ΟΤΑΝ ΜΙΑ ΓΛΩΣΣΑ ΧΑΝΕΤΑΙ,ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ ΣΙΩΠΑ!!!!

Γλωσσική ποικιλομορφία - πώς να πείτε "καλημέρα" πολύγλωσση. Εξάλλου, υπάρχουν 7000 γλώσσες παγκοσμίως.

Δοκίμιο του Hans-Jörg Müllenmeister

Η γλώσσα είναι το αρχαιότερο άυλο αγαθό της ανθρωπότητας – παλαιότερο από την εξημερωμένη φωτιά, παλαιότερο από την τέχνη, παλαιότερο από κάθε πολιτισμό. Σιγά σιγά αναπτύχθηκε από την αναπνοή, τον ρυθμό και την αντήχηση και έγινε το μέσο με το οποίο οι άνθρωποι δημιούργησαν τον κόσμο τους.

Η εξέλιξη αυτού του ηχητικού χώρου διήρκεσε εκατομμύρια χρόνια: οι πρώτες δομές του εγκεφάλου είναι περίπου δύο εκατομμυρίων ετών και οι ανατομικές προϋποθέσεις του λάρυγγα σχηματίστηκαν πριν από περίπου 500.000 χρόνια. Αλλά αυτό που ονομάζουμε γλώσσα σήμερα δημιουργήθηκε μόνο όταν ο εγκέφαλος, η γενετική και ο πολιτισμός άρχισαν να αντηχούν μεταξύ τους. Τώρα, ωστόσο, το παγκόσμιο γλωσσικό μας τοπίο αλλάζει πιο γρήγορα από ποτέ. Οδεύουμε προς μια μονοκαλλιέργεια – και τα μανδαρινικά-κινέζικα ανήκουν στο μέλλον;

Η εξελικτική ανάπτυξη της γλώσσας

Το λίκνο της επικοινωνίας μας βρίσκεται στην αλληλεπίδραση ήχων, χειρονομιών, εκφράσεων προσώπου και ρυθμού. Πριν ο άνθρωπος εφεύρει τις γραμματικές δομές, μιμήθηκε τους ήχους της φύσης. Με αυτόν τον τρόπο, η γλώσσα έγινε η πραγματική μηχανή του πολιτισμού: επέτρεψε τη συνεργασία, δημιούργησε μύθους, διατήρησε τη γνώση και τελικά παρήγαγε γραφή. Ως μνήμη της ανθρωπότητας, διαμόρφωσε τη συνείδησή μας για χιλιάδες χρόνια. Αλλά σε έναν υπερσυνδεδεμένο κόσμο, αυτά τα μονοπάτια συμπυκνώνονται. Τι μας μένει όταν η ποικιλομορφία των φωνών σιωπά και ο κόσμος περιορίζεται γλωσσικά σε μερικά μεγάλα ρεύματα;

Η Πολυμορφία των Ανθρώπινων Γλωσσών – Ορχήστρες του Κόσμου

Πριν η γλώσσα τυποποιηθεί παγκοσμίως, ήταν πάνω απ' όλα ένα πράγμα: η καθαρή ποικιλομορφία. Ένα ανεξάντλητο ηχητικό σώμα στο οποίο κάθε κοινότητα βρήκε τη δική της ανάσα.

Ορισμένες αφρικανικές γλώσσες εξακολουθούν να χρησιμοποιούν καλλιτεχνικούς ήχους κλικ σήμερα, που δημιουργούνται στις μεγάλες σαβάνες σαν σπίθα στη σκόνη. Άλλοι ανεβαίνουν και πέφτουν σε σχοινιά σαν τις ανάσες ενός ορεινού λαού που πρέπει να μεταφέρει τα λόγια του σε βαθιές κοιλάδες. Άλλοι πάλι σφυρίζουν πάνω από χαράδρες επειδή ένα σφύριγμα πηγαίνει πιο μακριά από μια κραυγή. Υπάρχουν γλώσσες που υφαίνουν λέξεις μεταξύ τους σαν νήματα μέχρι να δημιουργηθούν ολόκληροι κόσμοι σε έναν μόνο όρο. Και υπάρχουν γλώσσες που τα βγάζουν πέρα με λίγες μόνο συλλαβές, αλλά στις οποίες κάθε απόχρωση έχει το δικό της χρώμα.

Κάθε γλώσσα είναι μια εξελικτική απάντηση στον βιότοπό της: διαμορφώνεται από τον άνεμο, το νερό, τη στέπα ή το δάσος, από τη στενότητα του οικισμού ή την απεραντοσύνη του τοπίου. Δεν είναι ένα άκαμπτο εργαλείο, αλλά ένα ζωντανό αρχείο που δείχνει πόσο διαφορετικά έχουν βιώσει οι άνθρωποι τον κόσμο. Αλλά είναι ακριβώς αυτή η ποικιλομορφία που γίνεται πιο ήσυχη σήμερα. Όσο ισχυρότερα γίνονται τα παγκόσμια ρεύματα, τόσο περισσότερο οι μικρές, ωραίες φωνές ξεχνιούνται στον θόρυβο της εποχής μας.

Οι γλώσσες είναι δικοί τους κόσμοι

Κάθε γλώσσα έχει τη δική της λογική, τον δικό της ρυθμό και τον δικό της τρόπο να οργανώνει τον κόσμο. Σε αυτή την ποικιλομορφία βρίσκεται η πραγματική μουσική της ανθρωπότητας, η οποία ξεδιπλώνεται σε τέσσερις διαστάσεις:

Οι γλώσσες είναι απαντήσεις στους χώρους διαβίωσης. Έρημοι, βουνά, δάση ή νησιά – κάθε περιβάλλον διαμορφώνει την ανάσα όσων μιλούν σε αυτό.

Οι γλώσσες είναι αρχεία. Διατηρούν τη γνώση, τους μύθους και τις κοσμοθεωρίες των κοινοτήτων – συχνά για χιλιάδες χρόνια.

Οι γλώσσες είναι χώροι αντήχησης. Δεν είναι ποτέ καθαρά εργαλεία, αλλά δονητικά πεδία που μας συνδέουν εσωτερικά.

Οι γλώσσες είναι ευάλωτες. Πολλοί από αυτούς σιωπούν κρυφά και πεθαίνουν πριν καν τεκμηριωθούν.

Αλλά η απώλεια μιας γλώσσας συνήθως ξεκινά ύπουλα σε μικρή κλίμακα – μέσω της αλλαγής στην εσωτερική της αρχιτεκτονική.

Αλλαγή στο νόημα – όταν οι λέξεις αλλάζουν κατεύθυνση

Οι λέξεις δεν είναι άκαμπτα δοχεία. Αλλάζουν το νόημά τους, κουβαλούν ιστορία μέσα τους, αλλά και συνεχή αλλαγή. Κάποιες έννοιες παραμένουν σταθερές για αιώνες, άλλες ξαφνικά ανατρέπονται, σαν ο ίδιος ο χρόνος να έχει γυρίσει τον άξονά του.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λέξη «φοβερό». Αρχικά, σήμαινε γόνιμο, πλούσιο και φυτρωμένο. Αργότερα έγινε συνώνυμο του λάγνου, μετά του μεγάλου, μέχρι σήμερα χρησιμεύει ως ένας καθαρά καθημερινός ενισχυτής της καθομιλουμένης για οτιδήποτε θετικό. Ένας όρος που κάποτε περιέγραφε την ακατάσχετη αφθονία της φύσης έγινε σημασιολογικός νομάδας.

Το ίδιο ισχύει και για τη λέξη «παράξενο». Στην εποχή του Γκαίτε, σήμαινε κυριολεκτικά κάτι «άξιο απομνημόνευσης» – ένα σημαντικό, αξιοσημείωτο γεγονός. Σήμερα περιγράφει σχεδόν το αντίθετο: κάτι που μας εκνευρίζει, που πέφτει εκτός λειτουργίας και που τείνουμε να το βλέπουμε με σκεπτικισμό αντί να θέλουμε να το διατηρήσουμε.

Για παράδειγμα, το Metze ήταν αρχικά ένα μικρό κοίλο μέτρο για χύμα αγαθά, στη συνέχεια υποκοριστικό για το πρώτο όνομα Mathilde, και τον 16ο αιώνα ο όρος άλλαζε όλο και περισσότερο σε αρνητικό στο σημείο της ανεκτικής.

Τέτοιες αλλαγές δείχνουν ότι η γλώσσα δεν είναι μουσείο, αλλά ζωντανός οργανισμός. Μεγαλώνει, συρρικνώνεται, λυγίζει, χάνει παλιά νοήματα και αποκτά νέα. Στην εποχή μας, ωστόσο, αυτή η αλλαγή συμβαίνει πιο γρήγορα από ποτέ – όχι πλέον σε αιώνες, αλλά σε χρόνια, μερικές φορές μήνες. Όταν οι λέξεις αλλάζουν κατεύθυνση τόσο γρήγορα, αλλάζουν και τον τρόπο που σκεφτόμαστε. Γιατί η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο – είναι η πυξίδα μας στο χάος του κόσμου.

Γλωσσική αλλοτρίωση – όταν η γλώσσα γίνεται ξένη προς τον εαυτό της

Όσο πιο διαφορετικές είναι οι γλώσσες του κόσμου, τόσο πιο οδυνηρό νιώθουμε όταν αποξενώνονται. Η γλώσσα είναι ένα ζωντανό σώμα ήχου – αλλά στην εποχή μας αυτός ο ήχος είναι πνιγμένος, παραμορφωμένος και συντομευμένος. Αυτό που κάποτε ήταν θάλαμος συντονισμού γίνεται μια λεία, δροσερή επιφάνεια. Οι λέξεις χάνουν βάθος, οι προτάσεις χάνουν τον ρυθμό τους, το νόημα χάνει βάρος. Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία η γλώσσα γίνεται ξένη προς τον εαυτό της:

Γραφειοκρατικά αλλοτριωμένο, γίνεται απρόσωπο και αφηρημένο. Φωλιάζει μέχρι που κανείς δεν ξέρει πια ποιος πραγματικά μιλάει.

Οι όροι εργαλειοποιούνται με ιδεολογικά αλλοτριωμένο τρόπο. Η γλώσσα γίνεται εργαλείο ερμηνευτικής κυριαρχίας, όχι πλέον μέσο επικοινωνίας.

Ψηφιακά αλλοτριωμένο, συντομεύεται, συναισθηματικοποιείται και αλγοριθμοποιείται. Οι αποχρώσεις μειώνονται επειδή οι αλγόριθμοι προτιμούν το ακραίο. Στον ψηφιακό χώρο, η γλώσσα συχνά δεν ομιλείται πλέον – απλώς «πυροδοτείται».

Εμπορικά αλλοτριωμένο, μεταλλάσσεται σε φόρμουλα πωλήσεων και συσκευασία. Ο ήχος παραμένει απαλός, αλλά είναι άδειος.

Με αυτόν τον τρόπο, η γλώσσα όχι μόνο γίνεται διαφορετική – γίνεται ξένη. Και όσο πιο ξένο γίνεται, τόσο λιγότερο κουβαλάει τον κόσμο που κάποτε δημιούργησε.

Γλωσσική διείσδυση στο Newspeak

Ιδιαίτερα η γερμανική γλώσσα είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη στους αγγλισμούς, οι οποίοι ριζώνουν σε όλους τους τομείς της ζωής.

Η συμφωνία που έχει γίνει μόδα μέσω της πολιτικής. Τα παιδιά στο σπίτι. Το γρήγορο φαγητό, δηλαδή το γρήγορο φαγητό που καταπίνεις δροσερά για να χαλαρώσεις μετά.

Ακόμη και στην τεχνική ορολογία, δεν μιλάμε πλέον για κύκλωμα παρακολούθησης, αλλά για φύλακα. Όροι που κάποτε ήταν σαφείς και γερμανικοί αντικαθίστανται από λέξεις που ακούγονται παγκόσμιες, φαίνονται σύγχρονες, αλλά συχνά είναι λιγότερο ακριβείς. Άλλες γλώσσες αντιδρούν διαφορετικά σε τέτοιες επιρροές.

Τα γαλλικά, για παράδειγμα, καλλιεργούν μια ισχυρή παράδοση γλωσσικής αυτοεπιβεβαίωσης: όπου ο φύλακας βρίσκει το δρόμο του στα γερμανικά, συνεχίζει να είναι chien de garde. Όχι από ακαμψία, αλλά από την επίγνωση ότι η γλώσσα φέρει ταυτότητα – και ότι κάθε ξένη λέξη σημαίνει μια μικρή αλλαγή στον δικό του ηχητικό χώρο.

Έτσι, το Newspeak δεν δείχνει μόνο μια αλλαγή στο νόημα, αλλά μια σιωπηλή διείσδυση: οι λέξεις χάνουν την προέλευση, χάνουν βάρος, χάνουν έδαφος – και η γλώσσα χάνει λίγο από τη μοναδικότητά της.

Απώλεια γλώσσας – όταν ένα σύμπαν σιωπά

Η απώλεια μιας γλώσσας δεν είναι ένα καθαρά γλωσσικό γεγονός. Είναι μια πολιτιστική και ιστορική κατάρρευση. Όταν πεθαίνει μια γλώσσα, δεν σιωπά μόνο ένα λεξιλόγιο, αλλά ένας ολόκληρος τρόπος κατανόησης της ύπαρξης.

Οι γλώσσες είναι αρχεία. Πολλές αυτόχθονες γλώσσες περιέχουν ακριβείς όρους για φαρμακευτικά φυτά, συμπεριφορά ζώων ή καιρικά φαινόμενα που δεν υπάρχουν σε καμία δυτική γλώσσα. Ορισμένες γλώσσες δεν γνωρίζουν χρόνους, άλλες έχουν είκοσι αποχρώσεις για τη λέξη χιόνι. Αν η γλώσσα πεθάνει, αυτή η γνώση σβήνει ανεπανόρθωτα.

Ο θάνατος μιας γλώσσας δεν γίνεται δυνατά, αλλά ύπουλα. Πρώτα απ 'όλα, λείπουν τα παιδιά που το μαθαίνουν. μετά οι ενήλικες που το χρησιμοποιούν στην καθημερινή ζωή. Η σιωπηλή τραγωδία έγκειται στο γεγονός ότι σχεδόν κανείς δεν παρατηρεί τη στιγμή της εξαφάνισης. Ο τελευταίος ομιλητής μιας γλώσσας κουβαλάει ένα ολόκληρο σύμπαν στο κεφάλι του, το οποίο βυθίζεται στη σιωπή μαζί του για πάντα. Η παγκοσμιοποίηση, η πολιτική καταπίεση και η ψηφιοποίηση που ευνοεί μόνο λίγες γλώσσες του κόσμου κάνουν τις μικρές φωνές να πνίγονται στον θόρυβο της εποχής μας.

Γιατί τα Μανδαρινικά Κινέζικα θα μπορούσαν να γίνουν παγκόσμια γλώσσα

Σε αυτή την τεκτονική μετατόπιση των παγκόσμιων δυνάμεων, αναδύεται μια νέα εποχή: Σε περίπου πενήντα χρόνια, τα κινέζικα μανδαρινικά θα μπορούσαν να γίνουν η κυρίαρχη παγκόσμια γλώσσα. Όχι εκρηκτικά, αλλά μέσα από την ασταμάτητη δυναμική της οικονομίας, της τεχνολογίας και των δημογραφικών στοιχείων.

Είναι ενδιαφέρον ότι οι ομιλητές καντονέζικων ή ταϊλανδέζικων ποικιλιών δύσκολα μπορούν να σχηματίσουν το γερμανικό μας "R" - οι γλώσσες τους απλά δεν γνωρίζουν αυτόν τον ήχο. Εκείνη την εποχή, σε ένα από τα ταξίδια μου σε όλο τον κόσμο, μερικές φορές ακουγόταν ένας καλοπροαίρετος υπαινιγμός: «Albeite flöhlich – ohne Mullen und Knullen», και μια ανακοίνωση στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ έγραφε: «Gate sli sli sli» ή «Nekelmann Leiseleite». Τέτοιες στιγμές δείχνουν πόσο διαφορετικά διαμορφώνουν οι γλώσσες τους ηχητικούς τους χώρους – και πόσο η ίδια η προφορά είναι πολιτιστική κληρονομιά.

Τα μανδαρινικά δεν θα αντικαταστήσουν απαραίτητα τα αγγλικά, αλλά θα ενωθούν με αυτά ως η δεύτερη παγκόσμια φωνή μιας αλλαγμένης παγκόσμιας τάξης. Καθώς το Mandarin μεγαλώνει, τα δικά του πολιτιστικά και γνωστικά πρότυπα αναπτύσσονται μαζί του. Είναι μια γλώσσα χωρίς συζυγίες ρημάτων και χωρίς γραμματικούς χρόνους. Μια γλώσσα που η γραφή της δεν αποτελείται από γράμματα, αλλά από λογογράμματα – σημεία που κουβαλούν μέσα τους ολόκληρες έννοιες και οπτικούς κόσμους.

Μια τέτοια γλώσσα δεν αλλάζει μόνο τη διεθνή επικοινωνία. Αναδιαμορφώνει πλήρως την ανθρώπινη αντίληψη, τον ρυθμό και τον τρόπο σκέψης μας.

Ίσως ο κόσμος του αύριο να μιλήσει με δύο φωνές: τα αγγλικά ως τον απόηχο των περασμένων αιώνων, τα μανδαρινικά ως τον ήχο του μέλλοντος. Αλλά όσο πιο ισχυρές γίνονται αυτές οι δύο παγκόσμιες ηγέτιδες και lingua franca, τόσο πιο γρήγορα ομογενοποιούνται οι κοσμοθεωρίες μας. Εάν η ποικιλομορφία της ανθρωπότητας περιοριστεί σε δύο μόνο τεράστια ρεύματα γλώσσας, θα χάσουμε πολύ περισσότερα από λέξεις. Χάνουμε τα λεπτά νήματα που μας συνδέουν με το βάθος της δικής μας ιστορίας.

Punctum saliens – Η ουσία του θέματος

Στο τέλος, η ίδια η γλώσσα παραμένει – αυτός ο ήσυχος, αρχαίος δεσμός μεταξύ των ανθρώπων. Μας οδήγησε έξω από σπηλιές, μας ταξίδεψε μέσα από χιλιετίες, μέσα από μύθους, πολέμους, ελπίδες και αναμνήσεις. Και θα μας συνοδεύσει επίσης στις επερχόμενες αναταραχές, όταν οι παγκόσμιες ροές θα συμπυκνωθούν και οι μικρές φωνές θα γίνουν πιο ήσυχες.

Ίσως στο μέλλον ο κόσμος να μιλήσει με δύο φωνές:

Τα αγγλικά ως απόηχος της προηγούμενης νεωτερικότητας, τα μανδαρινικά ως ο ήχος μιας νέας εποχής. Αλλά καμία παγκόσμια γλώσσα δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που ζει στις ωραίες, τοπικές φωνές της ανθρωπότητας – στις γλώσσες που γνωρίζουν τον άνεμο, που διακρίνουν το χιόνι, που ονομάζουν τη σιωπή. Κάθε γλώσσα είναι μια ηχώ χεριών που κατασκευάζουν εργαλεία, φωνές που παρηγορούν τα παιδιά, ηλικιωμένοι που λένε ιστορίες. Όταν μια γλώσσα σιωπά, ένα μέρος της ανθρωπότητας σιωπά. Γιατί η γλώσσα ήταν πάντα ένα μέρος όπου οι άνθρωποι συναντιόντουσαν, όπου οι κοσμοθεωρίες άγγιζαν, όπου οι εσωτερικές δονήσεις του ενός ατόμου έφταναν στο άλλο.

Οι γλώσσες δεν πεθαίνουν επειδή είναι αδύναμες, αλλά επειδή σταματάμε να τις ακούμε. Και οι γλώσσες δεν αποξενώνονται επειδή χάνουν τον εαυτό τους, αλλά επειδή δεν διατηρούμε πλέον τους χώρους συνήχησής τους. Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την ποικιλομορφία του κόσμου, πρέπει να αρχίσουμε να κατανοούμε ξανά τη γλώσσα ως σχέση – ως δόνηση, ως αντίστοιχο, ως ζωντανό ήχο. Επειδή η γλώσσα δεν είναι τόπος εποπτευόμενης αδράνειας. Απαιτεί προσοχή, στοργή, ανοιχτό αυτί.

Όσο παραμένουμε ικανοί για συντονισμό, ο κόσμος θα μας απαντά.

Και όσο ανταποκρινόμαστε στη γλώσσα, η ανθρωπότητα παραμένει πολυφωνική.

------------

Το κεφάλαιο 25 του έργου του Peter Haisenko «Αγγλία, οι Γερμανοί, οι Εβραίοι και ο 20ός αιώνας» ασχολείται με τη γερμανική γλώσσα. Ξεκινά με ένα απόσπασμα από τον Ernst Moritz Arndt (1769 – 1860): «Ένας λαός δεν έχει πιο πνευματικό και οικείο στοιχείο από τη γλώσσα. Αν, λοιπόν, ένας λαός δεν θέλει να χάσει αυτό που τον κάνει λαό, αν θέλει να διατηρήσει το είδος του με όλες τις ιδιαιτερότητές του, τότε δεν έχει τίποτα άλλο να προσέξει από το να μην χαλάσει και καταστραφεί η γλώσσα του».
Όπως επισημαίνει ο Peter Haisenko, η επανεκπαίδευση και η παραμέληση της γερμανικής γλώσσας είναι η συνέχεια του αφανισμού του γερμανικού έθνους, το οποίο η Αγγλία έχει θέσει ως πρωταρχικό της στόχο από το 1874. Αυτό δεν σταμάτησε με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όπως θα πρέπει να δούμε από την προοδευτική εφαρμογή των αγγλισμών στη γερμανική γλώσσα. https://www.anderweltonline.com/

 **Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων