by Μπόρις Ναντ [Απόσπασμα από το After the Virus: The Rebirth of a Multipolar World (PRAV Publishing, 2022), σε μετάφραση Jafe Arnold.]
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη χωρίστηκε σε Ανατολή και Δύση. Η Ανατολή ήταν υπό την κυριαρχία της Μόσχας και η Δύση υπό την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της Ουάσιγκτον. Η παλιά διαίρεση σε «Ανατολή» και «Δύση» ήταν έτσι ιδιαίτερα απολυταρχική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, που εδραιώθηκε από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, όταν υψώθηκε η σημαία της «ενωμένης Ευρώπης», υποτίθεται ότι θα υπήρχε μόνο μία, ισχυρή, μοναδική Ευρώπη, ενωμένη κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Από αυτή την άποψη, η Ανατολική Ευρώπη – η «ευρωπαϊκή περιφέρεια» – έπρεπε να γίνει μέρος της Δύσης και να ξεχάσει ή να ξεπεράσει την ιστορική της κληρονομιά και τις ιστορικές παραδόσεις της, οι οποίες κηρύχθηκαν οπισθοδρομικές όπως το «βαρύ φορτίο του κομμουνισμού» ή της Ορθοδοξίας. Αυτός ο σχεδιασμός, σύντομα αποδείχθηκε, ήταν αρκετά ουτοπικός. Η πραγματικότητα ήταν και είναι διαφορετική. Η Ευρώπη αποτελείται από διαφορετικά σύνολα και περιφέρειες, και κάθε μία από αυτές έχει τις δικές της αναπτυξιακές πορείες και τα δικά της συμφέροντα.
Η ιδιαιτερότητα της Ανατολικής Ευρώπης έγκειται στο ότι αντιπροσώπευε πάντα ένα σταυροδρόμι, μια «ζώνη επαφής» και μια γέφυρα μεταξύ των πολιτισμών. Αλλά η πιο σημαντική πολιτισμική διαίρεση δεν είναι η διχοτόμηση μεταξύ «Δύσης» και «Ανατολής». Στην πραγματικότητα, η Ανατολική Ευρώπη δεν ήταν ποτέ «Δύση», ούτε ήταν η «Ανατολή» όπως φανταζόταν ότι ήταν, αλλά ήταν κάτι τρίτο και ασύγκριτα πιο σημαντικό. Αυτά ειπώθηκαν από έναν «ιστορικό της θρησκείας, ανθρωπιστή, οριενταλιστή, φιλόσοφο και γόνιμο συγγραφέα», τον Mircea Eliade, του οποίου ο μακροχρόνιος συνεργάτης και φίλος Joseph Mitsuo Kitagawa έγραψε: «Ο Eliade γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, πολύ κοντά στη φανταστική γραμμή όπου η Δύση συναντά την Ανατολή». Από αυτή την αβέβαιη «συνοριακή γραμμή», ο Eliade πήγε πρώτα στην Ανατολή: «Πέρασε σχεδόν πέντε χρόνια στην Ινδία, μελετώντας ινδική φιλοσοφία με τον Surendranath Dasgupta στο Πανεπιστήμιο της Καλκούτας. Πέρασε τους επόμενους έξι μήνες σε ένα άσραμ κοντά στο Rishikesh στα Ιμαλάια. Μετά το 1945, ο Eliade έζησε στη Δύση: 10 χρόνια, από το 1945 έως το 1955, στο Παρίσι και τα επόμενα 30 χρόνια στην Αμερική, εργαζόμενος στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. Ο Mircea Eliade δεν ήταν καθόλου δυτικός, αλλά ένας «άνθρωπος τρίτης κουλτούρας»: «Είχε όλους τους λόγους να συλλάβει το έργο του σε μια εξαιρετικά συγκριτική προοπτική». Πράγματι, αφιέρωσε τη ζωή του στην επιβεβαίωση μιας θέσης: της ουσιαστικής ενότητας των παραδόσεων της Ευρασίας. Ο Eliade είχε μια ισχυρή επίγνωση αυτής της ενότητας», γράφει ο Ιταλός καθηγητής Claudio Mutti, «και κατά τη διάρκεια της πιο άγριας περιόδου του Ψυχρού Πολέμου δεν συμφώνησε να ορίσει την Ευρώπη μέσα στα στενά σύνορα που οι απολογητές του "δυτικού πολιτισμού" προσπάθησαν να επιβάλουν».
«Το γεγονός είναι ότι ο Eliade ήταν Ρουμάνος, όχι Δυτικός», τονίζει ο καθηγητής Mutti, και ανήκε σε ένα «έθνος που διαμορφώθηκε σε ένα γεωγραφικό σταυροδρόμι». Ο ρουμανικός πολιτισμός δεν είναι «δυτικός», αλλά ένας πολιτισμός που παραδοσιακά παίζει το ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ διαφορετικών παραδόσεων και πολιτισμών της Ανατολής και της Δύσης. Οι επιρροές που το διέτρεξαν είναι πολλές, άλλοτε άμεσες, άλλοτε ρευστές και σχεδόν ανεπαίσθητες. Είναι μια «κουλτούρα διαμεσολάβησης» και μια κουλτούρα μεγάλων δημιουργικών συνθέσεων». Ο ρουμανικός πολιτισμός», όπως το είδε ο Eliade, «αντιπροσώπευε ένα είδος γέφυρας μεταξύ της Δύσης και του Βυζαντίου, μεταξύ της Δύσης και του σλαβικού κόσμου, μεταξύ της Ανατολής και της Μεσογείου». «Αυτό που ισχυρίζεται ο Eliade για τον πολιτισμό της χώρας του», δηλώνει ο Mutti, «αποδεικνύεται αληθινό για όλη τη Νοτιοανατολική Ευρώπη». Πράγματι, το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για ολόκληρη την ευρωπαϊκή Ανατολή.
Γενικά, η Ανατολή και η Δύση υπάρχουν ως δύο αντιθετικοί και ασυμβίβαστοι πολιτισμοί; Είναι η Δυτική Ευρώπη η μόνη «αληθινή Ευρώπη», η οποία διεκδικεί όλα τα δικαιώματα της οικουμενικότητας και της νεωτερικότητας, του παρελθόντος και του μέλλοντος; Απέναντί της σε αυτό το όραμα είναι η Ευρώπη στην Ανατολή – «οπισθοδρομική», «πρωτόγονη» και φυσικά άπορη· Οι πολιτισμοί και τα ιστορικά χαρακτηριστικά της υποτίθεται ότι πρέπει να διαγραφούν και να ξεχαστούν το συντομότερο δυνατό, ώστε να ενταχθούν στην «προοδευτική Δύση».
Αυτή είναι η δυτική αντίληψη για τη σύγχρονη ιστορία της Ευρώπης. Αρνείται στην Ανατολική Ευρώπη κάθε πολιτιστική ταυτότητα και μοναδικότητα. Ο Mircea Eliade έγραψε γι' αυτό ακριβώς με μια αίσθηση γελοιοποίησης και σαρκασμού:
Υπάρχουν ακόμη έντιμοι άνθρωποι μεταξύ των διανοουμένων για τους οποίους η Ευρώπη τελειώνει στον Ρήνο ή, στην καλύτερη περίπτωση, στη Βιέννη. Πέρα από αυτό αρχίζει αυτό που είναι γι' αυτούς ένας άγνωστος κόσμος, ίσως γοητευτικός αλλά αβέβαιος. Αυτοί οι καθαρολόγοι θα έμπαιναν στον πειρασμό να ανακαλύψουν κάτω από το δέρμα ενός Ρώσου αυτόν τον διαβόητο Τάταρο για τον οποίο άκουγαν στο σχολείο. όσον αφορά τα Βαλκάνια, αρχίζει αυτός ο συγκεχυμένος εθνικός ωκεανός των ιθαγενών που εκτείνεται μέχρι τη Μαλαισία.
Για τέτοιους «πνευματικούς καθαρολόγους» και «έντιμους ανθρώπους», η Ασία αρχίζει «έξω από τη Βιέννη». Εδώ τελειώνει ο «πολιτισμός» – και ο πολιτισμός υπάρχει αποκλειστικά στον ενικό, όπως στον «δυτικό πολιτισμό». Η Αυστρία είναι μόνο ένα προεξέχον φρούριο, όπως υποδηλώνει το όνομά του: "Αυστρία", ή Österreich, από το παλιό γερμανικό Ostarrîchi, που σημαίνει "Ανατολικό Ράιχ" - τα ανατολικά σύνορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι υπόλοιποι πέρα είναι άγριοι ή βάρβαροι. Η λέξη «βάρβαρος» είναι δάνειο από τους αρχαίους Έλληνες, στη γλώσσα των οποίων υπήρχε ονοματοποιία αποτελούμενη από συλλαβές που υποτίθεται ότι μιμούνταν ήχους ζώων. "Bar-bar" - εξ ου και "βάρβαρος" - ήταν οποιοσδήποτε δεν κατείχε ανθρώπινη γλώσσα και επομένως έμοιαζε με χαζό ζώο. Για τους Δυτικούς, «έξω από τη Βιέννη» αρχίζει η «Ανατολή», αυτή η σκοτεινή Σκυθία που, σύμφωνα με τα λόγια του Carl Gustav Jung, δεν παύει να προβληματίζει και να τρομάζει τη γερμανική μικροαστική τάξη. τη Σκυθία από την οποία «πάντα φυσούν νέοι και διαφορετικοί άνεμοι». Αυτοί οι «βάρβαροι» είναι, στην πραγματικότητα, κυρίως Σλάβοι.
Αυτή η ρατσιστική αντίληψη διακηρύχθηκε αρκετά ανοιχτά από το Τρίτο Ράιχ του Χίτλερ, για το οποίο οι Σλάβοι ήταν υπάνθρωποι και οι Γερμανοί Άριοι ήταν οι φορείς του πολιτισμού. Αυτός ο δυτικός ρατσισμός δεν εξαφανίστηκε με τον Χίτλερ, αλλά έγινε μόνο υποσυνείδητος και μετακινήθηκε στη σφαίρα του ασυνείδητου, γεγονός που σε καμία περίπτωση δεν τον καθιστούσε λιγότερο επικίνδυνο ή καλύτερα προαίρετο. Η περίπτωση της σύγχρονης Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η ίδια. Είναι εξουσιοδοτημένο να υπαγορεύει τους κανόνες, δεδομένου ότι αντιπροσωπεύει τον μόνο αληθινό πολιτισμό. Εναπόκειται σε όλους τους άλλους, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ευρώπης (η οποία κατά τα άλλα παραμένει ουσιαστικά «βάρβαρη»), να αποδεχτούν αυτούς τους κανόνες σαν να ήταν στην πραγματικότητα οι κανόνες του ίδιου του πολιτισμού, ως στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την πολιτισμένη ζωή. Ο μεταμοντέρνος ρατσισμός αποφεύγει να μιλήσει για βιολογική ανωτερότητα, αλλά έχει αντικαταστήσει αυτή την ιδέα με την πολιτισμένη ανωτερότητα της Δύσης.
Είναι αδύνατο να εντοπίσουμε τα σύνορα μέσα στα οποία εκτείνεται αυτός ο φανταστικός «πολιτισμός». Κατά τη διάρκεια του 19ου, ακόμη και του 20ού αιώνα, για τους Άγγλους φιλελεύθερους κυρίους οι Γερμανοί ήταν «βάρβαροι» και «Ούννοι», και αυτή η προπαγάνδα αναβίωσε στον Πρώτο και Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Από την ίδια ακριβώς συλλογιστική προέκυψε ένα ακόμη κατασκεύασμα: η «Μέση Ευρώπη» ή η «Κεντρική Ευρώπη», η οποία σηματοδότησε ένα είδος «μετάβασης» μεταξύ της πολιτισμένης Δύσης και της άγριας Ανατολής, δηλαδή, κάτι που δεν ήταν η «πραγματική Δύση» αλλά δεν ήταν, ή δεν ήταν εντελώς βάρβαρη ή η «οπισθοδρομική Ανατολή».
Όλη η παλικαριά είναι μια ανακριβής, ψεύτικη εικόνα που η Δύση έχει καλλιεργήσει γύρω της και έχει επιβάλει σε άλλους, πρώτα και κύρια στην Ανατολική Ευρώπη, η οποία, ακόμα χθες «κομμουνιστική», είναι καταδικασμένη να φέρει το βαρύ φορτίο μιας «ολοκληρωτικής κληρονομιάς» από τις «κομμουνιστικές δικτατορίες» της.
Σε αυτή την υποτιθέμενη «Μέση Ευρώπη» ανήκει η πεδιάδα της Παννονίας. Αυτή η τοποθέτηση, σημειώνει ο Aleksandar Gajić στο έργο του The Geopolitical Position of Vojvodina, έχει ριζώσει τόσο στην κοινότητα των εμπειρογνωμόνων όσο και στο ευρύ κοινό της Σερβίας, όπου πιστεύεται ότι η περιοχή της βόρειας σερβικής επαρχίας της Βοϊβοντίνα και ολόκληρη η πεδιάδα της Παννονίας βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη, ενώ το υπόλοιπο είναι τα «πρωτόγονα Βαλκάνια». Η ροή του Δούναβη και του Σάβου θεωρείται ότι σηματοδοτεί ένα «σταθερό σύνορο μεταξύ διαφορετικών γεωπολιτικών και πολιτισμικών οντοτήτων».
Αυτή η θέση είναι, φυσικά, βαθιά λανθασμένη, στην οποία ο Gajić παρατηρεί: «Τέτοιες απόψεις είναι αποτέλεσμα προκαταλήψεων που ρίζωσαν λόγω ιστορικών συνθηκών τους τελευταίους αιώνες, όταν η περιοχή της Βοϊβοντίνα ήταν μια ζώνη επαφής και συνόρων μεταξύ των αυτοκρατοριών των Αψβούργων και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και αργότερα τα σύνορα μεταξύ Αυστροουγγαρίας και Σερβίας». Η ραχοκοκαλιά της αυτοκρατορίας των Αψβούργων, θυμάται ο Milomir Stepić, ήταν ο Δούναβης: «Οι πεδιάδες της Παννονίας ήταν ο πυρήνας αυτού του μεγάλου και ισχυρού κράτους και ο χώρος της σημερινής Βοϊβοντίνας, με τους Σέρβους υπερασπιστές της, ήταν ένας απορροφητής κραδασμών κατά τη διάρκεια των τουρκικών επιδρομών και ένα γεωστρατηγικό «εφαλτήριο» για αντι-διεισδύσεις στο νότο». Τα ουγγρικά συμφέροντα, των οποίων οι φιλοδοξίες περιελάμβαναν την πολιτική, εδαφική, «μεγάλη δύναμη» ενοποίηση ολόκληρων των πεδινών περιοχών της Παννονίας, ταιριάζουν καλά με τις γρήγορες γερμανικές διεισδύσεις στο νότο και την ανατολή. Συνολικά, ο Gajić καταλήγει: «Η άποψη ότι αυτή η περιοχή ήταν μέρος μιας αποκλειστικής, πολιτιστικά ανώτερης Καθολικής Κεντρικής Ευρώπης, της οποίας οι ορθόδοξοι κάτοικοι ήταν συνηθισμένοι εισβολείς και ότι πέρα από αυτό το "πολιτισμικό σύνορο" υπήρχε μόνο βαρβαρότητα και μη πολιτισμός, ήταν καλά τοποθετημένη από τη γεωστρατηγική άποψη των Αψβούργων».
Τι είναι, λοιπόν, η Παννονία αν όχι η «Κεντρική Ευρώπη»; Από την αρχαιότητα, η Παννονία υπήρξε ένας «χώρος επαφής» - ένας τόπος αλληλεπιδράσεων, συναντήσεων και συγκρούσεων μεταξύ της ευρωπαϊκής Rimland και των ευρασιατικών στεπών. Αν και εν μέρει απομονωμένη από τα Καρπάθια και τα βουνά Τάτρα στην Ανατολή, η πεδιάδα της Παννονίας ήταν και παραμένει «το δυτικότερο τμήμα του μεγάλου χώρου στέπας της Ευρασίας». Κατά μήκος αυτών των μονοπατιών, από την Ανατολή και τη Βορειοανατολική, οι αρχαιότερες γνωστές μεταναστεύσεις (ινδοευρωπαϊκών) νομάδων προχώρησαν στην κοιλάδα της Παννονίας, δημιουργώντας μεταξύ άλλων τα hotspots των πρώτων πολιτισμών στην Ευρώπη. Εδώ, στην πραγματικότητα, συναντιούνται τουλάχιστον τρεις διαφορετικοί γεωπολιτικοί «μεγάλοι χώροι»: ο δυτικός, που προέρχεται από το κέντρο της ευρωπαϊκής Rimland, ο χώρος της ρωσικής Ευρασίας και ο χώρος της Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.
Στην Παννονία και τα Βαλκάνια, των οποίων τα σύνορα σε όλη την ιστορία δεν ήταν ούτε πολιτιστικά ούτε γεωπολιτικά, αλλά μόνο γεωγραφικά, εμφανίστηκαν οι πρώτοι πολιτισμοί: ο Μεσολιθικός και Νεολιθικός πολιτισμός του Lepenski Vir (κατά την περίοδο από το 9500 έως το 5500 π.Χ. περίπου), ο πολιτισμός Starčevo της Μέσης Νεολιθικής (κατά την 5η και 4η χιλιετία π.Χ.), στη συνέχεια ο πολιτισμός Vinča ο οποίος, σύμφωνα με ορισμένους μελετητές, περιλαμβάνονται μετανάστες από την Ανατολία. Οι φορείς του πολιτισμού Vučedol (3000 - 2200 π.Χ.) ήταν οι ινδοευρωπαϊκοί λαοί της ευρασιατικής στέπας, το επίκεντρό της βρίσκεται στο Srem και τη Σλαβονία και η εμβέλειά της περιλαμβάνει έναν πολύ ευρύτερο χώρο από τη Σλοβενία στη Δύση, τη Σερβία στην Ανατολή και την Πράγα και τη λεκάνη της Βιέννης στο Βορρά. Το γεγονός είναι ότι ο νεολιθικός πολιτισμός της Ευρώπης ξεκίνησε εδώ (στο Lepenski Vir)», καταλήγει ο αρχαιολόγος Djordje Janković, «και ο πολιτισμός Vinča είναι πραγματικά το παλαιότερο κράτος στην Ευρώπη».
Έτσι, δεν υπάρχει ενιαία πολιτισμική και γεωπολιτική οντότητα που να εκτείνεται νότια από την Κεντρική Ευρώπη μέχρι τον Σάβο και τον Δούναβη, εκτός από εκείνη που εμφανίστηκε πολύ αργά στην ιστορία (η μοναρχία των Αψβούργων). Αντίθετα, η αλήθεια είναι ακριβώς το αντίθετο.
Η Ανατολική Ευρώπη έχει τις δικές της μοναδικότητες και τη δική της εξαιρετικά πλούσια πολιτιστική κληρονομιά. Είναι, από πολλές απόψεις, ένας κόσμος από μόνος του. Η Ανατολική Ευρώπη είναι επίσης ένας χώρος μεταξύ δύο πολιτισμών των οποίων τα σύνορα δεν είναι αμετάβλητα και σταθερά: του δυτικοευρωπαϊκού και του ρωσικού. Στο μνημειώδες έργο του Noomakhia, στον τόμο που είναι αφιερωμένος στον «Σλαβικό Λόγο», ο Ρώσος στοχαστής Alexander Dugin σημειώνει: «Ακριβώς εδώ έτρεχαν τα σύνορα μεταξύ των νομαδικών, ινδοευρωπαϊκών, πατριαρχικών πολιτισμών του Turan και των μητριαρχικών πολιτισμών της Παλαιάς Ευρώπης (που εμφανίστηκαν στην Ανατολία και εξαπλώθηκαν στα Βαλκάνια και τη Νότια Ευρώπη), καθώς και μεταξύ της καθολικής (λατινικής) κελτογερμανικής Δύσης και της ρωσοορθόδοξης Ανατολής».
Ο σαρματικός-σκυθικός παράγοντας έπαιξε αναμφίβολα σημαντικό και κατά πάσα πιθανότητα μοιραίο ρόλο στην εθνογένεση των Σλάβων. Αλλά πολύ πριν από την άφιξη των πρώτων Ινδοευρωπαίων στα Βαλκάνια και την Παννονία, πιστεύει ο Ντούγκιν, εδώ επικρατούσε μια «αρχαία μητριαρχία – ο πολιτισμός της Μεγάλης Μητέρας – και τα απομεινάρια της βρίσκονται στο Lepenski Vir, στη Βίντσα και αλλού». Επομένως, είναι λάθος να φανταζόμαστε τα Βαλκάνια ως περιφέρεια της Ευρώπης. Τα Βαλκάνια ήταν το πραγματικό κέντρο της Ευρώπης. Οι νεολιθικοί πολιτισμοί, όπως αυτοί του Lepenski Vir ή της Vinča, δεν ήταν μόνο οι παλαιότεροι πολιτισμοί και κράτη, ή πρωτο-κράτη, της Ευρώπης, αλλά ήταν, όπως έδειξαν τα έργα του καθηγητή Radivoje Pešić, επίσης το λίκνο της ευρωπαϊκής γραφής, αν και αυτό αμφισβητείται σήμερα. Κατά μία έννοια», λέει ο Ντούγκιν, «εδώ είναι επίσης το λίκνο της ευρωπαϊκής αγροτιάς, και η ευρωπαϊκή αγροτιά είναι υπεύθυνη για πολλά από τα βασικά στοιχεία της ευρωπαϊκής ταυτότητας». Μπορεί να είναι περιττό να προσθέσουμε, αλλά θα το κάνουμε: αυτά τα «βασικά στοιχεία» της ευρωπαϊκής ταυτότητας είναι εκείνα που έχουν ξεχαστεί ή καταπιεστεί βαθιά.
Μέχρι σήμερα, το κυρίαρχο έθνος της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλκανίων παραμένει οι Σλάβοι. Ωστόσο, λόγω μιας σειράς ιστορικών συνθηκών, ολόκληρη η Ανατολική Ευρώπη ήταν πάντα ένα πολύπλοκο συνονθύλευμα διαφορετικών εθνοτήτων, λαών και θρησκειών. Επιπλέον, στο παρελθόν αυτός ο χώρος δεν ήταν ποτέ γεωπολιτικά μοναδικός. «Αλλά», γράφει ο Ντούγκιν, «αυτό δεν σημαίνει ότι οι λαοί της Ανατολικής Ευρώπης δεν μπορούν να αναπτύξουν πολιτιστική ενότητα στο μέλλον και να ανακτήσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα βασισμένη σε ένα κοινό ανατολικοευρωπαϊκό Dasein».
Η ιστορία, διακρίνει ο Βέλγος μελετητής Robert Steuckers, περιορίζεται σήμερα ανεπίτρεπτα σε μια δυτική εκδοχή, ενώ η κληρονομιά πολλών λαών – Σκυθών, Σαρματών και Σλάβων – έχει διαγραφεί από τη συλλογική μνήμη. Η εκ νέου ανακάλυψη αυτής της χαμένης κληρονομιάς είναι ζωτικής σημασίας όχι μόνο για το μέλλον της Ευρώπης, της Ανατολής και της Δύσης, αλλά και ολόκληρης της Ευρασίας. Οι μελλοντικές εμπεριστατωμένες μελέτες πρέπει να λαμβάνουν υπόψη «κάθε συνιστώσα στην κοινή επικράτεια της Ευρώπης και της Ασίας» και να επικεντρώνονται σε «εις βάθος μελέτες που ανακαλύπτουν συγκλίσεις, όχι λόγους εχθροπραξιών». Το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι «η αναζήτηση συγκλίσεων μεταξύ των δυτικοευρωπαϊκών δυνάμεων και της Ρωσίας ως βάση για την ενότητα της Ευρασίας».
Έχοντας αυτό κατά νου, ο Steuckers αναφέρει το παράδειγμα του φιλοσόφου Leibniz. Ως διπλωμάτης, ο Λάιμπνιτς ήταν αρχικά δύσπιστος απέναντι στη Ρωσία, την οποία έβλεπε σε ένα «νέο μογγολικό χανάτο» ή «Ταρταρία» που ενδεχομένως αποτελούσε απειλή για την Ευρώπη. Στη συνέχεια, μελετώντας την ανάπτυξη της Πετρινικής Ρωσίας, «άρχισε να αντιλαμβάνεται τη γιγαντιαία Ρωσία ως απαραίτητο εδαφικό δεσμό που θα μπορούσε να επιτρέψει στην Ευρώπη να συνδεθεί με δύο παλιούς πολιτισμικούς χώρους, την Κίνα και τη Ρωσία, οι οποίες εκείνη την εποχή είχαν υψηλότερο πολιτιστικό επίπεδο από την Ευρώπη».
Ο Γάλλος ιστορικός Arthur Conte έχει επίσης επισημάνει τη σημασία της Σαρματίας για τη διαμόρφωση των σλαβικών λαών: «Το σαρματικό στοιχείο είναι σημαντικό όχι μόνο για τους σλαβικούς λαούς, αλλά και για τη Δύση, η οποία προσπάθησε να διαγράψει την κληρονομιά τους από τη συλλογική μνήμη». Οι Σαρμάτες αποτελούσαν κάποτε τη ραχοκοκαλιά του ρωμαϊκού ιππικού, το οποίο «στη ρωμαϊκή Βρετανία αποτελούνταν εν μέρει ή σε μεγάλο βαθμό από Σαρμάτες ιππότες». Σήμερα, οι Βρετανοί ιστορικοί αναγνωρίζουν αυτούς τους Σαρμάτες και την κληρονομιά τους ως την προέλευση των κελτικών αρθουριανών μύθων (όπως το «σπαθί στην πέτρα» και ο θρύλος του Αγίου Δισκοπότηρου).
Στο βιβλίο του Empires of the Silk Road: A History of Central Asia from the Bronze Age to the Present, ο καθηγητής Christopher Beckwith υποστηρίζει ότι στο μακρινό παρελθόν ήταν οι έφιπποι ινδο-ιρανικές φυλές (κυρίως οι Σκύθες και οι Σαρμάτες) που καθιέρωσαν το σύνολο των κανόνων στους οποίους βασίστηκαν όλα τα μελλοντικά οργανωτικά σχήματα των βασιλείων και των αυτοκρατοριών κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού. Η αρχαία ιστορία επαναλαμβάνεται με τον δικό της τρόπο: ο «Νέος Δρόμος του Μεταξιού» συνδέει την Κίνα με τις εκτάσεις της Κεντρικής Ασίας και της Ρωσίας, που εκτείνεται στην Ανατολική Ευρώπη προς τη Δύση. Στο παρελθόν καθώς και σήμερα, ο Δρόμος του Μεταξιού αντιπροσωπεύει τον άξονα της Ευρασίας - τη ραχοκοκαλιά της - γύρω από τον οποίο έχουν διαμορφωθεί ξανά και ξανά αυτοκρατορίες και ζώνες αμοιβαίας ευημερίας από τις προσπάθειες για την εδραίωση της ειρήνης σε όλη την τεράστια επικράτεια μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και της Κίνας. Όλα αυτά διαφέρουν εντελώς από τις αντιλήψεις στις οποίες βασίζονται και εφαρμόζονται σήμερα οι δυτικές πολιτικές, όπως το σχέδιο του Brzeziński, το οποίο ενθαρρύνει τον διαρκή πόλεμο σε αντίθεση με το One Belt One Road της Κίνας, «το πιο σοβαρό έργο για τον 21ο αιώνα».
Η αναγωγή της ιστορίας αποκλειστικά στη δυτικοευρωπαϊκή εκδοχή είναι «διανοητικά απαράδεκτος αναγωγισμός». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για διανοητική απάτη και πολιτική χειραγώγηση, όπου τα ιστορικά γεγονότα αγνοούνται συστηματικά, σύμφωνα με τα λόγια του Steucker, «μόνο και μόνο επειδή δεν ταιριάζουν στα σχήματα των επιφανειακών ερμηνειών του Διαφωτισμού που επιδιώκουν σήμερα οι δυτικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν προκαλέσει έναν ολόκληρο αριθμό καταστροφών».
***
PRAV Perspectives | PRAV Publishing | Substack
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Μετά τον ιό: Η αναγέννηση ενός πολυπολικού κόσμου (PRAV Publishing, 2022)
**Τό ιστολόγιο δέν συμφωνει απαραίτητα με τις απόψεις των αρθρογράφων.
Του Σωτήρη Σιδέρη 
