Το πιο σημαντικό πεδίο μάχης μπορεί να μην είναι πλέον στον Κόλπο. Μπορεί να είναι μέσα στην αμερικανική πολιτική, όπου το κόστος της ατζέντας του Ισραήλ γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί.
Μια σημαντική συζήτηση μεταξύ των γεωπολιτικών αναλυτών επικεντρώθηκε στο εάν το Ιράν, διαισθανόμενο αδυναμία στην Ουάσιγκτον, θα μπορούσε να υπερεκτιμήσει το χέρι του. Αυτή είναι η λάθος ερώτηση. Το καλύτερο ερώτημα είναι τι είδους νίκη πρέπει τώρα να επιδιώξει το Ιράν.
Μια στενή απάντηση θα επικεντρωνόταν στα άμεσα κέρδη. Η Τεχεράνη θα μπορούσε να επιδιώξει κάποιο συνδυασμό μη παγωμένων περιουσιακών στοιχείων, χαλάρωσης της πίεσης των κυρώσεων, περιορισμών στην αμερικανική στρατιωτική δραστηριότητα στην περιοχή και αναγνώρισης της επιρροής της στα Στενά του Ορμούζ. Αυτοί είναι απτές στόχοι. Έχουν σημασία. Κάθε κράτος που ενεργεί ορθολογικά θα επιδιώξει να μετατρέψει το πεδίο της μάχης ή το στρατηγικό πλεονέκτημα σε βιώσιμες παραχωρήσεις.Αλλά υπάρχει επίσης μια μεγαλύτερη πιθανότητα, η οποία λιγότερο συχνά δηλώνεται ξεκάθαρα. Η μεγαλύτερη στρατηγική ευκαιρία του Ιράν μπορεί να μην έγκειται στην ταπείνωση των Ηνωμένων Πολιτειών. Μπορεί να έγκειται στην οικοδόμηση μιας πολιτικής σφήνας μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Αυτή η διάσπαση δεν θα έπαιρνε τη μορφή ανοιχτής ρήξης - τουλάχιστον, όχι στην αρχή. Καμία αμερικανική κυβέρνηση δεν είναι πιθανό να κηρύξει δραματική ρήξη με το Ισραήλ. Η συμμαχία είναι πολύ εδραιωμένη, πολύ θεσμοθετημένη, πολύ προστατευμένη από δεκαετίες πολιτικής συναίνεσης. Αλλά οι συμμαχίες δεν χρειάζεται να καταρρεύσουν δημόσια για να αποδυναμωθούν στην ουσία. Μπορούν να διαβρωθούν μέσω της ευθύνης, της στρατηγικής απόκλισης και της αυξανόμενης εγχώριας δυσαρέσκειας για το κόστος που δεν φαίνεται πλέον υπερασπίσιμο.
Αυτή η διαδικασία βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Η βασική ένταση είναι απλή. Το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέλουν πάντα το ίδιο πράγμα, ακόμα κι αν η πολιτική ρητορική επιμένει το αντίθετο. Το Ισραήλ επιδιώκει εδώ και καιρό πόλεμο με το Ιράν, βλέποντας την Τεχεράνη ως το κύριο εμπόδιο για την πλήρη περιφερειακή ελευθερία δράσης. Για μεγάλο μέρος της Ουάσιγκτον, αντίθετα, η προτεραιότητα είναι πιο προσεκτική και πιο πρακτική. Πρόκειται για τη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του δολαρίου, τον περιορισμό της οικονομικής αναστάτωσης και την αποφυγή μιας άλλης απεριόριστης στρατιωτικής εμπλοκής.
Μέχρι πρόσφατα, η σύγκρουση μεταξύ ισραηλινών και αμερικανικών συμφερόντων έναντι του Ιράν κρατήθηκε σε μεγάλο βαθμό πίσω από κλειστές πόρτες. Τώρα, ξεσπά στα ανοιχτά.
Όσο περισσότερο το Ισραήλ επιδιώκει την κλιμάκωση, τόσο περισσότερο αναγκάζει τις Ηνωμένες Πολιτείες να απορροφήσουν τις συνέπειες. Οι συνέπειες αυτές δεν είναι πλέον αφηρημένες. Περιλαμβάνουν υψηλότερο ενεργειακό κόστος, εξαντλημένα αποθέματα πυρομαχικών, μεγαλύτερη περιφερειακή αστάθεια και μια αυξανόμενη αίσθηση μεταξύ των Αμερικανών ότι σύρονται σε συγκρούσεις που δεν επέλεξαν και από τις οποίες δεν αντλούν κανένα σαφές όφελος.
Εδώ είναι που η στρατηγική του Ιράν θα μπορούσε να γίνει πιο περίπλοκη από απλά αντίποινα.
Αντί να αντιμετωπίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ ως έναν ενιαίο αδιαφοροποίητο αντίπαλο, η Τεχεράνη θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την αυξανόμενη αναντιστοιχία μεταξύ τους. Θα μπορούσε να το κάνει εξαρτώντας οποιαδήποτε αποκλιμάκωση με την Ουάσιγκτον όχι μόνο από άμεσες διμερείς παραχωρήσεις, αλλά και από την άσκηση ορατής πίεσης στο Ισραήλ. Αυτή η πίεση θα μπορούσε να περιλαμβάνει αιτήματα για αυτοσυγκράτηση στον Λίβανο, τερματισμό της καταστροφής στη Γάζα, περιορισμούς στη μονομερή ισραηλινή στρατιωτική κλιμάκωση και μια ευρύτερη αναγνώριση ότι το ανεπίλυτο παλαιστινιακό ζήτημα δεν είναι περιφερειακό στην περιφερειακή αστάθεια αλλά κεντρικό σε αυτήν.
Σε πολλούς στην Ουάσιγκτον, τέτοιες απαιτήσεις θα φαίνονταν υπερβολικές. Για πολλούς στην Τεχεράνη, αυτό ακριβώς είναι το θέμα.
Υπάρχει ένα γνωστό και εύλογο επιχείρημα στην εξωτερική πολιτική ότι τα νικηφόρα κράτη πρέπει να είναι προσεκτικά, μετριοπαθή και ρεαλιστικά. Σε γενικές γραμμές, αυτό είναι σοφό. Αλλά όταν το ηττημένο κράτος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, αυτή η λογική προσέγγιση δεν ισχύει πλέον. Στην πράξη, οι Ηνωμένες Πολιτείες ερμηνεύουν τη μετριοπάθεια ως αδυναμία. Οι πολιτείες που μειώνουν τις απαιτήσεις τους με την ελπίδα να κερδίσουν μια πιο λογική αμερικανική απάντηση ανακαλύπτουν ότι η συμφιλίωση προκαλεί περισσότερη πίεση, όχι λιγότερη. Αυτή ήταν η πικρή εμπειρία τόσο του Ιράν όσο και της Ρωσίας.
Εάν το Ιράν συμβιβαστεί μόνο με τακτική ανακούφιση, μπορεί να κερδίσει μια αναβολή. Δεν θα έχει αλλάξει τη βαθύτερη δομή της σύγκρουσης. Αυτή η δομή έχει τις ρίζες της στην πολιτική και στρατηγική κεντρική θέση του Ισραήλ στην αμερικανική περιφερειακή πολιτική. Όσο αυτό παραμένει ανέγγιχτο, οποιαδήποτε προσωρινή ρύθμιση κινδυνεύει να γίνει ακριβώς αυτό: προσωρινή.
Το επιχείρημα για μια ευρύτερη στρατηγική δεν είναι απλώς ιδεολογικό. Είναι, πάνω απ' όλα, πρακτικό. Εάν η Τεχεράνη επιδιώκει μόνο την ελάφρυνση των κυρώσεων ή το ξεπάγωμα των περιουσιακών στοιχείων, η Ουάσιγκτον μπορεί να συμμορφωθεί εν μέρει, διατηρώντας παράλληλα την ευρύτερη ευθυγράμμιση που έκανε την αντιπαράθεση αναπόφευκτη εξαρχής. Εάν, ωστόσο, το Ιράν αναγκάσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αντιμετωπίσουν το κόστος της περιφερειακής ατζέντας του Ισραήλ, τότε κάτι πιο σημαντικό αρχίζει να συμβαίνει. Η σύγκρουση παύει να είναι ένας απλός ανταγωνισμός μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Γίνεται ένας πολιτικός διαγωνισμός μέσα στο ίδιο το αμερικανικό σύστημα.
Υπάρχουν ήδη σημάδια καταπόνησης. Σε όλο το αμερικανικό πολιτικό φάσμα, τα παλιά αντανακλαστικά εξασθενούν. Το ηθικό και στρατηγικό κόστος της άνευ όρων υποστήριξης προς το Ισραήλ συζητείται πιο ανοιχτά από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στην πρόσφατη μνήμη. Ακόμη και στους παραδοσιακά επιθετικούς κύκλους, υπάρχει ορατή απογοήτευση με τον τρόπο με τον οποίο οι ισραηλινές ενέργειες περιπλέκουν επανειλημμένα την αμερικανική διπλωματία και εκθέτουν τα αμερικανικά συμφέροντα σε κινδύνους που η ίδια η Ουάσιγκτον θα προτιμούσε να αποφύγει.
Αυτό δεν ισοδυναμεί με επανευθυγράμμιση. Οχι ακόμα. Αλλά σηματοδοτεί την αρχή ενός.
Το κλειδί για αυτή την αλλαγή δεν είναι τόσο η πειθώ όσο η πίεση. Τα πολιτικά συστήματα σπάνια επανεξετάζουν παγιωμένες υποθέσεις έως ότου αυτές οι υποθέσεις γίνουν ακριβές. Σε αυτή την περίπτωση, το κόστος γίνεται όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Κάνοντας ένα σκληρό παζάρι για το Ισραήλ, το Ιράν θα ρίξει έντονο φως σε αυτό το κόστος, καθιστώντας αδύνατο να αγνοηθεί.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επόμενη φάση αυτής της αντιπαράθεσης μπορεί να αποφασιστεί λιγότερο από βόμβες παρά από ευθύνες.
Εάν το κόστος συνεχίσει να αυξάνεται, κάποιος στην Ουάσιγκτον θα πρέπει να λογοδοτήσει για αυτό. Εάν το Ισραήλ αρνηθεί να κάνει παραχωρήσεις στην Παλαιστίνη και τον Λίβανο, ενώ η Αμερική υφίσταται τις συνέπειες, τότε η λογική της συμμαχίας θα τεθεί υπό μεγαλύτερο έλεγχο. Το επιχείρημα που προκύπτει μπορεί να μην ξεκινά με ηθική σαφήνεια. Μπορεί να ξεκινήσει με θυμό, αντεγκλήσεις και πολιτική αυτοσυντήρηση. Συχνά έτσι ξεκινούν οι στρατηγικές αλλαγές.
Το πλεονέκτημα του Ιράν είναι ότι δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες για να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία. Χρειάζεται μόνο να καταστήσει σαφές ότι δεν υπάρχει σταθερή επιστροφή στην παλιά τάξη πραγμάτων. Καμία φτηνή νίκη. Καμία συμβολική απεργία που να αποκαθιστά την αξιοπιστία. Καμία συμφωνία στην οποία η Ουάσιγκτον επιδίδεται στην ισραηλινή κλιμάκωση ενώ απομονώνεται από τις συνέπειες.
Υπό αυτή την έννοια, η πιο αποτελεσματική ιρανική στρατηγική μπορεί να είναι αυτή που αναμένεται λιγότερο στην Ουάσιγκτον. Θα στόχευε όχι απλώς να τερματίσει έναν πόλεμο, αλλά να αναδιατάξει την πολιτική που κατέστησε δυνατό τον πόλεμο.
Αυτό θα ήταν ένα μακρύ παιχνίδι, ένα παιχνίδι που θα εγκυμονούσε κινδύνους. Το Ισραήλ, αν στριμωχτεί, είναι απίθανο να απαντήσει με ηρεμία. Οι Αμερικανοί ηγέτες, ακόμη και όταν είναι απογοητευμένοι με το Ισραήλ, παραμένουν περιορισμένοι από την εσωτερική πολιτική και τη θεσμική συνήθεια. Η πορεία από τη στρατηγική πίεση στην πολιτική ρήξη δεν είναι ούτε γραμμική ούτε εγγυημένη.
Ωστόσο, η πιθανότητα είναι πλέον ορατή με τρόπο που δεν ήταν πριν.
Πριν από μια γενιά, η ιδέα ότι η πίεση στο Ισραήλ θα μπορούσε να γίνει σοβαρό χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής θα φαινόταν ευφάνταστη. Σήμερα δεν το κάνει πια. Η παλιά συναίνεση δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά δεν είναι πλέον αδιαμφισβήτητη. Κάθε περιφερειακή κρίση που εκθέτει την απόκλιση μεταξύ των ισραηλινών φιλοδοξιών και των αμερικανικών συμφερόντων την αποδυναμώνει λίγο περισσότερο.
Η Τεχεράνη θα πρέπει να κατανοήσει τη σημασία αυτής της αλλαγής. Το πιο σημαντικό καθήκον του δεν είναι απλώς να επιβιώσει από την παρούσα αντιπαράθεση. Είναι να διαμορφώσουμε αυτό που ακολουθεί, και ο πιο σίγουρος τρόπος για να το κάνουμε αυτό δεν είναι να κυνηγήσουμε μια θεατρική νίκη επί των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντίθετα, είναι για να βαθύνει την αντίφαση μεταξύ των αμερικανικών συμφερόντων και των ισραηλινών φιλοδοξιών έως ότου η Ουάσιγκτον αναγκαστεί, έστω και απρόθυμα, να κάνει την απαραίτητη και λογική επιλογή να βάλει πρώτα τα δικά της συμφέροντα.
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων
Εξαιρετική τοποθέτηση / στοχευση
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι αλλαγές στον Υδροχόο .. εχουν μια σειρα / ακολουθία