Δεν πρέπει να υπάρχει καμία έκπληξη για το τι συνέβη σε σχέση με την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα.
Έχουμε εμπλακεί σε έναν παγκόσμιο πόλεμο από το 1940, όταν η κυβέρνηση των ΗΠΑ καταλήφθηκε από μια κλίκα υπό την ηγεσία του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων που ενεργούσε για λογαριασμό αυτού που έγινε η Αγγλο-Αμερικανική-Σιωνιστική Αυτοκρατορία.
Φυσικά, η τότε Βρετανική Αυτοκρατορία είχε νωρίτερα εξαπατήσει τις ΗΠΑ να ενταχθούν στον συνασπισμό υπό την ηγεσία της Βρετανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, έναν συνασπισμό του οποίου ο κεντρικός στόχος ήταν να καταστρέψει τη Γερμανία ως αντίπαλο, διασφαλίζοντας παράλληλα την Παλαιστίνη ως πατρίδα για τους Σιωνιστές Εβραίους.
Οι ΗΠΑ προσπάθησαν να αποσχιστούν όταν η Γερουσία αρνήθηκε να επικυρώσει τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και να ενταχθεί στην ελεγχόμενη από τους Βρετανούς Κοινωνία των Εθνών. Αυτή η προσπάθεια να επαναβεβαιωθεί η αυτονομία των ΗΠΑ απέτυχε όταν η Τράπεζα της Αγγλίας ξεκίνησε τη Μεγάλη Ύφεση.
Ο στόχος από το 1940 ήταν η πλήρης στρατιωτική κυριαρχία σε ολόκληρο τον κόσμο από τις ΗΠΑ ως στρατιωτικό κλάδο της Αυτοκρατορίας. Με την ήττα της Γερμανίας, η Σοβιετική Ένωση έγινε στόχος μέχρι την κατάρρευσή της το 1991. Η κατάκτηση του κόσμου θα μπορούσε τότε να προχωρήσει ελεύθερα πίσω από το Δόγμα Γούλφοβιτς και το στρατιωτικό πρόγραμμα των ΗΠΑ για Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος. Στην Ευρώπη, οι Βρετανοί σχημάτισαν το ΝΑΤΟ για να «κρατήσουν τις ΗΠΑ μέσα, τη Γερμανία κάτω και τη Ρωσία έξω».
Το επόμενο σημαντικό χτύπημα ήταν η κατάκτηση της Μέσης Ανατολής μέσω της ψευδούς σημαίας της 9/11, ακολουθούμενη από τη χρήση της Ουκρανίας ως πολιορκητικού κριού κατά της Ρωσίας. Μόλις η Ρωσία ηττήθηκε και διαμελίστηκε, η τελική μάχη εναντίον της Κίνας επρόκειτο να λάβει χώρα.
Αλλά η Ρωσία και η Κίνα αντεπιτέθηκαν. Στη Μέση Ανατολή μόνο το Ιράν έχει μέχρι στιγμής αντισταθεί στον κλάδο της Αυτοκρατορίας υπό την ηγεσία του Ισραήλ. Με την ήττα της Ουκρανίας από τη Ρωσία, τον σχηματισμό των BRICS και την αντίσταση των Παλαιστινίων στη Γάζα, η Αυτοκρατορία χτύπησε στον τοίχο. Σήμερα είναι απελπισμένο.
Εν τω μεταξύ, χρησιμοποιώντας χρήματα από το εμπορικό ισοζύγιο της Κίνας, οι BRICS έχουν κινηθεί για να καταλάβουν τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και αλλού στον Παγκόσμιο Νότο, ενώ υπονομεύουν τη Δύση μέσω ναρκωτικών, οικονομικού και κυβερνητικού πολέμου, κλοπής εκλογών, κλιματικής φάρσας και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι ΗΠΑ αντεπιτέθηκαν στη Βενεζουέλα.
Η Αυτοκρατορία έχει εν τω μεταξύ αποδυναμωθεί μοιραία μέσω του νομισματικού της συστήματος που βασίζεται στην τοκογλυφία και το χρέος που ωφελεί μόνο τους δισεκατομμυριούχους. Το ηθικό του πληθυσμού της Αυτοκρατορίας έχει καταρρεύσει καθώς δεν βλέπουν κανένα όφελος για τον εαυτό τους από την υπεράσπιση των κυβερνώντων ολιγαρχών. Απίστευτα, ο δυτικός στρατός έχει φτάσει στο σημείο να προσπαθεί να μειώσει τον πληθυσμό του μέσω της «πλανδημίας» του Covid.
Τα κυρίαρχα έθνη της Δύσης μπορεί κάποια μέρα να ανακάμψουν, αλλά μόνο εάν αποτινάξουν τον μηδενισμό των νομισματικών κυρίων και ανακτήσουν τις παραδοσιακές πνευματικές τους αξίες. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να έρθει στο προσκήνιο μια νέα γενιά ηγετών με ταπεινότητα και ακεραιότητα.
=====
Η αίσθηση του καλού και του κακού είναι συνυφασμένη με την αίσθηση του δικαίου και ενυπάρχει στους ανθρώπους από μωρά.
Η λεγόμενη "rudimentary moral sense" (στοιχειώδης αίσθηση ηθικής) εξωτερικεύεται στα μωρά και γίνεται εμφανής μέσα από τις επιλογές τους στα κουκλάκια, και αργότερα στα παιδιά στις ηρωικές φιγούρες που επιλέγουν, με όλα αυτά να αποτελούν αντιπροσωπευτικά είδωλα του ηρωικού/αγαθού προτύπου, ως μια έμφυτη ανάγκη εύρεσης του καλού, η οποία συνυπάρχει και αλληλεπιδρά με άλλα βασικά ένστικτα όπως της επιβίωσης (διότι για να επιβιώσουμε... επιζητούμε να έχουμε καλούς και αγαθούς ανθρώπους γύρω μας, ή ανθρώπους που θα μας προστατεύσουν).
Για τα παραπάνω υπάρχουν ειδικές μελέτες οι οποίες τα τεκμηριώνουν, αλλά και βιβλία εύπεπτα και αναλυτικά (βλ. Paul Bloom "Just Babies: The Origins of Good and Evil"), ωστόσο σε μια εμπεριστατωμένη αναζήτηση για το Δίκαιο και την συστηματοποίησή του, δεν μπορούμε να στηριχθούμε στην πρωτόλεια ενστικτώδη μωρουδιακή διαίσθηση, διότι είναι πολύ αφελής και αθώα για να είναι επαρκής σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι κατάλευκο ή κατάμαυρο, πόσο μάλλον στην διεθνή παλαίστρα συμφερόντων.
Η διαίσθηση αυτή είναι μια αρχική πυξίδα, που όμως δεν αρκεί για να μας οδηγήσει στον προορισμό μας, όπως και στην πραγματικότητα, μια πυξίδα δεν είναι πλήρως επαρκής όταν δεν έχουμε γνώσεις του πεδίου, των εμποδίων και των κινδύνων ή των ειδικών συνθηκών που ισχύουν σε κάθε περιοχή, δηλαδή δεν έχουμε έναν χάρτη.
Λεχθέντων τούτων, το αμέσως επόμενο στάδιο στην αναζήτηση και επιβολή του Δικαίου είναι η θέσπιση κανόνων και η εξισορρόπηση ιδιαιτεροτήτων και ανωμαλιών. Οι κανόνες δεν φτιάχνονται "σήμερα" με σκοπό να μας ευνοούν μεροληπτικά επειδή είμαστε σε θέση ισχύος, διότι αυτό μπορεί να αλλάξει κάποτε και αύριο αυτός που έχει την ισχύ να εκμεταλλευτεί το ίδιο σύστημα προς όφελός του.
Στην περίπτωση του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο είχα την τύχη να μελετήσω λόγω σπουδών, οι κανόνες στηρίζονται σε μια σχεδόν μαθηματική λογική όπου με ορισμένες βασικές αρχές που λειτουργούν ως σταθερές, οικοδομείται ολόκληρο το σύνολο των κανόνων του.
Ειδικά από την δημιουργία των πυρηνικών όπλων και ύστερα, ο σεβασμός σε αυτό το σύστημα κανόνων έλαβε ιδιαίτερο βάρος διότι καμμία μεγάλη δύναμη, όσο ισχυρή κι αν είναι, δεν ρισκάρει να αντιμετωπίσει αντίμετρα μιας άλλης δυνάμεως και έτσι οι πόλεμοι όπως γνωρίζουμε μετεξελίχθηκαν από καθολικοί σε περιφερειακοί δι' αντιπροσώπων.
Όμως μετά την οικονομική επικράτηση της Δύσης και κατά συνέπεια την διάλυση της Σοβιετίας, και ενώ προέκυψε για ένα διάστημα 20 ετών ένα μονοπολικό σύστημα ισχύος, αντί ο ισχυρός να επιδείξει αυτοσυγκράτηση και προσήλωση σε διεθνείς κανόνες, αντιθέτως έσπασε κάθε στεγανό νομιμοπρέπειας και νομιμοφάνειας, επιτέθηκε σε 10 κράτη, διαλύοντας τα περισσότερα εξ αυτών και εγκαθιστώντας σε αυτά μια κατάσταση διαρκούς και αυτοτροφοδοτούμενης διάλυσης που σχεδόν παραπέμπει σε μια βολική ανυπαρξία (failed/collapsed state).
Οι λόγοι γνωστοί: 1) διάδοση και πλήρης κυριαρχία του δολαρίου, 2) επέκταση του αμερικανικού τραπεζικού συστήματος, 3) έλεγχος και εκμετάλλευση φυσικών πόρων, 4) μόνιμη εγκατάσταση στρατιωτικών δυνάμεων και δημιουργία συστήματος/πλέγματος προκεχωρημένων βάσεων/φυλακίων και 5) εργαλειοποίηση πληθυσμού για άλλα κοινωνικοπολιτικά σχέδια.
Για την επίτευξη αυτών των στρατηγικών στόχων και την διεξαγωγή πολέμων, το βαθύ οικονομικοπολιτικό σύστημα που ελέγχει και διαχειρίζεται την χώρα και τους μηχανισμούς της (στρατός), έπρεπε να πείσει τον πληθυσμό ώστε να αποδεχθεί τις συνέπειες, δηλαδή τα φέρετρα των νεκρών, την κατασπατάληση του χρήματος και την οικονομική ύφεση.
Απευθύνθηκε λοιπόν σε αυτό το αρχικό συναίσθημα το "rudimentary moral sense" για να αιτιολογήσει τις επιθετικές πρωτοβουλίες. Ένας "κακός αιμοσταγής ηγέτης" ήταν πάντα αρκετά επαρκής αιτιολογία για την διάλυση κρατών πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων και όταν αυτό από μόνο του δεν ήταν επαρκές, τότε συμπληρωνόταν από άλλες ψευδείς ή όχι απολύτως αληθείς κατηγορίες όπως π.χ. "όπλα μαζικής καταστροφής", "διεξαγωγή γενοκτονιών", "βασανιστήρια" κλπ, κατηγορίες που συμπτωματικά συμπληρώνουν απολύτως το κάδρο των ΗΠΑ.
Έτσι και στην περίπτωση της Βενεζουέλας, υπήρχαν ή δημιουργήθηκαν όλες οι προϋποθέσεις και οι λόγοι για την διεξαγωγή της επιχείρησης απαγωγής του Μαδούρο.
Πλούσια κοιτάσματα (τα μεγαλύτερα του πλανήτη), οικονομική επέκταση και στήριξη τραπεζικού συστήματος (υποχρεωτική χρήση δολαρίου στις διεθνείς συναλλαγές, δημόσια επικρότηση από τους Ρότσιλντ), μείωση εξωτερικού στρατιωτικού κινδύνου (Ρωσσία/Κίνα στον αμερικανικό ζωτικό χώρο), τακτοποίηση δοτών ανθρώπων σε θέσεις εξουσίας για κοινωνικό μετασχηματισμό (ευνοούμενοι Ματσάδο, πολιτικές λοάτκι κλπ), εξουδετέρωση "όπλων μαζικής καταστροφής" (δηλαδή ναρκωτικά που δεν παράγει η χώρα και απλώς περνάνε μέσα από το έδαφός της).
Για τις ΗΠΑ δεν μπορώ να πω πως δεν είχαν ισχυρούς λόγους για την διεξαγωγή μιας επιχείρησης έξω από κάθε έννοια νομιμότητας και Διεθνούς Δικαίου... όμως αυτοί που είναι άξιοι σχολιασμού είναι οι διεθνείς υποτακτικοί τους που ανέλαβαν σε κάθε χώρα και κάθε πόστο να αιτιολογήσουν την ενέργεια αυτή με ζέση και ζήλο.
Δεν αμφιβάλλω πως οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν κανένα προσωπικό συμφέρον, απλώς έμαθαν να σκέφτονται έτσι στη ζωή τους. Γι' αυτούς το Διεθνές Δίκαιο υπάρχει μόνο όταν χρειάζεται να κρύψουν τη δειλία τους ή να κατηγορήσουν εκ του ασφαλούς κάποια εχθρική χώρα, αλλά όταν η συζήτηση αφορά τον "μπαμπά" τους, τις ΗΠΑ, εκεί επιστρέφουν στην κατάσταση της "στοιχειώδους αισθήσεως ηθικής" που ακολουθεί πρωτόγονες διαμορφώσεις ρόλων (καλός / κακός), και αιτιολογεί κάθε καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου προς όφελος του "μπαμπά".
Φευ! Ο ολισθηρός τους κατήφορος είναι χωρίς αυτοσυνειδητοποίηση. Δεν αντιλαμβάνονται πως υπήρξαν κι αυτοί (η χώρα τους) θύμα τέτοιων πρακτικών από τον πόλο εξουσίας που υποστηρίζουν τυφλά. Ακόμα χειρότερα, πολλοί εξ αυτών ενίοτε δικαιολογούν κάθε δεινό που συνέβη στην πατρίδα τους επειδή ξεστράτισε από τον "άγιο δρόμο" του επικυρίαρχου και αυθέντη τους, ενώ κάποιοι υστερόβουλοι κουτοπόνηροι θεωρούν πως ο αυθέντης τους θα ευνοήσει την χώρα τους.
Και δεν συζητάμε για την κυβέρνηση της χώρας που κατά πάγια τακτική επικαλείται διαρκώς το Διεθνές Δίκαιο, αλλά δεν το εφαρμόζει στις εθνικές της υποθέσεις, αλλά επί του συγκεκριμένου θέματος το αντιπαρέρχεται κατά δήλωση του ΠΘ, χωρίς να νοιάζεται για το πόσο καταστρεπτικό είναι αυτό για την υπερασπιστική ρητορική της χώρας.
Ούτε συζητάμε για τους ελλιπώς ενημερωμένους δεξιούς κι αριστερούς που θεωρούν την Βενεζουέλα ως ένα κράτος κομμουνιστικό, ενώ υπό την κυβέρνηση Μαδούρο το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει τεθεί σε de facto καταστολή. Με τους μεν Αριστερούς στην κοσμάρα τους να θεωρούν πως πρέπει να υπερασπιστούν την Βενεζουέλα από "ταξικό καθήκον" ενώ τους δε δεξιούς από "καπιταλιστικό συμφέρον".
Η Βενεζουέλα αποτελεί ένα à la carte σοσιαλιστικό κράτος. Εθνικοποίησε τους φυσικούς της πόρους όταν διαπίστωσε πως υπόκειτο σε κλοπή του πλούτου της από τους Αμερικανούς, όπως τα αφρικανικά κράτη από τους Ευρωπαίους. Σε αυτό, κάθε γνήσιος πατριώτης και άνθρωπος υπέρ των εθνών-κρατών οφείλει να είναι υπέρ, αν είναι συνεπής και όχι διπρόσωπος υποκριτής. Η Βενεζουέλα υποστηρίζει το δικαίωμα στην περιουσία, έχει ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία και αγορά με αυτόνομη ιδιωτική επιχειρηματικότητα, έχει ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, έχει χρηματιστήριο και είναι πεδίο οικονομικής δραστηριότητας για πολυεθνικές εταιρείες και funds όπως για παράδειγμα η αμερικανική JP Morgan.
Η δε ρήση "stolen oil" που εισήχθη στην διεθνή επικαιρότητα από την κυβέρνηση Τράμπ για το πετρέλαιο της χώρας, είναι αποκρουστικά πρόστυχη, υποδηλώνοντας πως επειδή προ δεκαετιών εγκατέστησαν μηχανήματα εξόρυξης, αυτομάτως τους ανήκει εσαεί ο πλούτος του υπεδάφους μιας ολόκληρης χώρας.
Όμως η καταστρατήγηση του Διεθνούς Δικαίου έχει συντελεστεί πολύ νωρίτερα με έναν συστηματικό τρόπο που είναι τακτικό εργαλείο των Αμερικανών απέναντι σε κάθε κυρίαρχο κράτος που δεν υποτάσσεται στην πολιτική και οικονομική εξουσία τους: οι κυρώσεις. Αυτές αποστερούν την δυνατότητα από μια χώρα να αναπτυχθεί, να επιβιώσει, να ανθίσει, με στόχο τον μακροπρόθεσμο βασανισμό και στραγγαλισμό του πληθυσμού της, και την δημιουργία εσωτερικών πιέσεων για αλλαγή καθεστώτος. Δεν είναι ο κομμουνισμός που στέρησε την ανάπτυξη σε μια χώρα που κατέχει το 25% του παγκόσμιου πετρελαίου και όποιος το λέει αυτό είτε δεν έχει επαρκή γνώση των γεγονότων είτε είναι τυφλωμένος από ιδεολογική προκατάληψη. Και το γράφω ως ιδεολογικός εχθρός του κομμουνισμού αυτό.
Όμως είναι η διεθνής καπιταλιστική συμμορία που έπνιξε οικονομικά και εμπορικά την Βενεζουέλα, τη Συρία, την Κούβα και δεκάδες κυρίαρχα κράτη, ήδη από την δεκαετία του '30, οδηγώντας μας κάποτε ακόμα και σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό, ένας άνθρωπος εθνικά υπερήφανος και πιστός στην έννοια της εθνικής κυριαρχίας θα έπρεπε να το αποστρέφεται.
Η δε επιχειρηματολογία περί ναρκωτικών είναι απλώς μια προσχηματική εφεύρεση, αντίστοιχη των "όπλων μαζικής καταστροφής" για τις χώρες της Μέσης Ανατολής που έδωσαν το πράσινο φως για την καταστροφή τους. Οι χώρες που αποτελούν κάποιους από τους μεγαλύτερους παραγωγούς ναρκωτικών και είναι (συμπτωματικά) φίλοι με τις ΗΠΑ, όπως Μεξικό, Μαρόκο, Περού, Παραγουάη, Αλβανία, δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα και μηδενικές κυρώσεις, ενώ η Βενεζουέλα που λόγω γεωγραφικού αναγλύφου και αδυναμίας ελέγχου λειτούργησε ως πέρασμα, δαιμονοποιήθηκε.
Αγαπητοί μου, όσο κι αν γίνεται κουραστική η αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο και την καταστρατήγησή του, οφείλει να είναι ο πυρήνας της εστίασής μας. Διότι η Δύση οικοδομήθηκε και έγινε αυτό που είναι για τον παγκόσμιο πολιτισμό μέσω ΚΑΙ αυτού του πυλώνα της, του Ρωμαϊκού Δικαίου, εξακοντίζοντας στα πέρατα της Οικουμένης ένα υπόδειγμα "ζην αγαθώς" που απετέλεσε πηγή έλξης και παραδείγματος και πυρήνα πολιτισμικής ισχύος, κατ' αρχήν για τους ίδιους τους πληθυσμούς που απαρτίζουν την συλλογική Δύση και πολέμησαν με αυτοθυσία στο παρελθόν γι' αυτές τις αξίες.
Κάθε ενέργεια που καταστρατηγεί τις θεμελιώδεις αξίες της Δύσεως με αντάλλαγμα την παράταση της κυριαρχίας της, είναι ένα μικρό δάνειο χρόνου για το παρόν αλλά μία μεγάλη και ασυγχώρητη απώλεια ισχύος για το μέλλον. Προκαλεί ρωγμές εντός του πληθυσμού της και εσωτερική διάβρωση. Αφήνω το εθνικό επίπεδο και τα πρόσωπα που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, και αναφέρομαι στο μέλλον της συλλογικής Δύσεως που νοσεί, γηράσκει, πεθαίνει, παρακμάζει και αλλοτριώνεται.
Και η Βενεζουέλα είναι μόνο ένας μικρός σταθμός σε αυτήν της την κατάπτωση.
-------Την ίδια ώρα που το Ουαγκαντούγκου, η πρωτεύουσα της Μπουρκίνα Φάσο έβραζε από τους χιλιάδες αφρικανους που κινητοποιήθηκαν τα ξημερώματα της Κυριακής 4 Ιανουαρίου για να αποτρέψουν άλλο ένα υποκινούμενο από την Γαλλία πραξικόπημα κατά του μεταβατικού ηγέτη Ιμπραήμ Τραορέ, ο Νικολάς Μαδούρο μετά την απαγωγή του οδηγείτο επί αμερικανικού εδάφους για να δικαστεί.
Σημερα σε περίπου 4 ώρες αναμένεται να εμφανιστεί ενώπιον ομοσπονδιακού δικαστή στο Μανχάταν. Γιατί σε ομοσπονδιακό δικαστήριο; Διότι οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει και θα του απαγγελθούν αφορούν ομοσπονδιακή δικαιοδοσία, και οι υπηρεσίες που ανέλαβαν την επιχείρηση "Absolute Resolve" εκτός από τις Ένοπλες Δυνάμεις ήταν το FBI και η DEA.
Όμως έχει σημασία να δούμε πως ένας ηγέτης ενός κυρίαρχου κράτους οδηγείται ενώπιον δικαστηρίου ενός άλλου κράτους. Αρχικά πρέπει να πούμε πως κατι τέτοιο δεν προβλέπεται σύμφωνα με το Εθιμικό Διεθνές Δίκαιο ενώ έχει εδραιωθεί και νομικά ως απαγόρευση απο αποφάσεις του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (βλ. Arrest Warrant Case Congo vs Belgium).
Ως ελιγμό προς αυτό το εμπόδιο, οι ΗΠΑ δεν αναγνωρίζουν τον Μαδούρο ως νόμιμο Πρόεδρο της Βενεζουέλας από το 2019. Τον αποκαλούν «δικτάτορα», «ναρκο-τρομοκράτη», «illegitimate former leader» αλλά ποτέ «President Maduro» σε καμία επίσημη δήλωση εκπροσώπου της Κυβέρνησης και του Αμερικανικού Κράτους.
Από την άλλη, ο ΟΗΕ συνεχίζει να αναγνωρίζει τον Μαδούρο ως τον επίσημο Πρόεδρο της Βενεζουέλας. Οι αντιπρόσωποι που στέλνει το Καράκας έχουν πλήρη διαπιστευτήρια στη Γενική Συνέλευση, και ο Γενικός Γραμματέας έχει ήδη χαρακτηρίσει την επιχείρηση «παραβίαση κυριαρχίας» και «επικίνδυνο προηγούμενο». Με δυο λόγια: για τον ΟΗΕ, αυτό που έγινε ήταν ουσιαστικά απαγωγή αρχηγού κράτους.
Πάντως για τις ΗΠΑ ηγραμμή είναι σταθερή: αφού ανακήρυξαν ως νοθευμένες τις εκλογές του 2018 και του 2024 (ο ΟΗΕ δεν έχει εκφέρει άποψη, αλλά τις αναγνωρίζει de facto ως νόμιμες), οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν τον Edmundo González ως τον πραγματικό νικητή και άρα νόμιμο ηγέτη της Βενεζουέλας. Και για να δικαιολογήσουν τη μονομερή στρατιωτική τους επέμβαση, επικαλούνται το προηγούμενο του Manuel Noriega το 1989 με την εισβολή στον Παναμά και την σύλληψη ενός ηγέτη που δεν αναγνωρίζονταν ως νόμιμος, την δίκη του στις ΗΠΑ και την καταδίκη του. Σημαντική σημείωση: όταν το θέμα της καταδίκης της αμερικανικής εισβολής στον Παναμά από τον ΟΗΕ έλαβε διαστάσεις, οι ΗΠΑ χαρακτήρισαν τον Νοριέγκα ως "αιχμάλωτο πολέμου" καθώς νωρίτερα ο Νοριέγκα είχε δηλώσει εμπόλεμη κατάσταση με τις ΗΠΑ.
Το SDNY, το δικαστήριο που θα δικάσει τον Μαδούρο, έχει προηγούμενη εμπειρία από παρόμοια διαδικασία, ειδικά από την δίκη του Χουαν Ορλάντο Χερνάντεζ του πρωην Προέδρου της Ονδούρας που καταδικάστηκε με παρόμοιες κατηγορίες (ναρκωτικά-όπλα), βέβαια εκείνος συνελήφθη και εκδόθηκε στις ΗΠΑ απο τις ίδιες τις Αρχές της χώρας του. Σημαντικό trivia info: ο Χερνάντεζ συνελήφθη το '22 επί Μπάιντεν και καταδικάστηκε σε 45 χρόνια κάθειρξης όμως, όταν υποστήριξε τον Nasry Asfura (εκλεκτό υποψήφιο του Τράμπ για την Προεδρία της Ονδούρας), έλαβε πλήρη χάρη από τον Τραμπ.
Ας δούμε όμως τις κατηγορίες:
1. συνωμοσία για ναρκο-τρομοκρατία,
2. εισαγωγή χιλιάδων τόνων κοκαΐνης,
3. κατοχή και συνωμοσία για πολυβόλα και εκρηκτικούς μηχανισμούς.
Για τις δύο πρώτες θα πρέπει (και πιθανώς θα παρουσιαστούν στοιχεία) να αποδειχθεί πως ο Μαδούρο ειχε συνεργασία και μάλιστα ήταν μέλος ή αρχηγός του δικτύου διακίνησης μέσω της χώρας του. Για την τρίτη, διπλή κατηγορία περί όπλων και εκρηκτικών, εκτός από το ότι προστρίβεται με την 2η Τροποποίηση του Αμερ. Συντάγματος περί του θεμελιώδους δικαιώματος στην οπλοκατοχή, επίσης μιλάμε για ηγέτη ξένης χώρας που, μέχρι πρότινος, είχε στη διάθεσή του ολόκληρο στρατό!
Πώς γίνεται να κατηγορείσαι για κατοχή όπλων που χρησιμοποιείς εντός της επικράτειάς σου, στο πλαίσιο των κρατικών σου καθηκόντων;
Ωστόσο γνωρίζουμε καλά, πως μια κατηγορία δεν χρειάζεται πάντα να ευσταθεί, αρκεί μόνο να υπάρχει για να σύρει κάποιον στην σύλληψη ή εν προκειμένω την απαγωγή ή αιχμαλωσία...
Και αυτό μας φέρνει στον μεγάλο προβληματισμό: Πού πάει η Δύση με αυτές τις πολιτικές; Οι ΗΠΑ, τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν καταστήσει διαρκή συνήθεια να παραβιάζουν κατά βούληση το Διεθνές Δίκαιο (Ιράκ, Λιβύη, drone strikes, οικονομικές κυρώσεις, και τώρα απαγωγές ηγετών). Και κάθε φορά οι μηχανισμοί προπαγάνδας επικοινωνούν πως όλα «είναι για τη δημοκρατία» ή «για την καταπολέμηση των ναρκωτικών» ή κάποιον άλλο υψηλό σκοπό. Όμως κάθε φορά που προσβάλλουν την ίδια τους την υπογραφή ως μέλη του ΟΗΕ και μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του θεσμού, μεγαλώνουν το έλλειμμα εμπιστοσύνης και την εμπιστοσύνη των λαών της Δύσης στο Δίκαιο.
Αντίστοιχα, οι αντίπαλοι αναδυόμενοι πόλοι συλλέγουν διαρκώς φρέσκα και ολοένα μεγαλύτερα επιχειρήματα κατά μίας καλπάζουσας τάσης περιφρόνησης της νομιμότητας.
Όσοι νοητικώς ελεύθεροι άνθρωποι στηρίξαμε παγκοσμίως την υποψηφιότητα Τραμπ, δεν το πράξαμε με χορήγηση λευκής επιταγής αλλά με την επιφύλαξη πως η Δύση πρέπει να επιστρέψει στις αξίες όχι μόνο της κοινωνικής φύσεως (παραδοσιακή οικογένεια, υγεία, ρόλοι των φύλων) αλλά και πολιτικής φύσεως, (ειρήνη, σταθερότητα, απομάκρυνση των γερακιών του πολέμου από την εξουσία).
Και αν εμείς που ανα τις χώρες του δυτικού κόσμου υπερασίστηκαμε στην κοινή γνώμη αυτην την υποψηφιότητα με αυτές τις προτάσεις έχουμε μια επικριτική ματιά προς τις ενέργειες του Τραμπ, είναι βέβαιο πως οι ψηφοφόροι του δεν θα συσπειρώνονται για πολύ καιρό ακόμη όσο βλέπουν τα γεράκια να συνεχίζουν να φωλιάζουν στην Ουάσινγκτον και να ξευτιλίζουν την σφραγίδα των ΗΠΑ στους Διεθνείς Οργανισμούς...
Αν το διεθνές δίκαιο γίνεται à la carte, τότε πολύ σύντομα δεν θα υπάρχει διεθνές δίκαιο. Και τότε, όλοι θα παίζουμε με τους κανόνες της ζούγκλας. Η υπόθεση Μαδούρο δεν είναι απλώς μια ακόμα υπόθεση επικαιρότητας· είναι ένα καμπανάκι για το πού οδηγείται ο κόσμος όταν η ισχύς θεωρείται πάνω από κάθε κανόνα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου