«Η χαμένη τριακονταετία»: Η Δύση απογοήτευσε ανεπανόρθωτα την ανθρωπότητα!Τήν ιδια ωρα,εμείς μένουμε Ανοχύρωτοι σε περιόδους «κατεδάφισης»...

 

Νταβίντ Ναρμανία

Η είδηση ότι τα αμερικανικά στρατεύματα εγκατέλειψαν επιτέλους το Ιράκ θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει απαρατήρητη. Άλλωστε, πόσες τέτοιες υποσχέσεις έχουν δοθεί, πόσες φορές έχει αναβληθεί αυτή η αποχώρηση. Η Αμερική είχε ήδη αποχωρήσει από εκεί το 2011, αλλά τρία χρόνια αργότερα αναγκάστηκε να επιστρέψει — υποτίθεται για την καταπολέμηση του «Ισλαμικού Κράτους»*. Αυτή τη φορά, όμως, το Πεντάγωνο επιβεβαίωσε τελικά τις ανακοινώσεις των ιρακινών αρχών. Φυσικά, δεν γίνεται λόγος για τερματισμό της συνεργασίας της Ουάσιγκτον με τη Βαγδάτη, αλλά η κίνηση αυτή δεν είναι καθόλου συμβολική, αν και περιέχει αρκετό συμβολισμό.

Αυτό αποτελεί σίγουρα μια καλή αφορμή για να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα από την εικοσαετή — λαμβάνοντας υπόψη την προαναφερθείσα διακοπή — παρουσία των Αμερικανών στην περιοχή.

Τα τρέχοντα γεγονότα προσφέρονται για σύγκριση με την αντίστοιχη αποχώρηση από το Αφγανιστάν. Εκεί οι Αμερικανοί στρατιώτες πολεμούσαν για αντίστοιχο χρονικό διάστημα. Πριν από την άφιξή τους, τη χώρα κυβερνούσαν οι «Ταλιμπάν», μετά την αποχώρησή τους — πάλι οι «Ταλιμπάν». Για αυτές τις ριζικές αλλαγές, οι Αφγανοί πλήρωσαν με δύο δεκαετίες και δεκάδες χιλιάδες ζωές. Και φυσικά, η πιο φρικτή και πειστική απόδειξη της αμερικανικής ντροπής ήταν οι εικόνες από το αεροδρόμιο της Καμπούλ. Εκεί, οι ντόπιοι, που μέχρι πρόσφατα βοηθούσαν τους Αμερικανούς, κρεμόντουσαν από το σύστημα προσγείωσης και το φτερό των αεροσκαφών κατά την απογείωση, με την ελπίδα να σωθούν. Η Αμερική εγκατέλειψε τόσο τη χώρα όσο και όσους την βοηθούσαν εκεί. Αν και κανείς δεν είχε καλέσει την Αμερική εκεί.

Στο Ιράκ, φυσικά, οι αλλαγές ήταν πολύ πιο σοβαρές. Στη θέση μιας αυταρχικής δικτατορίας με ενιαία πολιτική δομή, δημιουργήθηκε μια ομοσπονδία με εθνοθρησκευτική εκπροσώπηση — τη χώρα κυβερνούν ένας Κούρδος πρόεδρος και ένας σιίτης πρωθυπουργός, ενώ ο πρόεδρος του κοινοβουλίου επιλέγεται αποκλειστικά από τους σουνίτες. Και η σταθερότητα αυτής της δομής προκαλεί σοβαρές ανησυχίες — αρκεί να κοιτάξει κανείς τον Λίβανο, από τον οποίο σίγουρα εμπνεύστηκαν οι Αμερικανοί μεταρρυθμιστές.

Ωστόσο, οι αλλαγές δεν εξαντλούνται σε αυτό. Στη χώρα ενισχύεται η ιρανική επιρροή, και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που δυτικοί εμπειρογνώμονες ισχυρίζονται μάλιστα ότι η Ουάσιγκτον έχει χτίσει για το Ιράν μια «χερσαία γέφυρα» προς τη Μεσόγειο. Τα δυτικά ΜΜΕ κατηγορούν μάλιστα την Τεχεράνη ότι χρησιμοποίησε τους πληρεξούσιους της για την πρόσφατη επίθεση στον σαουδικό αγωγό πετρελαίου.

Κι όμως, κάποτε ήταν ακριβώς η Βαγδάτη που αποτελούσε αντίβαρο της Τεχεράνης στην περιοχή — και άμεσο αντίπαλό της σε έναν από τους πιο αιματηρούς πολέμους του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Για αυτό, πολλά συγχωρήθηκαν στον Σαντάμ Χουσεΐν — η Ουάσιγκτον τον υποστήριζε ενεργά, αν και δεν ξέχναγε να πουλάει πυραύλους και στο Ιράν.

Ωστόσο, όπως έδειξε η ιστορία στη συνέχεια, δεν συγχωρήθηκαν τα πάντα. Το Κουβέιτ, για παράδειγμα, δεν συγχωρήθηκε — και οργανώθηκε η επιχείρηση «Καταιγίδα στην Έρημο».

Ορισμένα γεγονότα που προηγήθηκαν του πολέμου στο Ιράκ, συμπίπτουν εντυπωσιακά με τα σημερινά γεγονότα. Αρκεί να αναφερθεί ο Κόλιν Πάουελ, ο οποίος, σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, κούναγε ένα δοκιμαστικό σωληνάριο με άγνωστο περιεχόμενο, αλλά μιλούσε πειστικά για το πόσο κοντά είχε φτάσει το Ιράκ στη δημιουργία χημικών όπλων. Έχουν περάσει δύο δεκαετίες — και εξαιρετικά παρόμοιες τακτικές χρησιμοποιούνται εναντίον του Ιράν.

Όμως, ενώ οι μέθοδοι της Αμερικής παρέμειναν οι ίδιες, οι δυνατότητές της έχουν μειωθεί σημαντικά.

Δεν μπορεί πλέον να αντέξει οικονομικά έναν πόλεμο στην άλλη άκρη του κόσμου — είναι υπερβολικά δαπανηρό ακόμη και με τη σημερινή μορφή, ενώ μια χερσαία επιχείρηση θα αποτελούσε καταστροφή γι’ αυτήν και οι πιθανότητες νίκης θα ήταν εξαιρετικά μικρές.

Η Αμερική δεν μπορεί πλέον να συγκροτήσει μια μεγάλη συμμαχία. Ναι, η στρατιωτική της αξία ήταν μικρή και τότε, αλλά τουλάχιστον στο πολιτικό μέτωπο η ενότητα του ΝΑΤΟ — με σπάνιες εξαιρέσεις — δεν προκαλούσε αμφιβολίες. Τώρα όμως οι σύμμαχοι δεν θέλουν να βοηθήσουν τις ΗΠΑ στους πολέμους τους, ενώ η Ουάσιγκτον αμφιβάλλει αν είναι έτοιμη, σε αυτή την περίπτωση, να υπερασπιστεί τα συμφέροντα και την ασφάλεια των συμμάχων της.

Έχουν αλλάξει και οι δυνατότητες των αντιπάλων. Με τα παραδείγματα της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ και της «Αραβικής Άνοιξης», ολόκληρος ο κόσμος είδε με ποιες μεθόδους η Δύση προωθεί τις αξίες του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας — και έβγαλε τα συμπεράσματά του. Και τώρα, όλοι όσοι βλέπουν το μέλλον τους διαφορετικά από τη Δύση και διαθέτουν επαρκή κυριαρχία για να υπερασπιστούν αυτό το όραμα, καταλαβαίνουν πώς πρέπει να ενεργήσουν.

Και η Δύση δεν έχει κανέναν να κατηγορήσει γι’ αυτό. Είχε τρεις δεκαετίες μετά τον Ψυχρό Πόλεμο για να προτείνει ένα νέο όραμα για έναν δίκαιο κόσμο, καθώς οι δυνατότητες για συνεργασία ήταν πρωτοφανείς. Η ανθρωπότητα δεν είχε κυριολεκτικά ποτέ τέτοια ευκαιρία. Αντ’ αυτού, η Δύση πέρασε και τις τρεις αυτές δεκαετίες σε πολέμους με αμφίβολα αποτελέσματα και στην οργάνωση επαναστάσεων εναντίον ανεπιθύμητων κυβερνήσεων, οι οποίες επίσης δεν οδήγησαν σε τίποτα καλό.

Αυτή την χαμένη ευκαιρία δεν θα τη συγχωρήσει στον Δυτικό κόσμο η ίδια η ιστορία. https://ria.ru/=====Ανοχύρωτοι σε περιόδους «κατεδάφισης»..

Από το «ελεγχόμενο χάος» της Μέσης Ανατολής στην άμεση ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση...

Κάθε φορά που η Μέση Ανατολή φλέγεται, οι ελίτ της Δύσης, απολύτως προστατευμένες στις γυάλες τους, σπεύδουν να διαβάσουν τις αναλύσεις στα ακριβά σαλόνια του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον. Διαβάζουν, για παράδειγμα, στον βρετανικό Economist ότι η Αμερική «αποχωρεί» από την Μέση Ανατολή και ότι βιώνουμε μια απώλεια ελέγχου που δεν ήταν «προσχεδιασμένη». Ας αφήσουμε όμως τις ευγένειες: το εν λόγω περιοδικό δεν κάνει μόνο ρεπορτάζ. Λειτουργεί και ως «γεωπολιτικό πλυντήριο». Ξεπλένει τον ωμό κυνισμό της αγγλοσαξονικής διπλωματίας και τις αιματηρές φαντασιώσεις του βαθέος κράτους, σερβίροντάς τες ως δήθεν αναπόφευκτη «φυσική» εξέλιξη. Αυτό αποδομείται με προηγούμενη ανάλυσή μας η οποία μιλά για «βελούδινη κατεδάφιση» —«βελούδινη» για αυτούς που την παρουσιάζουν και «αιμαγμένη» για όσους την βιώνουν— της σημερινής Μέσης Ανατολής, κάτι που οι μανδαρίνοι των Βρυξελλών και του δυτικού κατεστημένου δεν τολμούν να παραδεχτούν. Η διαφαινόμενη απώλεια ελέγχου των ΗΠΑ αποτελεί μάλλον μέρος του σχεδίου, διότι η αμερικανική στρατηγική ενορχηστρώνει μια κυνική «βαλκανιοποίηση» της περιοχής.

Επιμέλεια iEpikaira

Δεν πρέπει να ζούμε με ψευδαισθήσεις, ούτε να αφήνουμε χώρο σε ρομαντικές συμμαχίες του παρελθόντος. Η συμφωνία Σάικς-Πικό ξηλώνεται βίαια. Το βαθύ κράτος της αμερικανικής γεωστρατηγικής έχει αποφασίσει ότι τα υφιστάμενα σύνορα της περιοχής πρέπει να θρυμματιστούν. Για να επιτευχθεί αυτό, η Ουάσιγκτον δεν διστάζει να παρακάμψει παραδοσιακούς παίκτες, κλείνοντας το μάτι ακόμη και σε παραστρατιωτικές οργανώσεις και τοπικές πολιτοφυλακές—βλέπε Χούθι. Και μέσα σε αυτό το αιματηρό κενό που αφήνουν αποχωρώντας, τον ρόλο των «περιφερειακών μπράβων» αναλαμβάνουν βαριά οπλισμένα κράτη όπως το Ισραήλ και η Τουρκία, τα οποία θα το γεμίσουν κάνοντας τη βρώμικη δουλειά εκτελώντας τη νέα αρχιτεκτονική.

Ποιος όμως, πιστεύει ότι αυτό το πείραμα θα μείνει περιορισμένο και η κρίση δεν θα διαχυθεί; Οι ΗΠΑ και κάποιοι από τους συμμάχους της στρέφουν το βλέμμα τους στην Κίνα και τον Ινδο-Ειρηνικό. Αλλά πώς θα λειτουργήσουν οι σύγχρονοι εμπορικοί και ψηφιακοί διάδρομοι μέσα σε μια θρησκευτική και εθνοτική κόλαση στη μείζονα περιοχή της Μέσης Ανατολής; Το βαρύ τίμημα αυτής της κοντόφθαλμης στρατηγικής θα το πληρώσει, για άλλη μια φορά, η μικρή και η μεσαία τάξη. Όταν οι θαλάσσιοι διάδρομοι κλείνουν, οι εφοδιαστικές αλυσίδες σπάνε και ο πληθωρισμός γονατίζει τα νοικοκυριά, η Κομισιόν ζητάει να κλείσουν τα φώτα και να περιοριστεί η θέρμανση, τα λαϊκά στρώματα που συμπιέζονται, είναι επόμενο να στραφούν εναντίον του συστήματος. Και τότε, οι πολιτικές ελίτ θα πέφτουν πάλι από τα σύννεφα, αναρωτώμενες γιατί φουντώνει ο αντισυστημισμός και η ακροδεξιά στις κάλπες—βλέπε Γερμανία και οσονούπω και στην Ελλάδα. Δεν μπορείς να λοιδορείς τον ψηφοφόρο που αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός διαλυμένου κόσμου που εσύ ο ίδιος σχεδίασες.

Και ερχόμαστε στο κρίσιμο, δικό μας ερώτημα: Πού ακριβώς βρισκόμαστε εμείς ως Ελληνισμός;

Το να διαβάζουμε τις διεθνείς εξελίξεις με ιδεολογικές παρωπίδες ή όρους «καλού και κακού» είναι εθνικά επικίνδυνο. Όπως τονίζει η ανάλυσή μας, σε αυτόν τον νέο χάρτη ασφαλείας η Ελλάδα και η Κύπρος κινδυνεύουν να υποβιβαστούν σε απλούς «εφοδιαστικούς κόμβους». Σε γρανάζια ξένων συμφερόντων. Αντιμετωπιζόμαστε ως «λειτουργικά αντίβαρα», σχεδιασμένα να απορροφούν τους κραδασμούς από τον τουρκικό επεκτατισμό —εάν εκτραπεί πέραν των ορίων που θέτουν οι ίδιοι οι προστάτες στους οποίους έχουμε αναθέσει την εθνική ασφάλειά μας— και να εξασφαλίζουν τα μετόπισθεν των δυτικών συμφερόντων, ενώ η γειτονιά μας θα καίγεται. Μας ζητούν, δηλαδή, να γίνουμε το αμόνι πάνω στο οποίο θα χτυπάει το σφυρί της νέας κρίσης που οι ίδιοι ετοίμασαν.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση της χώρας απαιτεί ρεαλισμό. Δεν μπορούμε να λειτουργούμε ως δεδομένοι, δεμένοι στο άρμα οποιουδήποτε ηγεμόνα, ειδικά όταν αυτός συμπεριφέρεται σπασμωδικά και παρελκυστικά.

Αν η Αθήνα και η Λευκωσία συνεχίσουν να πολιτεύονται με την ψευδαίσθηση της «αμερικανικής ομπρέλας» προστασίας, χωρίς να απαιτούν χειροπιαστά ανταλλάγματα επί ίσοις όροις, το ξύπνημα θα είναι εφιαλτικό. Όταν ένα σχέδιο κατεδάφισης και περιφερειακού κατακερματισμού τυπώνεται και προαναγγέλλεται χρόνια πριν πέσει η πρώτη βόμβα στο Ιράν—έχουμε γράψει επανειλημμένα για τα «αιμαγμένα σύνορα» του Ράλφ Πίτερς—, σημαίνει ότι σε συγκεκριμένες πηγές—γράφε Economist—, δεν διαβάζουμε μόνο απλές ειδήσεις. Διαβάζουμε ενίοτε τα σενάρια της επόμενης μέρας. Και αυτό οφείλει να μας κρατάει σε εγρήγορση διότι αυτά τα σενάρια δεν προμηνύουν ένα ρόδινο μέλλον...

Το συμπέρασμα είναι ότι στην ζούγκλα του εκρηκτικού νέου διεθνούς συστήματος, τα κράτη που δεν διεκδικούν τον δικό τους αυτόνομο ρόλο, ρίχνονται στη φωτιά, ή αναφλέγονται επαγωγικά από την εγγύτερη πηγή κρίσης και την δική τους αδράνεια.

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων