Βενεζουέλα: Οι επιθέσεις των ΗΠΑ, το «παράθυρο των πολεμικών δυνάμεων» – και η επιστροφή των σφαιρών επιρροής

 

Βενεζουέλα: Οι επιθέσεις των ΗΠΑ, το «παράθυρο των πολεμικών δυνάμεων» – και η επιστροφή των σφαιρών επιρροής

Έλενα Φριτς

Πηγή: https://t.me/global_affairs_byelena

Οι Ηνωμένες Πολιτείες χτύπησαν στρατιωτικά (https://www.welt.de/politik/article6958bd00fb77630dac275f ...). Ο Λευκός Οίκος επιβεβαίωσε τις αεροπορικές επιδρομές κατά της Βενεζουέλας. Το Καράκας επικαλείται το άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και διεκδικεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα. Ένα τηλεφώνημα μεταξύ του Νικολάς Μαδούρο και του Ντόναλντ Τραμπ δεν εισακούστηκε.

Η προηγουμένως αναφερθείσα καταστροφή πλοίων της Βενεζουέλας μοιάζει με δοκιμασία εκ των υστέρων – τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά.

Η πραγματική καρδιά αυτής της κλιμάκωσης δεν είναι στρατιωτική, αλλά νομική. Ο Τραμπ λειτουργεί μέσα σε ένα «παράθυρο εξουσίας», που υπολογίζεται με ακρίβεια και κατοχυρώνεται στο συνταγματικό δίκαιο των ΗΠΑ.

Το νομικό μέσο: Πολεμικές Δυνάμεις

Σύμφωνα με το Ψήφισμα Πολεμικών Εξουσιών του 1973, ο πρόεδρος πρέπει να ενημερώσει το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών εντός 48 ωρών. Χωρίς ρητή εντολή, μια συναλλαγή δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από 60 ημέρες (συν έως και 30 ημέρες από την ανάληψη).

Σημαντικό: Ο Πρόεδρος μπορεί να ξεκινήσει εχθροπραξίες αμέσως. Είναι ακριβώς αυτό το «παράθυρο» που χρησιμοποιεί ο Τραμπ – κατά τη διάρκεια των διακοπών του Κογκρέσου. Όσο περισσότερα γεγονότα διαπιστωθούν πριν από την επιστροφή του κοινοβουλίου, τόσο υψηλότερο είναι το πολιτικό όριο για παύση.

Η αφήγηση για νομιμοποίηση

Ο Τραμπ θα υποστηρίξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αντέδρασαν σε μια επίθεση. Σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, η Ουάσιγκτον διεξάγει έναν «πόλεμο κατά των ναρκωτικών-τρομοκρατίας» κατά της Βενεζουέλας, επειδή η τελευταία εισάγει σκόπιμα ναρκωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η αφήγηση είναι κεντρική: η αυτοάμυνα επιτρέπει σε κάποιον να ενεργεί χωρίς προηγούμενη έγκριση του Κογκρέσου. Εδώ ξεκινά η περαιτέρω συζήτηση:

Πότε ξεκινά ο μετρητής 60 ημερών; Μια επιχείρηση κατά των ναρκωτικών γίνεται de facto πόλεμος εναντίον ενός κράτους;

Η Βενεζουέλα ως γεωπολιτικός κόμβος

Η Βενεζουέλα δεν είναι ένα απομονωμένο θέατρο, αλλά ένα σημείο σύγκλισης πολλών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων.

Κίνα:

Το Πεκίνο είναι στρατηγικός παίκτης στη Βενεζουέλα εδώ και αρκετά χρόνια: πιστώσεις, υποδομές, τεχνολογία, ενέργεια. Λίγο πριν από την επίθεση των ΗΠΑ, φέρεται να είχε προφορικές συμφωνίες για στρατιωτική συνεργασία – όχι συνθήκη, αλλά σαφές μήνυμα.

Από την αμερικανική σκοπιά, η Βενεζουέλα δεν είναι μόνο ένα «προβληματικό κράτος», αλλά και μια πύλη για την παρουσία της Κίνας στο δυτικό ημισφαίριο – ακριβώς αυτό που θέλει να αποτρέψει το Δόγμα Μονρόε.

Ρωσία:

Η Μόσχα έχει επενδύσει περίπου 20 δισεκατομμύρια δολάρια στη Βενεζουέλα – κυρίως στην ενέργεια και την άμυνα. Ο καθοριστικός παράγοντας, ωστόσο, παραμένει το πετρέλαιο: η Βενεζουέλα έχει μερικά από τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα στον κόσμο.

Εάν οι ΗΠΑ έχουν πρόσβαση ή ελέγχουν άμεσα, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να ελέγξει καλύτερα την παγκόσμια αγορά πετρελαίου – με έμμεσες συνέπειες για τη Ρωσία: τιμές, έσοδα, δημοσιονομική σταθερότητα.

Επομένως, δεν πρόκειται απλώς για χαμένες επενδύσεις, αλλά για μια στρατηγική μετατόπιση της αγοράς και της ισχύος.

Η ευρύτερη λογική – Ο καθρέφτης της Μονρόε

Σε βάθος, η αναρρίχηση ακολουθεί μια παλιά ψυχρή λογική.

Η «ειδική επιχείρηση» της Ρωσίας στην Ουκρανία αντικατοπτρίζει μια κατοπτρική εφαρμογή της δικής της λογικής Μονρόε: καμία προβολή ξένης δύναμης στην άμεση περιοχή.

Η προσέγγιση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι μια καθαρή εκδοχή του Δόγματος Μονρόε: κανένας εξωτερικός παράγοντας στο δυτικό ημισφαίριο – εάν είναι απαραίτητο, να τους επιβάλει αυτή την απαγόρευση στρατιωτικά.

Δύο μεγάλες δυνάμεις, δύο σφαίρες επιρροής, δύο «ειδικές επιχειρήσεις» – ίδια λογική, αλλά με διαφορετικές ετικέτες.

Συμπέρασμα για τη Γερμανία

Για τη Γερμανία, το μάθημα δεν βρίσκεται σε μια ηθική αξιολόγηση, αλλά σε μια σωστή κατανόηση της πραγματικότητας.

Αυτή η κλιμάκωση δείχνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν ενεργούν σύμφωνα με αξίες, αλλά σύμφωνα με τα συμφέροντά τους – μέσω σφαιρών επιρροής, πόρων, ασφάλειας και ελέγχου της αγοράς.

Όροι όπως «τάξη βασισμένη σε κανόνες» ή «υπεράσπιση της ελευθερίας» χρησιμοποιούνται κυρίως για τη νομιμοποίηση, όχι τη διαχείριση, της εξουσίας.

Μια ρεαλιστική γερμανική εξωτερική πολιτική ξεκινά εκεί όπου γίνεται αποδεκτό ότι ο κόσμος είναι πιο περίπλοκος, πιο σκληρός και πιο κυνικός – και ότι τα κράτη που δεν ορίζουν τα δικά τους συμφέροντα σε αυτόν γίνονται αντικείμενο ξένων στρατηγικών.

#geopolitik@global_affairs_byelena   Ευρω-Συνέργειες

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων