ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

 

Γράφει ο Post2Post

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ

Μετά την καταστολή της εβραϊκής εξέγερσης του Μπαρ Κόχμπα (132-136 μ.Χ.), ακολούθησε η μετονομασία της περιοχής σε «Συρία Παλαιστίνη» και ο εκτοπισμός όλων των Εβραίων, που δημιούργησαν τη διασπορά τους.

Οι δύο κύριες ομάδες που προέκυψαν, οι Ασκενάζι και οι Σεφαραδίτες, παρά τις τεράστιες πολιτιστικές διαφορές τους, ανέπτυξαν έναν κοινό χαρακτήρα «κλειστών κοινοτήτων» για να επιβιώσουν σε εχθρικά χριστιανικά περιβάλλοντα, που συνεχώς έψαχναν καποιον αίτιο (τις γάτες αρχικά, μετά τις γυναίκες και τους Εβραίους) για να δικαιολογήσουν τα δεινά τους από τις επιδημίες και τους εμφυλιους θρησκευτικούς πολέμους της εποχής, ως... διαβολικές ενέργειες.

Αυτή η εσωστρέφεια υπό την απειλή διώξεων, που είχαν ως αποκορύφωμά το Ολοκαύτωμα του 2ου Παγκόσμιου Πολεμου, θεωρείται ως η πρώτη βάση και των σημερινών φοβικών και ρατσιστικών πολιτικών του κράτους του Ισραήλ.

​Οικονομικός Ρόλος και η Σύνδεση με το Χρήμα

​Στο μεσαιωνικό πλαίσιο, οι Εβραίοι διοχετεύθηκαν στον τραπεζικό τομέα λόγω θρησκευτικών περιορισμών που απαγόρευαν στους Χριστιανούς τον δανεισμό με τόκο.

Μετά την πτώση των Ροδοσταύρων Ιπποτών, οι οποίοι υπήρξαν οι πρώτοι τραπεζίτες της Ευρώπης, δημιουργήθηκε ένα κενό το οποίο κάλυψαν οι εβραϊκές κοινότητες, αναπτύσσοντας εξειδικευμένα δίκτυα ροής κεφαλαίων. Η οικονομική τους ισχύς και η εμπειρογνωμοσύνη τους συχνά τους καθιστούσαν στόχους διώξεων από λαϊκιστικά κινήματα της εποχής, γεγονός που τροφοδότησε τόσο τον σιωνισμό όσο και τον αντισιωνισμό.

​Η Γέννηση του Αναθεωρητικού Σιωνισμού

​Η πολιτική ρίζα της σημερινής Ισραηλινης δεξιάς εντοπίζεται στο 1925 και την ίδρυση της Ένωσης Αναθεωρητών Σιωνιστών από τον Ζεέβ Ζαμποτίνσκι. Ο Ζαμποτίνσκι, αντιδρώντας στην «αδύναμη» στάση της τότε σιωνιστικής ηγεσίας των εβραϊκών οργανώσεων απέναντι στους Βρετανούς, οι οποίοι αθετούσαν την υπόσχεση τους να δημιουργησουν Ισραηλινό κράτος στην Παλαιστίνη έναντι των δανείων που έλαβαν από Εβραϊκα family funds-τράπεζες της τότε εποχής για τις αναγκες του 1ου Παγκόσμιου Πολεμου, υποστήριξε ότι η επιβίωση του εβραϊκού κράτους απαιτούσε ένα «Σιδερένιο Τείχος από ξιφολόγχες». Παρότι ο ίδιος απέρριπτε επίσημα τον φασισμό, πολλά μέλη του κινήματός του υιοθετούσαν τέτοιες ταυτότητες. Το κίνημα αυτό μετεξελίχθηκε στο κόμμα Χερούτ και τελικά στο σημερινό Λικούντ.

​Τα Τρία Ορόσημα της Μετατόπισης προς την Ακροδεξιά

​Η άνοδος της ακροδεξιάς στο Ισραήλ αποδίδεται σε τρία γεγονότα:

​Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών (1967): Η κατοχή εδαφών με μεγάλους παλαιστινιακούς πληθυσμούς μετέτρεψε τις θεωρητικές διαφωνίες για τα σύνορα και τον έλεγχο του γλυκού νερού σε ένα υπαρκτό πεδίο πολιτικής σύγκρουσης.

​Η Άνοδος του Λικούντ στην εξουσία (1977): Η ανάγκη του Μεναχέμ Μπέγκιν για πολιτικό πραγματισμό και η υπογραφή ειρήνης με την Αίγυπτο απογοήτευσε τους «πιστούς» του κινήματος, δημιουργώντας χώρο για πιο ακραία σχήματα (όπως το κόμμα Ταχίγια).

​Η Θρησκευτική Μετατόπιση: Η σταδιακή κίνηση των εθνικοθρησκευτικών και υπερορθόδοξων κοινοτήτων προς την ακροδεξιά ενίσχυσε καθοριστικά το στρατόπεδο αυτό.

Η ​Σύγχρονη Πραγματικότητα

​Σήμερα, η ισραηλινή ακροδεξιά χαρακτηρίζεται από ένα συνδυασμό θρησκευτικού φονταμενταλισμού και εθνικισμού, που επιδιώκει την αποδυνάμωση του Ανωτάτου Δικαστηρίου (ελλείψει Συντάγματος στο κράτος του Ισραήλ), την προσάρτηση της Δυτικής Όχθης και την εκκαθάριση του θυλακα της Γάζας για να δημιουργηθεί μια Ριβιέρα με Καζίνο ξεπλύματος μαύρου χρήματος υπό τον Τράμπ.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, για λόγους πολιτικής επιβίωσης, ενσωμάτωσε περιθωριακές ακροδεξιές ομάδες στον κυβερνητικό του συνασπισμό, μετατρέποντας το Λικούντ σε έναν φορέα που προωθεί την εθνοκάθαρση και τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων της περιοχής, με στόχο την ενίσχυση του ελέγχου του συμπλέγματος των παραθρησκευτικών οργανώσεων και των παρατραπεζικών τους δραστηριοτήτων στα χερσαία δίκτυα μεταφορών και ενέργειας που αναπτύσσονται στην περιοχή.

Αυτή η συμπεριφορά, που αποσκοπεί στον έλεγχο της εξουσίας και του χρήματος, βρίσκει το αντίστοιχό της και στην παλαιστινιακή ακροδεξιά υπό τη Χαμάς και την Χεζμπολάχ, που κάνουν ακριβώς ότι και η ισραηλινή (οργάνωση παραστρατιωτικών πολιτοφυλακών για εκκαθαρίσεις πολιτικών αντιπάλων, πράξεις τρομοκρατίας με θύματα αμάχους, χρηματοδότηση από το μαύρο χρήμα που κυκλοφορεί στην περιοχή και από "χορηγίες" τρίτων, όπως το Ιράν, η Τουρκία ή η Ρωσία για την εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών τους επιδιώξεων κλπ).

Και οι δύο αυτοί ακροδεξιοί εθνικιστικοί πόλοι, που λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία, επιδιώκουν μια επανάληψη του Μπαρ Κόχμπα για τον αντίπαλο τους, αδιαφορώντας για όλες τις μετέπειτα συνέπειες. Γι αυτές, κάθε πράξη που επιδιώκει την ειρηνική συνύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών θεωρείται ως προδοσία, αφού ακυρώνει τους λόγους της ύπαρξης τους, που μέχρι τώρα οδήγησαν και σε δολοφονικές πράξεις κατά των ηγετών τους που επιδίωξαν το αντίθετο.

**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων