Προέρχονται από τρεις διαφορετικές δυτικές χώρες και καλύπτουν τρία διαφορετικά θέματα - δημόσιες συγκοινωνίες, εθνική ασφάλεια και βίαιο έγκλημα - αλλά κάθε είδηση εκθέτει τις πραγματικές συνέπειες της κυβερνητικής αποτυχίας:
(1) Προκειμένου να επιδιώξει τους στόχους άνθρακα «Net Zero», η Νέα Υόρκη έχει ρίξει ένα τεράστιο χρηματικό ποσό σε ηλεκτρικά λεωφορεία που είναι πολύ ακριβά και εντελώς αναξιόπιστα για τις ανάγκες της πόλης. (2) Ο πρώην κορυφαίος κατάσκοπος της Βρετανίας είναι τελικά πρόθυμος να παραδεχτεί δημόσια ότι η αυταπάτη της χώρας του σχετικά με την «κλιματική αλλαγή» έχει καταστρέψει την ικανότητα του Ηνωμένου Βασιλείου για βιομηχανική και ενεργειακή αυτάρκεια, καθιστώντας την πρώην υπερδύναμη εξαρτημένη από ξένους αντιπάλους για τη μελλοντική της επιβίωση. (3) Αν και οι αλλοδαποί αποτελούν μόνο το 10% του πληθυσμού της Χώρας των Βάσκων, αντιπροσωπεύουν το 74% των συλλήψεων για βιασμό, το 73% των συλλήψεων για φόνο, το 95% των συλλήψεων για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ, το 80% των συλλήψεων για ληστείες και το 78% των βίαιων ληστειών, γράφει ο J.B. Shurk.
Αυτό που είναι τόσο εντυπωσιακό σε αυτές τις ειδήσεις είναι το «καλά, duh!» παράγοντα. Ένας συνηθισμένος, λογικός άνθρωπος δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να προβλέψει τις αποτυχίες ενός στόλου ηλεκτρικών λεωφορείων σε όλη την πόλη, τη μεταφορά κρίσιμων βιομηχανιών μιας χώρας στο εξωτερικό ή μια πολιτική ανοιχτών συνόρων που προσκαλεί ξένη εισβολή. Ωστόσο, δήμαρχοι, κυβερνήτες και πρωθυπουργοί έχουν επιδιώξει αυτά τα καταστροφικά προγράμματα ανεξάρτητα, ενώ οι αρχηγοί των μυστικών υπηρεσιών και εκατομμύρια κυβερνητικοί γραφειοκράτες είτε υποστηρίζουν είτε αποσιωπούν επαίσχυντα τις αποφάσεις τους.
Το μεσαίο άρθρο αναφέρεται στην απομαγνητοφώνηση μιας ομιλίας που έδωσε ο Sir Richard Dearlove την περασμένη εβδομάδα στο Ίδρυμα Πολιτικής για την Υπερθέρμανση του Πλανήτη στο Λονδίνο. Ήταν μια καλή ομιλία για ένα σημαντικό θέμα και ο Dearlove αξίζει κάποια εύσημα για τη διατύπωση μιας θέσης που έρχεται σε αντίθεση με την ισχυρή παλίρροια της «πολιτικά ορθής» δυτικής ορθοδοξίας. Αλλά εκφώνησε αυτή την ομιλία από την άνετη θέση ενός είδους ημι-συνταξιοδότησης, όπου δεν είχε πολλά να χάσει εκτός από μερικές τιμητικές θέσεις στα διοικητικά συμβούλια. Πού ήταν η φωνή του όταν ήταν σε θέση να κάνει πραγματικά κάτι για την αυτοκτονική ενεργειακή πολιτική του Ηνωμένου Βασιλείου;
Στην ομιλία του, ο Dearlove εξήγησε πώς οι εμπειρίες του κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου τον δίδαξαν «ότι το πολεμικό δυναμικό της χώρας ήταν στη βιομηχανία της, ότι ο πιο ευάλωτος κρίκος μας ήταν η αλυσίδα καυσίμων... και ότι η βιομηχανική μας βάση θα μπορούσε να ξαναχτιστεί και να επισκευαστεί». Τώρα, ωστόσο, υπάρχει «πολύ λίγη βιομηχανία που έχει απομείνει για προστασία και δεν μπορούμε να ξαναχτίσουμε ανύπαρκτες βιομηχανίες που βρίσκονται σε ξένες δικαιοδοσίες πέρα από τις δυνατότητές μας». Ο Dearlove κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ηνωμένο Βασίλειο «πρέπει να ανοικοδομήσει τις στρατηγικές βιομηχανίες που χρειαζόμαστε για να διασφαλίσουμε ότι μπορούμε να υπερασπιστούμε το νησιωτικό μας φρούριο και να είμαστε αξιόπιστος σύμμαχος σε φιλικές δημοκρατίες σε όλο τον κόσμο».
Αυτές είναι απολύτως αληθινές δηλώσεις. Οι εργάτες σε όλη τη Δύση προβάλλουν αυτά τα επιχειρήματα εδώ και πενήντα χρόνια. Εάν ένας απλός Βρετανός με λίγα προσόντα ήταν επικεφαλής της MI6, αυτό το άτομο θα είχε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου πολύ πριν το Ηνωμένο Βασίλειο κλείσει τα τελευταία ανθρακωρυχεία και χαλυβουργεία του. Δεν θα έπρεπε αυτό να φέρει σε δύσκολη θέση τις «άρχουσες ελίτ» της Βρετανίας; Και αν όχι, δεν θα έπρεπε οι «άρχουσες ελίτ» να θεωρούνται κίνδυνος για την ευημερία και την ασφάλεια του κοινού;
Οι πολύ καθυστερημένες κλήσεις αφύπνισης μετά το τέλος μιας καριέρας μου θυμίζουν την αποχαιρετιστήρια ομιλία του Προέδρου Αϊζενχάουερ το 1961, στην οποία προειδοποίησε τους Αμερικανούς για τους αυξανόμενους κινδύνους ενός αναδυόμενου «στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος». Ενώ η διατύπωσή του εξακολουθεί να χρησιμοποιείται εξήντα πέντε χρόνια αργότερα, θα ήταν ωραίο αν ο πρώην Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής και στρατηγός πέντε αστέρων είχε χρησιμοποιήσει τις δύο θητείες του ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα προτού ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο. Ο Αϊζενχάουερ είχε σίγουρα την τεχνογνωσία να δει τις καταστροφικές δυνατότητές του πιο καθαρά από τους περισσότερους, αλλά επέλεξε να περιγράψει την απειλή όταν βγήκε από την πόρτα και να την αφήσει σε άλλους να την λύσουν. Ορισμένοι ιστορικοί πιστεύουν ότι τμήματα του MIC έπαιξαν ρόλο στη δολοφονία του Προέδρου Κένεντι, και αν αυτό είναι αλήθεια, τότε η αποτυχία του Αϊζενχάουερ να δράσει αμέσως είχε εξαιρετικά εκτεταμένες συνέπειες, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του διαδόχου
Οι γενιές των Αμερικανών που γεννήθηκαν μετά τη θητεία του Αϊζενχάουερ του έδωσαν πολλά εύσημα για τη συνειδητοποίηση ότι η συμβιωτική σχέση μεταξύ της Μεγάλης Κυβέρνησης και των Μεγάλων Επιχειρήσεων εξελίχθηκε σε μια αντισυνταγματική και αντιαμερικανική ολιγαρχία που γνωρίζουμε σήμερα ως «μόνιμη γραφειοκρατία», «άρχουσα τάξη» ή «Βαθύ Κράτος». Ίσως, αν ο στρατηγός των ΗΠΑ που έγινε πρόεδρος είχε εξουδετερώσει το Βαθύ Κράτος την πρώτη δεκαετία μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα είχαμε ζήσει μερικά από τα χειρότερα κεφάλαια της πρόσφατης ιστορίας των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του πολέμου του Βιετνάμ, της υποτίμησης του δολαρίου ΗΠΑ, του ήπιου πραξικοπήματος του FBI κατά του Προέδρου Νίξον, πενήντα χρόνια απάτης για την «υπερθέρμανση του πλανήτη». εξήντα χρόνια μαζικής μετανάστευσης από χώρες του τρίτου κόσμου, η σφαγή της NAFTA που κατέστρεψε τη βιομηχανία, η ένταξη της Κίνας στον ΠΟΕ, οι ισλαμιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ο παγκόσμιος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας, η κατάληψη της υγειονομικής περίθαλψης από την κυβέρνηση Obamacare, η φάρσα της συμπαιγνίας με τη Ρωσία, ο πόλεμος πληροφοριών για τον COVID κατά της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων, οι πολυάριθμες νοθευμένες εκλογές που αποφασίστηκαν από παράνομους ψηφοφόρους και η απάτη με ταχυδρομικά ψηφοδέλτια, πολλαπλές απόπειρες δολοφονίας του Προέδρου Τραμπ, η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, η εμπνευσμένη από την αριστερά βία κατά των συντηρητικών και η δημιουργία φόβου από την τεχνητή νοημοσύνη που δημιουργήθηκε από τους Δημοκρατικούς που συνεχίζεται σήμερα. Η διάγνωση προβλημάτων χωρίς τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για την επίλυσή τους προκαλεί ένα διεστραμμένο φαινόμενο: όσο χειρότερα γίνονται τα άλυτα προβλήματα, τόσο πιο διορατικό φαίνεται το άτομο που προειδοποιεί για αυτά.
Προς το τέλος της ομιλίας του Dearlove, ο πρώην κορυφαίος κατάσκοπος της Βρετανίας υποστήριξε ότι η κυβέρνηση της οποίας ήταν αναπόσπαστο μέρος είχε αποτύχει με μνημειώδη τρόπο: «Η πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης είναι η ασφάλεια του έθνους. Ωστόσο, οι διαδοχικές κυβερνήσεις το έχουν ξεχάσει αυτό και η Βρετανία έχει πλέον πιαστεί σε μια ενεργειακή παγίδα που έχει δημιουργήσει η ίδια. Όπως και με την ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεών μας, θα χρειαστεί σημαντική εθνική προσπάθεια για να απελευθερωθούμε από αυτό και να επιστρέψουμε σε ασφαλή θέση. Το έργο είναι επείγον».
Αυτό είναι σίγουρα αλήθεια. Το ερώτημα είναι γιατί τόσες πολλές διαδοχικές κυβερνήσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και σε ολόκληρη τη Δύση έχουν προδώσει τους πολίτες τους και έχουν κάνει τις χώρες τους πολύ λιγότερο ασφαλείς. Επειδή οι κανονικοί πολίτες δεν θα είχαν μεταφέρει ποτέ τις δικές τους βιομηχανικές και μεταποιητικές θέσεις εργασίας σε εχθρικές χώρες όπως η κομμουνιστική Κίνα. Οι απλοί πολίτες δεν θα είχαν συνωμοτήσει με διεθνικές συμμορίες λαθρεμπορίου ανθρώπων για την εισαγωγή δεκάδων εκατομμυρίων μη αφομοιώσιμων παράνομων αλλοδαπών. Οι κανονικοί πολίτες δεν θα είχαν επιβάλει κανονισμούς «πράσινης ενέργειας» που καθιστούν πιο δύσκολο για τους αγρότες να καλλιεργούν τρόφιμα και για τις επιχειρήσεις να πληρώνουν τους λογαριασμούς τους. Οι απλοί πολίτες δεν θα επέβαλλαν τα αναξιόπιστα ηλεκτρικά οχήματα να αντικαταστήσουν τους κινητήρες εσωτερικής καύσης, ενώ τα δίκτυα ηλεκτρικής ενέργειας καταρρέουν λόγω ανεπαρκούς παροχής αιολικής και ηλιακής ενέργειας. Αυτό το είδος πολιτικής είναι τόσο εμφανώς ανόητο και αυτοκτονικό που μόνο η εξειδικευμένη «άρχουσα τάξη» μας θα μπορούσε να το δικαιολογήσει.
Αυτό μας λέει ότι οι γραφειοκράτες μας είναι πολύ ανόητοι για να κρατήσουν τις χώρες μας ασφαλείς, κάτι που ο Dearlove δικαίως αναγνωρίζει ως την πρώτη ευθύνη της κυβέρνησης; Ή μήπως αυτή η αυτοκαταστροφική εθνική πολιτική αποδεικνύει ότι οι δυτικές γραφειοκρατίες διεξάγουν πόλεμο εναντίον των δυτικών πολιτών; Οι δυτικές κυβερνήσεις είναι σίγουρα ένοχες για την εγκατάλειψη των λαών τους. Το μόνο ερώτημα που παραμένει είναι αν οι αποτυχίες τους προέρχονται από έναν συνδυασμό ανικανότητας και ύβρεως ή από προδοσία και κακία.
Ενώ οι δυτικοί πολίτες σκέφτονται αυτό το ερώτημα, παίρνουν γρήγορα την κατάσταση στα χέρια τους. Οι Ισπανοί στη Θέουτα καταστρέφουν κυβερνητικά καταφύγια που χτίστηκαν για ξένους εισβολείς. Ένα βρετανικό χωριό ψήφισε υπέρ της απόσχισης από το Ηνωμένο Βασίλειο, αφού η κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδια να στεγάσει έναν στρατό ξένων μεταναστών δίπλα. Το τίμημα της κυβερνητικής προδοσίας θα μπορούσε σύντομα να είναι η πτώση μιας δυτικής πρωτεύουσας.
Η αναγνώριση των προβλημάτων δεν είναι αρκετά καλή. Οι κυβερνήσεις που προκαλούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν δεν αξίζουν να επιβιώσουν.https://www.frontnieuws.com/
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου