Ποιά κερκίδα; Η, ξέρω ‘γώ, «Θύρα 5» – ή «χήρα / χείρα 5», όπως κοροϊδεύουν οι αντίπαλοι;

Όχι, ώ ‘γαθοί! Δεν θ’ ασχοληθούμε με οπαδικά καμώματα. Η έκφραση «κερκίδα» ξεκίνησε από μιά παλιότερη συζήτηση με φιλαράκια περί Τρωϊκού Πολέμου (δες παρακάτω).

Βλέπεις, μοιάζουμε σε πολλά μ’ εκείνους τους μοιρολάτρες Ινδούς ξεβράκωτους ασκητές, που κάθονται κατάχαμα καί περιμένουν ν’ αλλάξει το «κάρμα». Με τη διαφορά ότι εμείς είμαστε ελαφρώς πιό πολιτισμένοι, καί καθόμαστε σε κερκίδα.

. . . . . . . . . . .

α. Τρωϊκός

Έ, λοιπόν, ό,τι κι όσα έχω ακούσει μέχρι σήμερα από άλλους (κυρίως φιλολόγους) περί Τρωϊκού Πολέμου, είχαν μιά αίγλη …κινηματογράφου. Δεν απαγορεύεται, βέβαια, να είναι κανείς φιλόλογος, καί ταυτόχρονα να ονειρεύεται πως είναι σκηνοθέτης· αλλά η πραγματικότητα ξεφεύγει.

Ώωωω… ο Όμηρος, ο μέγιστος ποιητής των αιώνων!

Ώωωω… ο δακτυλικός εξάμετρος!

Ώωωω… ο Αχιλλέας που πήγε κόντρα στη μοίρα του, ο Έκτορας ο πατριώτης!

Ώωωω… η δραματική πτώση της Τροίας!

Ναί, ρέ παιδιά! Πλην όμως, με κάτι τέτοια μελοδραματικά αφηγήματα, σχηματίζει ο σύγχρονος Έλλην μιά αντίληψη, ότι επί δέκα χρόνια όλη η από ‘δώ Ελλάδα είχε κωλοβιδωθεί σε μιά κερκίδα, καί παρακολουθούσε ένα -ούτως ειπείν- ντέρμπυ απέναντι, στις ακτές της Ιωνίας. Καί κανείς δεν έκανε τίποτε άλλο, παρά να παρακολουθεί τις μάχες! Σαν εκείνον τον ταλαίπωρο (πρώτοι στίχοι της «Ορέστειας», η εισαγωγή στην τραγωδία «Αγαμέμνων»), που τον βάλανε νυχτοφύλακα να περιμένει πότε θ’ ανάψει η φωτιά από τις φρυκτωρίες, με την είδηση ότι έπεσε η Τροία· καί τον χειμώνα τον έτρωγε τ’ αγιάζι, καί το καλοκαίρι τα κουνούπια.

Σύμφωνα με την ανόητη αυτή αντίληψη, επί δέκα χρόνια οι άντρες παράτησαν τις καλλιέργειες (καί το σέχ), οι γυναίκες το νοικοκυριό (καί το σέχ), κι όλος ο λαός περίμενε (καθισμένος στην κερκίδα, αν καί ντίπ νηστικός – διότι δεν είχε εφευρεθεί το πόπ-κόρν τότε) το πότε θα πέσει η Τροία.

Έ, όχι!!!

. . . . . . . . . . .

Κι όμως, στη δεκαετία αυτή συνέβησαν πολλά… διότι (Τρωϊκός-Ξετρωϊκός) η ζωή στην Ελλάδα συνεχιζόταν.

Ας πούμε, πολιτικές ίντριγκες. Δεν σας κάνει εντύπωση το γιατί ο Αγαμέμνων πήρε μαζί του το χούφταλο τον Νέστορα, αλλά όχι τον Ιάσονα, όχι τον Πηλέα, όχι τον Ναύπλιο, όχι άλλους Αργοναύτες (αν καί σιτεμένους πλέον) ; Καί, μιά που μιλήσαμε γιά ίντριγκες, τη δεκαετία αυτή ο Ιάσων με τον Πηλέα έφτιαξαν στρατό από πιτσιρικαρία καί συνταξιούχους, καί κατέλαβαν την Ιωλκό· ο δέ Πηλέας σκότωσε τον Άκαστο, τον γυιό του Πελία, καί κατέλαβε τον θρόνο της Ιωλκού. Κι ο ταλαίπωρος Ιάσων επιτέλους άραξε στο σπίτι του, μετά από τόσα χρόνια.

Άσε καί το κωμικοτραγικό περιστατικό, που ο Αγαμέμνων δεν έκανε τη χάρη στον Ναύπλιο να εκτελέσει τον Οδυσσέα (ο οποίος πράγματι είχε αδικήσει πολύ άσχημα τον γυιό του Ναύπλιου, τον Παλαμήδη), κι ο γέρος -γιά εκδίκηση- πήρε σβάρνα τα βασίλεια της Ελλάδας κι έβαζε μαναφούκια στις βασίλισσες… λέγοντας ότι οι άντρες τους ξενοπηδάνε στην Τροία!

Βέβαια, σιγά μην καθόντουσαν ήσυχες αυτές επί ολόκληρη δεκαετία χωρίς τους ανεπρόκοπους!… Σαφώς καί δεν περίμεναν τον μπάρμπα, να τους πεί τα μαντάτα, ώστε ν’ αποφασίσουν τί θα κάνουν. Διότι, όπως αναφέρει ο Ροΐδης στην «Πάπισσα Ιωάννα» (αν θυμάμαι καλά), ο άγιος Ιερώνυμος εις την Βουλγκάτα του ( = λατινική «λαϊκή» μετάφραση της Βίβλου – στοίχοι 15/16), «ήτις μισεί τας περιφράσεις», τρία είναι τα ακόρεστα: «Tria sunt insaturabilia … et os vulvæ». (Ναί, το γνωστό «πύρ, γυνή καί θάλασσα», αλλά ετούτος μιλάει γιά την Κόλαση στη θέση του πυρός· το δέ os vulvæ, να μη σας πω στα Νέα Ελληνικά τί είναι! 🙂 Να πάτε στην αυτόματη μετάφραση! 🙂 )

Αλλά εκεί, που όντως έβαλε μπουρλότο ο γέρος, ήταν με την Κλυταιμνήστρα! Αυτή, τώρα, ως σύζυγος του αρχηγού των Ελλήνων, δεν σήκωνε να βρίσκει εραστές από ‘δώ κι από ‘κεί. (Έπρεπε να δίνει το καλό παράδειγμα, γάρ.) Αλλά, μόλις έμαθε ότι ο δικός της όχι μόνο είχε γκόμενες, αλλά τσακώθηκε με κοτζάμ Αχιλλέα γιά γκομενοδουλειά (καί λίγο έλειψε να τινάξει ολόκληρη την εκστρατεία στον αέρα), τα πήρε στο κρανίο, κι έβαλε στη θέση του άντρα της (καί στον θρόνο, καί στο κρεββάτι της) τον ξάδερφό της τον Αίγισθο! 🙂

. . . . . . . . . . .

Εν πάσει περιπτώσει, βλέπετε πως κάθε άλλο, παρά καθόντουσαν επί δέκα χρόνια σε μιά κερκίδα οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες (κι έβλεπαν «μάτς»), χωρίς να κάνουν το παραμικρό.

. . . . . . . . . . .

β. Το σήμερα

Πάμε, τώρα, στο σήμερα… όπου, δυστυχώς, η «ονειρική» εικόνα των ρομαντικών «Ομηριστών» φιλολόγων έχει καταστεί θλιβερή πραγματικότητα!… Όντως, μεγάλο μέρος του έθνους μας… καί, δυστυχώς, το μέρος με τους πατριώτες… κάθεται στην κερκίδα καί περιμένει. (Οι υπόλοιποι -κι όλοι μαζί, πατριώτες καί μή- κοιτάζουν να βγάλουν τη μέρα, να επιβιώσουν.)

Τί περιμένει;

Μά, να εκπληρωθούν οι «προφητείες» καί να (ξανα)πάρουμε τημΜπόλιν καί την Αγιασοφιάν!!! Λες καί, αν ξαναπάρουμε τις προαναφερθείσες, όλα μας τα προβλήματα θα λυθούν ως διά μαγείας! Λες καί ό,τι αφορά την Ελλάδα, θα μπεί τότε υπό την καθοδήγηση ενός είδους αυτόματου πιλότου!

Λίαν εξοργιστική γιά τον γράφοντα αυτή η αντίληψη, διότι εδώ -με το συμπάθειο- καίγεται ο κώλος μας!

  • Εδώ έχουμε λάθρο,
  • έχουμε αλήτες μισέλληνες / ανθέλληνες πωλητικούς (καθ’ ό αλλόφυλοι),
  • έχουμε ανοιχτά εθνικά θέματα, όπου μάλιστα μπορούμε (καί δή, κατά προτεραιότητα) να κάνουμε κάτι καί να πιέσουμε καταστάσεις (Κύπρος, Β. Ήπειρος, Κάτω Ιταλία / Σικελία), αλλά δεν κάνουμε τίποτε…
  • εδώ τα πράγματα γίνονται κάθε μέρα καί χειρότερα (πιστεύω είδατε καί βλέπετε καθαρά την επίθεση στην υγεία μας / στη ζωή μας -«ασφαλή καί αποτελεσματικά» τα δηλητήρια δήθεν εμβόλια-, στα σπίτια μας, στο εισόδημά μας, στη διατροφική αλυσίδα, καί την επερχόμενη στο νερό – άσε στην ψυχολογία μας)…
  • εδώ έχουμε αυτοκτονικό στρατιωτικό αφοπλισμό σε επίπεδο χώρας (κι άσε σε επίπεδο ατόμων, όπου η κατοχή όπλου μπορεί να σε οδηγήσει στη φυλακή, παρεκτός αν είσαι λάθρο, ή γύφτος, ή παράνομος)…
  • εδώ έχουμε μείνει τρομερά πίσω στην τεχνολογία (κι άσε τη γενικώτερη μόρφωση) καί στην παραγωγή αγαθών…

…κι εμείς καθόμαστε κι ασχολούμαστε με το αν καί πότε θα πάρουμε τημΜπόλιν!

Τί μοιρολατρεία είν’ αυτή, μωρέ; Τί βλακεία είν’ αυτή, που συσκότισε τις αντιλήψεις των πάντων; Τί μαστούρωμα με όπιο είν’ αυτό;

Δηλαδή, θα (ξανα)πάρουμε τημΜπόλιν (κι άντε, καί πές ότι το καταφέραμε, με 25 εκατομμύρια εχθρικού πληθυσμού), καί θ’ αφήσουμε πίσω τους λάθρο ν’ αλωνίζουν!… Ωραίο σκεπτικό!!! Να το χαίρονται, όσοι τό ‘χουν. Μονάχα να μην κλαίνε, αν δούν τις γυναίκες τους βιασμένες καί σφαγμένες, καί παρομοίως τα παιδιά τους – όσα δεν βιαστούν (ώστε να γίνουν γιουσουφάκια), να γίνονται μωαμεθανάκια νεογενίτσαροι. (Επανάληψη του 1453 μέχρι το 1821, παναπεί.)

[Φυσικά, δεν περιμένω ο κάθε μαστουρωμένος να ξέρει τί είπε ο Δημοσθένης – ότι: «…τὸ φυλάξαι τἀγαθὰ τοῦ κτήσασθαι χαλεπώτερον εἶναι…» (Εδώ, στίχος 23.) Παναπεί: κι άντε, την πήραμε τημΜπόλιν. Πώς θα την κρατήσουμε στο διηνεκές; Τί μέτρα θα πάρουμε, τί προσπάθειες πρέπει να καταβάλουμε συνεχώς προς τούτο; Πάντως, όχι καθήμενοι σε κερκίδα καί αδρανούντες.]

Το πλέον εξοργιστικό, είναι πως, όταν ρωτάς διαφόρους κομποσχοινάκηδες γιά τα παραπάνω, χαμογελάνε κι απαντάνε: «- Θα τα κανονίσει ο Θεός!»

‘Ντάξ’, Θεός είν’ αυτός, ό,τι θέλει κάνει· αλλά, έτσι μού ‘ρχεται να τους πω πως, άμα αυτοί έχουν το προνόμιο να συνεννοούνται με τον Θεό απευθείας, χωρίς μεσάζοντες, να Του πούν να κανονίσει να δω στον τραπεζικό μου λογαριασμό κανένα εκατομμύριο ευρά. (Τόσα μου λείπουν· είμαι ολιγαρκής, καθ’ ό δεν είμαι πωλητικός! 🙂 ) Άντε, με τον κάθε γελοίο!…

Στο μεταξύ… σας έχω πεί ότι δεν αμφισβητώ κανέναν άγιο, ούτε άθεος είμαι· πλήν όμως, άμα είναι να εξαφανιστεί το έθνος μας μέχρι ξαναπάρουμε τημΜπόλιν, ευχαριστώ, αλλά προσωπικά δεν θα πάρω ούτε μΜπόλιν, ούτε τίποτε σχετικό.

[Νομίζω καταλαβαίνετε χωρίς περιττές εξηγήσεις ότι, χωρίς Έθνος Ελλήνων, μΠόλεις καί Αγιασοφιές δεν έχουν καμμία αξία καί σημασία. Υποθέτω πως απευθύνομαι σε νοήμονες.]

. . . . . . . . . . .

Πουθενά εθνικό σχέδιο περί του πρακτέου, λοιπόν. (Πρακτέου γιά τα επόμενα πχ πενήντα χρόνια – ή όσο, τέλος πάντων, μπορεί να είναι το ορατό μέλλον στη χάραξη εθνικών σχεδίων.) Καθησιό στην κερκίδα, αναμονή, κι …Άγιος ο Θεός! (Στην κυριολεξία!)

Επειδή, όμως, προσωπικώς δεν μπορώ ν’ αφήσω τη βλακεία αναπάντητη, θα ρωτήσω γιατί ο Θεός (πρέπει) να ευνοήσει αδρανούντες τεμπελαράδες. Τους υπέγραψε κανένα συμβόλαιο;

Στο κάτω-κάτω, ο Θεός βλέπει τα πάντα· δεν χρειάζεται να καθήσει σε κερκίδα. Κι αν όντως είμαστε «κατ’ εικόνα καί καθ’ ομοίωσιν», καί δεν θέλουμε ν’ ασεβούμε στον Θεό τον ίδιο…

…τότε, όλοι όρθιοι καί τρέχουμε!!!

ΤΕΛΟΣ

. . . . . . . . . . .

Υγ 1: Μέχρι κι ο Διογένης ο Κυνικός σηκώθηκε κι έτρεχε κατά την πολιορκία της Κορίνθου (κυλούσε το πιθάρι του μία προς τα ‘δώ, μία προς τα ‘κεί), αν καί δεν είχε κάποιο συγκεκριμένο καθήκον, διότι ντρεπόταν να κάθεται αδρανής, όσο οι υπόλοιποι τρέχανε με τις πολεμικές προετοιμασίες.

…Δεν θέλω να προχωρήσω σε ανάλυση της σύγκρισης του Διογένη με τους σημερινούς ανόητους.

. . . . . . . . . . .

Υγ 2: Γελάω μόνος μου!… Βρέ, λες νά ‘χουν ένα δίκιο οι καθήμενοι στην κερκίδα, καί τους αποπήρα τζάμπα καί βερεσέ;

Βλέπεις, αναγνώστη μου, όταν ο Ελληνικός Στρατός μπήκε στη Δράμα το 1920, βρήκε τεμπελχανείο σε λειτουργία! Ήτοι κρατικόν οθωμανικόν ίδρυμα, με τεμπέληδες ξαπλωμένους κατάχαμα σε ψάθες, να μουγκρίζουν με άναρθρες κραυγές (όσοι δεν κοιμόντουσαν)· απ’ όπου καί η έκφραση: «- Θα πεθάνεις στην ψάθα!», που λέγανε παλιά γιά τους άχρηστους. Οι δέ υπάλληλοι του τεμπελχανείου τους τεμπέληδες τους τάϊζαν, τους πότιζαν, τους ξεσκάτιζαν.

Στο μεταξύ, επειδή ήταν ανεπίτρεπτο να ξεγελάει το Οθωμανικόν Δημόσιον ο κάθε πονηρός, κάθε χρόνο ερχόταν επιθεωρητής κι έβαζε φωτιά στις ψάθες. Τότε, όποιος την κοπανούσε γιά να μην καεί, δεν ήταν πραγματικός τεμπέλης, καί τον πετούσαν εκτός ιδρύματος. (Τέρμα το τζάμπα φαΐ, παναπεί.) Η τροφοδοσία (καί το ξεσκάτισμα) παρέμενε εν ισχύϊ γιά όσους δεν το κουνούσαν ρούπι απ’ την ψάθα – καί η ζωή συνεχιζόταν.

. . . . . . . . . . .

Τώρα, θα μου πείς, γιατί τέτοια μεταχείριση, ειδικά στους τεμπέληδες; Διότι οι Οθωμανοί την (παθολογική) τεμπελιά δεν μπορούσαν να την εξηγήσουν καί να την αντιμετωπίσουν· επομένως (λογικής εξηγήσεως μή υπαρχούσης), τη θεωρούσαν σαν κάτι, που προέρχεται θεόθεν ( = από τον Αλλάχ, τον πολυεύσπλαχνο), επομένως έχρηζε ειδικής φροντίδας, δίκην μωαμεθανικού θρησκευτικού καθήκοντος. Πώς ήταν η μανία κατά τας φρένας, που επέβαλαν στους τραγικούς ήρωες οι αρχαίοι θεοί; Κάτι τέτοιο! 🙂

Οπότε, με το σκεπτικό αυτό… ‘ντάξ’ ρέ παιδιά, καθήστε εσείς στην κερκίδα κι αναμείνατε την εκπλήρωση των προφητειών! Εμένα, όμως, θα μου επιτρέψετε να δράσω· να κάνω κάτι γι’ αυτήν την έρμη Πατρίδα, όπως κι όσο μπορώ.

Έστω, καί τρέχοντας ένθεν κακείθεν άνευ σκοπού, σαν τον Διογένη.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων