ΝΕΟΝΑΖΙ ΚΑΙ ΣΙΡΙΑΛ ΚΙΛΕΡ

Σίριαλ κίλερ και νεοναζί: Ένα ψυχολογικό προφίλ

(Προειδοποίηση: Μη διαβάσετε αυτό το κείμενο αν έχετε ευαίσθητο στομάχι και τεντωμένα νεύρα.)

Η θεωρία ότι μία «κακοποιημένη» παιδική ηλικία δημιουργεί προβληματικούς ενήλικες ίσως να φαινόταν σαν απλοϊκή γενίκευση σε έναν ψυχολόγο.

Θα την κατέρριπτε άμεσα με ένα μόλις επιχείρημα: «Δε γίνονται όλα τα κακοποιημένα παιδιά εγκληματίες». Και θα συμπλήρωνε: «Άλλωστε πολλοί προβληματικοί ενήλικες είχαν μια έξοχη παιδική ηλικία».

Όμως η κακοποίηση δεν είναι υποχρεωτικά σωματική ή κραυγαλέα και κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά στις εξωτερικές πιέσεις.

(Αυτή η «συζήτηση» γίνεται μέσα στα πλαίσια μιας δυτικότροπης και «ασφαλούς» κοινωνίας. Όση αγάπη και να σου προσφέρουν οι γονείς σου, αν πεινάς και τους βλέπεις ανήμπορους να σε βοηθήσουν υφίστασαι κακοποίηση –κοινωνική.)

Ένα παιδί του Πρώτου κόσμου που βίωσε την ψυχολογική –γονική- κακοποίηση και την ανταπέδωσε στο μέγιστο βαθμό ήταν ο Έντμουντ Έμιλ Κέμπερ.

Ο Κέμπερ γεννήθηκε στις ΗΠΑ το 1948. Μετά το επεισοδιακό διαζύγιο των γονιών του μεγάλωσε με τη μητέρα του και τις δύο του αδελφές.

Δυστυχώς γι’ αυτόν –και για άλλους ανθρώπους όπως θα διαπιστώσετε- ο Έντμουντ ήταν σωματικά υπερβολικά ανεπτυγμένος. Στην ηλικία των δέκα χρονών ήταν ήδη ένας «γίγαντας» (τελικά ξεπέρασε τα δύο μέτρα).

Η μητέρα του, που φοβόταν ότι ο Έντμουντ θα παρενοχλούσε τις αδελφές του, τον έβαζε να κοιμάται σε ένα υπόγειο χωρίς παράθυρα και συνήθως τον κλείδωνε εκεί μέσα.

O Κέμπερ 15 χρονών

Όταν ο Έντμουντ διαμέλισε τις δύο γάτες της οικογένειας η μητέρα του τον ξαπέστειλε στο αγρόκτημα της γιαγιάς. Εκεί ο Έντμουντ πυροβόλησε τη γιαγιά του και μετά μαχαίρωσε πολλές φορές το πτώμα. Όταν ο παππούς του επέστρεψε από τις δουλειές του τον σκότωσε κι αυτόν.

Στην ανάκριση της αστυνομίας είπε: «Ήθελα να δω πως θα ένιωθα αν πυροβολούσα τη γιαγιά.»

Ο ανήλικος Κέμπερ κλείστηκε στο Κρατικό Ψυχιατρείο, παρέα με τους τροφίμους ψυχοπαθείς εγκληματίες.

Το 1969, σε ηλικία είκοσι ενός χρονών και παρά τις έντονες αντιρρήσεις των ψυχιάτρων αφέθηκε ελεύθερος και πήγε να ζήσει με τη μητέρα του στην Καλιφόρνια.

Τρία χρόνια μετά πήρε στο αυτοκίνητο του δύο φοιτήτριες που έκαναν ότο-στοπ. Τις σκότωσε και μετέφερε τα πτώματα στο δωμάτιο του. Εκεί τις φωτογράφισε, τις κομμάτιασε και έπαιξε για λίγο με τα όργανα τους.

Μετά ξεφορτώθηκε τα κομμάτια τους στα βουνά της Σάντα Κρουζ.

Ύστερα από λίγους μήνες ένα άλλο κορίτσι είχε την ίδια τύχη. Μόνο που αυτή τη φορά ο Κέμπερ ασέλγησε στο πτώμα της πριν το τεμαχίσει.

Το επόμενο πρωί πήγε στην προγραμματισμένη συνεδρία με τους κρατικούς ψυχιάτρους έχοντας το κεφάλι της άτυχης κοπέλας στο πορτμπαγκάζ.

Οι ψυχίατροι απεφάνθησαν ότι δεν αποτελούσε πλέον απειλή για την κοινωνία και έκλεισαν το φάκελο του.

Στους επόμενους έξι μήνες άλλες τρεις κοπέλες τεμαχίστηκαν από τον άνθρωπο που «δεν αποτελούσε απειλή για την κοινωνία».

Αλλά για αυτήν την αστοχία των ψυχιάτρων δεν πρέπει να τους κατηγορήσουμε. Ο Κέμπερ ήταν πολύ εξυπνότερος απ’ όσο φαινόταν και κατάφερε να τους «χειριστεί» για να πάρει τη συγκατάθεση τους.

Η συνέχεια της ιστορίας ήταν τόσο εφιαλτική που αν τη βλέπατε σε ταινία θα τη θεωρούσατε «αναίτια υπερβολή» του σεναριογράφου και θα λέγατε: «Αυτά δε γίνονται.»

Και όμως γίνονται.

(Σας προειδοποιώ ξανά: Μη τη διαβάσετε αν έχετε ευαίσθητο στομάχι και νεύρα.)

Παραμονές του Πάσχα ο Κέμπερ ανέβηκε στο δωμάτιο της μητέρας του και –ενώ εκείνη κοιμόταν- τη σκότωσε με ένα σφυρί. Την αποκεφάλισε και ασέλγησε στο πτώμα. Έπειτα της ξερίζωσε το λαρύγγι και το πέταξε στο σκουπιδοφάγο.

Στη συνέχεια πήρε τηλέφωνο μια φίλη της μητέρας του και την κάλεσε στο σπίτι. Της είπε ότι της είχε μια έκπληξη.

Μόλις εκείνη μπήκε μέσα τη σκότωσε και την αποκεφάλισε.

Άφησε τα πτώμα της φίλης όπως ήταν και πήγε να κοιμηθεί στο κρεβάτι της μητέρας του.

Το επόμενο πρωινό μπήκε στο αυτοκίνητο του. Ταξιδεύοντας προς τα ανατολικά έψαχνε στο ραδιόφωνο να ακούσει το όνομα του, πιστεύοντας ότι θα είχε γίνει διάσημος.

Μόλις κατάλαβε ότι κανείς δε μιλούσε γι’ αυτόν παραδόθηκε στην αστυνομία. Καταδικάστηκε σε οκτάκις ισόβια και κλείστηκε στη φυλακή. Εκεί, μετά από αρκετά χρόνια, πήγε να τον συναντήσει ο Τζον Ντάγκλας...

Ο Τζον Ντάγκλας είναι ο πνευματικός γονιός του Χάνιμπαλ Λέκτερ. Ο Τομ Χάρις, ο συγγραφέας που έγινε διάσημος από την κινηματογραφική διασκευή της «Σιωπής των Αμνών», έμαθε τα πάντα για τους σίριαλ κίλερ από εκείνον.

Οι επισκέψεις της Τζούντι Φόστερ, ως πράκτορας του FBI, στο κελί του ιδιοφυούς ανθρωποφάγου, δεν είναι φανταστικό αποκύημα.

Ο ίδιος ο Ντάγκλας, ο οποίος είναι ο ιδρυτής της profilingσχολής του FBI, (της εφαρμοσμένης ψυχολογίας του εγκλήματος για να είμαστε πιο σαφείς) συνήθιζε να επισκέπτεται τους φυλακισμένους κατ’ εξακολούθηση δολοφόνους για να μαζεύει στοιχεία και πληροφορίες ή –πιο πολύ- για να μάθει πως σκέφτεται ένας σίριαλ κίλερ.

Η ευστοχία στις προβλέψεις του είναι τέτοια που τον παρομοιάζουν με τον Σέρλοκ Χολμς –με μια δόση από μέντιουμ. Χωρίς να βρεθεί στον τόπο του εγκλήματος, χωρίς να έχει χειροπιαστά στοιχεία, ακούγοντας μόνο τις συνθήκες στις οποίες διαπράχτηκε το έγκλημα μπορεί να προβλέψει τι χρώμα αυτοκίνητο οδηγάει ο δολοφόνος και κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, όπως ότι είναι ψευδός.

Η επιτυχία του, λέει ο ίδιος, οφείλεται σε δύο παράγοντες: Ότι σκέφτεται όπως ο εκάστοτε δολοφόνος και αναπαριστά διαισθητικά τη σκηνή του φόνου. Και στο γεγονός ότι υπάρχουν κάποια δομικά στοιχεία στο χαρακτήρα όλων των κατ’ εξακολούθηση δολοφόνων.

Τζον Ντάγκλας

Στην παιδική ηλικία τους ο Ντάγκλας διακρίνει την «ανθρωποκτονική τριάδα» συμπεριφοράς: Σκληρότητα προς τα ζώα, ενούρηση σε μεγάλη ηλικία και εμπρησμός.

Και έχουν κακοποιηθεί σωματικά ή ψυχολογικά ως παιδιά.

Μετά την ενηλικίωση ισχύουν τα ακόλουθα:

Οι σίριαλ κίλερ είναι σχεδόν πάντα άντρες και τις περισσότερες φορές ανήκουν στη λευκή φυλή. Έχουν υψηλόIQ (ο Κέμπερ είχε IQ145, όταν ο μέσος όρος είναι 120, και έτσι γεννήθηκε ο Λέκτερ!), αλλά κάνουν δουλειές οι οποίες είναι κατώτερες των ικανοτήτων τους. Συνήθως είναι εργένηδες και έχουν σεξουαλικά προβλήματα. Το αντικείμενο των επιθέσεων τους είναι πάντα οι αδύναμοι (παιδιά και γυναίκες), αν και συχνά την πληρώνουν και οι άντρες που συγχρωτίζονται με τα υποψήφια θύματα.

Νιώθουν μια ιδιαίτερη έλξη για την αστυνομία, σε βαθμό που συχνά αγοράζουν αυτοκίνητα αστυνομικού τύπου και κάνουν δουλειές σχετικές με την ασφάλεια –ιδιωτική αστυνομία, φύλακες κα.

Αυτή η τελευταία στατιστική διαπίστωση, της «σύνδεσης» των σίριαλ κίλερ με τους αστυνομικούς, συνδέεται με τα τρία βασικά κίνητρα των κατά συρροή βιαστών και δολοφόνων: Κυριαρχία, χειριστικότητα και έλεγχος.

Ο κύριος στόχος του δολοφόνου και βιαστή δεν είναι να σκοτώσει ή να βιάσει, αλλά να ελέγξει, να χειριστεί, να κυριαρχήσει πάνω σε ένα άλλο ανθρώπινο –ή μη- ον.

Όταν ο Ντάγκλας συνάντησε τον Κέμπερ έφτασε στο σημείο να τον συμπαθήσει. Ήταν μειλίχιος και ομιλητικός. Μπορούσε να αναλύσει τη συμπεριφορά του με ψυχιατρικούς όρους. Εξήγησε με λεπτομέρειες το σύστημα που χρησιμοποιούσε για να πείθει τις κοπέλες ότι ήταν ακίνδυνος (ένας άντρας πάνω από δύο μέτρα και εκατόν είκοσι κιλά!) Ο Ντάγκλας διαισθάνθηκε ότι ο Κέμπερ ίσως ήταν πιο έξυπνος από εκείνον, σε σημείο που θα μπορούσε να τον χειριστεί, όπως ο Χάνιμπαλ την Κλαρίς.

Αλλά ο Κέμπερ -παρότι ευφυής και διόλου αποδιοργανωμένος- δεν έδειχνε καθόλου μετανιωμένος για ό,τι είχε κάνει. Η μόνη στιγμή που έκλαψε ήταν ότι θυμήθηκε πως τον μεταχειριζόταν η μητέρα του!

Στην Ελλάδα και γενικά στην Ευρώπη –με εξαίρεση τη Ρωσία- δεν είμαστε συνηθισμένοι σε κατ’ εξακολούθηση δολοφόνους και βιαστές. Ο δράκος του Σέιχ-Σου είναι η μόνη ελληνική περίπτωση που μπορεί να θυμηθεί ο Γελωτοποιός.

Όμως είναι τόσο πρόσφατη η περίπτωση ενός κατά συρροή δολοφόνου, του Νορβηγού Μπρέιβικ. Όπως και ο Κέμπερ έτσι και ο Μπρέιβικ δεν έδειξε στιγμή να μετανιώνει για το θάνατο που είχε σκορπίσει.

Ο πρωταρχικός στόχος της πράξης του ήταν ο έλεγχος. Προσπάθησε να κυριαρχήσει πάνω σε ένα ολόκληρο έθνος δολοφονώντας παιδιά.

Και προσέξτε μια λεπτομέρεια: Ο Μπρέιβικ πήγε στο νησί Ουτόγια, τον τόπο της σφαγής, ντυμένος αστυνομικός.

Κάποιοι θα πουν ότι το έκανε για να κερδίσει την εμπιστοσύνη των θυμάτων του και να τα προσεγγίσει πιο εύκολα. Όμως, αν αλήθεια αυτός ήταν ο σκοπός της μεταμφίεσης του, γιατί δεν ντύθηκε ιερέας ή ακόμα καλύτερα (χειρότερα) γυναίκα;

Ο ναζισμός και ο νεοναζισμός δεν είναι τίποτα άλλο από την πρόφαση που ενστερνίζονται κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι νιώθουν αδικημένοι, αδύναμοι, ανίσχυροι και αποτυχημένοι, για να επιβληθούν, για να ελέγξουν, για να κυριαρχήσουν και να χειριστούν.

Το «προφίλ» τους ταιριάζει με εκείνο που προβλέπει ο Ντάγκλας για τους σίριαλ κίλερ:

Είναι συνήθως άντρες, λευκοί, με αρκετά υψηλό IQ (όσοι νομίζουν ότι οι νεοναζί είναι ηλίθιοι επιβεβαιώνουν τη ρήση: «Ηλίθιος είναι πρώτα απ’ όλα όποιος πιστεύει στην ηλιθιότητα»), κάνουν δουλειές κατώτερες των ικανοτήτων τους, το αντικείμενο των επιθέσεων τους είναι συνήθως οι αδύναμοι, λατρεύουν την αστυνομία και κάνουν δουλειές σχετικές με την ασφάλεια –σεκιουριτάδες, φύλακες, πορτιέρηδες κλπ.

Τα κίνητρα της ομάδας στην οποία εντάσσονται είναι αντίστοιχα: Κυριαρχία, χειριστικότητα, έλεγχος.

Όπως και οι σίριαλ κίλερ δεν μπορούν να σταματήσουν να διαπράττουν εγκλήματα αν δεν πιαστούν -ή παραδοθούν.

Τέλος οι νεοναζί στηρίζονται σε κάτι που τους κάνει πολύ πιο δυνατούς από κάθε κατ’ εξακολούθηση δολοφόνο: Την ιδεολογία τους και την ομάδα τους.

Η ιδεολογία, η πεποίθηση, η πίστη, τους δίνει άφεση αμαρτιών, αφού είναι πεπεισμένοι πως κάνουν ό,τι καλύτερο για το έθνος τους και τη φυλή τους, και έχουν αδιάσειστα επιχειρήματα γι’ αυτό («η πεποίθηση και όχι το ψέμα είναι ο εχθρός της αλήθειας», γράφει ο Νίτσε).

Η ομάδα είναι πάντα δίπλα τους για να τους υποστηρίζει, να τους στηρίζει και να τους ενδυναμώνει.

Ο σίριαλ κίλερ είναι ένα μοναχικό τρομαγμένο ζώο. Ο νεοναζί είναι μέρος μιας αγέλης λύκων. Κι αυτό τον κάνει πολύ πιο δυνατό.

(Ο Γελωτοποιός στηρίχτηκε στο βιβλίο των Τζον Ντάγκλας και Μάρκ Όλσεϊκερ, «Στο μυαλό των σίριαλ-κίλερς», εκδόσεις Μελάνι, μετάφραση Έφη Φρύδα.

Για τα συμπεράσματα και τη διατύπωση αποκλειστική ευθύνη έχει ο Γελωτοποιός.

ΥΓ: Παρατήρηση για τους επιμελητές του βιβλίου: Οι ξένες λέξεις, όπως κίλερ, μαγιό, ταξί, ίντερνετ, πάρκινγκ κλπ δεν κλίνονται.)

sanejoker

Ο ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΥΗΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ

Γράφει ο ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ.Φ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ

Ο ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΥΗΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΑ

Ο ΤΣΑΛΑΠΕΤΕΙΝΟΣ

Ο τσαλαπετεινός είναι ένα πολύ όμορφο πουλί. Στην επαρχία το ονομάζουν και αγριοκόκορα. Μοιάζει με πετεινό κι έχει ψηλό λοφίο είναι πολύχρωμο αλλα μικρότερο σε μέγεθος και φυσικά πετάει. Συχνά θα το δούμε να μεταφέρει μυνηματα σε μάγους, γιατί συμβολίζει το πτηνό της εσωτερικής γνώσεως και είναι πολύ γνωστό από την ιστορία με τον Σολομώντα.

Στα αρχαία ελληνικά ο τσαλαπετεινός ονομάζεται έποψ, επόπτης δηλαδή, αλλά και τηρεύς, αυτός που επιτηρεί, αυτός που τα βλέπει όλα. Ο Ηλιος στην ελληνική μυθολογία ονομάζεται παντεπόπτης γιατί βλέπει τα πάντα, και είναι ο οφθαλμός που όλα τα παρακολουθεί απο ψηλά. Ηλιακό πτηνό είναι και ο πετεινός, όπως και το κοράκι, αλλά ο τσαλαπετεινός έχει ένα μυστηριακό συμβολισμό γιατί θεωρείται το εσωτερικό μεταφυσικό μάτι.

Ο βασιλιάς Σολομώντας, ήταν ως γνωστό μάγος και επικοινωνούσε με τα ζώα, γνώριζε την γλώσσα τους κι εκείνα την δική του. Καλούσε συχνά τα ζώα και μιλούσε μαζί τους. Κάποτε κάλεσε τα ζώα και ήρθαν όλα, αλλά ο έποψ δεν εμφανίσθηκε. Αναρωτήθηκε τι έγινε και μετά από μερικές μέρες που επέστρεψε τον ρώτησε που χάθηκε. Για τρεις μήνες είπε, βασιλιά μου, δεν εχω φάει τίποτα και δεν εχω πιει νερό γιατί τριγύριζα όλο τον κόσμο, για να βρώ μιά χώρα που δεν ανήκει σε σένα. Είδα τα πάντα στην γη. Και τελικά υπάρχει μόνο ένα πλούσιο βασίλειο που το χρυσάφι είναι πιο φτηνό από την σκόνη, είναι η χώρα της βασίλισσας του Σαβά.

Ο έποψ δηλώνει εδώ ότι είδε τα πάντα σε όλη την γη και αυτό φανερώνει την ιδιότητα του ως παντεπόπτη. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι είδε και το μυστικό βασίλειο της βασίλισσας του Σαβά, το μοναδικό που δεν είχε υποταχθεί στον Σολομώντα.

Υπάρχει ένα κείμενο αρχαίο των Σούφι, που λέγεται το συνέδριο των πουλιών. Το έχει γράψει ο Αττάρ από το τάγμα του Κιντρ, του Αγίου Γεωργίου δηλαδή. Σε αυτό το κείμενο, ο τσαλαπετεινός καλεί τα άλλα πουλιά να ψάξουν για να βρουν τον μυστηριώδη βασιλιά τους. Όλα όμως δικαιολογούνται και δεν θέλουν να συμμετέχουν. Ο τσαλαπετεινός ακούγοντας τις δικαιολογίες του καθενός, αποκρίνεται με μια ιστορία που δείχνει την ματαιότητα του να προτιμάει κανείς ότι έχει ή ότι μπορεί να έχει, από εκείνο που θα έπρεπε να έχει. Το δαχτυλίδι του Σολομώντα, η φύση του Κιντρ, του κρυμένου οδηγού, και ανέκδοτα των αρχαίων σοφών γεμίζουν τις σελίδες του.

Ο τσαλαπετεινός λέει στα πουλιά πως στην αναζήτηση τους πρέπει να διασχίσουν εφτά κοιλάδες. Πρώτη είναι η κοιλάδα της αναζήτησης, όπου προβάλει κάθε είδους κίνδυνος και όπου ο προσκυνητής απαρνείται τις επιθυμίες. Έπειτα έρχεται η κοιλάδα της Αγάπης, η απεριόριστη έκταση όπου ο Αναζητητής κατακαίεται από τη δίψα για τον Αγαπημένο. Η Αγάπη ακολουθείται από την κοιλάδα της ενορατικής γνώσης, όπου η καρδιά δέχεται άμεσα τη φώτιση του Θεού. Στην κοιλάδα της απόσπασης ο ταξιδιώτης αποδεσμεύεται απο τις επιθυμίες και την εξάρτηση.

Στην ανταλλαγή γνωμών που ακολουθεί ο τσαλαπετεινός ασχολείται με το αηδόνι. Ο Αττάρ εξηγεί την ματαιότητα των εκστατικών και το ρομαντισμό σαν αυτοσκοπό, που μεθούν με λαχτάρα, που παρασύρονται σε εκστατικές εμπειρίες και χάνουν κάθε επαφή με την ανθρώπινη ζωή.

Το παράφορο αηδόνι προβάλει έξαλλο από πάθος. Σε καθένα απο τα χιλιάδες διαφορετικά τερετίσματα του εκφράζει και ένα διαφορετικό μυστηριώδες νόημα. Μιλάει τόσο εύγλωττα για τα μυστήρια που τα πουλιά πέφτουν σε σιωπή.

“Ξέρω τα μυστικά της αγάπης,” λέει. “Όλη νύχτα καλώ την αγάπη μου. Εγώ ο ίδιος διδάσκω τα μυστικά. Όποιος μ ακούει χάνει το μυαλό του μέσα στην έκσταση εγκαταλείποντας την συνηθισμένη του συμπεριφορά. Όταν χάνω για μεγάλο διάστημα την αγάπη του Ρόδου, θρηνώ ακατάπαυστα... και όταν το Ρόδο επιστρέφει στον κόσμο το καλοκαίρι, ανοίγει η καρδιά μου από αγαλλίαση. Τα μυστικά μου δεν είναι γνωστά σε όλους, αλλά το Ρόδο τα γνωρίζει. Δε σκέφτομαι τίποτα άλλο από το Ρόδο, δεν επιθυμώ τίποτα άλλο απο το ρουμπινένιο Ρόδο.”

Ο τσαλαπετεινός κραυγάζει, “Ω τεμπέλη, που ασχολείσαι με το απλό σχήμα των πραγμάτων! Άφησε τις ικανοποιήσεις που η μορφή τους είναι τόσο απατηλή! Η αγάπη της μορφής του Ρόδου απλώς έχει εισάγει αγκάθια στην καρδιά σου. Έχει γίνει κύριος σου. Όσο όμορφο και να είναι το Ρόδο, η ομορφιά του χάνεται σε λίγες μέρες. Η αγάπη για κάτι τόσο φθαρτό προκαλεί μόνο την αποστροφή του Τέλειου Ανθρώπου. Αν το χαμόγελο του Ρόδου αφυπνίζει την επιθυμία σου, αυτό γίνεται μόνο για να σε κρατάει ακατάπαυστα σε θλίψη. Αυτή είναι η αγαπημένη σου που σου γελάει κάθε Άνοιξη, αλλά αυτή δεν κλαίει – άφησε το Ρόδο και την κοκκινάδα του.”

Σχολιάζοντας αυτό το απόσπασμα ένας δάσκαλος παρατηρεί πως ο Αττάρ δεν αναφέρεται μόνο στον εκστατικό που δεν αντιλαμβάνεται το μυστικισμό πέρα από την έκσταση. Αναφέρεται και στον αντίστοιχο του εκστατικού, δηλαδή στο άτομο που νοιώθει συχνά αγάπη, αλλά αγάπη ατελή και που, αν και επηρεάζεται βαθιά απο αυτή, δεν αναγεννιέται ούτε διαφοροποιείται απ' αυτή σε τέτοιο βαθμό, ώστε η ίδια του η ύπαρξη να υποστεί μια αλλαγή: Είναι το πυρ της αγάπης που εξαγνίζει, που είναι διαφορετικό όποτε εμφανίζεται, που φλογίζει το μυαλό και πυρακτώνει τον εσωτερικό πυρήνα. Το μετάλλευμα αποσπάται από το καλούπι και προβάλλει ο Τέλειος Άνθρωπος, έτσι αλλαγμένος που κάθε όψη της ζωής έχει του έχει εξευγενιστεί. Κάθε ίνα του έχει εξαγνιστεί, έχει ανυψωθεί σε μια ανώτερη κατάσταση, κραδαίνεται σε ένα ανώτερο τόνο, τη συμπάθεια ανδρών και γυναικών, αγαπιέται περισσότερο και μισείται περισσότερο. Μετέχει ενός πεπρωμένου, ενός κλήρου, σε ύψιστο βαθμό κατωχυρωμένου και αναγνωρισμένου, είναι αδιάφορος για τα πράγματα που τον επηρεάζουν, ενώ αυτός προτιμάει να είναι στη σκιά της οποίας είναι η ουσία, όσο έξοχη κι αν ήταν η προηγούμενη εμπειρία του.”

Αυτός είναι ο δρόμος για το πέμπτο κύπελο όπως λέει αυτός ο σχολιαστής, (Αλντίμ Αλίμι) που προειδοποιεί ότι αυτά τα αισθήματα δεν θα ελκύσουν όλους: Ο υλιστής θα τα αμφισβητήσει, ο θεολόγος θα αντιστρατευτεί, ο ρομαντικός θα τα αγνοήσει, ο επιπόλαιος θα τα αποφύγει, ο εκστατικός θα τα απορρίψει, ο θεωρητικός και ο δήθεν Σούφι θα τα καλωσορίσουν αλλά θα τα παρανοήσουν.”

Η πέμπτη κοιλάδα είναι η κοιλάδα της ενοποίησης, όπου ο αναζητητής καταλαβαίνει πως εκείνα που του φαινόταν διαφορετικά είναι στην πραγματικότητα ένα.

Στην κοιλάδα της Έκπληξης, ο ταξιδιώτης αντικαθιστά την γνώση με κάτι που αποκαλείται αγάπη.

Η έβδομη κοιλάδα είναι η κοιλάδα του θανάτου. Εδώ ο αναζητητής καταλαβαίνει το μυστήριο και το παράδοξο του πως κάθε ξεχωριστή σταγόνα μπορει να συγχωνευτεί στον ωκεανό κι όμως να παραμένει μεστή νοήματος. Εκεί βρίσκει τη θέση του.

Το ψευδώνυμο του Φαριντουνίν Αττάρ από το τάγμα του Αγίου Γεωργίου, που έγραψε το συνέδριο των πουλιών, είναι Αττάρ ο Χημικός ή ο Αρωματοποιός.

Φυσικά οι εφτά κοιλάδες αντιστοιχούν στα εφτά σώματα και τα εφτά τσακρας.

Θέλω να καταλήξω ότι ο Έποψ, ως συμβολισμός του τρίτου σώματος, κατοικεί στο ηλιακό πλέγμα και θεωρεί, βλέπει , παρακολουθεί την δραστηριότητα των άλλων δύο σωμάτων. Δηλαδή βλέπει τα πάντα όλα, σε όσα το δεύτερο σώμα ταξιδεύει με την μορφή ενός αέρινου ψαριού αλλά και το μυστικό βασίλειο της περίεργης βασίλισσας του Σαβά, που τον επισκέφθηκε. Μάλιστα στην ιστορία φαίνεται ότι εκείνη η βασίλισσα είναι ισχυρότερη από τον Σολομώντα και του κάνει ερωτήσεις για να διαπιστώσει την σοφία του. Βέβαια φεύγοντας ο Σολομώντας της δίνει περισσότερα δώρα από όσα εκείνη του είχε χαρίσει. Μόλις έχει αποχωρήσει η βασίλισσα του Σαβλα κι έχουν αναφερθεί τα δώρα, η βίβλος αναφέρει.

Χρονικων Β' θ 12 Και έδωσεν ο βασιλεύς Σολομών εις την βασίλισσαν του Σαβά πάντα όσα ηθέλησεν, όσα εζήτησε, πλειότερα των όσα έφερε προς τον βασιλέα. Και επέστρεψε, και ανεχώρησεν εις την γην αυτής, αυτή και οι δούλοι αυτής. 13. Το βάρος του χρυσίου, το οποίον ήρχετο εις τον Σολομώντα κατ' ετος, ήτο εξακόσια εξήκοντα εξ τάλαντα χρυσίου 14 εκτός του συναγόμενου εκ των τελωνών και των εμπόρων.

30 Εβασίλευσεν δε ο Σολομών εν Ιερουσαλήμ, επί πάντα τον Ισραήλ τεσσαράκοντα έτη.

Ο τσαλαπετεινός είδε λοιπόν τα πάντα, όσα ήταν κάτω από την εξουσία του Σολομώντα, αλλά είδε και αυτά που δεν ήταν κάτω από την εξουσία του Σολομώντα. Είδε το βασίλειο της Σαβά. Το βασίλειο της κρυμμένης γης. Και από την ιστορία αυτή γίνεται φανερό ότι τα σαράντα χρόνια της βασιλείας του Σολομώντα συμβολίζουν την επι της Γης βασιλεία του. Ο αριθμός σαράντα συμβολίζει την Γη και συγκεκριμένα τη θάλασσα. Και ο αριθμός 666 συμβολίζει την μύηση που πέρασε ο Σολομώντας και την οποία του πρόσφερε η βασίλισσα του Σαβά, ως μια Ηλιάδα κόρη, που τον επισκέφθηκε, όχι για να κάνουν έρωτα και να απολαύσουν τα γήινα αγαθά αλλά για να αποκτήσουν την γνώση την εσωτερική εκείνη που θα τους επιτρέψει να είναι άρχοντες στην μοίρα τους και βασιλιάδες του εαυτού τους.

Γι αυτο το σαράντα είναι αριθμός πειρασμού, σαράντα μέρες πειρασμού του Χριστού στην έρημο, σαράντα χρόνια οι Ιουδαίοι του Μωυση στην έρημο. Γι αυτο και η βασίλισσα του Σαβά κάνει ερωτήσεις για να περάσει τις δοκιμασίες ο Σολομώντας.

Ο τσαλαπετεινός συμβολίζει μια οντότητα που υπάρχει στον κάθε άνθρωπο και εφόσον έρθει σε επαφή μαζί της γίνεται ο δάσκαλος του και μόλις ετοιμασθεί του φέρνει την βασίλισσα του για μια δοκιμασία που πρέπει να την περάσει και να εισέλθει στην καρδιά, στην τέταρτη κοιλάδα. Όπως στο ποίημα του Παρμενίδη οι Ηλιάδες κόρες, οι χρυσές κόρες του Ήλιου, τον οδηγούν κατά περίεργο τρόπο όχι ψηλά στον ουρανό αλλά κάτω στις υπόγειες κατοικίες των θεών και μάλιστα τον πηγαίνουν μπροστά στο σκαλοπάτι του Αδη. Εκεί θα συναντήσει την Μεγάλη Βασίλισσα, την Περσεφόνη την κόρη της Δήμητρας.

Το πρώτο σώμα συμβολίζεται με ένα δέντρο και με κρύσταλλα ή πολύτιμους λίθους. Οι πολύτιμοι λίθοι υπάρχουν εκεί κάτω στις σπηλιές και είναι οι εμπειρίες που μαζεύεις και η γνώση που κατοικεί μέσα σου από την σιωπή. Όταν ο Μεγας Αλέξανδρος πήγε ως την άκρη της γης, σύμφωνα με τον Καλισθένη, κατέβηκαν σε σπηλιές όπου, όπως τους είπε ένας γέροντας, μάζεψαν πέτρες και τις πήραν μαζί τους. Όταν βγήκαν από το σπήλαιο οι πέτρες είχαν γίνει χρυσάφι. Εκεί κάτω υπήρχε και η πηγή με το αθάνατο νερό. Αυτός είναι ο κάτω κόσμος, της Βασίλισσας της Γης. Εκείνος που δεν είναι άξιος πηγαίνει εκεί και δεν επιστρέφει ξανά. Εκείνος όμως που είναι αγνός και είναι άξιος της καθόδου με την καθοδήγηση της Θεάς γίνεται οδηγός για τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη να εξερευνήσουν την αλήθεια της ζωής.

Για την σημερινή χριστιανική γνώση ο κάτω κόσμος είναι ο κόσμος του διαβόλου. Είναι αλήθεια ότι και οι Έλληνες θεωρούσαν τον κόσμο αυτόν του Άδη σκοτεινό και προτιμούσαν να είναι στη γη φτωχοί άνθρωποι παρά βασιλιάδες στον κάτω κόσμο, όπως αναφέρεται στον Όμηρο. Όμως δεν αποδίδεται η έννοια του κακού σε αυτόν τον κόσμο. Αντίθετα οι Πυθαγόριοι και άλλοι φιλόσοφοι θεωρούν ως κατοικία του κακού την ίδια την γη και όχι τον κάτω κόσμο. Ουδεν αγαθόν επί της γης λένε οι Ερμητικοί. Έτσι το κακό ο καθένας το ανακαλύπτει όπου θέλει κι ακόμα και στον ουρανό υπάρχουν κακοί δαίμονες. Η ερμηνεία του αριθμού 666 ως σύμβολο του σατανά είναι προβληματική αν λάβω υπόψιν μου και την σχέση που εχει με τον Σολομώντα αφού φανερώνει ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά η τελειοποίηση μιας ψυχής, όπως η παραγωγή χρυσού στην Αλχημεία. Και τελικά ο κάτω κόσμος δεν είναι ο κόσμος του διαβόλου, αλλά το βασίλειο του Πλούτωνα και της Περσεφόνης για το οποίο τόσα λίγα γνωρίζουμε και τόσες συκοφαντίες ακούγονται από την σημερινή λεγόμενη γνώση.
ΠΗΓΉ anapodaris.blogspot.com

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΕΡΙΤΟΜΗ

 

Μια άγνωστη περιτομή

Ποιοι έκαναν περιτομή στην αρχαιότητα; Η απάντηση κρύβεται στην καρδιά της Αθήνας και μάλιστα στην Αίθουσα 55 του μεγαλύτερου ελληνικού μουσείου... του Εθνικού Αρχαιολογικού. Μέσα στην πλειάδα των εντυπωσιακών και γεμάτων γοητευτικές παραστάσεις αγγείων, δύσκολα το μάτι θα στεκόταν σε μια αττική ερυθρόμορφη πελίκη, αγγείο που μοιάζει με αμφορέα χωρίς λαιμό και την εποχή που κατασκευάστηκε, περί το 470 π.Χ., χρησιμοποιούνταν ίσως για τη μεταφορά λαδιού ή κρασιού και κάποιες φορές ακόμη και για την απόθεση της τέφρας των νεκρών. Σ' αυτό το μόλις 34 εκ. ύψους αγγείο από τις Θεσπιές Βοιωτίας απεικονίζεται μια περιπέτεια του Ηρακλή, ο οποίος έναν άθλο βγήκε να κάνει - στη συγκεκριμένη περίπτωση, να κλέψει τα μήλα των Εσπερίδων - αλλά έκανε και μερικές καλές πράξεις στον δρόμο. Ελευθέρωσε τον Προμηθέα από τα δεσμά του στον Καύκασο, εκεί όπου οι θεοί τον είχαν δέσει και καταδικάσει να του τρώει ένας αετός το συκώτι.
Και ακόμη, απάλλαξε την ανθρωπότητα από τον σκληρό και αφιλόξενο βασιλιά της Αιγύπτου Βούσιρι.

Η ιστορία έχει ως εξής: Λιμός είχε ενσκήψει στην Αίγυπτο επί εννέα χρόνια, ώσπου ο κύπριος μάντης Φράσιος συμβούλεψε τον Βούσιρι να θυσιάζει κάθε χρόνο έναν ξένο στον Δία για να σταματήσει το κακό. Ο βασιλιάς άρχισε να σφάζει κάθε ξένο που επισκεπτόταν τη χώρα του ξεκινώντας από τον ίδιο τον μάντη. Ο Ηρακλής περνώντας από την Αίγυπτο - κατά άλλη εκδοχή, πηγαίνοντας να αρπάξει τα βόδια του Γηρυόνη - οδηγήθηκε με πονηριά στον βωμό όπου τον περίμεναν σκλάβοι τελείως φαλακροί, με κοντό και χοντρό λαιμό, ρυτιδωμένα, παχουλά πρόσωπα και έχοντας κάνει περιτομή.
Η διαφορά στον τρόπο που αποδίδεται το πέος του Ηρακλή και των δούλων είναι εμφανής. Κι αυτό διότι στην Αίγυπτο η περιτομή ήταν γνωστή ήδη από το 1550 π.Χ. όπως μαρτυρά ένας από τους αρχαιότερους και σημαντικότερους για ιατρικά θέματα παπύρους που έχουν βρεθεί ώς σήμερα.
Επιπλέον, η περιτομή έχει διαπιστωθεί και σε μούμιες και πιστεύεται πως αποτελούσε τελετουργική πράξη που εκτελούνταν από ιερείς προς ιερείς αρχικά, ενώ στη συνέχεια στη διαδικασία εντάχθηκαν βασιλείς, πολεμιστές και αργότερα όλος ο αρσενικός πληθυσμός, με αποτέλεσμα στα χρόνια που φτιάχτηκε το συγκεκριμένο αγγείο, τον 5ο αι. π.Χ., να αποτελεί πλέον χαρακτηριστικό των Αιγυπτίων.
Τα εύσημα όμως για να αποδοθεί αυτή η τόσο σημαντική λεπτομέρεια πάνω στο αγγείο πρέπει να αποδοθούν στον αγγειογράφο που είναι γνωστός ως «ζωγράφος του Πανός». Ο καλλιτέχνης όχι μόνο γνώριζε αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των Αιγυπτίων, αλλά κατάφερε να αποδώσει τη μυθολογική σκηνή με ζωηρές κινήσεις και γρήγορο ρυθμό αποδεικνύοντας πως διέθετε μεγάλο ταλέντο.

Για την ιστορία, τελικά, ο Ηρακλής έσπασε τα δεσμά του και σκότωσε τόσο τον αφιλόξενο Βούσιρι όσο και τους ακολούθους του και συνέχισε το ταξίδι του

Αρχαία παράδοση

Λέγεται πως όταν ο Πυθαγόρας επισκέφθηκε την Αίγυπτο αναγκάστηκε να κάνει περιτομή για να του επιτραπεί η είσοδος στους ναούς. Η τεχνική και η τελετουργική σημασία της περιτομής μεταβιβάσθηκαν από τους αρχαίους Αιγύπτιους στους Εβραίους πριν από το 1300 π.Χ. Ο Ηρόδοτος δεν μπορούσε να πει αν η πατρότητα της περιτομής ανήκε στους Αιθίοπες ή τους Αιγύπτιους, διότι και στους δυο λαούς η συγκεκριμένη παράδοση είναι πολύ παλιά. Εκτός από τους Αιγύπτιους, στην αρχαιότητα περιτομή έκαναν και οι Σύροι της Παλαιστίνης και οι Φοίνικες.

erroso.blogspot.com

thesecretrealtruth.blogspot.com/2011/08/blog-post_5777.html#ixzz213hnSl4F