ΕΥΔΑΙΜΟΝ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ,ΤΟ Δ ΕΛΕΥΘΕΡΟΝ ΤΟ ΕΥΨΥΧΟΝ ΚΡΙΝΟΜΕΝ...…

[Το μπλόγκ δημιουργήθηκε εξ αρχής,γιά να εξυπηρετεί,την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την ελευθερία του λόγου...υπό το κράτος αυτού επιλέγω με σεβασμό για τους αναγνώστες μου ,άρθρα που καλύπτουν κάθε διάθεση και τομέα έρευνας...άρθρα που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο κι αντιπροσωπεύουν κάθε άποψη και με τά οποία δεν συμφωνώ απαραίτητα.....Τά σχόλια είναι ελεύθερα...διαγράφονται μόνο τά υβριστικά και οσα υπερβαίνουν τά όρια κοσμιότητας και σεβασμού..Η ευθύνη των σχολίων (αστική και ποινική) βαρύνει τους σχολιαστές..]




Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2022

Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα- 1861, η πρώτη εμφάνιση!!!!

 

Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα - 1861, η πρώτη εμφάνιση

Επιρροές στη βορειοδυτική Πελοπόννησο από τη γειτονική Ιταλία. 

Ο φόνος του τραπεζίτη Διονυσίου Φραγκόπουλου από τον Πατρινό τσαγκάρη Δημήτρη Μάτσαλη.
Η "μετεμφύτευση" στην Αθήνα μετά το πογκρόμ 1897-99.
Οι κεντρικές φυσιογνωμίες-υπαρκτές και ανύπαρκτες.

Ο αναρχισμός ως κίνημα προηγήθηκε του κομμουνισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο.
Στην Ελλάδα εμφανίζεται λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα, μαζί με τους σοσιαλιστές που την εποχή εκείνη ονομάζονταν «κοινωνιστές», αφού η λέξη «σοσιαλιστής» δεν είχε καθιερωθεί ακόμη.

Ολες οι απόψεις συγκλίνουν ότι στις απαρχές της συγκρότησης των σοσιαλιστικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων στην Ελλάδα η ιταλική επιρροή ήταν έντονη. Σε ολόκληρη τη διάρκεια του 19ου αιώνα παρατηρείται αξιοσημείωτη δραστηριότητα από ομάδες Ιταλών πολιτικών προσφύγων αλλά και διεθνιστών.
Ιδιαίτερη κινητικότητα επέδειξαν κυρίως στη βορειοδυτική Πελοπόννησο και την Ηπειρο ως τη Σύρο και τη Κρήτη.

Δήμος Παπαθανασίου. Το άρθρο του 1865

Το πρώτο αναρχικό κείμενο που γράφτηκε στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε στην πολιτική - σατιρική εφημερίδα «Φως» του Σοφοκλή Καρύδη στις 9 Σεπτεμβρίου του 1861 και συντάκτης του ήταν ο Δήμος Παπαθανασίου.

 proti emfanisi anarxias ellada2

Το άρθρο, με τίτλο «Η Αναρχία», οδήγησε στην προσωρινή φυλάκιση του συντάκτη του και βέβαια στη ματαίωση της προαναγγελθείσας συνέχειάς του.

Ο Δήμος Παπαθανασίου (Πορταριά 1830 - Αθήνα 1878) ήταν μαχητικός δημοσιογράφος του 19ου αιώνα και εκδότης αρχικά του «Αγγελιοφόρου» (1859) και αργότερα του «Μέλλοντος», από τις σελίδες του οποίου υποστήριξε ένθερμα την Παρισινή Κομμούνα του 1871.

Οπως έγραφε ο ομοϊδεάτης του Παναγιώτης Πανάς (εκδότης του «Εργάτη») σε κατοπινό του δημοσίευμα: «Ο Παπαθανασίου στο κείμενο υπό τον τίτλον “Αναρχία”, υπεστήριζεν ενθέρμως τας επί του προκειμένου ιδέας του κοινωνιστού Προυδώνος» («Ρήγας», 28/5/1877).

Ο Δημοκρατικός Σύλλογος του Λαού (Πατρών) ήταν η πρώτη οργανωμένη αναρχοκομμουναλιστική κίνηση στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Πάτρα. Ο σύλλογος συγκροτήθηκε μυστικά το 1876 και συμμετείχε στο συνέδριο της αντιεξουσιαστικής διεθνούς στη Βέρνη της Ελβετίας, εκπροσωπούμενος από τον Ιταλό αναρχικό Αντρέα Κόστα (προσωπικό φίλο του Μαλατέστα και συνδιοργανωτή μαζί με τον Μπακούνιν και τον Καφιέρο της «αποτυχημένης» εξέγερσης στην Μπολόνια το 1874).

Ο σύλλογος έκανε άνοιγμα στην κοινωνία τον Μάιο του 1877 με την έκδοση της εφημερίδας «Ελληνική Δημοκρατία», προσβλέποντας στη δημιουργία «Δημοκρατικού Πολιτεύματος με τους εξής όρους: α) Ακραν αποκέντρωσιν και τελείαν αυτοδιοίκηση/ των Δήμων, β) Πλήρη ελευθερίαν του ατόμου, γ) Κάθε εξουσία να είναι υποταγμένη στην εξουσίαν του Λαού κατ’ ευθείαν».

Οι αναρχοκοινωνιστές του συλλόγου των Πατρών διατηρούσαν επαφές με συντρόφους τους στην Αθήνα, τη Σύρο, στο Αίγιο, στα Φιλιατρά και στην Κεφαλλονιά αλλά και με αναρχικές ομάδες του εξωτερικού, με σκοπό τη συγκρότηση ομοσπονδίας.

Η αστυνομία κατάσχεσε το αρχείο, τα πρακτικά και την αλληλογραφία του συλλόγου και προέβη στις συλλήψεις των ιδρυτικών του μελών Διονύση Αμπελικόπουλου, Κ. Γριμάνη, Αλέξανδρου Ευμορφόπουλου, Κωνσταντίνου Μπομποτή, Σπαθάρα και Ασημακόπουλου.

 proti emfanisi anarxias ellada3

Τα μέλη του συλλόγου απαλλάχθηκαν αργότερα με βούλευμα ύστερα από κριτική που άσκησε η εφημερίδα «Ρήγας» και την πίεση που άσκησαν στη Βουλή οι κοινωνιστές Ρόκκος Χοΐδάς, Παναγιώτης Πανάς και ο εγγονός του «γέρου του Μόριά» Θεόδωρος Κολοκοτρώνης-Φαλέζ, ο οποίος πλήρωσε και την εγγύηση για να αποφυλακιστούν τον Ιούλιο του 1877.2

Εμμανουήλ Δαούδογλου. Ο ανύπαρκτος

Πρόκειται για φανταστικό πρόσωπο που δημιούργησε ο Πλάτων Δρακούλης για να υπογράφει τη λογοτεχνική και ποιητική του παραγωγή, ενώ το 1890 υπέγραψε και κάποια άρθρα του στην εφημερίδα «Σοσιαλιστής» του Σταύρου Καλλέργη.

Η βιογραφία του Δαούδογλου εξελίχθηκε σε μια πρώιμη περίπτωση Luther Blissett, σε μια «τρολιά» πρώτης διαλογής, την αποκάλυψη της οποίας έκανε ο Γιάννης Φούντας στο «Αναρχικό λεξικό» (2014).3

Ο Δρακούλης (πολυπράγμων, πολυγραφότατος, πρώτος μεταφραστής των έργων της αναρχικής φιλολογίας, αφοσιωμένος στην υπόθεση των αγροπόλεων και ενός εξελικτικού/αυτόνομου κοινωνισμού, καθώς και χορτοφάγος) έγραψε τον βίο του Δαούδογλου σαν παραβολή, χρησιμοποιώντας χριστιανικούς συμβολισμούς.
Η βιογραφία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ερευνα» (τόμος Ε', τ. 6, σελ. 93-96) το 1910, αυτοτελώς σε τέσσερα κεφάλαια, και την επόμενη χρονιά (1911) σε συνέχειες στην ομώνυμη εφημερίδα «Ερευνα» (10/4/1911, φ. 13,17/4/1911, φ. 14,24/4/1911, φ. 15 και 1/5/1911, φ. 16), πάντα στην τρίτη σελίδα.

 proti emfanisi anarxias ellada4

Η αφορμή της μεγάλης παρανόησης. Το φανταστικό πόνημα του Πλάτωνα Δρακούλη στην "Ερευνα" το 1910 με ήρωα τον ανύπαρκτο Εμμανουήλ Δαούδογλου εκλήφθηκε ως πραγματικό και δημιούργησε απίστευτες ιδεολογικές και ιστορικές κατασκευές

Ο Εμμανουήλ Δαούδογλου -γιος ξυλουργού, υποτίθεται- γεννήθηκε στη Σμύρνη και μετοίκησε στην Αθήνα, όπου μαζί με τον καρδιακό του φίλο Γιάννη δούλευε σε ξυλουργείο.
Ιδρυσε νυχτερινό σχολείο στη Νεάπολη των Εξαρχείων για να διδάξει τις χριστιανοκοινωνικές του ιδέες, όμως αρρώστησε και τελικά γιατρεύτηκε χάρη στην αγάπη και τη φροντίδα της Μαρίας Πανταζή, μιας γυναίκας «ελευθερίων ηθών».

Αλληλογραφούσε με τους ηγέτες της Διεθνούς στο Λονδίνο και έλαβε μέρος στην Κομμούνα των Παρισίων μαζί με τον φίλο του και τη Μαρία Πανταζή, που εκτελούσε χρέη νοσοκόμας.
Μετά την εκτέλεση της Πανταζή και απογοητευμένος από τα έκτροπα των κομμουνάρων επέστρεψε στην Αθήνα περιοδεύοντας και κηρύττοντας τις ιδέες του και τελικά βρήκε τον θάνατο από λιντσάρισμα στον πατριωτικό σύλλογο Ρήγας Φεραίος όπου είχε κληθεί ως ομιλητής.

Η ιστορία αυτή παρέσυρε τους σημαντικούς ιστορικούς του ελληνικού κοινωνικού κινήματος, αρχής γενομένης από τον Κωστή Μοσκώφ, σε διάφορες υποθέσεις που τελικά έδωσαν πραγματική υπόσταση στους φανταστικούς ήρωες του Δρακούλη: τον «Εμμανουήλ Δαούδογλου» και την υποτιθέμενη σύζυγό του «Μαρία Πανταζή».

 proti emfanisi anarxias ellada5

Ο "Εμμανουήλ Δαούδογλου" παρουσιάστηκε ακόμη και να παίρνει μέρος στην εξέγερση του 1862 στην Αθήνα στήνοντας οδοφράγματα πέριξ της Καπνικαρέας!

Σύμφωνα με τη νέα εκδοχή, ο Δαούδογλου ήταν Σμυρνιός έμπορος, σενσιμονιστής, συνεχιστής του έργου του Π. Σοφιανόπουλου, οργανωτής μαζί με τον Ιταλό αναρχικό Αμίλκαρε Τσιπριάνι μιας ομάδας Ευρωπαίων πολιτικών προσφύγων που πήρε μέρος στην εξέγερση του 1862 στην Αθήνα στήνοντας το δικό της οδόφραγμα στην περιοχή πέριξ της Καπνικαρέας.

Αργότερα ο Δαούδογλου μπαίνει στους κύκλους της A' Διεθνούς και γίνεται μέλος της το διάστημα 1864-67 που ζούσε στη Νάπολη και τελικά σκοτώνεται σε μια φιλονικία μέσα στη «Δημοκρατική Λέσχη» που έχει δημιουργήσει στην πρωτεύουσα. Η γυναίκα του Μαρία φαίνεται είναι η μόνη Ελληνίδα που έλαβε μέρος στην Κομμούνα και εκτελείται από τους Βερσαλλιέρους.

Κατά τον Μοσκώφ, ο Δαούδογλου από ξυλουργός μετατρέπεται σε έμπορο, η Νεάπολη των Εξαρχείων γίνεται Νάπολη της Ιταλίας, ο ειρηνικός χριστιανοκοινωνιστής μεταβάλλεται σε βίαιο επαναστάτη σενσιμονιστή και η παραστρατημένη Μαρία Πανταζή σε αποκατεστημένη σύζυγο.
Ο Μοσκώφ παραθέτει την ιστορία αλλοιωμένη και ατεκμηρίωτη, παραπέμποντας σε ένα ανύπαρκτο φύλλο της εφημερίδας «Ερευνα» (13/4/1911, φ. 55, σελ. 9).

Το λάθος συνεχίστηκε και εμπλουτίστηκε από μεταγενέστερους ιστορικούς. Η Μαρία Πανταζή -που σύμφωνα με την παραβολή Δρακούλη εκτελέστηκε το 1871 και την έθαψε στο Παρίσι ο (πεθαμένος από το 1870 κατά τον Μοσκώφ) Δαούδογλου- θα προαχθεί από νοσοκόμα σε πετρολού (έριχνε κάτι σαν τις σημερινές βόμβες μολότοφ) και θα τιμηθεί το 2011, στα 140 χρόνια από την ανακήρυξη της Κομμούνας, από οργάνωση της Αριστεράς (Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής) ως
ίσως η μόνη Ελληνίδα που «συμμετείχε στην A' Διεθνή και στο αναρχικό κίνημα η μόνη Ελληνίδα που έδωσε τη ζωή της στη μεγάλη μάχη της Κομμούνας, κι από την κόλαση των πορνείων της Νάπολης βρέθηκε στα ουράνια της ουτοπίας των παρισινών κομμουνάρων».

Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος

 proti emfanisi anarxias ellada6

Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος ιδρύθηκε στην Αθήνα το 1890 με πρωτοβουλία του Καλλέργη ο οποίος ήταν εκδότης του «Σοσιαλιστή» και την περίοδο της ακμής του (1891-93) κατόρθωσε να αποκτήσει τμήματα σε αρκετές πόλεις του ελλαδικού χώρου.
Γύρω του συσπειρώθηκαν οι θιασώτες των «νεωτεριστικών ιδεών» (σοσιαλιστές, αναρχικοί, μεταρρυθμιστές, χριστιανοσοσιαλιστές) του κοινωνιστικού ρεύματος της εποχής υιοθετώντας ένα μετριοπαθές διεκδικητικό πρόγραμμα «επί του παρόντος προς βελτίωσιν της καταστάσεως του λαού», το οποίο «διά την απελευθέρωσιν παντός ανθρώπου από την περί της αύριον μερίμνης» προέβλεπε: «κατάργηση της ιδιοκτησίας και του κληρονομικού δικαιώματος», «εξασφάλιση των χρειωδών του βίου αντί ορισμένης εργασίας», ένωση και αδελφοποίηση «πάντων των εθνών» και «απόλυτον ελευθερία του λόγου και της συνειδήσεως».

Ο Κεντρικός Σοσιαλιστικός Σύλλογος από τα μέσα του 1893 άρχισε να διασπάται και τελικά προέκυψαν δύο νέοι κύκλοι, γύρω από τα έντυπα «Σοσιαλιστικός Σύλλογος» και «Μεταρρυθμιστής». Επειτα από μια πρόσκαιρη συμπόρευση όλων των τάσεων με αποκορύφωμα την ενωτική εκείνη Πρωτομαγιά του 1894 στο Καλλιμάρμαρο, το σχήμα -εξαιτίας και των συνεχών αστυνομικών διώξεων- θα διαλυθεί.

Οταν ο Καλλέργης αποφυλακίστηκε και αναχώρησε για τη Γαλλία, το 1895, τα εναπομείναντα μέλη του συλλόγου συγκρότησαν δύο ακόμη οργανωμένες τάσεις: τη χριστιανοκοινωνιστική τάση γύρω από την εφημερίδα «Αλήθεια» (1894) και την αναρχοσοσιαλιστική τάση του Σοσιαλιστικού Συνδέσμου «Κόσμος» (1895).

 proti emfanisi anarxias ellada7

Ο Δημήτρης Καραμπίλιας του Αναρχικού Ομίλου Πατρών, ο οποίος καταδικάστηκε το 1897 μαζί με έναν σύντροφό του σε τρία χρόνια ειρκτής.

Αναρχικοί όμιλοι Πατρών και Πύργου

 proti emfanisi anarxias ellada8

Ο Αναρχικός Ομιλος Πατρών ήταν η πρώτη συλλογικότητα που αυτοχαρακτηρίστηκε αναρχική στην Ελλάδα, επιδεικνύοντας έντονη κοινωνική και εκδοτική δραστηριότητα.
Συγκροτήθηκε το 1896, εξέδιδε την εφημερίδα «Επί τα πρόσω» και τη στελέχωναν κοινωνιστές που είχαν θητεύσει στη Σοσιαλιστική Αδελφότητα της πόλης (Μαγκανάρας, Καραμπίλιας, Σταυρόπουλος, Τσεκούρας), μερικοί εσωτερικοί μετανάστες (ο Πυργιώτης Δημήτρης Αρνέλλος και ο Κερκυραίος Δρόσος Μεϊντάνης) και άλλοι «ελεύθεροι σοσιαλιστές».

Στις αρχές Νοεμβρίου του 1896, μετά το τεροριστικό εγχείρημα του Πατρινού τσαγκάρη Δημήτρη Μάτσαλη (στις 3/11/1896 σκότωσε τον τραπεζίτη Διονύσιο Φραγκόπουλο και τραυμάτισε σοβαρά τον σταφιδέμπορο Ανδρέα Κόλλα, συνελήφθη και αυτοκτόνησε στο κελί του δαγκώνοντας ένα καψούλι δυναμίτη), τα 14 μέλη της συντακτικής επιτροπής του ομίλου, όπως εξιστορεί ο Αναρχικός Εργατικός Σύνδεσμος Αθηνών στην έκθεσή του προς το Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο του Παρισιού, «[...] συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε ποινές από 2 έως 11 μήνες φυλάκισης. Στις 23 Φεβρουάριου 1897 οι σύντροφοι Μαγκανάρας και Καραμπίλιας καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια ειρκτής»

Οι αγωνιστές του ΑΟΠ διοργάνωναν όλο αυτό το διάστημα δημόσιες συζητήσεις στην Πάτρα και στα γύρω χωριά, προπαγανδίζοντας τις απόψεις τους στους ακτήμονες αγρότες.
Ο Μαγκανάρας συνέχισε τη δράση του εκδίδοντας φυλλάδια και μπροσούρες και ιδρύοντας την Αναρχική Βιβλιοθήκη, με έργα των Κροπότκιν, Γκραβ, Φορ κ.λπ.
Η κρατική καταστολή τελικά περιόρισε τη δράση του ομίλου. Ετσι, το τελευταίο φύλλο του εντύπου «Επί τα πρόσω» κυκλοφόρησε στις 8 Φεβρουάριου του 1898.

 proti emfanisi anarxias ellada9

Ο Αναρχικός Ομιλος Πύργου ήταν η συλλογικότητα που παρέλαβε τη σκυτάλη το 1898, όταν διαλύθηκε ο Αναρχικός Ομιλος Πατρών. Πληροφορίες για τη νέα αυτή συλλογικότητα βρίσκουμε στο υπόμνημα του Αναρχικού Ομίλου Πύργου προς το Διεθνές Επαναστατικό Συνέδριο του Παρισιού (1900).

«Σύντροφοι, από τις όχθες του Αλφειού, από την ιερή Αλτι, της ιστορικής Ολυμπίας, χαιρετίζουμε το Συνέδριο. [...] Λόγω της οικονομικής κρίσης δεν μπορούσαμε να στείλουμε κάποιον σύντροφο στο Συνέδριο και περιοριζόμαστε στην αποστολή υπομνήματος. [...]
Εδώ ο Αναρχισμός εμφανίστηκε το 1892. Η προπαγάνδιση των ιδεών μας έλαβε μεγάλες διαστάσεις, κι αν δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε το ζήτημα της θρησκείας θα είχε ακόμη μεγαλύτερες. [...] Εδώ δεν έχουμε αυταρχικούς σοσιαλιστές: υπάρχουν μόνο συντηρητικοί, φιλελεύθεροι και αναρχικοί. [...] Δεν έχουμε εργατικές ενώσεις, επειδή δεν υπάρχει βιομηχανία [...] καλλιεργείται μόνο η κορινθιακή σταφίδα και οι εργάτες που καλλιεργούν τ’ αμπέλια δεν είναι ντόπιοι, αλλά έρχονται από τις γειτονικές ορεινές περιοχές 3 φορές το χρόνο, γεγονός που μας εμποδίζει να προπαγανδίσουμε τις ιδέες μας. Τους διανέμουμε απλώς φυλλάδια. [...]

 proti emfanisi anarxias ellada10

Εδώ κυριαρχεί η μικρή ιδιοκτησία, και οι χωροφύλακες -και οι δικαστικοί κλητήρες- που στάλθηκαν να εισπράξουν τους φόρους κυνηγήθηκαν από άντρες και γυναίκες με πέτρες και ρόπαλα. [...] Πολλοί από του συντρόφους και από τους αγρότες καταδικάστηκαν σε μερικούς μήνες φυλακή. [...] Αποτέλεσμα του κινήματος να υποχωρήσει η κυβέρνηση και να πέσει ο στόμφος κεφαλαιοκρατών καθώς έγιναν δύο επιθέσεις εναντίον τους [...]

Οργανο των ιδεών μας η εφημερίδα "Νέον Φως" που κυκλοφόρησε από Οκτώβριο του 1898 ως τον Iούνιον του 1899, με πρωτοβουλία του συντρόφου Βασίλη Θεοδωρίδη. [...]

Μεταφράσαμε αρκετά αναρχικά φυλλάδια όπως α) “Θεός και Κράτος” του Μπακούνιν, β) "Ή Αναρχία, η Φιλοσοφία και το Ιδεώδες Αυτής" του Κροπότκιν, γ) Οι κηρύξεις του Etievant, δ) το Αναρχικό Εργο του A. Gii Τα φυλλάδια μεταφρασμένα από τον σύντροφο Δημ Αρνέλλο, διαβάζονται σε μορφή χειρογράφου και τυπωθούν σύντομα [...]».

Το υπόμνημα υπέγραφε σύσσωμος ο Αναρχικός Ομιλος Πύργου: Πάνος Μαχαιράς, Νικόλαος Διδάχος, Δημήτρης Αρνέλλος, Πάνος Κοροβέσης, Σπυρίδων Κατήρας, Βασίλειος Θεοδωρίδης, Δημήτριος Διονυσόπουλος, Κ. Νοβιτέρης, Γεώργιος Πετρίτσης, Β. Πούλος, Ιωάννης Παναγούτης.

Αναρχικός Εργατικός Σύνδεσμος Αθήνας

Ο Αναρχικός Εργατικός Σύνδεσμος συγκροτήθηκε στην Αθήνα το 1899 από τα μέλη προγενέστερων συλλογικοτήτων (Αναρχικός Ομιλος Πατρών, Σοσιαλιστικός Σύνδεσμος «Κόσμος») και, κατά τα γραφόμενά του, «απορρίπτει κάθε μορφή κοινοβουλευτικής και νόμιμης δράσης και διακηρύττει ως μόνη οδό απαλλαγής, αυτή της άμεσης και αντι-κοινοβουλευτικής πάλης, κρίνοντας ότι κάθε αντιπροσώπευση και νομοθεσία δεν είναι άλλο από άρνηση της απόλυτης ελευθερίας του ατόμου».

Πιθανολογείται πως ο Αναρχικός Εργατικός Σύνδεσμος, ως συντονιστικό σχήμα όσων αναρχικών απέμειναν από τα πογκρόμ της περιόδου 1897-99, επιβίωσε μέχρι το 1901-02, όταν οι περισσότεροι εγκατέλειψαν τη χώρα ή την ενεργή δράση.

Μοναδική τεκμηριωμένη παρέμβαση του συνδέσμου είναι η σχετικά αξιόπιστη έκθεση για τα πεπραγμένα του ελευθεριακού κινήματος στην Ελλάδα, την οποία απέστειλε στο Επαναστατικό Συνέδριο του Παρισιού το 1900.
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην αναρχική εφημερίδα «Les Temps Nouveaux» (Memoire, Supplement Litteraire p. 193-195), το οποίο αναδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Memoria - El Congresso Revolutionario International de Paris, Septiembre de 1900» (Μπουένος Αϊρες, 1902).
To κείμενο υπέγραφαν οι Ιωάννης Μαγκανάρας, Χρήστος Κουλουμπής, Λουίζα Σπαρτάλη, Πάνος Ν. Τεροντής, Ανδρέας Παπαμαρτυρόπουλος, Δημήτριος Κουλανής, Δημήτριος Μ. Καραμπίλιας, Γ. Παπανιάς, Χρήστος (;) Δέδελ, Μιχαήλ Καραγιαννόπουλος, Δρόσος Μεϊντάνης, Νικόλαος Μωραΐτης.

Οι Απουάνοι της Αίγυπτου

proti emfanisi anarxias ellada11

Οι Απουάνοι ήταν ένας μποέμικος ελευθεριακός λογοτεχνικός κύκλος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στα μέσα της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα.
Ονοματοδότης ήταν ο αναρχοατομικιστής Γιώργος Βρισιμιτζάκης, που εμπνεύστηκε το όνομα από την πόλη Απουα της Ιταλίας.

Οι Απουάνοι δημιουργούσαν «χάπενινγκ» καθώς -ως άλλος θίασος- περιδιάβαιναν τους δρόμους της Αλεξάνδρειας φωνάζοντας «Κάτω οι διδασκαλισμοί» «Αίμα και σάρκα» «Βίβα λ’ Απουα» και ύστερα ξεσπούσαν «τρώγοντας μακαρονάδες στα υπόγεια της οδού Αναστάση, σφάζοντας καρπούζια πάνω στην κοιλιά κάποιας δυστυχισμένης, “διαπιστώνοντας τη ζωή”, όπως λέγανε, μέσα στα πορνεία».

Οι Απουάνοι (και ο Βρισιμιτζάκης) έκαναν γνωστό τον ποιητή Κωνσταντίνο Καβάφη στην Ελλάδα υπερασπιζόμενοι -από τους πρώτους- το έργο του στο έντυπό τους «Τέχνη και Ρουτίνα» (Αλεξάνδρεια, 8 Αυγούστου 1917) και απαντώντας δημοσίως στην επίθεση του Τίμου Μαλάνου, προέδρου της Πνευματικής Εστίας Αλεξανδρείας.
Υπέγραψαν το τεύχος εκείνο εν πλήρη απαρτία: Β. Αθανασόπουλος, Πόλυς Μοδινός, Νίκος Σαντορινιάς, Αλέκος Δ. Σεγκόπουλος, Πέτρος Αλήτης, Σ. Γιαννακάκης, Γ. Βρισιμιτζάκης και Πίπης Περγαμηνός.

 proti emfanisi anarxias ellada12

Οι αναρχικοί αυτοί καλλιτέχνες χαρακτηρίστηκαν «αλήτες», από τον Γιώργο Σεφέρη, ο οποίος μάλιστα πίστευε πως το «Περιμένοντας τούς βαρβάρους» γράφτηκε από τον Καβάφη για τους Απουάνους της Αλεξάνδρειας.
Ομως το ποίημα αυτό γράφτηκε το 1903, όταν δηλαδή οι Απουάνοι δεν υπήρχαν.10

Πλωτίνος Ροδοκανάκης. Βιέννη, Μεξικό

Ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1828, μετοίκησε στη Βιέννη το 1848, από κει στην επαναστατημένη Βουδαπέστη και τελικά στο Βερολίνο, όπου με την ενθάρρυνση της Αυστριακής μητέρας του σπούδασε Ιατρική.
Το 1861 θα βρεθεί στη Βέρα Κρουζ μέσω Ισπανίας και το 1863 εγκαθίσταται στην πόλη του Μεξικού και εκδίδει ένα «Σοσιαλιστικό αλφαβητάριο της στοιχειώδους κατήχησης της Σχολής του Κάρολου Φουριέ - Το Φαλανστήριο» και την μπροσούρα «Νεοπανθεϊσμός - Εκτίμηση για τον άνθρωπο και τη φύση» (1864).

Εργάστηκε ως καθηγητής Φιλοσοφίας στο Κολέγιο του Σαν Ιντελφόνσο και το 1865 σύστησε μια ομάδα μελετών η οποία μετατράπηκε σε Κοινωνική Λέσχη των Σπουδαστών, μέλη της οποίας υπήρξαν ο μετέπειτα αναρχικός Φρανθίσκο Σαλακόστα και οι μαρξίζοντες Σαντιάγο Βιγιανουέβα και Χουάν ντε Μάτα Ριβέρα.
Αργότερα στο Τσάλκο (νότιο Μεξικό) ίδρυσε το Σύγχρονο και Ελεύθερο Σχολείο (1866), επιχειρώντας να υλοποιήσει τις αγροτοσυνεταιριστικές του ιδέες.
Συνέδραμε την αγροτική εξέγερση του 1867 -στην οποία πρωτοστάτησε ο μαθητής του Χουάν Τσάβες- συντάσσοντας το «Μανιφέστο προς όλους τους καταπιεσμένους και φτωχούς του Μεξικού και της οικουμένης».

 proti emfanisi anarxias ellada13

Βιβλία και χειρόγραφα του κοσμοπολίτη Πλωτίνου Ροδανάκη. Θεωρείται εκ των προπατόρων του αναρχισμού στο Μεξικό

Μετά την άγρια καταστολή της εξέγερσης και την εκτέλεση του Τσάβες ο Ροδοκανάκης επέστρεψε στις εκδοτικές του δραστηριότητες και με το ψευδώνυμο Χοσέ Κόσμος μετέφρασε στα ισπανικά μεγάλο μέρος του έργου του Προυντόν, ενώ το 1874 κυκλοφόρησε την επιθεώρηση «Το Κρανιοσκόπιο - Φρενολογικό και επιστημονικό περιοδικό» (El Craneoscopio -Periodico frenologico y cientifico). Δύο χρόνια αργότερα, το 1876, συμβάλλει στη συγκρότηση της μπακουνικού τύπο Ομοσπονδίας ¨Η Κοινωνία" (La Social) και στην έκδοση της εφημερίδας "Η Διεθνής" (La International).

Απογοητευμένος από τον θάνατο του συντρόφου του Φρανθίσκο Σαλακόστα, το 1879 προσχώρησε για κάποιο διάστημα στον μορμονισμό. Ο χρόνος και ο τόπος θανάτου του διχάζουν τους ιστορικούς· άλλοι θεωρούν ότι πέθανε στο Μεξικό και άλλοι στην Ευρώπη, όπου επέστρεψε πιθανότατα το 1886. Ο Ροδοκανάκης θεωρείται από τους προπάτορες του αναρχισμού στο Μεξικό.

 proti emfanisi anarxias ellada14

Ο Καστοριανός Παύλος Αργυριάδης, δικηγόρος στο Παρίσι, κοσμοπολίτης σοσιαλιστής, στέλεχος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος Γαλλίας, συγγραφέας και συνεργάτης όλων σχεδόν των κοινωνικών εντύπων στην Ελλάδα.

Αργυριάδης του 1871 - Αργυριάδης του 1952

Ο Παύλος Αργυριάδης γεννήθηκε στην Καστοριά το 1849 και σπούδασε Νομικά στο Παρίσι, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του εργαζόμενος ως δικηγόρος.
Ο Αργυριάδης ήταν κοσμοπολίτης σοσιαλιστής, συγγραφέας, εκδότης και συνεργάτης όλων σχεδόν των κοινωνικών εντύπων στην Ελλάδα («Σοσιαλιστής», «Επί τα πρόσω», «Νέον φως»).

Ο Παύλος Αργυριάδης συνέτρεξε τον Σταύρο Καλλέργη όταν ο τελευταίος έφτασε στο Παρίσι, το 1895, κυνηγημένος από την Ελλάδα και άπορος.
Ο Καλλέργης στο φυλλάδιο «Επιστολή προς άπαντες τους Ελληνες σοσιαλιστής» αναφέρθηκε στη βοήθεια του Αργυριάδη, δίνοντας πολύτιμες πληροφορίες για τις διασυνδέσεις του τελευταίου με Ελληνες και ξένους αναρχικούς του Παρισιού - ανάμεσά τους και ο Αμίλκαρε Τσιπριάνι.

 proti emfanisi anarxias ellada15

Το περιοδικό ¨Κοινωνικό ζήτημα" (Question sociale) που εξέδιδε από το 1886 στο Παρίσι ο Αργυριάδης. Ηταν ένα αμάλγαμα κολεκτιβίστικων, κομμουνιστικών και αναρχικών ιδεών.

Υπήρξε στέλεχος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος (Parti Socialiste Revolutionnaire) και από το 1886 εξέδιδε στο Παρίσι το περιοδικό «Κοινωνικό ζήτημα» (Question sociale). Μια επιθεώρηση ιδεών προερχομένων από τα επαναστατικά κινήματα των δυο αιώνων, την οποία αργότερα μετονόμασε σε «Ημερολόγιο του κοινωνικού ζητήματος και της ελεύθερης σκέψης» (Almanach de la question sociale et de la libre pensee). Ο Παύλος Αργυριάδης έκλεισε τα μάτια του στο Παρίσι το 1901.

Ανοίγω μια μικρή παρένθεση για να συμπληρώσω ότι η οικογένεια Αργυριάδη έλκει την καταγωγή της από την Κωνσταντινούπολη και, εκτός του Παύλου, αρκετά μέλη της είχαν ενεργό ρόλο στο κοινωνικό κίνημα που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα,

Ο αγωνιστής Ηλίας Αργυριάδης, στέλεχος του ΚΚΕ, ο οποίος στις 30 Μαρτίου του 19Β2 εκτελέστηκε μαζί με τον Νίκο Μπελογιάννη, ανήκε στην ίδια οικογένεια.
Στην ίδια οικογένεια ανήκει επίσης ο αναρχικός Αργύρης Αργυριάδης, ψυχίατρος, συντονιστής του Παρατηρητηρίου ΒιοΨυχοΚοινωνικών Δικαιωμάτων, μέλος του ιστορικού συνδικάτου των Βιομηχανικών Εργατών του Κόσμου (IWW) και ιδρυτής του εκδοτικού - θεραπευτικού εγχειρήματος anarpsy.

Μικελης Αβλιχος

 proti emfanisi anarxias ellada16

Ο Μικελης Αβλιχος γεννήθηκε το 1844 στο Ληξούρι από εύπορη οικογένεια, τέλειωσε το Πετρίτσειο Γυμνάσιο και υστέρα σπούδασε στη Βέρνη όπου και μυήθηκε στις αναρχικές κοινωνικές ιδέες.

Ο Αβλιχος μετά τις σπουδές του πέρασε από τη Ζυρίχη, το Παρίσι και τη Βενετία και το 1872 επέστρεψε στον γενέθλιο τόπο του.

Το 1875 ταξίδεψε στην Ιταλία στέλνοντας διάφορα αναρχικά έντυπα και μπροσούρες της εποχής αλλά και δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις στην εφημερίδα «Εργάτης» του συντρόφου και φίλου του Παναγιώτη Πανά.
Μέχρι τον θάνατό του (1917) έζησε στο Ληξούρι ως άθεος, μασόνος και αναρχικός. Ηταν επίσης σατιρικός και λυρικός ποιητής και πολλοί τον θωρούν εφάμιλλο του Ανδρέα Λασκαράτου.

Σύμφωνα με τη νεκρολογία του ομοτέχνου του Κωστή Παλαμά, «διέκειτο δυσμενώς προς το υφιστάμενον κοινωνικόν σύστημα, και εμίσει την στρατοκρατίαν και τον πόλεμον».

Σταύρος Κουχτσόγλου

 proti emfanisi anarxias ellada17

Γεννημένος το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εθελοντής στον γαριβαλδινό στρατό, απαλλοτριωτής τραπεζών στην Αλεξάνδρεια και την Κωνσταντινούπολη για κοινωνικούς σκοπούς, δραστήριος αναρχοσυνδικαλιστής στην Αλεξάνδρεια και στο Κάιρο, όπου συνεργάστηκε με αναρχικές εφημερίδες («Εργάτης», «Η Ιδέα») και συγγραφέας της μπροσούρας «Κάτω η μάσκα».

Κατέφυγε κυνηγημένος στην Ελλάδα στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 20ού αιώνα και συνέβαλε στην ίδρυση της Ομοσπονδίας Καπνεργατικών Σιγαροποιητικών Σωματείων του Βόλου.

Ελαβε μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ προωθώντας την αναρχοσυνδικαλιστική προοπτική, ήλθε σε ρήξη με την κρατούσα συνδικαλιστική λογική και τιμωρήθηκε στις 21 Απριλίου του 1919 με τρίμηνη αργία και στέρηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων από το Σωματείο Σιγαροποιών Καπνεργατών Αθηνών Πειραιώς.

Στη συνέχεια αρθρογράφησε στην καθημερινή εργατική εφημερίδα «Αμυνα» (1920) της Αθήνας, την οποία διηύθυνε ο Ηρακλής Αποστολίδης.

Πέθανε μάλλον το 1949, πάμπτωχος στο γηροκομείο, αποπέμποντας σκαιότατα τον ιερέα που επιχείρησε φορτικά να τον μεταλάβει.

 

Κείμενο του Γιάννη Μπαζού- Αναδημοσίευση από την σελίδα istorika-ntokoumenta

Η Γερμανία, υπαγόρευσε την εμβολιοκεντρική απάντηση του ΠΟΥ στον Covid-19!!

 

Η Γερμανία, όχι ο Μπιλ Γκέιτς, υπαγόρευσε την εμβολιοκεντρική απάντηση του ΠΟΥ στον Covid-19

Αυτό είναι το αποτέλεσμα ανάλυσης που δημοσιεύτηκε από το Ινστιτούτο Brownstone. Πολλοί θα τρίψουν τα μάτια τους, γιατί η ιδέα ότι ο ιδρυτής της Microsoft Gates είναι η κινητήρια δύναμη εδώ είναι ευρέως διαδεδομένη.



«Στην πραγματικότητα, ο Γκέιτς έπαιξε μόνο έναν πολύ μικρό ρόλο», σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύτηκε από το Ινστιτούτο Brownstone . Αυτό δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη, καθώς ακόμη και η σελίδα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) αναφέρει ξεκάθαρα ότι «η Γερμανία είναι ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της απάντησης του ΠΟΥ στον Covid-19».


Πηγή: Brownstone Institute

Μόλις πρόσφατα ένα μέσο όπως το WELT ανέφερε ότι «ισχυροί παίκτες όπως το Ίδρυμα Bill Gates καθορίζουν πραγματικά την πολιτική». Αλλά το γραφικό που δημοσιεύτηκε από το Ινστιτούτο Brownstone, το οποίο δημιουργήθηκε με βάση τη «βάση δεδομένων χρηματοδότησης SPRP του ΠΟΥ», παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα, τουλάχιστον σε σχέση με τον κορωνοϊό:

]
Πηγή: brownstone.org

Αυτό το γράφημα δείχνει τους σημαντικότερους συνεισφέροντες στον προϋπολογισμό του ΠΟΥ για τον Covid-19 κατά το πρώτο "έτος πανδημίας" 2020. Η επίσημη ονομασία του προγράμματος είναι "(C19) Strategic Preparedness and Response Plan (SPRP)". Και όπως φαίνεται, η Γερμανία ήταν μακράν πρώτη. Η συνεισφορά της ύψους 425 εκατομμυρίων δολαρίων αντιπροσώπευε περισσότερο από το 30 τοις εκατό του συνολικού πραγματικού προϋπολογισμού ύψους 1,34 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Για σύγκριση: Με 80 εκατομμύρια κατοίκους, η Γερμανία αντιπροσωπεύει μόνο το 1% περίπου του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με επικεφαλής την πρώην υπουργό Άμυνας της Γερμανίας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν , έκανε την τρίτη μεγαλύτερη συνεισφορά με 81 εκατομμύρια δολάρια. Η Γερμανία - και η γερμανοκρατούμενη ΕΕ - παρείχαν μαζί 506 εκατομμύρια δολάρια, ή περισσότερο από το 36 τοις εκατό, του προϋπολογισμού ανάπτυξης του C-19 το 2020.

«Και πού ήταν ο Μπιλ Γκέιτς;» ρωτάει το Ινστιτούτο Μπράουνστοουν. «Ή πιο συγκεκριμένα, πού βρισκόταν το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, το οποίο είναι πράγματι σημαντικός συνεισφέρων στον ΠΟΥ σε άλλους τομείς; (...) Στη 18η θέση στην ιεραρχία της χρηματοδότησης, δύο θέσεις πίσω από την Υεμένη.»

Η πραγματική συνεισφορά του Ιδρύματος Γκέιτς των 14,5 εκατομμυρίων δολαρίων αντιπροσώπευε περίπου το 1 τοις εκατό του συνολικού προϋπολογισμού. Έτσι, η Γερμανία παρείχε περίπου 30 φορές περισσότερα κεφάλαια από το Ίδρυμα Gates.

Το 2021, η Γερμανία ήταν ακόμα ο ξεκάθαρος ηγέτης και το ποσοστό της επί του συνολικού προϋπολογισμού ήταν ακόμη μεγαλύτερο φέτος. Η συνεισφορά της Γερμανίας ύψους 386 εκατομμυρίων δολαρίων για αυτό το δεύτερο «έτος πανδημίας» αντιπροσώπευε σχεδόν το 40 τοις εκατό του πραγματικού προϋπολογισμού.

«Αν αθροίσετε τις συνεισφορές της Γερμανίας και της ΕΕ, θα λάβετε σχεδόν 497 εκατομμύρια δολάρια [για το 2021], που είναι σχεδόν το ήμισυ του συνολικού προϋπολογισμού. Και το Ίδρυμα Γκέιτς; Ακόμα στη 18η θέση, τώρα τρεις θέσεις πίσω από τη Γουινέα-Μπισάου!», σύμφωνα με το Ινστιτούτο Brownstone.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Brownstone, η γερμανική χρηματοδότηση δεν θα συνίστατο αποκλειστικά σε υποχρεωτικές εισφορές. Αντίθετα: «Το 95% της γερμανικής χρηματοδότησης ήταν εθελοντική».

«Τι οδήγησε λοιπόν τη Γερμανία εδώ; Ήταν απλώς επειδή ήθελες να σώσεις τον κόσμο; Τι ενδιαφέρον θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε η Γερμανία για να ανταποκριθεί στον Covid-19; Λοιπόν, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι το λεγόμενο εμβόλιο «Pfizer» που ήταν το επίκεντρο αυτής της αντίδρασης ανήκει στην πραγματικότητα στη γερμανική εταιρεία BioNTech και ότι βγάζουν πολύ περισσότερα χρήματα από την πώληση του εμβολίου [Pfizer/BioNTech] παγκοσμίως από την Pfizer, τότε το ενδιαφέρον θα είναι προφανές», εξηγεί το Ινστιτούτο Brownstone.

Το 2021, τα έσοδα της BioNTech αυξήθηκαν από περίπου μηδέν σε 19 δισεκατομμύρια δολάρια, καθιστώντας την εταιρεία βασικό μοχλό ανάπτυξης στη Γερμανία.

«Η BioNTech δημιούργησε περισσότερα από 15 δισεκατομμύρια δολάρια σε κέρδη από αυτές τις πωλήσεις 19 δισεκατομμυρίων δολαρίων, δίνοντας στην εταιρεία ένα τεράστιο περιθώριο κέρδους προ φόρων σχεδόν 80 τοις εκατό! Η BioNTech κατέβαλε σχεδόν το ένα τρίτο αυτών των κερδών ως φόρο εισοδήματος εταιρειών, καθιστώντας τη γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση και την πόλη του Μάιντς (όπου η εταιρεία πληρώνει τοπικούς φόρους) τους κύριους μετόχους της εταιρείας.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Brownstone, η γερμανική κυβέρνηση συμμετείχε επίσης σε μεγάλο βαθμό στην επιδότηση και την προώθηση της εταιρείας από την αρχή. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση είχε ήδη προωθήσει την ίδρυση της BioNTech το 2009 ως μέρος ενός προγράμματος χρηματοδότησης «Go-Bio», ο ρητός στόχος του οποίου ήταν να φέρει τη Γερμανία στην πρώτη γραμμή της βιοτεχνολογίας. Η Γερμανία παρείχε επίσης το ισοδύναμο των 375 εκατομμυρίων δολαρίων σε επιδοτήσεις στην BioNTech για να προωθήσει ειδικά το εμβόλιο της για τον Covid-19.

Ένας άλλος βασικός Γερμανός σε αυτό το «παιχνίδι» είναι ο Lothar Wieler, Πρόεδρος του Ινστιτούτου Robert Koch (RKI), ενημερώνει το Ινστιτούτο Brownstone. Η επιτροπή που συστάθηκε στα μέσα του 2020 για να αξιολογήσει τη συνεχιζόμενη αντιμετώπιση της πανδημίας του ΠΟΥ - επίσημα γνωστή ως "Επιτροπή Αναθεώρησης για τη Λειτουργία των Διεθνών Κανονισμών Υγείας κατά τη διάρκεια του Covid-19" - δεν είχε επικεφαλής κανέναν άλλον από τον Wieler.

Το Ινστιτούτο Brownstone γράφει επίσης ότι «ο συντριπτικός ρόλος της Γερμανίας στη χρηματοδότηση της απάντησης του ΠΟΥ στον Covid-19 μπορεί επίσης να βοηθήσει στην εξήγηση ορισμένων σημαντικών και κατά τα άλλα συχνά συγκεχυμένων αποφάσεων που λαμβάνονται από τον οργανισμό». Αυτό περιλαμβάνει «την απόφαση τον Ιανουάριο του 2020 να υιοθετήσουμε γρήγορα το περιβόητο υπερευαίσθητο πρωτόκολλο PCR που αναπτύχθηκε από τον Γερμανό ιολόγο Christian Drosten ως το χρυσό πρότυπο για την ανίχνευση της μόλυνσης από Covid-19 – διασφαλίζοντας αποτελεσματικά ότι η νόσος αποκτά πανδημία».

Παρεμπιπτόντως, ο Ντρόστεν όχι μόνο θα είχε συμβουλεύσει την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για τον Covid-19, αλλά θα είχε λάβει και τον Ομοσπονδιακό Σταυρό Αξίας. Είναι επίσης επικεφαλής του τμήματος ιολογίας και συντονιστής για το «Global Health» στο εκπαιδευτικό και ερευνητικό νοσοκομείο Charité στο Βερολίνο. Και είναι ακριβώς αυτό το Charité που στεγάζει επί του παρόντος το «Κέντρο Πληροφοριών για Πανδημία και Επιδημία του ΠΟΥ», το οποίο πρόσφατα χρηματοδοτήθηκε από τη γερμανική κυβέρνηση με 100 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.

Το Ινστιτούτο Brownstone κλείνει το άρθρο ως εξής: «Η φωτογραφία πάνω από το παρόν άρθρο δείχνει τον Πρόεδρο του RKI Wieler και τον Γενικό Διευθυντή του ΠΟΥ, Tedros Adhanom Ghebreyesus, οι οποίοι χαιρετούν ο ένας τον άλλον στο Ινστιτούτο Robert Koch στο Βερολίνο αγγίζοντας τους αγκώνες τους αφού διαβάσουν το «Μνημόνιο Συναντίληψης». υπογράφηκε, το οποίο οδήγησε στο «Πανδημικό Κόμβο»».



Πηγή:

Γκέιτς ή Γερμανία; Σε ποιον «ανήκει» η αντίδραση του ΠΟΥ για τον Covid-19; - 26 Σεπτεμβρίου 2022

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!



 ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ

Το «Κοσμοδρόμιο» μετέφρασε και δημοσιεύει πλήρη την (όπως και αν το δει κανείς, ιστορική) ομιλία την οποία εκφώνησε χθες Παρασκευή ο Βλαντίμιρ Πούτιν στην τελετή για την επικύρωση της ενσωμάτωσης στη Ρωσική Ομοσπονδία, μετά από δημοψηφίσματα, τεσσάρων νέων «συνιστωσών οντοτήτων», άλλοτε ουκρανικών επαρχιών.

Κρίναμε σκόπιμη αυτή την δημοσίευση, διότι η εξαιρετικά αποσπασματική ή και στρεβλή μεταφορά των λόγων του Ρώσου προέδρου στα δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν βοηθά το κοινό να διαμορφώσει άποψη για τις πολιτικές, ιδεολογικές και ιστορικές παραμέτρους των επιλογών της ρωσικής ηγεσίας σε τόσο κρίσιμους καιρούς.

<<Αξιότιμοι πολίτες της Ρωσίας, πολίτες των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, κάτοικοι των περιοχών Ζαπορόζιε και Χερσώνας, βουλευτές της Κρατικής Δούμας, γερουσιαστές της Ρωσικής Ομοσπονδίας,

Όπως γνωρίζετε, στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ και στις περιφέρειες Ζαπορόζιε και Χερσώνας διεξήχθησαν δημοψηφίσματα. Τα ψηφοδέλτια έχουν καταμετρηθεί και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Ο λαός έκανε την επιλογή του, μια ξεκάθαρη επιλογή.

Σήμερα θα υπογράψουμε τα Σύμφωνα για την προσχώρηση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ, της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, της Περιφέρειας Ζαπορόζιε και της Περιφέρειας της Χερσώνας στη Ρωσική Ομοσπονδία. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ομοσπονδιακή Συνέλευση θα υποστηρίξει τους συνταγματικούς νόμους για την προσχώρηση στη Ρωσία και τη δημιουργία τεσσάρων νέων περιφερειών, τεσσάρων νέων συνιστωσών οντοτήτων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, διότι αυτή είναι η βούληση εκατομμυρίων ανθρώπων. 

Και αυτό αναμφίβολα είναι δικαίωμά τους, ένα εγγενές δικαίωμα, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 1 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου αναφέρεται ευθέως η αρχή των ίσων δικαιωμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών.

Επαναλαμβάνω, είναι ένα εγγενές δικαίωμα των ανθρώπων. Βασίζεται στην ιστορική μας ενότητα, στο όνομα της οποίας οδηγούνταν στις νίκη γενιές προγόνων μας, εκείνων που έχτισαν και υπερασπίστηκαν τη Ρωσία για αιώνες με αφετηρία την αρχαία Γη των Ρως.

Εδώ, στη Νοβορωσία, ο [Πιοτρ] Ρουμιάντσεφ, ο [Αλεξάντερ] Σουβόροφ και ο [Φιόντορ] Ουσακόφ έδωσαν τις μάχες τους, η Μεγάλη Αικατερίνη και ο [Γκριγκόρι] Ποτέμκιν ίδρυσαν νέες πόλεις. Οι παππούδες και οι προπάπποι μας πολέμησαν εδώ μέχρι τέλους κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Θα θυμόμαστε πάντα τους ήρωες της Ρωσικής Άνοιξης, εκείνους που αρνήθηκαν να δεχτούν το νεοναζιστικό πραξικόπημα στην Ουκρανία το 2014, όλους εκείνους που πέθαναν για το δικαίωμα να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα, να διατηρούν τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους και για το ίδιο το δικαίωμα να ζουν. Θυμόμαστε τους μαχητές του Ντονμπάς, τους μάρτυρες του “OdessaKhatyn”, τα θύματα των απάνθρωπων τρομοκρατικών επιθέσεων, που πραγματοποίησε το καθεστώς του Κιέβου. Μνημονεύουμε τους εθελοντές και τους πολιτοφύλακες, τους αμάχους, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους, τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, τους ανθρώπους διαφόρων εθνικοτήτων, τον αληθινό λαϊκό ηγέτη του Ντονιέτσκ Αλεξάντρ Ζαχάρτσενκο, τους διοικητές τμημάτων Αρσέν Πάβλοφ και Βλαντίμιρ Ζόγκα, την Όλγα Κοτσούρα και τον Αλεξέι Μοζγκοβόι, τον εισαγγελέα της Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ Σεργκέι Γκορένκο, τον αλεξιπτωτιστή Νουρμαγκομέντ Γκαντζιμαγκομέντοφ και όλους τους στρατιώτες και τους αξιωματικούς μας που έπεσαν όπως οι γενναίοι κατά τη διάρκεια της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης. Είναι ήρωες.

Ήρωες της μεγάλης Ρωσίας. Σας παρακαλώ να τιμήσουμε τη μνήμη τους με ενός λεπτού σιγή.

[Ενός λεπτού σιγή]

Σας ευχαριστώ.

Πίσω από την επιλογή εκατομμυρίων κατοίκων στις Λαϊκές Δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, στις περιοχές Ζαπορόζιε και Χερσώνα, βρίσκεται το κοινό μας πεπρωμένο και η χιλιόχρονη ιστορία μας. Οι άνθρωποι μεταβίβαζαν αυτή την πνευματική σύνδεση στα παιδιά και τα εγγόνια τους. Παρ’ όλες τις δοκιμασίες που υπέστησαν, μετέφεραν την αγάπη για τη Ρωσία μέσα στα χρόνια. Και αυτό το συναίσθημα κανείς δεν μπορεί να το καταστρέψει μέσα τους. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο οι παλαιότερες γενιές, όσο και οι νέοι, όσοι γεννήθηκαν μετά την τραγική κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ψήφισαν υπέρ της ενότητάς μας, υπέρ του κοινού μας μέλλοντος.

Το 1991 στην Belovezhskaya Pushcha, οι εκπρόσωποι της τότε κομματικής ελίτ πήραν την απόφαση να διαλύσουν τη Σοβιετική Ένωση, χωρίς να ρωτήσουν τους απλούς πολίτες τι ήθελαν και οι άνθρωποι βρέθηκαν ξαφνικά αποκομμένοι από την πατρίδα τους. Αυτό διέλυσε και διαμέλισε την εθνική μας κοινότητα και προκάλεσε μια εθνική καταστροφή. Ακριβώς όπως κάποτε, μετά την επανάσταση του 1917, οριοθετήθηκαν παρασκηνιακά τα σύνορα των Σοβιετικών Δημοκρατιών, έτσι και οι τελευταίοι ηγέτες της Σοβιετικής Ένωσης, σε αντίθεση με την άμεση έκφραση της βούλησης της πλειοψηφίας του λαού στο Δημοψήφισμα του 1991, κατέστρεψαν τη μεγάλη μας χώρα και απλώς έθεσαν τους λαούς της προ τετελεσμένου γεγονότος.

Δεν αποκλείεται ότι δεν είχαν πλήρη συνείδηση του τι έκαναν και ποιες συνέπειες θα είχαν αναπόφευκτα οι πράξεις τους. Όμως αυτό δεν έχει πλέον σημασία. Δεν υπάρχει πια Σοβιετική Ένωση, δεν μπορούμε να επαναφέρουμε το παρελθόν. Αλλά και στη Ρωσία σήμερα αυτό δεν χρειάζεται πλέον, δεν είναι αυτή η επιδίωξή μας. Όμως δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από την αποφασιστικότητα εκατομμυρίων ανθρώπων, που, λόγω του πολιτισμού, της θρησκείας, των παραδόσεων και της γλώσσας τους, θεωρούν τον εαυτό τους μέρος της Ρωσίας, των οποίων οι πρόγονοι ζούσαν σε ένα ενιαίο κράτος για αιώνες. Δεν υπάρχει τίποτα ισχυρότερο από την αποφασιστικότητά αυτών των ανθρώπων να επιστρέψουν στην πραγματική, ιστορική τους πατρίδα.

Για οκτώ ολόκληρα χρόνια, οι άνθρωποι στο Ντονμπάς υπέστησαν γενοκτονία, βομβαρδισμούς και αποκλεισμούς. Στη Χερσώνα και τη Ζαπορόζιε, επιχείρησαν κατά τρόπο εγκληματικό να τους καλλιεργήσουν το μίσος για τη Ρωσία, για κάθε τι ρωσικό. Και τώρα, κατά τη διάρκεια πια των δημοψηφισμάτων, το καθεστώς του Κιέβου απείλησε με αντίποινα και θάνατο δασκάλους, γυναίκες που εργάζονταν στις εφορευτικές επιτροπές. Το Κίεβο απείλησε με διώξεις εκατομμύρια ανθρώπους που ήρθαν να εκφράσουν τη θέλησή τους. Όμως ο αλύγιστος λαός του Ντονμπάς, της Ζαπορόζιε και της Χερσώνας είπαν τη γνώμη τους.

Θέλω να με ακούσουν οι Αρχές του Κιέβου και τα πραγματικά τους αφεντικά στη Δύση, ώστε όλοι να το θυμούνται αυτό: οι άνθρωποι που ζουν στο Λουγκάνσκ και το Ντονιέτσκ, στη Χερσώνα και τη Ζαπορόζιε έχουν γίνει πολίτες μας για πάντα. 

Καλούμε το καθεστώς του Κιέβου να σταματήσει αμέσως τα πυρά και όλες τις εχθροπραξίες. Να τερματίσει τον πόλεμο που εξαπέλυσε ήδη από το 2014 και να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Είμαστε έτοιμοι για αυτό, όπως έχουμε πει επανειλημμένως. Αλλά η επιλογή του λαού στο Ντονιέτσκ, το Λουγκάνσκ, τη Ζαπορόζιε και τη Χερσώνα δεν θα συζητηθεί. Η απόφαση έχει ληφθεί και η Ρωσία δεν θα την προδώσει. 

Οι σημερινές Αρχές του Κιέβου πρέπει να σεβαστούν αυτή την ελεύθερη έκφραση της βούλησης του λαού, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για την ειρήνη.

Θα υπερασπιστούμε τη γη μας με όλες τις δυνάμεις και τα μέσα που διαθέτουμε και θα κάνουμε το παν ώστε να κατοχυρώσουμε την ασφαλή διαβίωση των ανθρώπων μας. Αυτή είναι η μεγάλη απελευθερωτική αποστολή του λαού μας.

Θα ανοικοδομήσουμε οπωσδήποτε τις κατεστραμμένες πόλεις και κωμοπόλεις, τις κατοικίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, τα θέατρα και τα μουσεία. Θα αποκαταστήσουμε και θα αναπτύξουμε τις βιομηχανικές επιχειρήσεις, τα εργοστάσια, τις υποδομές, καθώς και τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης, συνταξιοδότησης, υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης.

Θα εργαστούμε οπωσδήποτε για τη βελτίωση του επιπέδου ασφάλειας. Μαζί θα διασφαλίσουμε ότι οι πολίτες στις νέες περιφέρειες θα μπορούν να αισθάνονται την υποστήριξη όλου του λαού της Ρωσίας, ολόκληρης της χώρας, όλων των Δημοκρατιών, των εδαφών και περιφερειών της αχανούς πατρίδας μας.

Αξιότιμοι φίλοι, συνάδελφοι,

Σήμερα θα ήθελα να απευθυνθώ στους στρατιώτες και τους αξιωματικούς μας που λαμβάνουν μέρος στην ειδική στρατιωτική επιχείρηση, στους μαχητές του Ντονμπάς και της Νοβορωσίας, σε όσους μετά το διάταγμα για την μερική επιστράτευση ενισχύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις, εκπληρώνοντας το πατριωτικό τους καθήκον, σε όσους εθελοντικά, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα της καρδιάς τους, προσέρχονται στα στρατολογικά γραφεία. Θα ήθελα να απευθυνθώ και στους γονείς, τις συζύγους και τα παιδιά τους, να τους πω για ποιο λόγο αγωνίζεται ο λαός μας, τι είδους εχθρό αντιμετωπίζουμε και ποιος ωθεί τον κόσμο σε νέους πολέμους και κρίσεις και αντλεί αιματοβαμμένα κέρδη από αυτή την τραγωδία.

Οι συμπατριώτες μας, οι αδελφοί και οι αδελφές μας στην Ουκρανία, που είναι εγγενές τμήμα του ενωμένου λαού μας, έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια τι έχει ετοιμάσει η άρχουσα τάξη της λεγόμενης Δύσης για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Εδώ ουσιαστικά έριξαν τις μάσκες τους κι έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο. 

Όταν η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, η Δύση αποφάσισε ότι ο κόσμος και όλοι μας θα έπρεπε να συμβιβαστούμε για πάντα με τις επιταγές της. Τότε, το 1991, η Δύση πίστευε ότι η Ρωσία δεν θα συνερχόταν ποτέ μετά από τέτοιου είδους συγκλονισμό και στη συνέχεια θα διαλυόταν μόνη της. Αυτό και συνέβη σχεδόν, θυμόμαστε τη φρικτή δεκαετία του 1990, της πείνας, του κρύου και της απελπισίας. Η Ρωσία όμως έμεινε όρθια, αναγεννήθηκε, έγινε πιο δυνατή και κατέλαβε ξανά τη θέση που της αξίζει στον κόσμο.

Εν τω μεταξύ, η Δύση όλο αυτό το διάστημα αναζητούσε και συνεχίζει να αναζητά άλλη μια ευκαιρία για να μας χτυπήσει, να αποδυναμώσει και να διαλύσει τη Ρωσία, κάτι που πάντα ονειρευόταν. Να διαιρέσει το κράτος μας και να στρέψει τους λαούς μας τον ένα εναντίον του άλλου, να τους καταδικάσει στη φτώχεια και τον αφανισμό. Δεν μπορούν καν να ησυχάσουν, γιατί υπάρχει μια τόσο μεγάλη, τεράστια χώρα στον κόσμο, με τα εδάφη της, τον φυσικό της πλούτο, τους πόρους και με έναν λαό, ο οποίος δεν μπορεί και ποτέ δεν πρόκειται να ζήσει υπό τις υποδείξεις ξένων.

Η Δύση είναι έτοιμη να υπερβεί κάθε όριο για να διατηρήσει το νεοαποικιακό σύστημα που της επιτρέπει να παρασιτεί, ουσιαστικά να λεηλατεί τον κόσμο, χάρη στην εξουσία του δολαρίου και της τεχνολογικής επιβολής, να εισπράττει πραγματικό φόρο υποτέλειας από την ανθρωπότητα, να αποσπά την κύρια πηγή της ευημερίας, που δεν προέρχεται από την εργασία, την πρόσοδο που καταβάλλεται στον ηγεμόνα. Η διατήρηση αυτής της προσόδου είναι το κύριο, το πραγματικό και απολύτως ιδιοτελές κίνητρό τους. Αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο ανταποκρίνεται στα συμφέροντα τους η ολοκληρωτική απώλεια της κυριαρχίας των κρατών. Έτσι εξηγείται η επιθετικότητά τους προς τα ανεξάρτητα κράτη, τις παραδοσιακές αξίες και τους αυθεντικούς πολιτισμούς, οι προσπάθειές τους να υπονομεύσουν τις διεθνείς ενοποιητικές διαδικασίες, τα νέα παγκόσμια νομίσματα και τα κέντρα τεχνολογικής ανάπτυξης, που δεν μπορούν να ελέγξουν. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για αυτούς ώστε όλες τις χώρες να παραδώσουν την κυριαρχία τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Σε ορισμένα κράτη οι άρχουσες ελίτ συμφωνούν οικειοθελώς να το κάνουν αυτό, συμφωνούν εθελουσίως να γίνουν υποτελείς. Άλλοι εξαγοράζονται ή εκφοβίζονται. Και αν αυτό δεν λειτουργήσει, καταστρέφουν ολόκληρα κράτη, αφήνοντας πίσω τους ανθρωπιστικές καταστροφές, συμφορές, ερείπια, εκατομμύρια κατεστραμμένες και κατακρεουργημένες ανθρώπινες τύχες, θύλακες τρομοκρατών, ζώνες κοινωνικής καταστροφής, προτεκτοράτα, αποικίες και ημιαποικίες. Τους είναι αδιάφορο, αρκεί να εισπράττουν το δικό τους όφελος.

Θέλω να υπογραμμίσω και πάλι ότι η αδηφαγία τους και η πρόθεσή τους να διατηρήσουν την απεριόριστη κυριαρχία τους είναι οι πραγματικές αιτίες αυτού του υβριδικού πολέμου που διεξάγει η «συλλογική Δύση» εναντίον της Ρωσίας. Δεν θέλουν να είμαστε ελεύθεροι, θέλουν να μας έχουν αποικία. Δεν επιθυμούν ισότιμη συνεργασία, αλλά τη ληστεία. Δεν θέλουν να μας δουν μια ελεύθερη κοινωνία, αλλά έναν όχλο άψυχων σκλάβων.

Βλέπουν τη σκέψη και τη φιλοσοφία μας ως άμεση απειλή για τους ίδιους, γι’ αυτό και στοχοποιούν τους φιλοσόφους μας. Ο πολιτισμός και η τέχνη μας αποτελούν για αυτούς κίνδυνο, για αυτό προσπαθούν να τα απαγορεύσουν. Η ανάπτυξη και η ευημερία μας αποτελούν επίσης απειλή για αυτούς, επειδή αυξάνεται ο ανταγωνισμός. Σ’ εκείνους δεν χρειάζεται καμία Ρωσία, όμως την χρειαζόμαστε εμείς.

Θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι στο παρελθόν, οι φιλοδοξίες για παγκόσμια κυριαρχία έχουν επανειλημμένα καταρρεύσει μπροστά στο θάρρος και την αντοχή του λαού μας. Η Ρωσία θα είναι πάντα Ρωσία. Θα υπερασπιστούμε και τώρα και τις αξίες μας και την πατρίδα μας.

Η Δύση υπολογίζει στην ατιμωρησία, στο ότι μπορεί να τη γλιτώσει ό,τι κι αν κάνει. Στην πραγματικότητα, αυτό συνέβαινε μέχρι πρόσφατα. Οι συμφωνίες στρατηγικής ασφάλειας πετάχτηκαν στα σκουπίδια, οι συμφωνίες που επιτεύχθηκαν στο υψηλότερο πολιτικό επίπεδο ανακηρύσσονται παραμύθια, οι στέρεες υποσχέσεις να μην επεκταθεί το ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά, μόλις οι πρώην ηγέτες μας τις πίστεψαν, αποδείχθηκαν βρώμικη εξαπάτηση, οι συμφωνίες για την αντιπυραυλική άμυνα και τους πυραύλους μεσαίου και μικρού βεληνεκούς ακυρώθηκαν μονομερώς με επινοημένες προφάσεις.

Και το μόνο που ακούμε από όλες τις πλευρές είναι ότι η Δύση υπερασπίζεται μια τάξη βασισμένη σε κανόνες. Από πού προέκυψαν αυτοί; Ποιος τους είδε τέλος πάντων αυτούς τους κανόνες; Ποιος τους συμφώνησε; Ακούστε, αυτά είναι απλώς ανοησίες, πλήρης εξαπάτηση, διπλά ή και τριπλά μέτρα και σταθμά! Απευθύνονται απλώς σε ηλίθιους.

Η Ρωσία είναι μια μεγάλη χιλιετής δύναμη, μια χώρα-πολιτισμός και δεν πρόκειται να ζήσει με τέτοιους νόθους και πλαστούς κανόνες. 

Η λεγόμενη Δύση ήταν αυτή που καταπάτησε την αρχή του απαραβίαστου των συνόρων και τώρα αποφασίζει, κατά την κρίση της, ποιος έχει δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και ποιος όχι, ποιος δεν την αξίζει. Για ποιο λόγο αποφασίζουν έτσι ή ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα, είναι ακατανόητο. Μόνοι τους το έδωσαν στον εαυτό τους. 

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η επιλογή των ανθρώπων στην Κριμαία, τη Σεβαστούπολη, το Ντονιέτσκ, το Λουγκάνσκ, τη Ζαπορόζιε και τη Χερσώνα τους εξοργίζει τόσο πολύ. Αυτή η Δύση δεν έχει κανένα ηθικό δικαίωμα να κάνει αξιολογήσεις, ούτε καν να προφέρει λέξη για την ελευθερία της δημοκρατίας. Δεν έχει και δεν είχε ποτέ!

Οι δυτικές ελίτ δεν αρνούνται μόνο την εθνική κυριαρχία και το διεθνές δίκαιο. Η ηγεμονία τους έχει έντονα χαρακτηριστικά ολοκληρωτισμού, δεσποτισμού και απαρτχάιντ. Διαχωρίζουν θρασύτατα τον κόσμο σε υποτελείς τους, τις λεγόμενες πολιτισμένες χώρες, και σε όλους τους υπόλοιπους, οι οποίοι, σύμφωνα με τα σχέδια των σημερινών δυτικών ρατσιστών πρέπει να προστεθούν στον κατάλογο των βαρβάρων και των αγρίων. Ψεύτικες ταμπέλες όπως «χώρα-ταραξίας» ή «αυταρχικό καθεστώς» είναι ήδη έτοιμες και χρησιμοποιούνται για να στιγματίσουν ολόκληρους λαούς και κράτη, κάτι που δεν είναι καθόλου καινούριο. Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο σε αυτό: κατά βάθος, οι δυτικές ελίτ έχουν παραμείνει ίδιες, αποικιοκρατικές. Κάνουν διακρίσεις και χωρίζουν τους λαούς σε πρώτης κατηγορίας και τους υπόλοιπους.

Ποτέ δεν αποδεχθήκαμε και δεν θα αποδεχθούμε έναν τέτοιου είδους πολιτικό εθνικισμό και ρατσισμό. Τι άλλο, αν όχι ρατσισμός, είναι η ρωσοφοβία, που διαδίδεται τώρα σε όλο τον κόσμο; Τι άλλο, αν όχι ρατσισμός, είναι η δογματική πεποίθηση της Δύσης ότι ο πολιτισμός και η νεοφιλελεύθερη κουλτούρα της είναι ένα αδιαμφισβήτητο μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσει όλος ο κόσμος; «Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Ακόμη και να το ακούς μοιάζει παράξενο όλο αυτό.

Οι δυτικές ελίτ μεταθέτουν ακόμη και τη μετάνοια για τα δικά τους ιστορικά εγκλήματα σε όλους τους άλλους, απαιτώντας και από τους πολίτες των χωρών τους και από τους άλλους λαούς να ομολογήσουν πράγματα, με τα οποία δεν έχουν καμία απολύτως σχέση, όπως για παράδειγμα για την περίοδο των αποικιοκρατικών κατακτήσεων.

Αξίζει να υπενθυμίσουμε στη Δύση ότι ξεκίνησε την αποικιοκρατική της πολιτική ήδη από τον Μεσαίωνα, ενώ ακολούθησε το παγκόσμιο δουλεμπόριο, η γενοκτονία των ινδιάνικων φυλών στην Αμερική, η λεηλασία της Ινδίας και της Αφρικής, οι πόλεμοι της Αγγλίας και της Γαλλίας κατά της Κίνας, ώστε να αναγκαστεί να ανοίξει τα λιμάνια της στο εμπόριο του οπίου. Αυτό που έκαναν ήταν να εθίζουν ολόκληρους λαούς στα ναρκωτικά και σκόπιμα εξόντωναν ολόκληρες εθνοτικές ομάδες για να τους αρπάξουν τη γη και τους πόρους, διοργάνωναν κυνήγι κανονικών ανθρώπων, όπως για τα άγρια ζώα. Αυτό έρχονται σε αντίθεση με την ίδια την ανθρώπινη φύση, την αλήθεια, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη.

Ενώ εμείς είμαστε υπερήφανοι που τον 20ό αιώνα ήταν η χώρα μας, που ηγήθηκε του αντιαποικιακού κινήματος, το οποίο άνοιξε ευκαιρίες για πολλούς λαούς σε όλο τον κόσμο να αναπτυχθούν, να μειώσουν τη φτώχεια και την ανισότητα και να νικήσουν την πείνα και τις ασθένειες.

Να τονίσω ότι ένας από τους λόγους της μακραίωνης ρωσοφοβίας, της απροκάλυπτης εχθρότητας αυτών των δυτικών ελίτ προς τη Ρωσία έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι δεν τους επιτρέψαμε να μας ληστέψουν κατά την περίοδο των αποικιακών κατακτήσεων και αναγκάσαμε τους Ευρωπαίους να συναλλάσσονται μαζί μας με αμοιβαία επωφελείς όρους. Αυτό καταφέραμε να το πετύχουμε δημιουργώντας ένα ισχυρό συγκεντρωτικό κράτος στη Ρωσία, το οποίο αναπτύχθηκε και ισχυροποιήθηκε με βάση τις μεγάλες ηθικές αξίες της ορθοδοξίας, του ισλάμ, του ιουδαϊσμού και του βουδισμού, καθώς και του ρωσικού πολιτισμού και του ρωσικού λόγου, που ήταν ανοιχτοί σε όλους.

Ως γνωστόν υπήρξαν πολυάριθμα σχέδια εισβολής στη Ρωσία. Τέτοιες απόπειρες έγιναν κατά τη διάρκεια της Περιόδου των Ταραχών στις αρχές του 17ου αιώνα και κατά την περίοδο των ταραχών μετά την Επανάσταση του 1917. Όλες απέτυχαν. Η Δύση κατάφερε παρόλα αυτά να φθάσει στον πλούτο της Ρωσίας μόνο στα τέλη του 20ού αιώνα, όταν το κράτος είχε καταστραφεί. Μας αποκαλούσαν τότε φίλους και εταίρους, αλλά μας αντιμετώπιζαν στην πραγματικότητα ως αποικία, αντλούσαν από τη χώρα τρισεκατομμύρια δολάρια μέσω διαφόρων σχημάτων. Όλοι μας θυμόμαστε τα πάντα. Δεν έχουμε ξεχάσει τίποτα.

Αυτές τις ημέρες οι άνθρωποι στο Ντονιέτσκ και στο Λουγκάνσκ, στη Χερσώνα και στη Ζαπορόζιε εξέφρασαν την υποστήριξή τους για την αποκατάσταση της ιστορικής μας ενότητας. Σας ευχαριστούμε!

Οι δυτικές χώρες ισχυρίζονται εδώ και αιώνες ότι φέρνουν την ελευθερία και τη δημοκρατία στους άλλους λαούς. Τίποτα δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την αλήθεια. Αντί να φέρνουν τη δημοκρατία, καταπιέζουν και εκμεταλλεύονται, αντί να δίνουν ελευθερία, υποδουλώνουν και καταπιέζουν. Όλη η μονοπολική διεθνής τάξη είναι εγγενώς αντιδημοκρατική και ανελεύθερη, είναι ψευδής και πλήρως υποκριτική.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έχει χρησιμοποιήσει δύο φορές πυρηνικά όπλα, καταστρέφοντας τις πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι στην Ιαπωνία. Παρεμπιπτόντως δημιούργησαν προηγούμενο.

Θυμηθείτε ότι κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ηνωμένες Πολιτείες μαζί με τους Άγγλους μετέτρεψαν σε ερείπια τη Δρέσδη, το Αμβούργο, την Κολωνία και πολλές άλλες γερμανικές πόλεις, χωρίς την παραμικρή στρατιωτική αναγκαιότητα. Έγινε επιδεικτικά και, για να το επαναλάβουμε, χωρίς καμία στρατιωτική αναγκαιότητα. Είχαν μόνο έναν στόχο, όπως και με τους πυρηνικούς βομβαρδισμούς στην Ιαπωνία: να εκφοβίσουν και τη χώρα μας και ολόκληρο τον κόσμο.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες άφησαν ένα εφιαλτικό σημάδι στη μνήμη των λαών της Κορέας και του Βιετνάμ με τους βάρβαρους ισοπεδωτικούς βομβαρδισμούς, τη χρήση ναπάλμ και χημικών όπλων.

Ουσιαστικά έως και σήμερα έχουν υπό κατοχή τη Γερμανία, την Ιαπωνία, τη Δημοκρατία της Κορέας και άλλες χώρες, τις οποίες κυνικά αποκαλούν ισότιμους συμμάχους. Ακούστε, είναι ενδιαφέρον τι είδους συμμαχία είναι αυτή: Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι οι ηγέτες αυτών των χωρών κατασκοπεύονται και ότι τοποθετούνται μηχανισμοί παρακολούθησης των «πρώτων πολιτών» αυτών των κρατών όχι μόνο στα γραφεία, αλλά και στα σπίτια τους. Είναι αληθινή ντροπή. Ντροπή και για αυτούς που το κάνουν αυτό, και για αυτούς που, σαν σκλάβοι, καταπίνουν σιωπηλά και καρτερικά αυτή την αλαζονική συμπεριφορά.

Αποκαλούν τις διαταγές και τις αγενείς, προσβλητικές απειλές προς τους υποτελείς τους ευρωατλαντική αλληλεγγύη, τη δημιουργία βιολογικών όπλων και τα πειράματα σε ανθρώπους για πειραματόζωα, μεταξύ άλλων και στην Ουκρανία, ευγενή ιατρική έρευνα.

Είναι οι καταστροφικές τους πολιτικές, οι πόλεμοι και η λεηλασία, που έχουν προκαλέσει τη σημερινή κολοσσιαία έξαρση των μεταναστευτικών κυμάτων. Εκατομμύρια άνθρωποι υπομένουν κακουχίες και ταπεινώσεις ή πεθαίνουν κατά χιλιάδες προσπαθώντας να φτάσουν στην Ευρώπη.

Τώρα μεταφέρουν σιτηρά από την Ουκρανία. Πού τα πηγαίνουν με το πρόσχημα της «διασφάλισης της επισιτιστικής ασφάλειας των φτωχότερων χωρών του κόσμου; Πού τα πηγαίνουν; Όλα πηγαίνουν στις ίδιες τις ευρωπαϊκές χώρες. Μόνο το πέντε τοις εκατό παραδόθηκε στις φτωχότερες χώρες. Περισσότερη εξαπάτηση και γυμνή απάτη και πάλι.

Στην πραγματικότητα, η αμερικανική ελίτ χρησιμοποιεί την τραγωδία αυτών των ανθρώπων για να αποδυναμώσει τους αντιπάλους της, για να καταστρέψει τα εθνικά κράτη. Αυτό ισχύει και για την Ευρώπη και για την ιδιοσυστασία της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και άλλων χωρών με ιστορία αιώνων.

Η Ουάσινγκτον απαιτεί όλο και περισσότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτικών συμμορφώνεται πειθήνια. Αντιλαμβάνονται σαφώς ότι πιέζοντας την Ε.Ε. να εγκαταλείψει εντελώς τις ρωσικές ενεργειακές πηγές και άλλους πόρους, οι ΗΠΑ ωθούν ουσιαστικά την Ευρώπη προς την αποβιομηχάνιση, σε μια προσπάθεια να βάλουν χέρι σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά. Αυτές οι ευρωπαϊκές ελίτ καταλαβαίνουν τα πάντα, τα καταλαβαίνουν, αλλά προτιμούν να εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Αυτό δεν είναι πλέον δουλοπρέπεια, αλλά ευθεία προδοσία των ίδιων των λαών τους. Ο Θεός μαζί τους, είναι δικό τους πρόβλημα.

Για τους Αγγλοσάξονες όμως ήδη δεν φθάνουν οι κυρώσεις, πέρασαν και στις δολιοφθορές. Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι γεγονός: προκαλώντας εκρήξεις στους διεθνείς αγωγούς φυσικού αερίου Nord Stream που διασχίζουν τον πυθμένα της Βαλτικής Θάλασσας, έχουν ουσιαστικά ξεκινήσει την καταστροφή της κοινής ενεργειακής υποδομής της Ευρώπης. Είναι ξεκάθαρο σε όλους ποιος έχει συμφέρον. Αυτοί που επωφελούνται, αυτοί φυσικά και το έκαναν.

Η επιβολή των ΗΠΑ βασίζεται στην ωμή βία, στο δίκαιο της πυγμής. Κάποτε έχει όμορφο περιτύλιγμα, άλλοτε δεν έχει καθόλου περιτύλιγμα, αλλά η ουσία είναι η ίδια –το δίκαιο της πυγμής. Ως εκ τούτου η ανάπτυξη και η διατήρηση εκατοντάδων στρατιωτικών βάσεων σε όλες τις γωνιές του κόσμου, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ και οι προσπάθειες να συναρμολογηθούν όλο και νέες στρατιωτικές συμμαχίες, όπως η AUKUS και οι παρόμοιες. Βρίσκεται σε εξέλιξη δραστήρια προσπάθεια να δημιουργηθεί μια στρατιωτικοπολιτική αλυσίδα Ουάσιγκτον-Σεούλ-Τόκιο. Όλα τα κράτη που διαθέτουν ή επιδιώκουν να αποκτήσουν αληθινή στρατηγική κυριαρχία και είναι ικανά να αμφισβητήσουν τη δυτική ηγεμονία, αυτομάτως κηρύσσονται εχθροί.

Αυτές είναι οι αρχές που διέπουν τα στρατιωτικά δόγματα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, που απαιτούν ούτε λίγο ούτε πολύ ολοκληρωτική κυριαρχία. Οι δυτικές ελίτ παρουσιάζουν τα νεοαποικιοκρατικά τους σχέδια με την ίδια υποκρισία, επικαλούμενες ειρηνικές προθέσεις, μιλώντας για κάποιου είδους ανάσχεση. Αυτή η αποφθεγματική λέξη μεταναστεύει από τη μια στρατηγική στην άλλη, αλλά στην πραγματικότητα σημαίνει μόνο ένα πράγμα: την υπονόμευση κάθε κυρίαρχου κέντρου ανάπτυξης.

Έχουμε ήδη ακούσει για την ανάσχεση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Πιστεύω ότι επόμενες στη σειρά είναι άλλες χώρες της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής, της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, καθώς και οι σημερινοί εταίροι και σύμμαχοι των ΗΠΑ. Εξάλλου, γνωρίζουμε ότι όταν για κάτι δυσαρεστηθούν, εισάγουν κυρώσεις και κατά των συμμάχων τους –πότε κατά της τάδε ή της δείνα τράπεζας ή εταιρείας. Αυτή είναι η πρακτική τους και θα την επεκτείνουν. Έχουν τα πάντα στο στόχαστρό τους, συμπεριλαμβανομένων των εγγύτερων γειτόνων μας, των χωρών της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.

Ταυτόχρονα, η Δύση σαφώς και από καιρό παρουσιάζει το επιθυμητό ως πραγματικό. Ξεκινώντας τον αιφνιδιαστικό πόλεμο κυρώσεων κατά της Ρωσίας, για παράδειγμα, πίστευαν ότι θα μπορέσουν για άλλη μια φορά να παρατάξουν ολόκληρο τον κόσμο υπό τις διαταγές τους. Όπως αποδεικνύεται, ωστόσο, μια τέτοια λαμπρή προοπτική κάθε άλλο παρά ενθουσιάζει τους πάντες, εκτός από τους τελειωμένους πολιτικούς μαζοχιστές και τους θαυμαστές άλλων αντισυμβατικών μορφών διεθνών σχέσεων. Τα περισσότερα κράτη αρνούνται να υπακούσουν και αντ’ αυτού επιλέγουν τον λογικό δρόμο της συνεργασίας με τη Ρωσία.

Η Δύση σαφώς δεν περίμενε τέτοια ανυπακοή. Απλώς συνήθισαν να ενεργούν σύμφωνα με ένα υπόδειγμα, να αρπάζουν ό,τι θέλουν, με εκβιασμούς, δωροδοκίες, εκφοβισμούς, και πείθουν τον εαυτό τους ότι αυτές οι μέθοδοι θα λειτουργούν για πάντα, σαν να έχουν δηλαδή ‘παγώσει’ και απολιθωθεί στο παρελθόν.

Αυτού του είδους η αυτοπεποίθηση είναι άμεσο προϊόν όχι μόνο της περιβόητης έννοιας του εξαιρετισμού (αν και δεν παύει ποτέ αυτή να εκπλήσσει), αλλά και της πραγματικής «πείνας για πληροφορίες» στη Δύση. Έπνιξαν την αλήθεια σε έναν ωκεανό από μύθους, ψευδαισθήσεις και ψευδείς ειδήσεις, χρησιμοποιώντας εξαιρετικά επιθετική προπαγάνδα και ψεύδονται σαν τον Γκέμπελς. Όσο πιο απίστευτο είναι το ψέμα, τόσο πιο γρήγορα οι άνθρωποι θα το πιστέψουν – έτσι λειτουργούν, σύμφωνα με αυτή την αρχή.

Αλλά οι άνθρωποι δεν μπορούν να τρέφονται με τυπωμένα δολάρια και ευρώ. Δεν μπορείς να τους ταΐσεις με αυτά τα κομμάτια χαρτί και η εικονική, διογκωμένη κεφαλαιοποίηση των δυτικών εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορεί να θερμάνει τα σπίτια τους. Όλα όσα λέω είναι σημαντικά, αλλά δεν είναι λιγότερο σημαντικό και αυτό, που μόλις είπα: δεν μπορείς να ταΐσεις κανέναν με χαρτιά – χρειάζεσαι τρόφιμα και με αυτές τις διογκωμένες κεφαλαιοποιήσεις επίσης κανέναν δεν μπορείς να θερμάνεις, χρειάζονται ενεργειακοί πόροι.

Για αυτό οι πολιτικοί στην ίδια την Ευρώπη πρέπει να πείσουν τους συμπολίτες τους να τρώνε λιγότερο, να πλένονται λιγότερο και να ντύνονται πιο ζεστά στο σπίτι. Και όσοι αρχίζουν να θέτουν δίκαια ερωτήματα όπως «γιατί αυτό είναι έτσι στην πραγματικότητα;», αμέσως ανακηρύσσονται εχθροί, εξτρεμιστές και ριζοσπάστες. Στρέφουν τα βέλη στη Ρωσία και λένε: αυτή είναι η πηγή όλων των προβλημάτων σας. Και πάλι λένε ψέματα.

Θέλω να σημειώσω ιδιαίτερα το γεγονός ότι υπάρχει κάθε λόγος να πιστεύουμε πως οι δυτικές ελίτ δεν σκοπεύουν να αναζητήσουν εποικοδομητικούς τρόπους εξόδου από την παγκόσμια επισιτιστική και ενεργειακή κρίση, για την οποία ευθύνονται οι ίδιες και μόνο αυτές, ως αποτέλεσμα της μακροχρόνιας πολιτικής τους, που χρονολογείται πολύ πριν από την ειδική στρατιωτική μας επιχείρηση στην Ουκρανία, στο Ντονμπάς. Δεν έχουν καμία πρόθεση να λύσουν τα προβλήματα της αδικίας και της ανισότητας. Υπάρχει ο φόβος ότι είναι έτοιμοι να χρησιμοποιήσουν άλλες, συνηθισμένες για τους ίδιους, συνταγές.

Και εδώ αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι η Δύση διασώθηκε από τις αντιπαραθέσεις των αρχών του 20ού αιώνα με τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα κέρδη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο βοήθησαν τις Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπεράσουν τελειωτικά τις συνέπειες της Μεγάλης Ύφεσης και να γίνουν η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο και να επιβάλουν στον πλανήτη την εξουσία του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα. Και με την κρίση της δεκαετίας του 1980 (τα πράγματα οξύνθηκαν και πάλι τη δεκαετία του 1980) η Δύση βγήκε αλώβητη σε μεγάλο βαθμό με την οικειοποίηση της κληρονομιάς και των πόρων της καταρρέουσας Σοβιετικής Ένωσης, που εξαφανίστηκε. Αυτό είναι γεγονός.

Τώρα, προκειμένου να απελευθερωθεί από το τελευταίο πλέγμα προκλήσεων, πρέπει να διαλύσει πάση θυσία τη Ρωσία, καθώς και άλλα κράτη που επιλέγουν μια κυρίαρχη πορεία ανάπτυξης, ώστε να μπορέσει να λεηλατήσει περαιτέρω τον πλούτο άλλων εθνών και να τον χρησιμοποιήσει για να μπαλώσει τις δικές της τρύπες. Αν αυτό δεν συμβεί, δεν αποκλείω να προσπαθήσουν να προκαλέσουν την κατάρρευση ολόκληρου του συστήματος και να τα ρίξουν όλα σε αυτό, ή, Θεός φυλάξοι, να αποφασίσουν να χρησιμοποιήσουν την παλιά συνταγή «ο πόλεμος θα διαγράψει τα πάντα».

Η Ρωσία έχει επίγνωση της ευθύνης της απέναντι στη διεθνή κοινότητα και θα κάνει το πάν ώστε να συνέλθουν τέτοιοι θερμοκέφαλοι.

Το σημερινό νεοαποικιακό μοντέλο είναι προφανώς καταδικασμένο σε τελευταία ανάλυση. Επαναλαμβάνω όμως ότι οι πραγματικοί αφέντες του θα προσκολληθούν σε αυτό μέχρι τέλους. Απλώς δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στον κόσμο εκτός από τη διατήρηση του ίδιου συστήματος λεηλασίας και εκβιασμού.

Δεν δίνουν δεκάρα για το φυσικό δικαίωμα δισεκατομμυρίων ανθρώπων, της πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, στην ελευθερία και τη δικαιοσύνη, το δικαίωμα να καθορίζουν οι ίδιοι το μέλλον τους. Έχουν ήδη προχωρήσει στη ριζική άρνηση των ηθικών, θρησκευτικών και οικογενειακών αξιών.

Ας απαντήσουμε σε μερικές πολύ απλές ερωτήσεις για τον εαυτό μας. Τώρα θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτό που είπα και θέλω να απευθυνθώ επίσης σε όλους τους πολίτες της χώρας, όχι μόνο στους συναδέλφους που βρίσκονται στην αίθουσα, αλλά σε όλους τους πολίτες της Ρωσίας: Θέλουμε να έχουμε εδώ, στη χώρα μας, στη Ρωσία, «γονέα νούμερο ένα, γονέα νούμερο δύο και γονέα νούμερο τρία» (το έχουν χάσει εντελώς!) αντί για μητέρα και πατέρα; Θέλουμε τα σχολεία μας να επιβάλλουν στα παιδιά μας, από τις πρώτες κιόλας μέρες τους στο σχολείο, διαστροφές που οδηγούν στην υποβάθμιση και τον αφανισμό; Θέλουμε να τους βαρέσουμε στο κεφάλι τις ιδέες ότι υπάρχουν και ορισμένα άλλα φύλα μαζί με τις γυναίκες και τους άνδρες και να τους προσφέρουμε χειρουργική επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου; Αυτό θέλουμε για τη χώρα μας και τα παιδιά μας; Όλα αυτά είναι απαράδεκτα για εμάς. Εμείς έχουμε ένα διαφορετικό δικό μας μέλλον.

Επιτρέψτε μου να επαναλάβω ότι η δικτατορία των δυτικών ελίτ στοχεύει όλες τις κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των ίδιων των πολιτών των δυτικών χωρών. Αυτή είναι μια πρόκληση για όλους. Αυτή η πλήρης εγκατάλειψη του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, η ανατροπή της πίστης και των παραδοσιακών αξιών και η καταστολή της ελευθερίας έρχονται να μοιάσουν με μια «θρησκεία από την ανάποδη» – καθαρός σατανισμός. Αποκαλύπτοντας τους ψευδομεσσίες, ο Ιησούς Χριστός είπε στην επί του Όρους Ομιλία: «Από τους καρπούς τους θα τους γνωρίσετε». Αυτοί οι δηλητηριώδεις καρποί είναι ήδη εμφανείς στους ανθρώπους, και όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και σε όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένων πολλών ανθρώπων στην ίδια τη Δύση.

Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια περίοδο θεμελιώδους, επαναστατικού μετασχηματισμού. Νέα κέντρα εξουσίας αναδύονται. Εκπροσωπούν την πλειοψηφία (την πλειοψηφία!) της διεθνούς κοινότητας. Είναι έτοιμα όχι μόνο να δηλώσουν τα συμφέροντά τους αλλά και να τα προστατεύσουν. Βλέπουν στην πολυπολικότητα μια ευκαιρία να ενισχύσουν την κυριαρχία τους, που σημαίνει να αποκτήσουν πραγματική ελευθερία, ιστορικές προοπτικές και το δικαίωμα στις δικές τους ανεξάρτητες, δημιουργικές και ξεχωριστές μορφές ανάπτυξης, σε μια αρμονική διαδικασία.

Όπως έχω ήδη πει, έχουμε πολλούς ομοϊδεάτες στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες, και αισθανόμαστε και βλέπουμε την υποστήριξή τους. Ένα ουσιαστικά χειραφετητικό, αντιαποικιακό κίνημα κατά της μονοπολικής ηγεμονίας διαμορφώνεται στις πιο διαφορετικές χώρες και κοινωνίες. Η δύναμή του θα αυξηθεί μόνο με τον καιρό. Είναι αυτή η δύναμη που θα καθορίσει τη μελλοντική γεωπολιτική μας πραγματικότητα.

Αγαπητοί φίλοι!

Σήμερα αγωνιζόμαστε για μια δίκαιη και ελεύθερη πορεία, πρώτα απ’ όλα για εμάς τους ίδιους, για τη Ρωσία, για να ανήκουν για πάντα στο παρελθόν η δικτατορία και ο δεσποτισμός. Είμαι πεπεισμένος ότι οι χώρες και οι λαοί κατανοούν ότι μια πολιτική που βασίζεται στην εξαίρεση του καθενός, στην καταπίεση άλλων πολιτισμών και λαών είναι εγγενώς εγκληματική, ότι πρέπει να γυρίσουμε αυτή την επαίσχυντη σελίδα. Η κατάρρευση της δυτικής ηγεμονίας, η οποία έχει αρχίσει, είναι μη αναστρέψιμη. Και επαναλαμβάνω: δεν θα είναι το ίδιο όπως πριν.

Το πεδίο της μάχης στο οποίο μας κάλεσε η μοίρα και η ιστορία είναι το πεδίο της μάχης για το λαό μας, για τη μεγάλη ιστορική Ρωσία. 

Για μια μεγάλη ιστορική Ρωσία, για τις μελλοντικές γενιές, για τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά μας. Πρέπει να τα προστατεύσουμε από την υποδούλωση, από τερατώδη πειράματα που επιδιώκουν να παραλύσουν το μυαλό και την ψυχή τους.

Σήμερα αγωνιζόμαστε για να μην περάσει ποτέ από το μυαλό κανενός ότι η Ρωσία, ο λαός μας, η γλώσσα μας, ο πολιτισμός μας, θα μπορούσαν να σβηστούν από την ιστορία. Σήμερα χρειαζόμαστε την ενοποίηση ολόκληρης της κοινωνίας, και αυτή η ενοποίηση μπορεί να βασιστεί μόνο στην κυριαρχία, την ελευθερία, τη δημιουργία και τη δικαιοσύνη. Οι αξίες μας είναι η ανθρωπιά, το έλεος και η συμπόνια.

Και θα ήθελα να κλείσω με τα λόγια του αληθινού πατριώτη Ιβάν Αλεξάντροβιτς Ίλιν: «Αν θεωρώ τη Ρωσία πατρίδα μου, σημαίνει ότι αγαπώ, σκέφτομαι και σκέφτομαι στα ρωσικά, τραγουδώ και μιλάω στα ρωσικά, ότι πιστεύω στις πνευματικές δυνάμεις του ρωσικού λαού. Το πνεύμα του είναι το δικό μου πνεύμα, το πεπρωμένο του είναι το δικό μου πεπρωμένο, ο πόνος του είναι η λύπη μου, η ακμή του είναι η χαρά μου».

Πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται μια μεγάλη πνευματική επιλογή, η οποία για περισσότερα από χίλια χρόνια ρωσικής κρατικής υπόστασης ακολουθήθηκε από πολλές γενιές προγόνων μας. Σήμερα εμείς, οι πολίτες των Λαϊκών Δημοκρατιών του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ και οι κάτοικοι των περιοχών Ζαπορόζιε και Χερσώνα, κάναμε αυτή την επιλογή. Έκαναν την επιλογή να είναι με τον λαό τους, να είναι με την πατρίδα τους, να ζήσουν τη μοίρα της και να νικήσουν μαζί της.

Πίσω μας είναι η αλήθεια! Πίσω μας είναι η Ρωσία!>>

Ακολουθεί βίντεο από τη συναυλία στην Κόκκινη Πλατεία μετά το μήνυμα του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας.