι πρώτες χώρες που εξέφρασαν ξεκάθαρη θέση, με σκληρά και αποφασιστικά λόγια ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Άλλοι, ωστόσο, δεν ενήργησαν με τον ίδιο τρόπο. Η Ρωσία εξέδωσε δήλωση καταδικάζοντας την επίθεση του Τραμπ και ζητώντας να διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα της Βενεζουέλας. Όλα αυτά μετά την απομάκρυνση του στρατιωτικού προσωπικού από τις βάσεις της Βενεζουέλας πριν από δύο εβδομάδες. Μια κίνηση που δεν φαίνεται καθόλου τυχαία. Ομοίως, δεν υπήρξε καμία ισχυρή δήλωση από την Κίνα, η οποία μόλις 24 ώρες νωρίτερα είχε στείλει τον ειδικό απεσταλμένο της για να συναντηθεί με τον Μαδούρο. Μια ιδιαίτερα ανησυχητική πληροφορία –αλλά δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε κάτι άλλο– προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση: η Kaja Kallas έχασε τον χρόνο της δηλώνοντας ότι η ΕΕ «παρακολουθεί» την κατάσταση, αφού μίλησε με τον Mark Rubio και τον πρέσβη στο Καράκας, και ότι η Ένωση συνεχίζει να καταδικάζει τον Maduro και θέλει μια ειρηνική μετάβαση στη Βενεζουέλα.

Στη συνέχεια, υπάρχουν τα δημοφιλή δεδομένα: από ό,τι μαθαίνουμε από τα μέσα ενημέρωσης και τις τοπικές μαρτυρίες, δεν υπάρχουν ταραχές υπέρ του προέδρου, ούτε συγκεκριμένοι εορτασμοί. Όλα φαίνονται να είναι πολύ στατικά. Ωστόσο, αυτά τα δεδομένα θα μπορούσαν να αλλάξουν πολύ γρήγορα, λαμβάνοντας υπόψη τη δράση επί τόπου που είναι έτοιμες να αναλάβουν οι ΗΠΑ.

Ενδιαφέροντα που αξίζουν... λάδι και πολλά άλλα

Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται για το πετρέλαιο, τον χρυσό, το λίθιο και τον πλούτο του υπεδάφους της Βενεζουέλας. Αυτό είναι γνωστό και δηλωμένο.

Παρά τη σημαντική εξαγορά του προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, η πρόσβαση στα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον κόσμο δεν είναι αυτόματη. Τι θα συμβεί λοιπόν; Είναι απίθανο οποιαδήποτε μεγάλη αμερικανική εταιρεία να επενδύσει δισεκατομμύρια σε μια χώρα που συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από βαθιά αστάθεια και αβέβαιη διακυβέρνηση.

Εν τω μεταξύ, η Κίνα παραμένει ο κύριος αγοραστής πετρελαίου της Βενεζουέλας και οι τρέχουσες δραστηριότητες της Chevron κρέμονται από μια κλωστή. Δεν πρόκειται απλώς για μια αλλαγή καθεστώτος, αλλά για μια περίπλοκη παρτίδα σκακιού στην οποία συγκρούονται πόροι, γεωπολιτική και οικονομικοί κίνδυνοι.

Ο πετρελαϊκός πλούτος της Βενεζουέλας θα γίνει έπαθλο για όποιον σταθεροποιήσει τη χώρα ή το συνεχιζόμενο χάος θα κρατήσει αυτά τα τεράστια αποθέματα μακριά από τις παγκόσμιες αγορές;

Δεν είναι μόνο ζήτημα «βρώμικου κέρδους», αλλά επίσης, και πάνω απ' όλα, ζήτημα κυριαρχίας και ελευθερίας. Η αμερικανική επίθεση και η πολιτική αποσταθεροποίηση που δημιούργησε, επιφέροντας ουσιαστικά μια αλλαγή καθεστώτος που εκθέτει τη Βενεζουέλα σε ήττα, στο να γίνει ένα ακόμη προάστιο ή κήπος της αμερικανικής αυτοκρατορίας –σε παρακμή και επομένως ακόμη πιο επιθετική– με μια κυβέρνηση-μαριονέτα που αποφασίζεται από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και, πάνω απ' όλα, με την καταστροφή της πολιτικής κληρονομιάς της Μπολιβαριανής σοσιαλιστικής επανάστασης.

Με άλλα λόγια, ενώ μπορεί να είναι μια νίκη για τα συμφέροντα των ΗΠΑ, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα είναι μια νίκη για τον λαό της Βενεζουέλας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπως σωστά έγραψε ο Mark Bernardini, συνεχίζουν να ενεργούν ως ο φύλακας του κόσμου. Όταν τους βολεύει, εξαλείφουν σωματικά τους ηγέτες, ειδικά όταν δεν έχουν καμία πρόθεση να υποταχθούν στους κανόνες τους. Η πρόσφατη ιστορία είναι γεμάτη παραδείγματα: ο Λουμούμπα και ο Αλιέντε σκοτώθηκαν με όπλα, ο Μαδούρο συνελήφθη και απελάθηκε, ο Μιλόσεβιτς εκτελέστηκε με ασθένεια, ο Καντάφι και ο Χουσεΐν σκοτώθηκαν στην πατρίδα τους. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Μόνο στη Νότια Αμερική, οι ΗΠΑ έχουν πραγματοποιήσει 19 πραξικοπήματα από το 1904.

Αψηφώντας το διεθνές δίκαιο και τις υποσχέσεις για ειρήνη, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να χρησιμοποιούν τη βία ως μέσο ελέγχου και κυριαρχίας. Και έτσι θα παραμείνει μέχρι να ηττηθούν τελικά, να καταρρεύσουν στο παρακμιακό τους σύστημα, στη δική τους βία και στην απουσία πνεύματος πολιτισμού.

Ιμπεριαλισμός και επιρροή

Πρέπει να εξετάσουμε ένα πολύ συγκεκριμένο γεωπολιτικό γεγονός – ενώ η realpolitik και η πολιτική θεωρία συχνά ακολουθούν δύο διαφορετικές μετρήσεις του χώρου και του χρόνου.

Η έλευση ενός πολυπολικού κόσμου περιλαμβάνει τον επαναπροσδιορισμό των ζωνών επιρροής που οι μεγάλες δυνάμεις -Ρωσία, Κίνα, Ινδία, αλλά και οι ΗΠΑ- επανασχεδιάζουν σε όλο τον κόσμο. Εκεί που βλέπουμε τις ΗΠΑ να υποχωρούν σε άλλες περιοχές του κόσμου, τις βλέπουμε επίσης να συγκεντρώνουν τη δύναμή τους στη Νότια Αμερική, μια περιοχή που σαφώς θέλουν να αρπάξουν.

Είναι μια τραγικά αναπόφευκτη διαδικασία. Η νέα τάξη περιλαμβάνει την οδυνηρή πτώση της προηγούμενης. Όταν βλέπουμε τη Ρωσία και την Κίνα, για παράδειγμα, να επεκτείνονται στην Αφρική ή την Ινδία να φτάνει στην Ευρώπη, δεν γινόμαστε μάρτυρες απλών γεγονότων που συμβαίνουν αυθόρμητα, αλλά μάλλον της εφαρμογής, στο χώρο και στο χρόνο, πολιτικών που αποφασίζονται στους διαδρόμους της εξουσίας. Η εφαρμογή τους δεν είναι αυτόματη και τέλεια, αλλά ανώμαλη και γεμάτη περιστατικά.

Η κατάρρευση της αμερικανικής αυτοκρατορίας δεν μπορεί να συμβεί χωρίς μια ισχυρή και ενωμένη απάντηση από άλλους παίκτες, και όταν λείπουν ισχυρές, σαφείς και αποφασιστικές απαντήσεις, όλοι υποφέρουμε από ένα θεσμικό κενό που αυξάνει τη σύγχυση. Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτό που βλέπουμε να συμβαίνει είναι πάντα μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Αυτό που έχει γίνει στη Βενεζουέλα είναι μέρος της NSS, της Στρατηγικής Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ, η οποία αναβίωσε το Δόγμα Μονρόε. Όλα είναι ήδη γραμμένα. Αν και το έγγραφο που κυκλοφόρησε από τον Λευκό Οίκο μιλά για «μη παρεμβατικότητα» και «απόρριψη της μόνιμης κυριαρχίας των ΗΠΑ σε ολόκληρο τον κόσμο», είναι αλήθεια ότι οι Αμερικανοί είναι οι πρώτοι που λένε ψέματα σε ολόκληρο τον κόσμο και ήταν πάντα πολύ καλοί σε αυτό.

https://strategic-culture.su/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων