Πλατωνική Κοινωνική Μηχανική

☭ Slavlander🔥 (πρώην Rurik)

 Έχω γράψει πολλά για τον Πλάτωνα και όλα τα καινοτόμα κόλπα και τις προτάσεις κοινωνικής μηχανικής που παρέχει για τις μελλοντικές ελίτ στα έργα του.  Τώρα ας συνοψίσουμε τα ευρήματα και να τα κάνουμε όσο το δυνατόν πιο σαφή και ευδιάκριτα για όλους όσους ενδιαφέρονται να κατανοήσουν πώς είναι κατασκευασμένη η κοινωνία μας.

Έννοια #1 — Η φιλοσοφία είναι πολιτική (με άλλα μέσα)

Ο Σωκράτης δηλώνει:

«Εκτός κι αν οι φιλόσοφοι γίνουν βασιλιάδες στα κράτη μας ή αυτοί που τώρα αποκαλούμε βασιλιάδες και κυβερνήτες μας ασχοληθούν σοβαρά και επαρκώς με την επιδίωξη της φιλοσοφίας, και υπάρχει ένας συνδυασμός αυτών των δύο πραγμάτων, της πολιτικής εξουσίας και της φιλοσοφικής νοημοσύνης... δεν μπορεί να υπάρξει παύση των προβλημάτων... Για τις πολιτείες μας, ούτε, φαντάζομαι, ούτε για την ανθρώπινη φυλή».

Αυτό δεν είναι απλώς μια πρόταση ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να κυβερνούν. Αυτός είναι ένας ισχυρισμός ότι η πολιτική εξουσία και η φιλοσοφία πρέπει να είναι ένα και το αυτό για να είναι δυνατή η δικαιοσύνη.

Η φιλοσοφία είναι ένα μέσο για να κάνεις πολιτική.

Όλα όσα λέει ένας φιλόσοφος, όσο αφηρημένα ή ελικοειδή ή περίπλοκα κι αν είναι, λέγονται με στόχο την απόκτηση, τη διατήρηση και τη δικαιολόγηση της εξουσίας.

Έννοια #2 — Τα ψέματα είναι το θεμέλιο της ελίτ κοινωνίας

Σχετικά με τη δημιουργία ενός ευγενούς ψέματος:

Πώς λοιπόν μπορούμε να επινοήσουμε ένα από εκείνα τα απαραίτητα ψέματα για τα οποία μιλήσαμε τελευταία – μόνο ένα βασιλικό [ευγενές] ψέμα που μπορεί να εξαπατήσει τους ηγεμόνες, αν αυτό είναι δυνατόν, και εν πάση περιπτώσει την υπόλοιπη πόλη;

Τι είδους ψέμα; είπε.

Τίποτα καινούργιο, απάντησα. Μόνο μια παλιά φοινικική ιστορία για το τι έχει συμβεί συχνά μέχρι τώρα σε άλλα μέρη, (όπως λένε οι ποιητές, και έχουν κάνει τον κόσμο να πιστέψει), αν και όχι στην εποχή μας, και δεν ξέρω αν ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε ποτέ να συμβεί ξανά, ή θα μπορούσε τώρα ακόμη και να γίνει πιθανό, αν συνέβαινε.

(...)

Είχες καλό λόγο, είπε, να ντρέπεσαι για το ψέμα που επρόκειτο να πεις.

Αλήθεια, απάντησα, αλλά έρχονται κι άλλα. Σου είπα μόνο τα μισά.

Ο Πλάτωνας ή ο Σωκράτης, ανάλογα με το πώς το βλέπεις, πιστεύουν ότι οι νόμοι ενός κράτους λειτουργούν μόνο όταν υποστηρίζονται από ένα τερατώδες ψέμα γιγαντιαίων διαστάσεων, ένα θεμελιώδες ψέμα, ένα ευγενές ψέμα.

Εάν οι νόμοι απλώς επιβάλλονται με ανοιχτή καταναγκαστική βία, αυτό οδηγεί σε εξέγερση, τελικά. Επειδή οι άνδρες τελικά αντιστέκονται στη γυμνή τυραννία. Τα συστήματα στα οποία δεν αντιστέκονται είναι εκείνα σύμφωνα με τα οποία οι πολίτες πιστεύουν πραγματικά στα ψέματα και προσχωρούν πρόθυμα στους νόμους που χτίζονται πάνω σε αυτά και επιβάλλουν μόνοι τους τη δική τους συμμορφούμενη συμπεριφορά. Όπως θα επεσήμανε αργότερα ο Φρίντριχ Ένγκελς, το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει για να σπείρει μια εξέγερση είναι να καταστρέψει τις θεμελιώδεις ψυχο-μυθικές αφηγήσεις του κράτους.

Με άλλα λόγια: επιτεθείτε και υπονομεύστε το Ευγενές Ψέμα — μετά από αυτό, οι άνθρωποι δεν θα αστυνομεύουν πλέον πρόθυμα τον εαυτό τους ή/και δεν θα αναφέρουν άλλους επειδή δεν πιστεύουν τα ψέματα του κράτους. Αυτό ανοίγει τη δυνατότητα για υποκίνηση εξεγέρσεων.

Για να αποδεχτούν οι άνθρωποι την κυριαρχία της Ελίτ πρόθυμα, πρέπει να πιστεύουν ότι έχουν σπουδαίο μεταφυσικό/μυθικό λόγο για να το κάνουν. Μπορεί ακόμη και να χρειάζονταν μια «φοινικική ιστορία» με μαγικό αίμα και μυστηριακές προφητείες και ένα G_d που πεθαίνει και ανατέλλει στον πυρήνα του πολιτικού τους συστήματος για να τους κάνει να συμφωνήσουν με αυτό. Και η Ελίτ ήταν πάντα τόσο έτοιμη και πρόθυμη να τους προσφέρει μια τέτοια ιστορία.

Η ελίτ είναι καλή σε ένα πράγμα πάνω από όλα τα άλλα πράγματα - να λέει πολύ καλά ψέματα.

Το πιθανότερο είναι ότι τα έχετε ξανακούσει όλα αυτά, αν και με τη μορφή ενός σύγχρονου «Φοινικικού Παραμυθιού»:

Λόρδος Βάρυς: Έκανα ό,τι έκανα για το καλό του βασιλείου.
Petyr Baelish: Το βασίλειο; Ξέρεις ποιο είναι το βασίλειο;
Είναι οι χίλιες λεπίδες των εχθρών του Aegon. Μια ιστορία που συμφωνούμε να λέμε ο ένας στον άλλον ξανά και ξανά μέχρι να ξεχάσουμε ότι είναι ψέμα.
Λόρδος Βάρυς: Αλλά τι μας μένει μόλις εγκαταλείψουμε το ψέμα;
Χάος. Ένας ανοιχτός λάκκος που περιμένει να μας καταπιεί όλους.
Petyr Baelish: Το χάος δεν είναι λάκκος. Το χάος είναι μια σκάλα. Πολλοί που προσπαθούν να το σκαρφαλώσουν αποτυγχάνουν και δεν καταφέρνουν να προσπαθήσουν ποτέ ξανά. Η πτώση τους σπάει. Και σε κάποιους, δίνεται η ευκαιρία να σκαρφαλώσουν. Αρνούνται, προσκολλώνται στο βασίλειο ή στους θεούς ή στην αγάπη. Ψευδαισθήσεις. Μόνο η σκάλα είναι πραγματική. Η ανάβαση είναι το μόνο που υπάρχει.

Τίποτα από αυτά που είπα εγώ ή ο Πλάτωνας δεν πέφτει στα αθώα αυτιά των μωρών.

Στην εποχή του Πλάτωνα, το μεγάλο παράδειγμα ενός Ευγενούς Ψεύδους στην πραγματικότητα ήταν η ιστορία του μυθικού Λυκούργου και η θεία αποκάλυψη της Μεγάλης Ρήτρας της Σπάρτης.Αυτό το Ευγενές Ψέμα ενός περιπλανώμενου σοφού ανθρώπου που έλαβε τις αρχαίες αποκαλύψεις της Αιγύπτου και την έγκριση του Μαντείου των Δελφών και ο οποίος στη συνέχεια παρακλήθηκε να επιστρέψει στη Σπάρτη και να ιδρύσει ένα νέο κράτος για να αποτρέψει την αναρχία γίνεται το πρότυπο για τους επόμενους Μεγάλους Ψεύτες της ιστορίας.

Ο Μωυσής, συγκεκριμένα, μοιάζει αρκετά με τον Λυκούργο, με την Τορά του να παίρνει τη θέση της Ρήτρας.

Έννοια #3 — Ο συνεχής τρόμος είναι απαραίτητος για την επιβολή των νόμων

Για να αποτραπούν οι άνθρωποι από τη μη Ελίτ από το να συσπειρωθούν για να ανατρέψουν την Ελίτ, πρέπει να κρατηθούν σε κατάσταση τρόμου ενάντια σε εξωτερικούς εχθρούς, πραγματικούς ή μη.

Ο Αθηναίος Ξένος εξηγεί πώς ο τρόμος κράτησε τον λαό ευλαβικό προς την Ελίτ των Νόμων, Βιβλίο ΙΙΙ:

Υπήρχαν τέσσερις τάξεις, ταξινομημένες σύμφωνα με μια απογραφή περιουσίας, και η ευλάβεια ήταν η βασίλισσα και η ερωμένη μας, και μας έκανε πρόθυμους να ζήσουμε υπακούοντας στους νόμους που επικρατούσαν τότε.

Επίσης, η απεραντοσύνη του περσικού οπλισμού, τόσο στη θάλασσα όσο και στην ξηρά, προκαλούσε έναν αβοήθητο τρόμο, που μας έκανε όλο και περισσότερο υπηρέτες των ηγεμόνων μας και των νόμων. Και για όλους αυτούς τους λόγους επικρατούσε μια υπερβολική αρμονία ανάμεσά μας.

(…)

Όλα αυτά τα πράγματα δημιούργησαν μέσα τους το πνεύμα της φιλίας. Υπήρχε ο φόβος της στιγμής, και υπήρχε εκείνος ο ανώτερος φόβος, τον οποίο είχαν αποκτήσει με την υπακοή στους αρχαίους νόμους τους, και τον οποίο πολλές φορές στην προηγούμενη ομιλία ονόμασα ευλάβεια, του οποίου ο καλός άνθρωπος θα έπρεπε να είναι πρόθυμος υπηρέτης...

…

Σύμφωνα με τους αρχαίους νόμους, φίλοι μου, ο λαός δεν ήταν όπως τώρα ο κύριος, αλλά μάλλον ο πρόθυμος υπηρέτης των νόμων.

(…)

Και τότε, όσο περνούσε ο καιρός, οι ίδιοι οι ποιητές εισήγαγαν τη βασιλεία της χυδαίας και άνομης καινοτομίας. Ήταν άνθρωποι ιδιοφυΐας, αλλά δεν είχαν αντίληψη για το τι είναι δίκαιο και νόμιμο στη μουσική. λυσσασμένοι σαν Βακχικοί και κυριευμένοι από υπερβολικές απολαύσεις - αναμειγνύοντας θρήνους με ύμνους και παιάνες με διθυράμβους. μιμούμενος τους ήχους του φλάουτου στη λύρα και προκαλώντας μια γενική σύγχυση. επιβεβαιώνοντας από άγνοια ότι η μουσική δεν έχει αλήθεια και, είτε καλή είτε κακή, μπορεί να κριθεί σωστά μόνο από την ευχαρίστηση του ακροατή.

Και συνθέτοντας τέτοια ακόλαστα έργα, και προσθέτοντας σε αυτά λέξεις ως ακόλαστες, ενέπνευσαν στο πλήθος ανομία και τόλμη, και τους έκαναν να φαντάζονται ότι μπορούν να κρίνουν μόνοι τους (...)

… Αλλά στη μουσική προέκυψε για πρώτη φορά η παγκόσμια έπαρση της παντογνωσίας και της γενικής ανομίας. - Η ελευθερία ακολούθησε μετά, και οι άνθρωποι, φανταζόμενοι ότι ήξεραν αυτό που δεν ήξεραν, δεν είχαν πλέον κανένα φόβο...

Συνέπεια αυτής της ελευθερίας έρχεται η άλλη ελευθερία, της ανυπακοής στους κυβερνώντες. .... Και στο τέλος υπάρχει η περιφρόνηση των όρκων και των υποσχέσεων, και κανένας σεβασμός για τους Θεούς — εδώ επιδεικνύουν και μιμούνται την παλιά λεγόμενη Τιτανική φύση και φτάνουν στο ίδιο σημείο με τους Τιτάνες όταν επαναστάτησαν εναντίον του Θεού.

Έτσι, όταν τους δοθεί η ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν, οι άνθρωποι θα προσπαθούν πάντα να μιμηθούν την αρχή του Τιτανικού στη μουσική τους και στις θρησκευτικές τους τελετουργίες και τελικά στην επαναστατικότητά τους. Προφανώς, ο ελληνικός λαός βρισκόταν πάντα στο χείλος της συσπείρωσης και της ανατροπής της Ελίτ του Κράτους που χτίστηκε πάνω στο Ευγενές Ψέμα των Θεών του Ολύμπου. Η δουλειά της Ελίτ γίνεται τότε η δημιουργία μιας συνεχούς σειράς psyops για να εμποδίσει τους ανθρώπους να τους ανατρέψουν.

Ο φόβος και ο τρόμος, των Θεών ή/και των Εχθρών, όπως εξηγεί επιδοκιμαστικά ο Αθηναίος Ξένος, είναι τα κύρια εργαλεία για να κρατηθεί μακριά μια λαϊκή εξέγερση.

Έννοια #4 — Ανακατέψτε τους πολίτες για να τους εμποδίσετε να επαναστατήσουν

Ο Αθηναίος Ξένος συνεχίζει να εξηγεί στο Βιβλίο 4 των Νόμων, πώς μια ιδανική νέα πόλη, η αποικία που επιθυμούν να ιδρύσουν στην Κρήτη και την οποία θα ονομάσουν «Μαγνησία» πρέπει να αντληθεί από διαφορετικά γένη, έτσι ώστε οι άποικοι να είναι λιγότερο προσκολλημένοι στα παλιά τους έθιμα και την αυτοδιοίκηση και πιο πρόθυμοι να δεχτούν ένα νέο σύνολο νόμων της Ελίτ.

Οι πόλεις βρίσκουν τον αποικισμό από ορισμένες απόψεις ευκολότερο αν οι άποικοι είναι μια φυλή, η οποία σαν ένα σμήνος μελισσών στέλνεται από μια μόνο χώρα, είτε όταν οι φίλοι εγκαταλείπουν φίλους, λόγω κάποιας πληθυσμιακής πίεσης ή άλλης παρόμοιας ανάγκης, είτε όταν ένα τμήμα μιας πολιτείας οδηγείται από φατρίες να μεταναστεύσει. Και υπήρξαν ολόκληρες πόλεις που τράπηκαν σε φυγή όταν κατακτήθηκαν ολοκληρωτικά από μια ανώτερη δύναμη στον πόλεμο.

Αυτό, ωστόσο, που είναι κατά κάποιο τρόπο πλεονέκτημα για τον άποικο ή τον νομοθέτη, από μια άλλη άποψη δημιουργεί μια δυσκολία.

Υπάρχει ένα στοιχείο φιλίας στην κοινότητα της φυλής, της γλώσσας, της γλώσσας και των νόμων, και στους κοινούς ναούς και τις τελετές λατρείας. Αλλά οι αποικίες που είναι αυτού του ομοιογενούς είδους έχουν την τάση να κλωτσούν ενάντια σε κάθε νόμο ή οποιαδήποτε μορφή συντάγματος διαφορετική από εκείνη που είχαν στην πατρίδα τους. Και παρόλο που η κακία των δικών τους νόμων μπορεί να ήταν η αιτία των φατριών που επικρατούσαν ανάμεσά τους, ωστόσο από τη δύναμη της συνήθειας θα λιποθυμούσαν να διατηρήσουν τα ίδια τα έθιμα που ήταν η καταστροφή τους. Και ο αρχηγός της αποικίας, που είναι ο νομοθέτης τους, τους βρίσκει ενοχλητικούς και επαναστατικούς.

Από την άλλη πλευρά, η συρροή αρκετών πληθυσμών μπορεί να είναι πιο διατεθειμένη να ακούσει νέους νόμους. Αλλά τότε, το να τα κάνεις να ενωθούν και να ενωθούν, όπως λένε για τα άλογα, είναι ένα πολύ δύσκολο έργο, και έργο ετών. Και όμως δεν υπάρχει τίποτα που να τείνει περισσότερο στη βελτίωση της ανθρωπότητας από τη νομοθεσία και τον αποικισμό.

Συνεχίζει επισημαίνοντας ότι η τυραννία είναι απαραίτητη για την ίδρυση μιας νέας αποικίας ή νέας πόλης ή για την πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων. Δεν πρέπει να υπάρχουν εμπόδια στο δρόμο για να γίνει αυτό που πρέπει να γίνει για να αλλάξει εντελώς ο χαρακτήρας μιας πόλης και του συστήματός της.

Αρκετά αυτονόητο.

Ένα εξαιρετικό παράδειγμα αυτών των αρχών στην πράξη ήταν η Πρωσία.

Όπως κάνουν τώρα οι χώρες μας, το πρωσικό κράτος ήταν το πρώτο σύγχρονο κράτος που εφάρμοσε μαζικές μεταναστευτικές πολιτικές από πάνω προς τα κάτω για να γενοκτονήσει τους ομοιογενείς αυτόχθονες πληθυσμούς που ζούσαν στα διεκδικούμενα εδάφη του. Εισέβαλε στον κόσμο και κάλεσε τον κόσμο να έρθει και να εγκατασταθεί στην Πρωσία.

Σε αντάλλαγμα για την υπόσχεση πλήρους σκλαβιάς στο κράτος, ο καθένας μπορούσε να γίνει Πρώσος.

Οι κανονικοί λαοί, ωστόσο, δεν χρειάζονταν το κράτος ή τους επινοημένους νόμους του για να αυτοκυβερνηθούν και αντιστάθηκαν σε αυτό το σύστημα. Αυτό συμβαίνει επειδή η «Αναρχία» είναι η φυσική κατάσταση ενός ομοιογενούς πληθυσμού. Είναι ικανοί να αυτοδιοικούνται σύμφωνα με τα δικά τους αρχαία έθιμα. Οι νόμοι και η μυστική αστυνομία και τα καταναγκαστικά συγκεντρωτικά κράτη χρειάζονται μόνο σε πολυπολιτισμικές πολιτείες που κυβερνώνται από μια μειονοτική ελίτ. Ο Πλάτωνας πίστευε ότι αυτή η φυσική κατάσταση ύπαρξης ήταν η ρίζα όλων των κακών και ότι το κράτος και οι νόμοι του υπήρχαν για να «αποφυσικοποιούν» τους ανθρώπους και να τους κάνουν «ενάρετους»Για να παραθέσω το Πιστεύω της Πρωσίας — H/T στον Lorbas που μου επέστησε την προσοχή σε αυτό:

Η Πρωσία δεν είναι κράτος ή φυλή, είναι στάση, eine Haltung. Όπως είπε ο άντρας - "Preussen ist weder Volksstamm noch Rasse, Preussen ist Haltung und niemals Masse".

Κανείς δεν το έχει πει ποτέ καλύτερα. Για λόγους πλήρους απόδοσης:

"Mögt Ihr den preußischen Staat zerschlagen, Preußen wird hoch aus den Trümmern ragen.

Einer schon wollte uns Preußen stehlen, doch Preußen lebt zu tief in den Seelen!

Preußen ist weder Volksstamm noch Rasse, Preußen ist Haltung und niemals Masse.

Preußen ist Pflicht nach Immanuel Kant, Preußen ist Treue zu Volk und Land, Dienen der Sache bis in den Tod und - Griff zu den Waffen erst in der Not!"

Έμπερχαρντ φον Μάκενσεν

Κακώς μεταφρασμένο για όσους έχουν την ατυχία να χτυπηθούν από μια ξένη γλώσσα:

«Θα συντρίψετε το πρωσικό κράτος,

Από τα ερείπιά του θα αναστηθεί ξανά μεγάλο.

Κάποιος προσπάθησε ήδη να το κλέψει,

Αλλά η Πρωσία είναι πολύ βαθιά στις ψυχές μας για να ταλαντευτούμε!

Η Πρωσία δεν είναι φυλή και φυλή,

Η Πρωσία είναι ένα ρουλεμάν και μια τάξη, ποτέ απλή μάζα.

Η Πρωσία είναι καθήκον, όπως όρισε ο Καντ,

Η Πρωσία είναι πίστη στο λαό και τη γη μαζί,

Υπηρέτησε τον σκοπό και να είσαι πάντα γενναίος,

Αλλά παίρνοντας τα όπλα μόνο όταν ο κίνδυνος είναι σοβαρός».

Μάκενσεν

Και απόρροια αυτής της ιδέας:

Έννοια #4.5: Σπάστε το λαό δημιουργώντας κάστες

Όχι μόνο θα πρέπει να εισάγετε εχθρικές φυλές xenos, αλλά θα πρέπει επίσης να διασπάσετε έναν υγιή, ολόκληρο λαό σε τεχνητές φυλές σύμφωνα με τις γραμμές της «κάστας/τάξης». Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για αυτό, στο πλαίσιο της δυστοπικής λογοτεχνίας και της κομμουνιστικής σκέψης που θα σας αφήσω απλώς με ένα απόσπασμα από το πρόγραμμα κατήχησης που χρησιμοποιείται στο Brave New World:

«Τα παιδιά άλφα φορούν γκρι. Δουλεύουν πολύ πιο σκληρά από εμάς, επειδή είναι τόσο τρομακτικά έξυπνοι. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος που είμαι Beta, γιατί δεν δουλεύω τόσο σκληρά. Και τότε είμαστε πολύ καλύτεροι από τους Gammas και τους Deltas. Τα Gammas είναι ανόητα. Όλοι φορούν πράσινα και τα παιδιά της Δέλτα φορούν χακί. Ω, όχι, δεν θέλω να παίξω με τα παιδιά της Δέλτα. Και τα Έψιλον είναι ακόμα χειρότερα. Είναι πολύ ηλίθιοι για να μπορούν να διαβάσουν ή να γράψουν. Εξάλλου, φορούν μαύρα, που είναι τόσο θηριώδες χρώμα. Είμαι τόσο χαρούμενος που είμαι Beta».

Όσο υπάρχουν Άλφα και Βήτα και Γάμμα, δεν θα υπάρξει ποτέ μια ενωμένη εξέγερση ενάντια στους Έψιλον (Ελίτ).

Έννοια #5: Η ηθική είναι μια μορφή μιμιδιακής κατήχησης

Εδώ θα γράψω απλώς μερικές σημειώσεις από έναν άλλο στοχαστή.

Το κλασικό σχόλιο για την Πολιτεία από τον Richard Lewis Nettleship έχει αυτή τη σύνοψη της άποψης του Πλάτωνα για τη μίμηση (μίμηση):

«Η μέθοδος που υποστηρίζει ο Πλάτωνας εξαρτάται από τη θεωρία ότι η ανθρώπινη ψυχή είναι ουσιαστικά ένα μιμητικό πράγμα, δηλαδή ότι αφομοιώνεται φυσικά με το περιβάλλον της».

Πώς λειτουργεί πραγματικά αυτή η αφομοίωση; Ο Πλάτωνας εξηγεί τον μηχανισμό στο Βιβλίο ΙΙΙ της Πολιτείας. Ο Σωκράτης πιστεύει ότι αν ένας Φύλακας μιμηθεί ορισμένους τύπους χαρακτήρων, η μίμηση δεν θα παραμείνει εξωτερική. Θα γίνει μόνιμο μέρος της φύσης του.

Στη σύγχρονη γλώσσα, αυτό σημαίνει ότι το LARPing είναι μια μορφή αυτο-ύπνωσης.

Με άλλα λόγια: Ο Σωκράτης λέει ότι «το να προσποιείσαι μέχρι να τα καταφέρεις» είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κατήχησης. Ο βασικός όρος εδώ είναι εξοικείωση ή ήθος. Ναι, η λέξη μας «ηθική» προέρχεται από την υποκείμενη έννοια της «εξοικείωσης» ή, αν θέλετε να είστε λιγότερο ευφημιστικοί, της «διαμόρφωσης» ή της «κατήχησης».

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπενθυμίζω συχνά στους αναγνώστες μου ότι η Ηθική και η Ηθική είναι μια ψυχοθεραπεία.

Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως μια καθολική ηθική. Δεν υπάρχει ούτε μεταφυσική ηθική. Αυτό που θεωρούμε «ηθική» συμβαίνει σε μια φυσική κατάσταση και αυτό το γνωρίζετε ως «ο Χρυσός Κανόνας», από το νηπιαγωγείο.

Ο Χρυσός Κανόνας δεν βασίζεται στην εξοικείωση ή στη διαμόρφωση ή στη μελέτη των γραφών, αλλά στην αρχή της αμοιβαιότητας. Οι ομοιογενείς πληθυσμοί, ειδικά υψηλότερου «γενετικού» χαρακτήρα, έλκονται φυσικά προς τον Χρυσό Κανόνα και τιμωρούν τις αποκλίσεις από αυτόν. Μπορείτε να το παρατηρήσετε μόνοι σας παρατηρώντας πώς η προηγουμένως ασφαλής και ομοιογενής γειτονιά ενός έθνους έγινε ένα ποικιλόμορφο αστυνομικό κράτος όπου κανείς δεν μιλάει, δεν εμπιστεύεται ή δεν βοηθά ο ένας τον άλλον πια.

…

Η επαναλαμβανόμενη μίμηση (LARPing) δεν είναι παιχνίδι. είναι μια μορφή βαθιάς πρακτικής που διαμορφώνει χαρακτήρα.

«Και αν μιμηθούν κάτι, πρέπει να ληφθεί κάθε μέριμνα ώστε να εξευγενιστούν και όχι να υποβαθμιστούν ως αποτέλεσμα. Γιατί; Αν οι μιμήσεις "ασκούνται συνεχώς από τη νεότητα και μετά", "εδραιώνονται ως συνήθειες και φύση, στο σώμα και στους ήχους και στη σκέψη"

Συγκεκριμένα, ο Σωκράτης ανησυχεί για το παράδειγμα του Αχιλλέα όπως απεικονίζεται στον αρχικό Όμηρο (ή όποια εκδοχή της ιστορίας είχαν τότε). Αυτή η εκδοχή του Αχιλλέα θα ήταν διαβρωτική για τη διαμόρφωση της νέας μυστικής αστυνομίας (Φύλακες) επειδή κηρύττει τη μεταφυσική απαισιοδοξία, την εξέγερση ενάντια τόσο στην κοσμική όσο και στη θεϊκή εξουσία και επειδή δεν υπόσχεται μια ευτυχισμένη μετά θάνατον ζωή.

Ένας νέος Αχιλλέας θα πρέπει να ξαναγραφτεί για να αντικατοπτρίζει τις νέες εγκεκριμένες από το κράτος αξίες.

Έννοια #6: "Όπως ήταν, έτσι θα είναι"

Όπως έχω καταβάλει μεγάλες προσπάθειες να επισημάνω όλα αυτά τα χρόνια στα γραπτά μου — όλες οι Επαναστάσεις ήταν στην πραγματικότητα απόπειρες «RVTVRN to TRVDVTVON». Οι άνθρωποι δεν παρακινούνται από το νέο ή το φουτουριστικό, αλλά από το παλιό και το μυθολογικό και το μεταφυσικό.

Η Πρωσία, το αγαπημένο μου άλογο μαστιγώματος, ιδρύθηκε ως αποτέλεσμα δύο LARP. Πρώτον, οι Τεύτονες Ιππότες νόμιζαν ότι ήταν οι νεο-Μακκαβαίοι. Δεύτερον, η κυβέρνηση του Πότσνταμ αποφάσισε να γίνει η νεο-Σπάρτη του βορρά.

Αλλά ας εξετάσουμε τη Γαλλική Επανάσταση στη συνέχεια, απλώς για να αλλάξουμε ρυθμό.

Είχε τρεις φάσεις.

Επεισόδιο 1: η αθηναϊκή φάση

Η περίοδος 1789-91 είχε τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, τη λαϊκή κυριαρχία, την ελευθερία του Τύπου, τις λέσχες, τα φυλλάδια, τις εκλογές, τη δημόσια συζήτηση. Είδατε την αθηναϊκή ισονομία (ισότητα ενώπιον του νόμου), την παρρησία (ελευθερία του λόγου), την άμεση συνάθροιση των πολιτών, τη δημόσια διαβούλευση, το πολιτιστικό άνοιγμα, αλλά και τον αποκλεισμό των γυναικών και των αλλοδαπών (με βάση).

Επεισόδιο 2: η σπαρτιατική φάση

Η ριζοσπαστική φάση των Ιακωβίνων, 1792–94, εξιδανίκευσε τη Σπάρτη και τη Ρώμη περισσότερο από την Αθήνα. Ο Ροβεσπιέρος, ο Σαιν-Ζυστ και άλλοι κήρυτταν μια «δημοκρατία της αρετής»: λιτότητα, θυσία, ενότητα, κατάργηση των εσωτερικών φατριών, πολυτέλεια και ατομικισμός ως διαφθορά. Ο Lepeletier de Saint-Fargeau πρότεινε ένα σπαρτιατικό κρατικό σύστημα οικοτροφείων. Η επαναστατική κυβέρνηση, η Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας, οι πολιτικές γιορτές, η λατρεία του Υπέρτατου Όντος και η χρήση επιδεικτικών στοχευμένων δολοφονιών διαφωνούντων ως μέρος της εκστρατείας «αρετή και τρόμος» έμοιαζαν περισσότερο με ένα σπαρτιατικό ολοκληρωτικό κρυπτονόμισμα παρά με τον αθηναϊκό πλουραλισμό. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Ιακωβίνοι επικαλέστηκαν τον Λυκούργο, τον Λεωνίδα.

Φάση 3: η Αλεξανδρινή φάση.

Ο Ναπολέων αυτοανακηρύχθηκε αυτοκράτορας και κυριολεκτικά έπαιξε ρόλο ως Μέγας Αλέξανδρος, διαδίδοντας τα ιδανικά της Κλασικής Ελλάδας σε μια κοσμική σταυροφορία προς τα ανατολικά. Ακριβώς όπως ο Αλέξανδρος, άρχισε να θεωρεί τον εαυτό του θεϊκό και οι υποστηρικτές του τον θεωρούσαν προδότη των κοσμικών δημοκρατικών αξιών τους και στράφηκαν εναντίον του.

Και στις τρεις φάσεις, οι επαναστάτες έκαναν LARP ως κάτι αρχαίο.

Εδώ είναι που προσθέτω ένα συμπέρασμα στην παρατήρηση του Πλάτωνα ότι οι άνθρωποι αποδίδουν εξουσία στην αρχαιότητα. Εάν μπορείτε να πείσετε τους ανθρώπους ότι οι ιδέες σας είναι αρχαίες, τότε θα ενδιαφέρονται περισσότερο για αυτές και θα είναι πρόθυμοι να ζήσουν σύμφωνα με αυτές. Με τον ίδιο τρόπο που ένα έπιπλο αντίκα αξίζει περισσότερο από ένα νέο κομμάτι ή έπιπλο, ο ψυχισμός μας δίνει μεγάλη αξία και σεβασμό στην αρχαιότητα.

…

Τώρα, πριν βιαστώ να διεκδικήσω αυτή τη θεωρία ως τη δική μου μοναδική συνεισφορά στον τομέα της κοινωνικής μηχανικής/φιλοσοφίας, έκανα μια αναζήτηση για να δω αν κάποιος άλλος μπορεί να την είχε πει πρώτος. Όπως ήταν αναμενόμενο, με χτύπησαν μέχρι τη γροθιά και δεν μπορώ να διεκδικήσω καμία πρωτοτυπία για τη σκέψη μου, δυστυχώς.

Ναι, ο Eric Hobsbawm, ένας Βρετανός ιστορικός ανέπτυξε την έννοια της «επινοημένης παράδοσης» μαζί με τον συνάδελφό του ιστορικό Terence Ranger στο βιβλίο τους το 1983, The Invention of Tradition. Οι κατασκευασμένες ή πρόσφατα δημιουργημένες πρακτικές παρουσιάζονται ως αρχαίες και πώς οι άνθρωποι στη συνέχεια μιμούνται αυτές τις «παραδόσεις» με την εσφαλμένη πεποίθηση ότι αναβιώνουν κάτι παλιό. Το διάσημο παράδειγμα που έδωσαν ήταν τα κιλτ ταρτάν των Σκωτσέζων.

Αυτά ήταν μια πολύ μεταγενέστερη μόδα της μόδας που ξαφνικά έγινε σύμβολο της εθνικής ταυτότητας της Σκωτίας.

Διασκεδαστικό, όχι;

Περισσότερα παραδείγματα.

Πάρτε για παράδειγμα το κίνημα της Νέας Εποχής που ξεκίνησε από την Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, μια χοντρή Ρωσίδα ευγενή, η οποία ισχυρίστηκε ότι ταξίδεψε στο Θιβέτ και έφερε πίσω μια νέα μυστικιστική αποκάλυψη. Εκεί, είπε, υπήρχε μια οργάνωση αρχαίων μυστικιστών σοφών που ονομάζονταν «Λευκή Αδελφότητα» που την είχαν διατάξει να προετοιμάσει τον κόσμο για τον ερχομό τους. Η θρησκεία της «Θεοσοφίας» ισχυριζόταν ότι ήταν αρχαίες διδασκαλίες.

Καθώς η ανατολική επιστήμη μεγάλωνε και βελτιωνόταν, αποκαλύφθηκε ότι πολλά από αυτά που έγραψε ήταν δική της επινοημένη μυθοπλασία. Όχι όλα, αλλά αρκετά. Ωστόσο, η θρησκεία της κατέκτησε τη Δύση. Κάθε γυναίκα πιστεύει τώρα στους βασικούς ενοίκους της Θεοσοφίας χωρίς να ξέρει από πού προέρχονται.

Η εκδήλωση, οι ενεργειακοί κρύσταλλοι, η χορτοφαγία, οι επιβεβαιώσεις, ακόμη και η αστρολογία όπως τη σκεφτόμαστε τώρα, όλα προέκυψαν από την απόκρυφη αναβίωση του 19ου αιώνα, ισχυριζόμενοι ότι είναι είτε αρχαία Σαμπαλάν είτε Ατλαντική ή αιγυπτιακή γνώση. Δεν υπάρχει αποκρυφιστική παράδοση σήμερα που να μην ισχυρίζεται ότι είναι είτε «Χαλδαϊκή» είτε «Αιγυπτιακή» ή «Μωσαϊκή» ή «Ατλάντικη». Τα περισσότερα από αυτά βγήκαν από τον 19ο αιώνα. Τα ιδρυτικά τους έγγραφα ήταν όλα πλαστά μεταγενέστερων περιόδων.

Καθώς έχει γίνει πιο δύσκολο να πλαστογραφηθούν έγγραφα, οι επιχειρηματίες νέοι παραδοσιακοί έπρεπε να γίνουν δημιουργικοί και να βασιστούν σε μια παλαιότερη μέθοδο ψέματος. Διεκδικούν πρόσβαση σε άμεσες μεταδόσεις απόκρυφης γνώσης από το θείο... Αλλά το πλαισιώνουν ως εξωγήινες αυτοκρατορίες που εδρεύουν σε μακρινούς γαλαξίες. Ο Αλντεμπαράν, η Κασσιόπη, ο Πήγασος (;), οι Πλειάδες — όλοι αυτοί οι γαλαξίες και άλλοι έχουν βρει προφήτες στη Γη τον 20ο αιώνα για να φέρουν τα ευαγγέλιά τους στις μάζες.

…

Το θέμα είναι: αν θέλετε να πετύχετε έναν στόχο στο παρόν ή στο μέλλον, πρέπει πρώτα να βρείτε ή να εφεύρετε το αρχαίο προηγούμενο του στο παρελθόν ... Ή μπορείτε ακόμη και να διακηρύξετε ότι αυτό το θεϊκό πρότυπο/εντολή αναπαύεται στους ουρανούς. Ρίξτε τον ιδανικό πολιτικό/θεοκρατικό/κοινωνικό σας στόχο στο μακρινό παρελθόν (ή σε ένα υψηλότερο βασίλειο) και δείτε τον να αποδίδει καρπούς στον παρόν/υλικό κόσμο. Τα καλύτερα Noble Lies συνδυάζουν και τα δύο — έτσι έχετε ένα αρχαίο σύστημα και ένα που προήλθε επίσης από αρχαίους θεούς ταυτόχρονα. Βλέπε Αβρααμισμός.

«Όπως πάνω, έτσι και κάτω», σωστά; Λοιπόν, προσθέστε σε αυτό: όπως ήταν, έτσι θα είναι.

Sicut erat, ita erit.

Δείτε επίσης:

• η κατασκευή του μύθου του Σπάρτακου τον 15ο αιώνα, του Χέρμαν τον ίδιο αιώνα.

• Καρλομάγνος

• Αλεξάντερ Νιέφσκι

• Ιησούς Χριστός

• Μωυσής

• Λυκούργος

• Το Ανουνάκι του Σέτσιν

• Ερμής Τρισμέγιστος

• Ο «Ευγενής Άγριος» του Ρουσσώ

• Ο Χριστιανικός Παράδεισος (να μην κατέχεις τίποτα, να μοιράζεσαι τα πάντα και να είσαι ευτυχισμένος) έγινε κομμουνισμός οικονομία χάρη στους στοχαστές της «Πρωσικής Αριστεράς» που τον συστηματοποίησαν σε ένα οικονομικό σχέδιο

• Yakub (εφευρέτης της Tricknology και πρωτόγονος της Λευκής φυλής)

Και πολλοί, πολλοί άλλοι Ευγενείς Ιδρυτές και τα αντίστοιχα Ευγενή Ψέματά τους.

Η απόλυτη αλήθεια είναι ότι ο Πλάτωνας είναι ο πραγματικός ιδρυτής του πολιτισμού μας — είναι αυτός που έδωσε στις ελίτ τα εργαλεία με τα οποία δημιούργησαν όλα τα επόμενα συστήματα και τα κόλπα κοινωνικής μηχανικής πάνω στα οποία χτίστηκαν. Όλα είναι κατάντη του Πλάτωνα.

Και το καλύτερο είναι ότι δεν ξέρουμε καν αν ο ίδιος ο Πλάτωνας ήταν πραγματική φιγούρα ή όχι.

Εδώ είναι μια τελευταία ερώτηση για εσάς: θα δεχόταν κανείς τις διδασκαλίες του και θα προσπαθούσε να τις εφαρμόσει στην πιο σύγχρονη ιστορία μας αν δεν πίστευε πρώτα ότι ο Πλάτωνας ήταν ένας σοφός σοφός από τον αρχαίο κόσμο, περίπου 2000 χρόνια μακριά από την εποχή μας;

Τροφή για σκέψη.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων