ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΑΝΑΡΤΩΝΤΑΙ ΑΠΟΨΕΙς ΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΩΝ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ,ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΙΚΙΛΑ ΘΕΜΑΤΑ..ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙς,ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΙς ΟΠΟΙΕΣ ΔΕΝ ΣΥΝΤΑΣΣΟΜΑΙ Η ΙΔΙΑ..ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΔΩ ΑΠΟΦΕΥΓΩ-ΠΛΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΩΝ ΕΞΑΙΡΕΣΕΩΝ ,ΟΤΑΝ ΚΡΙΝΩ ΣΚΟΠΙΜΟ-ΝΑ ΕΚΘΕΤΩ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΟΥ ΘΕΣΕΙΣ...



Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΠΠΟΤΗΣ ΚΑΙ Η ΣΠΕΚΤΡΑ..

Ο Μαύρος Ιππότης και η Σπέκτρα




Το  κείμενο που ακολουθεί είναι απόσπασμα από το άρθρο του Λουκά Καβακόπουλου Εξωγήινοι Δορυφόροι γύρω από τη Γη. Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Strange (τεύχος 71, Νοέμβριος 2004)


Ο Γάλλος συγγραφέας και ερευνητής Ρομπέρ Σαρρού, δημοσίευσε το 1963 το βιβλίο του Η Άγνωστη Ιστορία των Ανθρώπων πριν από 100.000 Χρόνια (Histoire Inconnue des Hommes depuis Cent Mille Ans). Εκεί παρέθετε ένα μικρό κομματάκι για τον Μαύρο Ιππότη: «Αμερικανοί, Ρώσοι, Ιταλοί και ίσως και Γάλλοι αστρονόμοι ξέρουν ότι από τις 26 Νοεμβρίου 1958, δηλαδή έναν χρόνο μετά τον πρώτο Σπούτνικ, ένας άγνωστος δορυφόρος που εκπέμπει σήματα σε μιαν άγνωστη γλώσσα τα οποία "έπιασαν" συχνά στην Ιταλία, περιστρέφεται γύρω από τη Γη. Επειδή δεν υπάρχει καμιά ακριβής πληροφορία, ο δορυφόρος αυτός ονομάστηκε "Μαύρος Ιππότης"... Λένε πως οι σοφοί της ρωσικής βάσης τού Σιν-Κιανγκ βρίσκονται μέσα σ' αυτό τον δορυφόρο...»

Δίνω έμφαση στην τελευταία πρόταση με τους «σοφούς», γιατί μοιάζει παράλογη. Τι νόημα έχει κάποιοι «σοφοί» (φανταστείτε γεροντάκια με μακριές γενειάδες) να μπαίνουν σε έναν δορυφόρο και να περιστρέφονται με ταχύτητα γύρω από τη Γη; Μάλλον κάποιου είδους κώδικας κρύβεται σ' αυτήν εδώ την πρόταση. Κατά τη γνώμη μου υπονοεί ότι ο δορυφόρος «περιέχει σοφία» την οποία επικοινωνεί με κάποιο τηλεπαθητικό τρόπο στους ανθρώπους...

Στο άρθρο «Αναφορές Αστρονόμων για UFO», το οποίο δημοσιεύσαμε στο τεύχος 69 του Strange, ο Σωκράτης Αικατερινίδης γράφει για τον εντοπισμό του παράξενου αυτού δορυφόρου και αναφέρει την άποψη του Σοβιετικού αστρονόμου Α. Καζάντσεφ: «Είναι ένα μικροσκοπικό διαστημικό σκάφος, χωρίς πλήρωμα. Εγκαταλείφθηκε στον χώρο της Γης από κάποιο γιγαντιαίο "μητρικό" διαστημόπλοιο πριν από χιλιάδες χρόνια. Φυσικά δεν πρόκειται για έργο ανθρώπινο». Παρακάτω, ο ίδιος αστρονόμος αναφέρει ότι «υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής» για τον Μαύρο Ιππότη.

Ο Σ. Αικατερινίδης παραθέτει επίσης τη δήλωση του μεγάλου ερευνητή Ζακ Βαλέ για τον Μαύρο Ιππότη: «Συμφωνώ με τον Καζάντσεφ. Στον Μαύρο Ιππότη κρύβονται πολύτιμα στοιχεία, που μας αφορούν ή που έχουν μεγάλη σημασία για εμάς. Όταν πλησιάσουμε το αντικείμενο αυτό, οι ανακαλύψεις μας μπορεί να επηρεάσουν ολόκληρο το μέλλον της ανθρωπότητας. Καταλαβαίνω απόλυτα τις κυβερνήσεις και τους σοφούς που διστάζουν να ασχοληθούν με αυτό το θέμα. Αλλά κάποτε πρέπει να μάθουμε το μυστικό».

Μετά την προηγούμενη δήλωση ενός διάσημου ερευνητή, δεν είναι πολύ παράξενο που σήμερα είναι σχεδόν αδύνατον να βρει κανείς στοιχεία για τον Μαύρο Ιππότη; Σε όλα τα βιβλία που κατάφερα να βρω, οι αναφορές δεν ξεπερνούν την παράγραφο του βιβλίου τού Σαρρού, ούτε λένε κάτι παραπάνω. Οι αστρονόμοι με τους οποίους μίλησα φαίνεται ότι γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα του Μαύρου Ιππότη, αλλά τηρούν «σιγή ιχθύος», σαν να τους απείλησε κάποιος ότι δεν πρέπει ούτε καν να αναφέρονται σ' αυτό. Στο Ίντερνετ δεν υπάρχει καμιά σχετική σελίδα, εκτός από μια που αναφέρεται λιγάκι στον Μαύρο Ιππότη (www.excludedmiddle.com/valisknight.htm), αλλά τελικά το γυρνάει σε μια παρουσίαση του έργου τού Φίλιπ Κ. Ντικ (κάνοντας βέβαια, πολύ σωστά τη σύνδεση).

Οι λιγοστές πληροφορίες που κατάφερα τελικά να βρω για τον Μαύρο Ιππότη, περιγράφουν τα εξής: Γύρω από τη Γη βρίσκεται ένα παράξενο αντικείμενο μαύρου χρώματος, μήκους περίπου 10 μέτρων και αρκετά μεγάλου βάρους, σχεδόν 15 τόνων. Η τροχιά που ακολουθεί αυτό το αντικείμενο είναι πολύ μακριά από τη Γη, πολύ πιο πάνω από το γήινο δορυφορικό δίκτυο. Όταν ανακαλύφθηκε, δεν υπήρχε η τεχνολογία ούτε τα μέσα για να τοποθετηθεί ένα αντικείμενο από τη Γη ανάλογου μεγέθους εκεί που βρίσκεται ο Μαύρος Ιππότης.

Το αντικείμενο έχουν παρατηρήσει από μακριά αρκετοί αστροναύτες που βρίσκονταν σε τροχιά, κάποιοι (ανάμεσά τους ο αστροναύτης Γκόρντον Κούπερ) έχουν μάλιστα τραβήξει και φωτογραφίες του δορυφόρου. Το 1960 εντοπίστηκε από το σοβιετικό σκάφος Voshkod 1, το οποίο, αν και είχε ακόμη τέσσερις ημέρες για να τελειώσει την αποστολή του, μετά τον εντοπισμό αναγκάστηκε να επιστρέψει άμεσα στη Γη(;). Ο δορυφόρος ακολουθεί μια πολύ παράξενη πορεία, περνά πάνω από τους πόλους και κινείται αντίστροφα σε σχέση με τους γήινους δορυφόρους.

Όταν έψαχνα παλιότερα για το θέμα τού VALIS, για τον εξωγήινο δορυφόρο που σύμφωνα με τον μεγάλο συγγραφέα της επιστημονικής φαντασίας Φίλιπ Κ. Ντικ βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη και κεραυνοβολεί με θεϊκή απελευθερωτική γνώση τους γήινους, είχα σταθεί γεμάτος απορία σε ένα απόσπασμα του αδημοσίευτου βιβλίου τού Ντικ, Radio Free Albemuth, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ένα απόκομμα εφημερίδας, που έλεγε τα παρακάτω:

ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΟΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ
ΡΑΔΙΟΣΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΝΟΗΜΟΝΑ ΖΩΗ

Όχι από το μακρινό διάστημα, όπως αναμενόταν, αλλά από κάπου κοντά στη Γη.

Ο διάση­μος Σοβιετικός αστροφυσικός Γκεόργκι Μογιάσκα, χρησι­μοποιώντας ευρήματα διασυνδεδεμένων ραδιοτηλεσκό­πιων, είχε επιλέξει αυτά που θεωρούσε ως ηθελημένα σήματα μιας ραδιοευαίσθητης μορφής ζωής και τα σήματα αυτά είχαν τα χαρακτηριστικά που ο Μογιάσκα είχε προ­βλέψει πως θα έβρισκε. Η μεγάλη έκπληξη πάντως ήταν η πηγή προέλευσής τους: από το ίδιο το ηλιακό μας σύστη­μα, γεγονός που κανείς, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Μογιάσκα, δεν είχε προβλέψει. Οι διαστημολόγοι των Ηνωμένων Πολιτειών είχαν ήδη δημοσιοποιήσει τις από­ψεις τους, λέγοντας πως τα σήματα εκείνα προέρχονταν το δίχως άλλο από παλιούς δορυφόρους, οι οποίοι είχαν τεθεί σε τροχιά γύρω από τη Γη και στη συνέχεια είχαν ξεχαστεί εκεί. Ο Μογιάσκα όμως ήταν σίγουρος πως τα σήματα είχαν εξωγήινη προέλευση. Για την ώρα πάντως ο ίδιος και η ομάδα του δεν είχαν καταφέρει να τα αποκω­δικοποιήσουν.

Τα σήματα έρχονταν κατά σύντομα κύματα από μια κινούμενη πηγή, η οποία έμοιαζε να περιφέρεται γύρω από τη Γη, μπορεί και έξι χιλιάδες μίλια μακριά. Ερχόταν με μία απροσδόκητα υψηλή συχνότητα, πιο πολύ ως εκπομπές βραχέων κυμάτων αλλά με μεγαλύτερη εμβέλεια. Ο πομπός ήταν φαίνεται πανίσχυρος. Ένα περίεργο σημείο –που ο Μογιάσκα το είχε επισημάνει, αλλά δεν μπορούσε να το εξηγήσει– ήταν το γεγονός πως τα ραδιοσήματα εκείνα έφταναν κάθε φορά που υπήρχε σκοτάδι. Κατά τη διάρ­κεια της ημέρας τα σήματα σταματούσαν. Ο Μογιάσκα το απέδιδε αυτό στο ατμοσφαιρικό στρώμα, το γνωστό ως περιοχή Ε της ιονόσφαιρας.

Τα σήματα, παρ' όλο που ήταν μικρής χρονικής διάρ­κειας, έμοιαζαν να είναι «υψηλής περιεκτικότητας σε πλη­ροφορίες», λόγω του πολυσύνθετου και πολύπλοκου χαρα­κτήρα τους. Κατά περίεργο όμως τρόπο η συχνότητά τους κάθε τόσο άλλαζε, φαινόμενο που απαντάται συνήθως σε μεταδόσεις που προσπαθούν να αποφύγουν τις παρεμβο­λές, δήλωσε ο Μογιάσκα. Επιπλέον, η ομάδα του είχε ανα­καλύψει εντελώς κατά τύχη πως τα ζώα στο εργαστήριό τους στο Μπούλκοβο παρουσίαζαν μικρές αλλά σταθερές σωματικές αλλαγές κατά τη διάρκεια της μετάδοσης των σημάτων. Η ποσότητα του αίματός τους άλλαζε και η πίε­σή τους ανέβαινε. Χωρίς να έχει καταλήξει κάπου ο Μο­γιάσκα το είχε αποδώσει κατά πάσα πιθανότητα στην ακτινοβολία που συνόδευε τα ραδιοσήματα. Οι Σοβιετικοί (κατέληγε το άρθρο), για να επιβεβαιώσουν τη θεωρία τους πως επρόκειτο για δορυφόρο που δεν προερχόταν από τη Γη, σκόπευαν να στείλουν έναν δικό τους δορυφόρο, για να ανακόψει την τροχιά του πομπού αυτού που περιφερόταν γύρω από τη Γη. Ήλπιζαν μάλιστα να τον φωτογραφίσουν κιόλας».

(Η μετάφραση ανήκει στην Κατερίνα Καλημέρη, από την ελληνική έκδοση του βιβλίου με τίτλο Ελεύθερη Ραδιοφωνία Άλμπεμουθ, εκδόσεις Parsec)

 
Από τα στοιχεία που ο Ντικ αναφέρει σε άλλα σημεία του βιβλίου, είναι ευνόητο ότι το σχεδόν αυτοβιογραφικό σενάριο διαδραματίζεται στις δεκαετίες του 1950-1960, την εποχή που ο Μαύρος Ιππότης συζητιόταν στους επιστημονικούς κύκλους. Επίσης, ο Ντικ αναφέρεται παρακάτω στον Σοβιετικό επιστήμονα «Μογιάσκα», σαν έναν από τους πρώτους μελετητές της ηφαιστειακής δραστηριότητας του Άρη και της Σελήνης, κάτι που ισχύει και για τον αστρονόμο Α. Καζάντσεφ, τον οποίο αναφέρει ο Σ. Αικατερινίδης. Οπότε, είναι πιθανό ο Μογιάσκα και ο Καζάντσεφ να είναι το ίδιο πρόσωπο.

Έχω λοιπόν κάθε λόγο να πιστεύω ότι ο Φίλιπ Κ. Ντικ στο συγκεκριμένο απόσπασμα του μυθιστορήματός του αναφέρεται στο θέμα του Μαύρου Ιππότη, αλλά για κάποιους δικούς του λόγους το αποκρύπτει. (Ο Ντικ φοβόταν πολύ –ήταν σχεδόν παρανοϊκός– μην τον χαρακτηρίσουν «αντιδραστικό» και «αντιαμερικανό», για αυτό και έπαιζε ένα περίπλοκο παιχνίδι αντιφάσεων και αποκρύψεων, ενώ ταυτόχρονα ήταν μπλεγμένος σε κάποια κυκλώματα σπουδαίων ερευνητών που έψαχναν κάποια πολύ παράξενα πράγματα και είχαν πραγματικά ακραίες πολιτικές τοποθετήσεις...)

Παρακάτω, ο Ντικ αναφέρει ότι οι Σοβιετικοί σκηνοθέτησαν ένα ατύχημα και κατάστρεψαν τον εξωγήινο δορυφόρο, στέλνοντας έναν άλλον δορυφόρο φορτωμένο με πυρηνικά να τον συναντήσει. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι και ο Άρθουρ Κλαρκ έτσι κλείνει το διήγημά του Ο Φρουρός: Οι γήινοι καταστρέφουν την πυραμίδα-μονόλιθο με πυρηνικά.

Ένα σημείο που αξίζει να σταθούμε είναι αυτό που έχω σημειώσει με έντονα (bold) γράμματα, το οποίο λίγο-πολύ αφήνει να εννοηθεί ότι ο δορυφόρος αυτός εκπέμπει ένα είδος ακτινοβολίας που επηρεάζει τη σωματική κατάσταση και άρα τη συμπεριφορά –γιατί όχι και τη σκέψη– των ζωντανών οργανισμών. Η ιδέα του τηλεπαθητικού δορυφόρου επαναλαμβάνεται, όπως βλέπετε...

Μπορούμε λοιπόν να κάνουμε εδώ το ερώτημα: Είναι όλα τα προηγούμενα φαντασία ή μήπως οι συγγραφείς μάς ενημερώνουν έμμεσα για την κακή κατάληξη του Μαύρου Ιππότη; Το πιο λογικό, φυσικά, είναι να πιστέψουμε την πρώτη εκδοχή. Αλλά αν δεχόμασταν τη δεύτερη απάντηση, ποιόν λόγο θα είχαν οι Σοβιετικοί ή οι Αμερικανοί για να καταστρέψουν ένα τέτοιο απίστευτο εύρημα;

 Η «ΣΠΕΚΤΡΑ» ΚΑΙ Ο ΛΥΓΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΩΝ

Την ίδια περίπου εποχή που ο Ντικ ζούσε την παράξενη εμπειρία του, εμφανίστηκε στη Δύση ένας πολύ αινιγματικός άνθρωπος, ένας σόουμαν με παράξενες ικανότητες και γοητευτικό ταμπεραμέντο: Ο Ισραηλινός Γιούρι Γκέλερ, ο οποίος μπορούσε να διαβάζει τις σκέψεις των συνανθρώπων του, να λυγίζει κουτάλια απλώς αγγίζοντάς τα, να επιδιορθώνει χαλασμένα μηχανήματα χαϊδεύοντάς τα και να επηρεάζει τις μαγνητικές βελόνες και τα μηχανήματα περνώντας απλώς από δίπλα τους.

Δεν θα ασχοληθώ εδώ με το αν ο Γκέλερ είναι ή δεν είναι ταχυδακτυλουργός, νομίζω ότι είναι αρκετές οι έρευνες στο Ερευνητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, που έχουν αποφασίσει ότι πραγματικά κάτι συμβαίνει με αυτόν τον άνθρωπο. Επίσης νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί Γκέλερ εκεί έξω που δεν τους ξέρει κανείς.

Ο Γκέλερ έχει δηλώσει πολλές φορές στο παρελθόν (και για κάποιους λόγους αποσιωπά σήμερα) ότι ένας εξωγήινος δορυφόρος ερχόταν σε επαφή μαζί του, την ίδια εποχή που ο Ντικ πάθαινε τα ίδια ακριβώς πράγματα. Ο Γκέλερ άκουγε κι αυτός μια μηχανική φωνή που προερχόταν από ένα δορυφόρο τον οποίο ονόμαζε Σπέκτρα (Spectra) και ισχυριζόταν ότι ο δορυφόρος ήταν η πηγή των δυνάμεών του. Δήλωνε τότε ότι οι τηλεκινητικές και τηλεπαθητικές δυνάμεις του ήταν δώρο μιας εξωγήινης οντότητας, η οποία ήρθε σε επαφή μαζί του στις 25 Δεκεμβρίου τού 1949, με τη μορφή ενός UFO που κατέβηκε από τους ουρανούς και τον χτύπησε με ένα παράξενο φως...

Ο μελετητής της περίπτωσης Γκέλερ, δρ. Αντρίγια Πουχάριτς, ο οποίος έχει γράψει μια μεγάλη μελέτη πάνω στο φαινόμενο του παράξενου Ισραηλινού, ισχυρίζεται ότι άκουσε κι αυτός την παράξενη φωνή τής Σπέκτρα. Σε μια περίπτωση που ο Γκέλερ ήταν υπνωτισμένος, ο Πουχάριτς μίλησε μαζί της. Η Σπέκτρα του είπε ότι είναι ένα συνειδητό κομπιούτερ πάνω σε ένα διαστημόπλοιο που βρίσκεται 53.069 «εποχές φωτός» (light ages) μακριά. (Αν το «εποχές φωτός» ισοδυναμεί με τα «έτη φωτός», δηλαδή την απόσταση που διανύει το φως σε ένα έτος, αυτό την τοποθετεί κάπου στην απόσταση του κέντρου του γαλαξία μας από το ηλιακό σύστημά μας, αλλά δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι). Η αποστολή τής Σπέκτρα ήταν να στέλνει τηλεπαθητικά μηνύματα στον Γκέλερ, για να τον βοηθήσει να σώσει την ανθρωπότητα, αφού «μόνο αυτός μπορεί να το κάνει», όπως ισχυριζόταν η Σπέκτρα!

Νομίζω ότι είναι περιττό να σχολιάσω ότι είναι κάπως δύσκολο ο κόσμος μας να σωθεί από έναν άνθρωπο που αναλώνεται σε τηλεοπτικές εκπομπές λυγίζοντας κουτάλια. Έχουν περάσει επίσης πάνω από 30 χρόνια που η Σπέκτρα έλεγε αυτά τα πράγματα στον Πουχάριτς μέσω του Γκέλερ, αλλά ακόμη η ανθρωπότητα δεν φαίνεται να έχει σωθεί. Είναι επίσης σίγουρο ότι ο Γκέλερ είχε επαφές με κάποιους ανθρώπους που γνώριζαν όλο το παρασκήνιο του Μαύρου Ιππότη και ίσως να είχαν υπόψη τους την εμπειρία τού Ντικ. Η εμπειρία όμως του Ντικ συνέβη την ίδια χρονιά που ο Πουχάριτς δημοσίευσε το βιβλίο του για τον Γκέλερ, το περίφημο Uri, άρα δεν θα μπορούσε ο Γκέλερ να έχει κλέψει την εμπειρία τού Ντικ και να την έχει μεταφέρει για δική του…
πηγή adidogma.gr

Ο ΟΠΛΟΠΟΙΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΙΚΕΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ

Ο ΟΠΛΟΠΟΙΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΧΑΜΕΝΕΣ ΒΡΕΤΤΑΝΙΚΕΣ ΚΑΡΑΜΠΙΝΕΣ

Στα 1868 η ελληνική κυβέρνηση με προτροπή του Μιχαήλ Σπυρομήλιου (1800-1880) παράγγειλε 16.000 καραμπίνες τύπου Remington με επαναληπτικό μηχανισμό οπισθογεμούς όπλισης από τη Μεγάλη Βρεττανία. Για το λόγο αυτό κατέβαλε σε μετρητά προκαταβολικά ένα ευσεβέστατο ποσό προς τη βρεττανική κυβέρνηση! Τα όπλα αυτά ποτέ δεν έφθασαν στο προορισμό τους στην Ελλάδα! ''Χάθηκαν κατά τη διάρκεια της αποστολής''!!!.
Έτσι ο σοφός Σπυρομήλιος μην έχοντας πλέον άλλη επιλογή (χρήματα άλλα δεν υπήρχαν) έδωσε εντολή σε κάποιον έλληνα οπλουργό του ελληνικού στρατού ονόματι Μυλωνά (σύμφωνα και με άλλες πηγές ταγματάρχης1),  να κατασκευάσει όσες περισσότερες γινόταν καραμπίνες τύπου Remington 2  για χρήση του ελληνικού στρατού ο οποίος τότε ήταν κακοπλισμένος με παλαιά και φθαρμένα όπλα ακατάλληλα για την άμυνα της χώρας. Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τον οπλουργό αυτόν πέραν του επιθέτου του.
Όσα είναι γνωστά για τον Μυλωνά προέρχονται από πληροφορίες του Πολεμικού Μουσείου του Ιταλικού Στρατιωτικού Φρουραρχείου (Τρίτου Σώματος Ιταλικού Στρατού) πού έδρευε στη βορειοϊταλική πόλη της Πάδουας πρό 27 ετών ακόμα (επί της Via Altinate 3) και πού τότε είχα επισκεφθεί γιά κάποιες ιστορικές έρευνες πάνω στην ασφυξία με δηλητηριώδη αέρια των εμπολέμων ιταλών και αυστριακών στρατιωτών κατά τη διάρκεια των 16 μαχών πού έλαβαν χώρα στο Ισόντσο της Βορείου Ιταλίας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ενημέρωση σχετικά με τον οπλουργό Μυλωνά προήλθε από τον Ιταλό αξιωματικό του μουσείου ειδήμων τέτοιων θεμάτων, καθώς οι μοναδικές σήμερα σωζώμενες καραμπίνες του αποτελούν συλλεκτικά κομμάτια προφανώς μεγάλης αξίας.
Ο δυναμικός και πατριώτης Μυλωνάς εκπλήρωσε την επιθυμία αυτή της ελληνικής κυβέρνησης, παραδίδοντας 8 χιλιάδες καραμπίνες τύπου Remington πού του ζητήθηκαν. Στον υποκόπανο κάθε καραμπίνας έθεσε το σήμα του με την υπογραφή ''Μυλωνάς''. Έκτοτε οι καραμπίνες αυτές ονομάστηκαν από τον ελληνικό στρατό ''Μυλωνάδες'' και με αυτή την ονομασία έμειναν στην ιστορία. Τέτοιες καραμπίνες κοσμούν κάποια ιταλικά μουσεία πολέμου αλλά και άλλα μερικών βαλκανικών χωρών όπως και αυτό του Πολεμικού Μουσείου της Κωνσταντινουπόλεως. 
Στη φωτογραφία βλέπουμε τρείς καραμπίνες σε χρήση του ελληνικού στρατού κατά τον ελληνο-τουρκικό πόλεμο του 1897[εδώ φαίνεται η μία..αν μεταβείτε στόν συνδεσμο θά δείτε και τίς αλλες]. Η αριστερή είναι καραμπίνα γαλλικής κατασκευής εμπροσθογεμής με μεταλλική βέργα, η μεσαία είναι ελληνικής κατασκευής πάλι μέ βέργα του οπλοποιού Μυλωνά, η δεξιά είναι οθωμανική καραμπίνα γερμανικού τύπου μέ βέργα. (Φέρει στον υποκόπανο το έμβλημα του οθωμανικού στρατού το γνωστό ''Ασκερί Τουγκρασί'' (έμβλημα πού αντικατέστησε ο Κεμάλ Ατατούρκ με αυτό της νεώτερης Ρεπουμπλικανικής Τουρκίας ήδη από τα 1921). Κάτω από τις καραμπίνες διακρίνεται το φέσι έλληνος αξιωματικού των τσολιάδων (ευζώνων), πού τότε αποτελούσε το κυρίως σώμα κρούσεως της ''ελίτ'' του ελληνικού στρατού. Φέρει το σχόλιο Yunan Fesi (Ελληνικό Φέσι) στα τουρκικά και στα αγγλικά από κάτω.
Κάποιες από τις καραμπίνες πού έφτιαξε ο θρυλικός έλληνας οπλουργός χρησιμοποιήθηκαν 29 χρόνια αργότερα στη μάχη του Δομοκού 3 (1897) όπου ο ελληνικός στρατός ηττήθηκε οικτρά. Τα ελληνικά αυτά εκθέματα του τουρκικού μουσείου αποτελούν τωτινά λάφυρα πού έπεσαν στη κατοχή του οθωμανικού στρατού.
Η Μεγάλη Βρεττανία ''τσέπωσε τα χρήματα'' πού πλήρωσε η Ελλάδα για τις καραμπίνες και ουδέποτε τα επέστρεψε παρόλες τις ενστάσεις του ελληνικού κράτους! Η υπόθεση ξεχάστηκε, και ''διαγράφηκε''! Ποιός θα ασχοληθεί σήμερα με τέτοιες ευτελείς λεπτομέρειες!!! Η Ελλάδα όμως πρέπει να πληρώσει εξάπαντος το χρέος της σε 300 δις Ευρώ ! Σημειωτέον ότι τις καραμπίνες Remington στα 1868 η Ελλάδα τις πλήρωσε με χρυσό!
Ραφαήλ Διαμαντής


Σημειώσεις
1. Tο τυφέκιο Μυλωνά, γνωστό επίσης στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία ως M1872 Greek Mylonas ήταν όπλο του ελληνικού στρατού επινόησης του Ευστάθιου Μυλωνά, αρχιτεχνίτη του Οπλοστασίου, όταν εργαζόταν στις τεχνικές εγκαταστάσεις στην Εφορεία Υλικού Πολέμου, ΕΥΠ στην Αθήνα, εκ του οποίου και έλαβε το όνομα.
2. Το τυφέκιο αυτό έλαβε το αριθμό υποδείγματος 1872 από το έτος της πρώτης κατασκευής του. Το 1874 το Υπουργείο των Στρατιωτικών μετά από πολλές επιτυχείς δοκιμές ενέκρινε την προμήθειά του από τον ελληνικό στρατό. Υπήρχε σε τρείς εκδόσεις σύμφωνα με την αντίστοιχη γαλλική κατασκευαστική συνήθεια: τυφέκιο του πεζικού, αραβίδα του ιππικού και βραχύκαννο του πυροβολικού. Οι διαστάσεις τους ήσαν οι αντίστοιχες των όπλων γαλλικού υποδείγματος 1866 (Σασεπώ). Ο μηχανισμός διάνοιξης του εμφράγματος του ουραίου της κάννης ενεργοποιούνταν με τη βοήθεια μοχλού που απέληγε σε σχετικά μεγάλη σφαιροειδή λαβή. Η τροφοδοσία γινόταν με εισαγωγή ενός ολομεταλλικού κεντρόφλεκτου φυσιγγίου όπως του γαλλικού τυφεκίου υποδείγματος 1874 Γκρα το οποίο υιοθετήθηκε ως επίσημο υπόδειγμα του ελληνικού στρατού το 1877.
3. Το τυφέκιο Μυλωνά είναι βέβαιο ότι χρησιμοποιήθηκε απο ορισμένες μονάδες κατά την εισβολή του στρατού στη Θεσσαλία τον Ιανουάριο του 1878 και στις μετέπειτα κινητοποιήσεις, όχι όμως και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, όπου δεν γίνεται αναφορά για τη χρήση τέτοιων όπλων.
 

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ;;!!!ΣΕ"ΤΡΙΓΩΝΟ"ΣΤΗΝ ΛΑΚΩΝΙΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΛΟΙΑ....

Από το "lakonia"
Είναι απίστευτο!!! αλλά τα πλοία που εισέρχονται στον όρμο Βατικων στην Λακωνία και στο φυσικό τρίγωνο μεταξύ Καβομαλιά, Ελαφονήσου και Νεάπολης εξαφανίζονται.

Τα δύο τεράστια χαρακτηριστικά πράσινα Φορτηγά πλοία στις φωτογραφίες που εσύ βλέπεις δεν εντοπίζονται ούτε στα σύγχρονα συστήματα ναυσιπλοιίας AIS αλλά δεν τα βλέπουν και οι...
 Αρχες τις Νοτιοανατολικής Λακωνίας.
Αυτά τα θηρία εισέρχονται στον όρμο Βοιών ο οποίος περικλείεται από ευαίσθητη περιοχή (NATURA2000 με κωδικό ένταξης GR2540002) ενώ παράλληλα πρόκειται επίσης και για περιοχή παγκόσμιου αρχαιολογικού ενδιαφέροντος... μιας και στον βυθό της βρίσκεται η αρχαιότερη βυθισμένη πολιτεία (Παυλοπέτρι).
Από την άλλη τα αρμόδια Υπουργεία και Αρχές ενημερώνουν πως τέτοια πλοία εισέρχονται στην περιοχή για 24 ώρες και φεύγουν... κάτι το οποίο είναι καταφανώς αναληθές είτε οφείλεται σε αδυναμία τους είτε σε εκ του πονηρού λάθος. Αρχικά, το πλοίο CAPE PRESTON της φωτογραφίας παρα το ιδιαίτερα περίεργο (ίσως και επικίνδυνο ) γεγονός ότι δεν εμφανίζεται πλέον στα σύχρονμα ηλεκτρονικά συστήματα AIS είναι και παραμένει στην περιοχή πριν από την 4η Μαρτίου 2011. Το πλοίο έπαψε να εμφανίζεται την 17η Μαρτίου 2011 και ώρα 11:48UTC ενώ λίγες ημέρες αργότερα στις 23 Μαρτίου 2011 κατέφθασε στο ίδιο σημείο από Βόρειο Ατλαντικό το αδελφό του πλοίο ιδίων σινιάλων (δηλαδή και συμφερόντων) CAPE YORK.
To CAPE YORK χάθηκε από τα συστήματα AIS με την αφιξη του αν και παραμένει μαζί με το αδελφάκι του "εξαφανισμένο" κι αυτό μέσα στην "τριγωνική" παρά την επίσημη θέση της πολιτείας πως τα πλοία δεν ξεπερνουν τις 24 ώρες παραμονής.

Ένα ναυτικό ατύχημα και ρύπανση για τις Λακωνικές Ακτές στα Βάτικα και την Ελαφόνησο ισοδυναμεί για την περιοχή και την Λακωνία με συνέπειες αντίστοιχες με πυρηνικό ατύχημα, μιας και στις δύο περιπτώσεις η αλιεία όπως και κάθε άλλη γεωργική παραγωγή παραγκωνίζονται από το καταναλωτικό κοινό (ορθά) για αρκετά χρόνια ενώ οι πανέμορφες ακτές - παραλίες και η τουρουστική υποδομή της περιοχής παύουν για πολλές δεκαετίες



Υ.Γ. το πλοίο NIMEH 1 σημαίας ΠΑΝΑΜΑ με προορισμό ORDER από τις 2:30 το ξημέρωμα της 29 Μαρτίου 2011 βρίσκεται εντός του "τριγώνου"... με το ξημέρωμα έχει κι αυτό εξαφανισθεί...

ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΣΜΟΣ

Γράφει ο ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ HOMO POLITICUS, ΣΤΟΝ ΗΟΜΟ OECONOMICUS

Aρχαιοελληνική οικονομική σκέψη και σύγχρονος οικονομισμός
Για την ελληνική ιδιοσυγκρασία, η οποία ικανοποιείτο με την σύνθεση των πραγμάτων σε ένα πεδίο ανώτερης ενοποίησης, η οικονομία δεν μπορούσε να να μείνει ευλαβικά ανέγγιχτη σαν μια δήθεν «ιερή» έννοια, ή σαν ένα «πεπρωμένο» προς το οποίο η κοινωνία όφειλε να κινηθεί.

Η οικονομία δεν αποτελούσε για τον ελληνικό νου κάποιο αυτοσκοπό αυτονομημένο από τον παράγοντα άνθρωπο και τις ανάγκες του και γι’ αυτό δεν αντιμετωπιζόταν σαν αυθύπαρκτη έννοια, η οποία διέθετε, δήθεν αφ’ εαυτής, μια οποιαδήποτε εγγενή αξία. Η οικονομία έπρεπε και αυτή να υπαχθεί στο σύνολο των λοιπών ζωτικών δραστηριοτήτων και αναζητήσεων, που αφορούν σε μια κοινωνία και να αλληλεπιδράσει με αυτές, χωρίς να θεωρείται σε καμία περίπτωση η πεμπτουσία τους.
Η ίδια η λέξη «οικονομία» (π.χ. στους Ξενοφώντα(1) και Αριστοτέλη(2)) δεν σήμαινε τίποτε άλλο από διαχείριση των υποθέσεων του οίκου και φυσικά όχι μόνο των χρηματικώς εκπεφρασμένων. Κατά τον ίδιο τρόπο η επέκταση της χρήσης της λέξης για το σύνολο της κοινωνίας επέβαλε μια διεύρυνση της έννοιάς της: οικονομία της πόλης, δηλαδή Πολιτική Οικονομία, είναι η διαχείριση των υποθέσεων της πόλης, χωρίς τον αυθαίρετο και παραπλανητικό κατατεμαχισμό τους σε χρηματικώς και μή χρηματικώς εκπεφρασμένες. Επειδή η πόλη (=κοινωνία) νοείτο ως ενιαίος οίκος εντός του οποίου πρέπει να επιτυγχάνεται με πολιτικό τρόπο η έμπρακτη ταύτιση ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, η οικονομική δραστηριότητα όφειλε να υποτάσσεται σε αυτή την αναγκαιότητα. Όπως έχει επισημανθεί(3), στην αρχαία Ελλάδα η οικονομία γίνεται αντιληπτή ως ενσωματωμένη στην κοινωνία και όχι ως ξεχωριστός τομέας υπεράνω αυτής.

Στην ελληνική αρχαιότητα, η έννοια του παραγωγού σχετίζεται ευθέως με την έννοια της ελευθερίας. Ελεύθερος θεωρείται μόνο όποιος παράγει για προσωπικό του όφελος. Όποιος ασκεί οποιουδήποτε είδους εξαρτημένη εργασία (μισθωτή, δουλική, δουλοπάροικη, ή άλλη), όποιος πουλά την εργασία του για να επιβιώσει, δεν μπορεί να λέγεται ελεύθερος(4).
Ο παραγωγός με τη μορφή του ανεξάρτητου αγρότη ή τεχνίτη και όχι η δουλεία, αποτέλεσε την βάση της αρχαίας ελληνικής οικονομίας. Αυτή είναι μια ιστορική διαπίστωση, στην οποία έδωσαν ιδιαίτερη έμφαση η μαρξιστική και η αναρχική οικονομική σκέψη του 19ου αιώνα και οι επίγονοί τους(5). Παρά την εντέχνως διαδεδομένη (ειδικά στη Νεοελλάδα) φημολογία, η δουλεία αποτέλεσε ένα περιορισμένο φαινόμενο στην αρχαία ελληνική ζωή: μόνο σε κάποιες μεγάλες οικονομικές μονάδες κάποιων μεγάλων πόλεων γινόταν χρήση δούλων (π.χ. στα μεταλλεία).
image Εργοστάσιο - κάτεργο της Nike στο Βιετνάμ. Η καπιταλιστική επέκταση βασίζεται όχι μόνο στον πόλεμο, αλλά και στην ένδεια και την απόγνωση των λαών των τριτοκοσμικών χωρών. Πάμφθηνα εργατικά χέρια, παιδική εργασία, ανυπαρξία κοινωνικής νομοθεσίας, χαμηλό έως ανύπαρκτο μορφωτικό επίπεδο κ.ά. αποτελούν τα δελεαστικώτερα «κίνητρα» για «επενδύσεις» και «ανάπτυξη»
Το εμπόριο είχε για τις ελληνικές πόλεις έναν καθαρά εισαγωγικό συμπληρωματικό ρόλο και αντιμετωπιζόταν σαν αναγκαίο κακό, μια και η πλήρης αυτάρκεια ήταν τότε, όπως και σήμερα κάτι, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο κατά προσέγγιση. Κάθε πόλη είχε τη δική της «εθνική» εισαγωγική εμπορική πολιτική. Η εμπορική «εσωστρέφεια» τών κατά τα άλλα εξωστρεφών αρχαίων Ελλήνων βοήθησε στη μακροβιότητα των πόλεων και των θεσμών τους. Η επιδίωξη αυτάρκειας συνέβαλε στην κοινωνική συνοχή και στην ανεξαρτησία των πόλεων.
Μια άλλη σπουδαιότατη πλευρά της εφαρμογής της αρχής της αυτάρκειας που θα πρέπει να επισημανθεί είναι η πολιτειακή ιδιοκτησία και διαχείριση των πρώτων υλών (π.χ. μεταλλεία), των μεταφορών και επικοινωνιών (λιμάνια, δρόμοι) και γενικά όλων των ζωτικών για την κοινωνία οικονομικών τομέων. Ιδιωτικοποίηση σε αυτές τις περιπτώσεις ήταν αδιανόητη, σε αντίθεση με σήμερα, όπου τα παραπάνω γίνονται βορά των ιδιωτικών συμφερόντων.
Καταμερισμός της εργασίας και «παραγωγικότητα»
Ο κοινωνικός καταμερισμός των επαγγελμάτων γινόταν με κριτήριο τό να μην υφίστανται οι πολίτες τις δυσμενείς συνέπειες του ανταγωνισμού με τους πολλούς ξένους που ζούσαν στις ελληνικές πόλεις. Γι’ αυτό, στους ξένους επιτρέπονταν μόνο οι ασχολίες εκείνες, που θεωρούντο, ότι δεν ταίριαζαν σε έναν πολίτη. Συνήθως επρόκειτο για ό,τι είχε να κάνει με εμπόριο. Το εμπόριο (συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου χρήματος, τραπεζική κ.λπ.) θεωρείτο δραστηριότητα, λιγότερο, ή περισσότερο συνυφασμένη με την απάτη, παντελώς ανάρμοστη για έναν πολίτη και συνήθως αφηνόταν σε μή πολίτες, αλλά η διεξαγωγή του γινόταν σε όλα του τα στάδια υπό την άγρυπνη επιτήρηση και τον παρεμβατισμό της κοινωνίας.

Η φρασεολογία της σημερινής αγοράς φανερώνει μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο που προβάλλονται και αξιολογούνται τα επαγγέλματα. Κατά έναν επιδερμικό και ευκαιριακό τρόπο, τα σημερινά «μοντέρνα» και «αστραφτερά» επαγγέλματα της παντοειδούς χρηματοεμπορευματικής μεσιτείας (αυτά που οι αρχαίοι ανέθεταν συνήθως σε μή πολίτες, ή ακόμα και σε δούλους -π.χ. ο πλουσιότερος άνθρωπος της Αθήνας του 4ου π.Χ. αιώνα ήταν ο τραπεζίτης και δούλος Πασίων) έχουν ηθικοποιηθεί και απολαμβάνουν μεγάλου κοινωνικού γοήτρου: «ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του (τού επαγγέλματος) αποσιωπάται συστηματικά […] οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ. Εξ ού και το καταγέλαστο ορισμένων, ότι ασκούν λειτούργημα».(7)
Ο καταμερισμός των ειδικοτήτων σε μια παραγωγική μονάδα γινόταν με κριτήριο την βελτίωση της ποιότητας(8) και όχι την αύξηση της παραγωγικότητας. Η τελευταία αυτή λέξη μάλλον δεν θα σήμαινε τίποτα για τους Έλληνες, αφού στόχος τους δεν ήταν το αγχωμένο κυνήγι κάποιων εμπορικών αγορών, αλλά η κάλυψη μιας σχετικά σταθερής και προβλέψιμης εγχώριας ζήτησης σε μια περίπου αυτάρκη και προστατευμένη οικονομία.
Οι οικονομικές κρίσεις στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα είναι κρίσεις μή απορροφήσιμης υπερπαραγωγής, οι οποίες οφείλονται στην υστερία της «παραγωγικότητας», που σε τελική ανάλυση δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τη ζήτηση και να κατανοήσει τις ανθρώπινες ανάγκες, (πόσο μάλλον να τίς ικανοποιήσει).




Η καπιταλιστικού τύπου «ανάπτυξη» επί το έργον: Η Ιστορία και ο περιβαλλοντικός πλούτος «αξιοποιούνται» δια της πυράς. (Από τους θερινούς εμπρησμούς του 2007 στην Ολυμπία).
«Ελεύθερη» αγορά ή κατευθυνόμενη οικονομία;
Τα δίλημμα είναι παραπλανητικό, αφού η δυνατότητα ύπαρξης «ελεύθερης» -με οποιαδήποτε έννοια- αγοράς αναιρείται πρωτίστως από την ίδια τη φύση τού κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Η σύγχρονη επιχείρηση είναι ένα κατασκεύασμα με ημερομηνία λήξης, που ο προορισμός του είναι είτε να συγχωνεύσει, είτε να συγχωνευτεί, είτε να χρεωκοπήσει. Οι συγχωνεύσεις επιχειρήσεων ή και ολόκληρων τομέων της οικονομίας, η δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων, τα -«νόμιμα» ή «παράνομα»- καρτέλ, οδηγούν σε ολοένα μεγαλύτερο περιορισμό του επιχειρηματικού ανταγωνισμού και του πολυδιαφημισμένου δικαιώματος επιλογής του καταναλωτή. Επίσης σε τεχνητή, από τους μεγάλους εταιρικούς σχηματισμούς, διαμόρφωση της ζήτησης και της προσφοράς κάτι, που παραβιάζει κατάφωρα την πολυδιακηρυγμένη «φυσιοκρατία» του καπιταλισμού.
image Μεγαλοστέλεχος αυτοκινητοβιομηχανίας (Νissan) ανακοινώνει το κλείσιμο των εργοστασίων της το 1999. Αξίζει να προσεχθεί το ύφος του «ανθρώπου της Οικονομίας». (James Fulcher, «Καπιταλισμός», έκδ. «Ελληνικά Γράμματα»)
Οι παραπάνω τάσεις ωθήθηκαν στις έσχατες συνέπειές τους στις χώρες, όπου ο καπιταλισμός μεταλλάχθηκε σε γραφειοκρατικό, π.χ. στις χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Στον γραφειοκρατικό καπιταλισμό το ζήτημα της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής καταλήγει να είναι τυπικό και επουσιώδες, αφού οι ουσιώδεις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής αναπαράγονται κατά πανομοιότυπο τρόπο: κάποιοι έξω και επάνω από την κοινωνία αποφασίζουν τί και πώς θα παραχθεί και πώς θα διανεμηθεί, ερήμην της κοινωνίας. Το μοντέλο του γραφειοκρατικού καπιταλισμού κατέρρευσε τόσο γρήγορα και θεαματικά, όσο βεβιασμένη και αλαζονική ήταν η απόπειρα πραγματοποίησής του. Από μια άποψη ο γραφειοκρατικός καπιταλισμός συμπυκνώνει σε διάστημα λίγων δεκαετιών την εξέλιξη -και πιθανότατα την κατάληξη- του παραδοσιακού (βλ. Κορνήλιου Καστοριάδη, Η Γραφειοκρατική Κοινωνία, τόμος Β΄, σελ. 12).
Αλλά η καπιταλιστική οικονομία είναι βαθύτατα κατευθυνόμενη και για πιο εμφανείς λόγους: μια απλή ματιά στα «παιχνίδια» που στήνονται και παίζονται από τα κατά τόπους χρηματιστήρια, τις τράπεζες, τα καρτέλ και τους διεθνείς οικονομικούς οργανισμούς, είναι αρκετή για να διαλύσει κάθε αφελή αυταπάτη περί «ελεύθερης» οικονομίας.

Ο δε πολυδιαφημισμένος επιχειρηματικός ανταγωνισμός, όπου υπάρχει, δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εξαντλεί τους ανθρώπινους πόρους στο κυνήγι της συμπίεσης του κόστους παραγωγής. Σύμφωνα με μια ιδεοληψία που αναπαράγεται ως θρησκευτικό δόγμα από τους οικονομολόγους (και από τους αδαείς «απλούς ανθρώπους»), η συμπίεση του κόστους παραγωγής θεωρείται, ότι επιφέρει «νομοτελειακά» μείωση της τιμής και άρα συμφέρει τον καταναλωτή. Έτσι οι επιχειρήσεις επιδίδονται σε ένα συνεχή αγώνα για υποτίμηση, του εργασιακού συνήθως κόστους (μισθοί, ασφαλιστικές εισφορές κλπ), ώστε να «παρέχουν» πιο «προσιτά» και «ανταγωνιστικά» προϊόντα στο «καταναλωτικό κοινό». Ελάχιστοι οικονομολόγοι έχουν προχωρήσει λίγο πιο πέρα, μή αποδεχόμενοι την πονηρή διάκριση των ανθρώπων σε παραγωγούς και καταναλωτές, αφού οι δύο αυτές ιδιότητες συνυπάρχουν και αλληλοεπηρεάζονται σχεδόν σε κάθε άνθρωπο: π.χ. μια «συμπίεση» εργασιακών αμοιβών θα μειώσει το κόστος παραγωγής και (θεωρητικά πάντοτε) την τιμή ενός προϊόντος, το οποίο όμως ο κακοπληρωμένος παραγωγός του (δηλ. ο εργαζόμενος) ίσως δεν θα μπορεί πλέον να αγοράσει και να «καταναλώσει».
Εξεταζόμενος ως προς το εφαρμόσιμο των διακηρυγμένων αρχών του και ειδικά ως προς την «ελευθερία της αγοράς» και της «ανταγωνιστικότητας», ο καπιταλισμός είναι το λιγότερο ρεαλιστικό, το πιο αντιφατικό και το πιο ουτοπικό σύστημα που υπήρξε ποτέ. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα έχουμε «ελεύθερη» ή «κατευθυνόμενη» οικονομία, αλλά το κατά πόσο η κοινωνία θα είναι ελεύθερη ή κατευθυνόμενη από την «οικονομία».
Η κοινωνία παροχών και πρόνοιας
Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι αποτελούσε το ιδεώδες των αρχαίων. Ο Ξενοφών δηλώνει απερίφραστα(9), ότι στόχος των οικονομικών του προτάσεων είναι να συντηρούνται οι πολίτες από την πόλη. Οι παροχές σε χρήμα, είδη πρώτης ανάγκης και υπηρεσίες ποίκιλαν από πόλη σε πόλη(3).
Θεωρείτο αυτονόητο για τους πολίτες να περιμένουν από την πόλη παροχές, όπως περιοδικές διανομές χρημάτων ή σιτηρών, διανομή κρέατος στις μεγάλες γιορτές, αμοιβές και αποζημιώσεις για τη θητεία τους στα πολιτειακά αξιώματα, ή στις λαϊκές συνελεύσεις, επιδόματα για την παρακολούθηση πολιτιστικών δρωμένων, θεατρικών παραστάσεων κ.λπ..
Επιπλέον, οι αμοιβές από την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος δεν διαμορφώνονταν από την «προσφορά και ζήτηση», αλλά υπολογίζονταν πάντα με βάση την οικονομική κατάσταση του θεραπευόμενου.

Το μέλλον της κοινωνίας (παιδεία), η υγεία της κοινωνίας (π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, κοινωνική πρόνοια), η ασφάλεια της κοινωνίας (π.χ. ασφαλείς δρόμοι) δεν μπορεί να εκχωρείται και να επαφίεται στον κάθε τυχάρπαστο και κερδοσκόπο εργολάβο/ιδιώτη.
Η σύγχρονη οικονομίστικη νοοτροπία αντιλαμβάνεται αγαθά, όπως η υγεία ή η παιδεία, μόνον ως εμπορεύματα ή ως «αγορές», οι οποίες πρέπει να εγκαταλειφθούν κατά έναν μυστικιστικό τρόπο στον «νόμο» του επιχειρηματικού ανταγωνισμού.
Το νόμισμα
Η νομισματοκοπία αναπτύχθηκε ουσιαστικά στην Ελλάδα (άν και τα πρώτα νομίσματα κόπηκαν στη Λυδία) και, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν αποτελεί προϊόν οικονομικής, αλλά πολιτικής σκέψης. Προέκυψε ως μια εφαρμογή της ειδικής έννοιας του νόμου στην αρχαία Ελλάδα, ο οποίος νοείτο ως αποτέλεσμα συμφωνίας μεταξύ ελευθέρων πολιτών. Άλλωστε η λέξη νόμισμα προέρχεται από τη λέξη νομίζω. «Η επινόηση και η εξάπλωση της νομισματοκοπίας θα έπρεπε να τοποθετηθεί στα πλαίσια της ανάπτυξης των κοινωνικών σχέσεων και του καθορισμού των αξιών, μιας βασικής δηλαδή τάσης της αρχαϊκής εποχής, τότε, που οι νόμοι κωδικοποιούνταν και δημοσιεύονταν για να απαλλαγούν από την αυθαίρετη ερμηνεία... Η ζωή της κοινότητας της πόλης δεν μπορούσε να νοηθεί χωρίς την ύπαρξη και την επιβολή κανόνων σε όλους και η επινόηση της νομισματοκοπίας θα έπρεπε να συμφωνεί με αυτό […] Η ταχύτατη εξάπλωση της νομισματοκοπίας κατά τον 6ο π.Χ. αι., η οποία ήταν βέβαια καθαρά ελληνικό φαινόμενο, πρέπει λοιπόν να συνδυαστεί με το φαινόμενο της ανάπτυξης των πόλεων και της συνείδησης του πολίτη. Για άλλη μια φορά βλέπουμε ότι είναι αδύνατον να προσεγγίσουμε την οικονομία σε “καθαρή” μορφή»(3). Το νόμισμα υπήρξε το σύμβολο της ανεξαρτησίας των αυτοκυβερνώμενων πόλεων, επάνω στο οποίο τύπωναν με υπερηφάνεια τα επίσημά τους.
Η μεταγενέστερη γενικευμένη αντίληψη και χρήση του νομίσματος ως μέσου κερδοσκοπίας, αν και γνωστή, ήταν περιφρονητέα από τους ελεύθερους ανθρώπους (μάλιστα ο Αριστοτέλης την ονομάζει «χρηματιστική τέχνη» και την αντιπαραθέτει στην τέχνη της απόκτησης αγαθών, θεωρώντας την ως αφύσικη επιθυμία για απεριόριστο πλούτο - βλ. Πολιτικά, Ι, 1256 b 26, 1257 b 39) .
Hοmo Oeconomicus εναντίον πολιτικού ανθρώπου
Τόσο η «ελεύθερη», όσο και η γραφειοκρατικώς κατευθυνόμενη κεφαλαιοκρατία, επιχειρούν να μετατρέψουν την κοινωνία είτε σε μια «φιλελεύθερη» ζούγκλα ανταγωνισμού, είτε σε ένα στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Πράγματα, που στο βάθος ίσως δεν διαφέρουν και τόσο πολύ. Ο ανθρωπότυπος που δημιουργήθηκε τους τελευταίους αιώνες με αυτόν τον τρόπο, ο λεγόμενος «άνθρωπος της οικονομίας», αντιλαμβάνεται την κοινωνία και την φύση σαν ένα ξέφραγο αμπέλι ωφελιμιστικής δράσης και αρπαγής και την πολιτική τέχνη σαν μέσο εξουσιασμού και όχι ορθολογικής συνύπαρξης.

Το σύγχρονο κεφαλαιοκρατικό σύστημα, αξιολογούμενο με τα ίδια τα δικά του κριτήρια, είναι βαθύτατα ανορθολογικό, μή αποδοτικό, μή αποτελεσματικό, προβληματικό. Έχει προκαλέσει μια μή αναστρέψιμη οικολογική κατιούσα. Έχει φέρει δισεκατομμύρια -ανθρώπινα και μή- πλάσματα σε κατάσταση λιμοκτονίας. Επίσης έχει γενικεύσει και καθαγιάσει τον πόλεμο ανάμεσα στους ανθρώπους, αλλά και ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση.


Ισπανική επανάσταση 1936-1939: αφίσες εργατικών ενώσεων διαφόρων κλάδων για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση στην παραγωγική διαδικασία και για την απελευθέρωση της κοινωνίας από την εμπορευματική οικονομία των «μάνατζερς», των «τεχνοκρατών» και άλλων ειδικών της κερδοσκοπίας.
Στο παραστατικό ντοκυμανταίρ Corporation του Καναδού Μαρκ Άχμπαρ, εξετάζονται οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις σύμφωνα προς αυτό, που και οι ίδιες διατείνονται ότι είναι: ως πρόσωπα (νομικής έστω φύσεως). Εξετάζεται η κοινωνική συμπεριφορά τους από ψυχιατρικής πλευράς, σαν να επρόκειτο για φυσικά πρόσωπα. Τα αποτελέσματα είναι πολύ διαφωτιστικά. Σύμφωνα με έναν Διαγνωστικό Κατάλογο Ελέγχου Προσωπικότητας, που έχει καταρτίσει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ., ICD-10) η καπιταλιστική επιχείρηση παρουσιάζει τα παρακάτω συμπτώματα:
« - Πλήρης αδιαφορία για τα συναισθήματα των άλλων.
- Ανικανότητα διατήρησης μακροχρόνιων και ανθεκτικών σχέσεων.
- Αδιαφορία για την ασφάλεια των άλλων.
- Τάση για εξαπάτηση: ψεύδεται επανειλημμένα και χειραγωγεί προς όφελός της.
- Αδυναμία να νιώσει τύψεις συνειδήσεως.
- Ανικανότητα συμμόρφωσης με τις κοινωνικές νόρμες και εκδήλωση παρά- νομης συμπεριφοράς.
Διάγνωση: ψυχοπάθεια.»

Ο στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι να προπαγανδίσει «λύσεις» και συνταγές για μια «ορθή» Πολιτική Οικονομία, αλλά να επαναφέρει (με όσο γίνεται εκλαϊκευμένο τρόπο) στην ταλαιπωρημένη αυτή έννοια την γνησιότητά της: μια Οικονομία των Πολιτών, η οποία θα είναι ενσωματωμένη και όχι αυτονομημένη από την κοινωνία.
Μια τέτοια οικονομία στην κλασική Ελλάδα προϋπέθετε τον συνεχή έλεγχό της από την αυθεντική πολιτική δραστηριότητα δηλαδή, από την άμεση δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων.

Σήμερα, όπου το οικονομικό φαινόμενο έχει αποκτήσει διαστάσεις που δεν είχε άλλοτε, δεν έχει νόημα μια διερεύνηση των σημερινών δυνατοτήτων εφαρμογής της άμεσης δημοκρατίας (δηλαδή της μοναδικής πραγματικής Κοινωνίας των Πολιτών), εάν η τελευταία δεν επεκτείνεται κατ’ εξοχήν στο χώρο της παραγωγής των αγαθών και των υπηρεσιών. Άλλωστε οι σημερινοί πολέμιοι της άμεσης δημοκρατίας (δηλαδή της μοναδικής πραγματικής Κοινωνίας των Πολιτών), δεν προβάλλουν πλέον το παλιό πρόσκομμα τής μή άμεσης επικοινωνίας στις πολυπληθείς σημερινές κοινωνίες, αφού αυτό μπορεί να λυθεί με τις σύγχρονες τεχνολογίες (π.χ. διαδίκτυο): αυτό που προβάλλουν πλέον ως «εμπόδιο» για την εφαρμογή της άμεσης δημοκρατίας (δηλαδή της μοναδικής πραγματικής Κοινωνίας των Πολιτών), είναι η σημερινή γιγαντισμένη οικονομική οργάνωση (και εξουσία), την οποία μάς παρουσιάζουν ως θέσφατο και ως δήθεν «αναπόφευκτο» γεγονός, το οποίο πρέπει να μείνει στο απυρόβλητο.
Αλλά, όπως έχει διαπιστωθεί ιστορικά, η κοινωνία μπορεί και δικαιούται να αποφασίζει η ίδια (δηλαδή χωρίς μεσάζοντες και «εκπροσώπους») για τον προσδιορισμό και τον τρόπο ικανοποίησης των αναγκών της, π.χ. για την ίδρυση παραγωγικών μονάδων (και όχι πλέον «επιχειρήσεων»), για την διανομή των αγαθών (και όχι πλέον «εμπορευμάτων»), για τη σχέση της με τη Φύση (και όχι απλώς με το εμπορευματοποιημένο και τουριστικοποιημένο «περιβάλλον»). Τα παραπάνω δεν μπορούν να συνεχίσουν να επαφίονται στις μειοψηφίες, ή στις επιχειρηματικές συντεχνίες, που ελέγχουν κάθε φορά την «αγορά» (και, κατ’ επέκταση, την πολιτική), αλλά πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο μιας ευρείας κοινωνικής αυτοθέσμισης, πολύ απαιτητικότερης από αυτήν των αρχαίων ελληνικών πολιτειών. Μιας αυτόνομης (και όχι ετερόνομης) κοινωνίας, που θα καταστήσει τον χώρο της παραγωγικής διαδικασίας και της Πολιτικής Οικονομίας, μια ζωτική επέκταση του Δημόσιου Χώρου(10).
Γιατί, δεν νοούνται άνθρωποι που θα είναι υπάκουα και αναλώσιμα στρατιωτάκια στον χώρο εργασίας τους, ενώ όταν βγαίνουν από αυτόν θα μετατρέπονται ως δια μαγείας σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες.

Αλλά αυτά ξεφεύγουν από το θέμα του παρόντος. Πολύ γενικά θα μπορούσαμε να πούμε, ότι «η εποχή μας χρειάζεται «ένα σύνολο νέων ευαισθησιών, σε μια ολότητα νέων πολιτισμικών μορφών […] μια ηθική οικονομία στο πλαίσιο της οποίας η λέξη “οικονομία” θα υποδηλώνει την επανοικειοποίηση του αρχαίου ελληνικού όρου, δηλαδή τη διαχείριση του οίκου […] μια νέα πολιτική, που δεν θα είναι τίποτε άλλο από επανοικειοποίηση του αρχαίου ελληνικού ορισμού της, δηλαδή διαχείριση της τοπικής κοινότητας».(11)

Σημειώσεις
(1) Ξενοφώντος, «Οικονομικός» VI, 4-8.
(2) Αριστοτέλους, «Οικονομικά» II, 1, 1-6.
(3) M.M. Austin, και P. Vidal-Naquet, «Οικονομία και Κοινωνία στην αρχαία Ελλάδα», εκδόσεις Ζαχαρόπουλος 1998.
(4) Αριστοτέλους, «Ρητορική» 1,9,1367 και 32.
(5) Π.χ. ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο (τόμος 1ος, σελ. 350, εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2006).αναφέρει : «Το μικρό νοικοκυριό του αγρότη και η ανεξάρτητη επιχείρηση του χειροτέχνη, που και τα δύο αποτελούν εν μέρει την βάση του φεουδαρχικού τρόπου παραγωγής και εν μέρει, ύστερα από τη διάλυσή του, εμφανίζονται δίπλα στην κεφαλαιοκρατική επιχείρηση, αποτελούν ταυτόχρονα την οικονομική βάση των κοινωνιών της Κλασικής Αρχαιότητας στα καλύτερά της χρόνια, αφού πρώτα η Κλασική Αρχαιότητα διέλυσε την αρχική ανατολίτικη κοινοκτημοσύνη, και προτού η δουλεία επικρατήσει στα σοβαρά στην παραγωγή.»
(6) Αγγλικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, «Κοινωνική Ιστορία της αρχαίας Αθήνας», εκδόσεις Κουτσουμπός, Αθήνα 1985.
(7) Από άρθρο του Δ. Χαριτόπουλου στα Νέα , φύλλο 7/12/2002.
(8) Βλ. Ξενοφώντος ,«Κύρου Παιδεία» VIII,2, 5-6.
(9) Ξενοφώντος, «Πόροι ή περί προσόδων» IV 33.
(10) Και όχι τον Δημόσιο Χώρο ως πεδίο δράσης της οικονομίας. Για τον Δημόσιο Χώρο βλ. βιβλιοκριτική: Naomi Klein, No Logo.
(11) Μάρεϊ Μπούκτσιν, «Η σύγχρονη οικολογική κρίση», εκδόσεις Βιβλιόπολις, Αθήνα 1993.


Στο σύγχρονο οικονομικό σύστημα (κεφαλαιοκρατικό) η εξαρτημένη εργασία αποτελεί τη βάση της παραγωγικής διαδικασίας. Η εξαρτημένη εργασία ως βάση της οικονομίας, αποτελεί και την κυριότερη αιτία για την εξάρτηση της οικονομίας (και, συνακόλουθα, της κοινωνίας και της πολιτικής) από τούς «ειδικούς» και για την άνευ ιστορικού προηγουμένου υπερσυγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας (βλ. την διάλεξη του Κορνήλιου Καστοριάδη, Προβλήματα δημοκρατίας σήμερα).
Αποτελεί επίσης και μια από τις κυριότερες αιτίες, που οι επιχειρήσεις μπορούν να ασκούν κοινωνικό έλεγχο και χειραγώγηση: είναι γνωστοί οι συνήθεις εκβιασμοί μεγάλων επιχειρήσεων (= οικονομικών εξουσιών), ότι θα μετακινήσουν ή θα κλείσουν παραγωγικές τους μονάδες άν δεν ψηφιστούν π.χ. φορολογικοί, ή (αντ)εργατικοί νόμοι που να τίς ευνοούν. Οι τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, ή ακόμα και ολόκληρων κοινωνιών εξαρτώνται από τις διαθέσεις τών ηγεσιών τών επιχειρήσεων. Το συνηθισμένο θέαμα επιχειρήσεων, οι οποίες, στα πλαίσια της «πολιτικής» τους, δημιουργούν σε μια μέρα χιλιάδες άνεργους, ή η ραγδαία εξαφάνιση ολόκληρων οικονομικών τομέων (ακόμα κι άν συμβαίνει λόγω δυσμενών οικονομικών «συγκυριών»), πιθανότατα θα κλόνιζε έναν αρχαίο.

Μια οικονομία με βάση της την εξαρτημένη εργασία και με κυριότερη παρενέργειά της τη δημιουργία συνεχούς επαγγελματικής ανασφάλειας (αυτής, που οι σύγχρονοι οικονομολόγοι συνηθίζουν να ωραιοποιούν ως δήθεν επαγγελματική «κινητικότητα») δεν ταιριάζει σε ελεύθερους ανθρώπους. Αλλά και μια κοινωνία, που άγεται και φέρεται από τον «επιχειρηματικό» της κόσμο (βλ. τίς αστεία αυτοαποκαλούμενες «παραγωγικές τάξεις», σαν να μην ήταν παραγωγική η εργασία π.χ. του γιατρού, ή του εκπαιδευτικού, ή του αγρότη), είναι στην πραγματικότητα υπόδουλη, ό,τι ψευδαισθήσεις περί ελευθερίας της κι αν τρέφει.

Πλούτος και φτώχεια
Ως προς την αντίληψη περί ατομικού πλούτου, αυτός συνδεόταν με την εξασφάλιση χρόνου για την ενασχόληση με τα κοινά(6) και με την απόκτηση της αρετής (δηλαδή της προσωπικής εξέλιξης και ολοκλήρωσης)(3).
Ο πλούτος θεωρείτο κάτι θετικό επειδή απάλλασσε από την καθημερινή βιοπάλη και έδινε την χρονική και χρηματική άνεση (αλλά δημιουργούσε και την άγραφη υποχρέωση) σε όποιον τον διέθετε, για να καλλιεργήσει τον εαυτό του και για να προσφέρει στο σύνολο. Η προσφορά αυτή δεν είχε καμμία σχέση με την μετέπειτα επιφανειακή χριστιανική «φιλανθρωπία», που απλώς τονίζει και διαιωνίζει τη δυστυχία των αποδεκτών της, αλλά έπρεπε να διοχετεύεται απ’ ευθείας στις κοινωνικές δομές και να ενισχύει την κοινωνική ευημερία (όπως με δαπανηρότατες ευεργεσίες, κ.ά.). Κανείς πλούσιος δεν έγινε ποτέ υποκείμενο θαυμασμού μόνο και μόνο επειδή ήταν πλούσιος, επειδή δηλαδή, όπως θα λεγόταν σήμερα, «τα είχε καταφέρει». Ο πλούτος δεν θεωρείτο ένδειξη της… «δημιουργικότητας» και του… «δυναμισμού» κάποιου (λέξεις που έχουν ευτελιστεί στην -αλωμένη από τις οικονομίστικες εμμονές- καθομιλουμένη).

Η εγχώρια παραγωγή ενθαρρυνόταν ακόμα και στη περίπτωση, που τα ίδια προϊόντα μπορούσαν να κοστίσουν φθηνότερα μέσω της εισαγωγής τους. Π.χ. η Αθήνα ανέκαθεν εισήγαγε σιτάρι, αλλά μόνο ως συμπλήρωμα στην ανεπαρκή αττική παραγωγή. Παράλληλα ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν και οι σιτοπαραγωγοί της Αττικής, πράγμα που σημαίνει, ότι είχε ληφθεί μέριμνα -πολιτική τιμών και δασμών- ώστε να μην πέσουν θύματα του ανταγωνισμού (μια σημερινή «φιλελεύθερη» οικονομία θα τους είχε εγκαταλείψει στην τύχη τους άν και «ελεύθεροι πολίτες» -βλ. μεγατόνους αδιάθετων αγροτικών προϊόντων- ενώ μια, υποτίθεται, ενοποιημένη οικονομία τύπου Ε.Ε. θα τους είχε υποβαθμίσει στρέφοντάς τους σε κάποια πιο «αποδοτική» -και φυσικά άσχετη με τις εγχώριες ανάγκες καλλιέργεια- ή ίσως θα τους είχε υποχρεώσει ακόμα και να αλλάξουν επάγγελμα…).

Όφειλε να κερδίζει καθημερινά τη γενική εκτίμηση, τόσο με την προσωπικότητά του, όσο και με την παντοειδή στήριξη, που παρείχε στην κοινότητα. Οι πλούσιοι επάνδρωναν συνήθως τις πρώτες γραμμές της οπλιτικής φάλαγγας με το καθολικό, τότε, σκεπτικό, ότι επειδή είχαν περισσότερα να υπερασπίσουν από έναν φτωχό, τούς αναλογούσε και περισσότερο μερίδιο κινδύνου. Οι ίδιοι οι πλούσιοι επιζητούσαν με την οικονομική δραστηριότητά τους, όχι κυρίως περισσότερα χρήματα αλλά, συνήθως, ό,τι και ο οποιοσδήποτε άλλος Έλληνας: τιμή και δόξα από τους συμπολίτες τους και τις μελλοντικές γενιές. Το παράδειγμα του Αθηναίου Κίμωνα, γυιού του Μιλτιάδη, είναι ένα από τα πρώτα, που έρχονται στον νου. Αντιθέτως η ένδεια θεωρείτο κάτι ανεπιθύμητο, όχι επειδή γινόταν αντιληπτή κοινωνικά ως «αποτυχία», αλλά ως πρόσκομμα στην απόκτηση της αρετής (μάλιστα στην Αθήνα υπήρχε και νόμος, που απαγόρευε να κατηγορήσει κανείς κάποιον άλλον για τη φτώχεια του, ή για την τέχνη που ασκούσε - βλ. Δημοσθένους Προς Ευβουλίδην, 30-35).

Οικονομία αυτάρκειας
Πρόκειται για την σημαντικότερη ίσως πτυχή της οικονομικής ζωής των αρχαίων Ελλήνων. Η αρχή της αυτάρκειας σφράγισε όλη τη δημόσια και ιδιωτική οικονομική δραστηριότητά τους. Ένα νοικοκυριό, ακόμα και μέσα στην πόλη, έπρεπε να φτιάχνει το ψωμί του, να έχει το περιβόλι του, να διαθέτει κάποια υποτυπώδη κτηνοτροφική υποδομή κ.λπ.. Σε επίπεδο πόλης θεωρείτο, ότι μια κοινωνία πρέπει να επιδιώκει να παράγει όλα όσα της χρειάζονταν και να αποφεύγει να εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες.

Πράγμα, που υποχρεώνει στην εξέταση της Πολιτικής Οικονομίας ως εξαρτώμενης και εκπορευόμενης από την αυθεντική πολιτική, δηλαδή από την τέχνη της (αυτο)διοίκησης -όχι του εξουσιασμού- των κοινωνιών. Αυτό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα δεδομένα της σημερινής εποχής, όπου η πολιτική έχει εκφυλλιστεί σε παιδί για τα θελήματα τών οικονομικώς ισχυρών και η οικονομική ορολογία έχει αποκτήσει την μυστικοπάθεια και την ασάφεια της θρησκευτικής (όσο κι αν αρέσκεται να διατυπώνεται με έναν ψευδοεπιστημονικό τρόπο). Την επιστημονικοφανή αυτή ορολογία τήν μηρυκάζουν ανυποψίαστοι και οι αδαείς «απλοί άνθρωποι», χωρίς να ξέρουν τί πραγματικά λένε αλλά, δεχόμενοι ασυνείδητα όλο το ηθικολογικό, συναισθηματικό και χειραγωγητικό αποτέλεσμά της (όπως ακριβώς έχει επιτύχει και η θρησκεία).

Η αρχαία ελληνική οικονομία δεν υπήρξε ως κάτι ενιαίο (κάθε πόλη είχε διαφορετικό νόμισμα, δημοσιονομική πολιτική κ.λπ.). Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι κοινοί τόποι, οι οποίοι δίνουν μια εικόνα του πώς οι Έλληνες αντιλαμβάνονταν την Πολιτική Οικονομία και πώς συγκεκριμενοποιούσαν τις θεμελιώδεις της έννοιες εντάσσοντάς τες στο πεδίο τής γενικότερης πολιτικής, φιλοσοφικής κ.ά. αναζήτησής τους.

Ο παραγωγός

Η εμπορική δραστηριότητα ασκείτο συνήθως από μή πολίτες, που ήσαν εγκατεστημένοι στο έδαφος της πόλης και ελέγχετο σχολαστικά. Π.χ. το τί, γιατί, πόσο, πότε, από πού και πώς θα εισαχθεί και πώς θα διατεθεί, τουλάχιστον σε ζωτικά προϊόντα, αποτελούσε συχνότατα θέμα των συνελεύσεων της Εκκλησίας του Δήμου(3) δηλαδή, ζήτημα κατ’ εξοχήν πολιτικό, το οποίο αφορούσε τους πάντες. Ήταν αδιανόητη η «ελεύθερη» (και συνήθως απρόβλεπτη και αιφνιδιαστική) οικονομική δραστηριότητα, τα παιχνιδάκια των κερδοσκόπων με είδη πρώτης ανάγκης, οι συμφωνίες «κυρίων», η εκμετάλλευση, ή και το «στήσιμο» από τους επιτήδειους δύσκολων καταστάσεων, οι «αρπαχτές» και οι «μαγκιές» εις βάρος της κοινωνίας. Ωστόσο δεν επρόκειτο απλώς για την θωράκιση της κοινωνίας με τους «κατάλληλους» νόμους, ούτε για «έντιμους» δημόσιους λειτουργούς, που έκαναν ευσυνείδητα το καθήκον τους και άλλα τέτοια αφελή, που προβάλλονται σήμερα ως πανάκειες για ανάλογα προβλήματα. Εδώ, η ίδια η κοινωνία παίρνει την κατάσταση στα χέρια της και κόβει τα φτερά στην αλητεία της «κονόμας» (Ένας σημερινός οικονομικός αναλυτής θα έμενε κατάπληκτος με την παντελή απουσία «κινήτρων» -άλλη πολυφορεμένη λέξη, που στην σύγχρονη οικονομική ορολογία αποτελεί το επιστημονίστικο συνώνυμο του ξεπουλήματος- προς τους εμπόρους/ «επενδυτές» των ελληνικών πόλεων) .

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

ΑΜΑΖΟΝΙΟΣ ...ΟΙ 100 ΑΜΟΛΥΝΤΕΣ ΦΥΛΕΣ....

Αμαζόνιος: Οι 100 αμόλυντες φυλές της Γης


http://asset.tovima.gr/assetservice/Image.ashx?c=16632777&r=0&p=0&t=0&q=100&v=1&s=1&w=1000ΟΙ «ΧΑΜΕΝΕΣ» ΦΥΛΕΣ

Περίπου 100 κοινότητες ιθαγενών ζουν εντελώς αποκομμένες από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Κάθε επαφή μαζί τους θα μπορούσε να τις αφανίσει


Τον Δεκέμβριο του 2004 ένας γυμνός ιθαγενής εξαπέλυε δεκάδες βέλη εναντίον του ελικοπτέρου που πέταξε πάνω από το νησί Σέντινελ, στην Ινδία, για να δουν οι Αρχές αν οι «πρωτόγονοι» επιβίωσαν από το φοβερό τσουνάμι. Φυσικά, δεν το κατέρριψε. Στο Σέντινελ ζει η πιο απομονωμένη από τις περίπου 100 κοινότητες του πλανήτη οι οποίες και σήμερα παραμένουν ανέγγιχτες από τον «πολιτισμό». Διανύει τη Λίθινη Εποχή και προ ετών απάντησε με τον τρόπο της στο δίλημμα «αναγκαστική επαφή ή διατήρηση της απομόνωσης»: το 2006 μέλη της σκότωσαν δύο παράνομους ψαράδες που τόλμησαν να πλησιάσουν στο νησί.

«Πρέπει να υπάρχει σεβασμός
στις επιθυμίες των φυλών» τονίζει από το Λονδίνο μιλώντας προς το «Βήμα» η Ρεμπέκα Σπούνερ από την οργάνωση Survivor Ιnternational που υπερασπίζεται τα δικαιώματα των απειλούμενων ιθαγενών. Επικοινωνήσαμε μαζί της λόγω της διαμάχης που είχε ξεσπάσει με αφορμή τη σχεδιαζόμενη αποστολή βρετανών επιστημόνων στην περιοχή όπου ζουν απομονωμένοι οι Ινδιάνοι Αγιορέο, στη βόρεια Παραγουάη. Η αποστολή αναβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα προκειμένου να διαφυλαχθούν οι Αγιορέο.

«Μέλη των Αγιορέο έχουν έρθει σε επαφή και έχουν μεταφέρει την επιθυμία συγγενών τους να παραμείνουν απομονωμένοι» λέει η Σπούνερ- άλλωστε δεν είναι βέβαιο αν, εκτός από τους Σεντινελέζους, υπάρχει άλλη φυλή που να μην έχει απολύτως καμία επαφή με τον «πολιτισμό».

Το παράδοξο είναι ότι όσο καταστρέφονται τα δάση και στενεύει ο κλοιός γύρω από τις «χαμένες φυλές» τόσο ανακαλύπτονται νέες. «Οι άνθρωποι αυτοί συνήθως αποσύρονται όλο και πιο βαθιά στη ζούγκλα για να αποφύγουν τη βία» από παράνομους ξυλοκόπους, λαθροκυνηγούς και άλλους «εισβολείς» «ή επιλέγουν να μείνουν απομονωμένοι γιατί οι ίδιοι ή οι πρόγονοί τους είδαν ή υπέστησαν βία πριν από 100 χρόνια ή απλώς επιθυμούν να συνεχίσουν να ζουν όπως ζούσαν πάντα» .

Η ανακάλυψη χαμένων φυλών συναρπάζει και έχει αποτελέσει επανειλημμένως το θέμα ταινιών και βιβλίων. Κάποτε οι λευκοί αποικιοκράτες θεωρούσαν καθήκον τους να «εκπολιτίσουν» τους ιθαγενείς ενώ ως σήμερα οι χριστιανοί ιεραπόστολοι επιμένουν να τους βγάλουν από το «σκοτάδι». Παράδειγμα οι Ζο΄έ στη Βραζιλία. Μεταξύ 1982-5 ιεραπόστολοι πετούσαν πάνω από τα χωριά τους και έριχναν δώρα. Στη συνέχεια έστησαν μια ιεραποστολή λίγες ημέρες περπάτημα μακριά. Μετά την πρώτη επαφή το 1987, 45 Ζοέ πέθαναν από απλές ασθένειες, όπως γρίπη, επειδή δεν διέθεταν αντισώματα. Η ιεραποστολή ήταν εντελώς ανέτοιμη για να τους παράσχει ιατρική βοήθεια. Οσο η υγεία των Ζοέ χειροτέρευε τόσο πιο εξαρτημένοι γίνονταν από την ιεραποστολή. Τελικά το 1991 η κυβέρνηση της Βραζιλίας απέλασε τους ιεραποστόλους και έκτοτε η φυλή αφέθηκε στην ησυχία της.


Πριν από μόλις δύο γενιές η μαγεία δεν ήταν ψηφιακή για τους προγόνους του νεαρού στην Αιθιοπία
«Οι απομονωμένες φυλές είναι συνήθως πολύ μικρές.Οταν έρχονται σε “επαφή” το 50% πεθαίνει από ασθένειες» λέει η Σπούνερ. Τι γίνεται όμως αν κάποιο μέλος τραυματιστεί στη ζούγκλα ή αν ένα παιδί γεννηθεί με πρόβλημα υγείας; Πώς εξασφαλίζεται η επιβίωση ομάδων που αριθμούν μόλις 30-40 άτομα; «Οι άνθρωποι αυτοί ζούσαν πάντα σε μικρές ομάδες και επιβίωναν» , απαντάει. «Αν δεν ζητήσουν βοήθεια, δεν τους την προσφέρουμε. Εχουν επιζήσει χιλιάδες χρόνια χρησιμοποιώντας παραδοσιακά φάρμακα».

Μερικές από τις φυλές δεν έχουν ιδέα για το πώς μοιάζει ο εξωτερικός κόσμος ενώ άλλες έχουν αλλά επιλέγουν να παραμείνουν μακριά του. Πώς γνωρίζουμε ότι μια τέτοια απόφαση λαμβάνεται με τη σύμφωνη γνώμη των μελών; «Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε» απαντάει η Σπούνερ. «Ομως δεν ρισκάρουμε να αποδεκατίσουμε τη μισή φυλή για να το μάθουμε. Εχουν υπάρξει περιπτώσεις ιθαγενών που διαχώρισαν τη θέση τους και ήρθαν σε επαφή με τον έξω κόσμο».

Ολες οι «χαμένες φυλές» αντιμετωπίζουν σήμερα σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης. «Η τροπή που παίρνει ο κόσμος εντείνει την πίεση για επαφή. Απειλούνται περισσότερο οι φυλές του Αμαζονίου επειδή,λόγω της αύξησης της τιμής του πετρελαίου, έχει γίνει επικερδής η εξόρυξη εκεί όπου δεν συνέφερε στο παρελθόν».

«Παρ΄ ότι έστειλαν τα παιδιά σχολείο, σήμερα το 80% είναι άνεργα»

Το πώς διατηρεί το «ουδέτερο βλέμμα» του εξηγεί στο «Βήμα» ο Ουγκό Φεράν, γάλλος ερευνητής στην Αφρική

«Υιοθετώ ένα ουδέτερο βλέμμα απέναντι στις φυλές που μελετώ» λέει στο «Βήμα» από το Παρίσι ο Ουγκό Φεράν, διδάκτωρ εθνομουσικολογίας με μεγάλη εμπειρία στην επιτόπια επιστημονική έρευνα.

Μελετά απομονωμένες κοινότητες στην Αιθιοπία. Η πιο απομονωμένη είναι οι Μάαλε «επειδή η τουριστική διαδρομή παρακάμπτει την περιοχή τους». Το παράδειγμά τους είναι εύγλωττο για όλους τους ιθαγενείς που ακροβατούν μεταξύ απομόνωσης και «άλωσης».

Είναι σωστό, τον ρωτάμε, να στερούνται τα παιδιά των Μάαλε εκπαίδευση και περίθαλψη προς χάριν της απομόνωσης; Η απάντησή του δείχνει πόσο σύνθετο είναι το πρόβλημα: «Στο σχολείο στέλνουν συνήθως τα κορίτσια και κρατούν τα αγόρια σπίτι για να βοηθούν στη βοσκή των ζωντανών και στα χωράφια.Οσο για τα ιατρεία,είναι πολύ απομακρυσμένα,αλλά ούτως ή άλλως δεν έχουν τα αντανακλαστικά να πηγαίνουν στον γιατρό.Αφήνονται να πεθάνουν από συνήθεια. Πάντως από τους Μάαλε που έχουν πάει σχολείο, το 80%-85% είναι άνεργοι.Δεν είναι καλύτερο να μένουν να δουλεύουν τη γη για να έχουν τουλάχιστον να φάνε;».

Οι Μάαλε έμειναν απομονωμένοι, όμως σιγά σιγά κατασκευάζονται ασφαλτόδρομοι και χωριά αρχίζουν να ανοίγουν στην υπόλοιπη χώρα. Ο συνομιλητής μας θυμάται ένα μέλος της φυλής που εξελέγη βουλευτής στην Αντίς Αμπέμπα και προώθησε ένα σχέδιο κατασκευής αυτοκινητόδρομου. Και τονίζει: «Βλέπουμε το τοπίο να αλλάζει.Ξεφυτρώνουν σπίτια από ελενίτ,ενώ παλαιότερα όλοι έμεναν σε παραδοσιακές καλύβες, εμφανίζονται τα πρώτα εστιατόρια και υπαίθριες αγορές.Ο βουλευτής αυτός είναι ευαγγελιστής- προσηλυτίστηκε από τους προτεστάντες στη δεκαετία του ΄60.Στους Μάαλε υπήρξαν δυο αντικρουόμενες απόψεις:η μία υποστήριζε το “άνοιγμα” ενώ η άλλη υπερασπιζόταν τη διατήρηση της παραδοσιακής κοινωνίας. Φαινόταν ότι θα επικρατούσε η πρώτη όμως, λόγω έλλειψης χρημάτων,σταμάτησε η κατασκευήτου αυτοκινητοδρόμου».

Ο Φεράν άρχισε να μελετάει τους Μάαλε το 2001, όταν στα χωριά τους πήγαινε μόνο ένα αγροτικό μία φορά την εβδομάδα ή τις δύο εβδομάδες. Μετέφερε μουσουλμάνους εμπόρους που αγόραζαν καφέ, μέλι και βούτυρο από τη φυλή και τους πουλούσαν φτηνοπράγματα κατασκευασμένα στην Κίνα.

«Συχνά αναγκαζόμουν να πάω
με τα πόδια, τρεις-τέσσερις ώρες περπάτημα από το πιο κοντινό χωριό.Σήμερα πηγαίνει αυτοκίνητο σχεδόν καθημερινά,μηχανάκια και ποδήλατα». Ο «πολιτισμός» φτάνει με γρήγορα βήματα για να ανατρέψει πανάρχαιες ισορροπίες.

Κλοντ Λεβί-Στρος

 
Το μυαλό των «πρωτόγονων» είναι πανομοιότυπο με αυτό των«πολιτισμένων»
Ο πατέρας της σύγχρονης κοινωνικής ανθρωπολογίας πέθανε πέρυσι πλήρης ημερών, λίγο προτού κλείσει τα 101 του χρόνια. Μετά θάνατον διαβάστηκε η εξής δήλωσή του: «Σήμερα τα έμβια είδη, φυτά και ζώα, εξαφανίζονται με τρομακτικούς ρυθμούς. Και είναι σαφές ότι η πυκνότητα των ανθρώπων έχει γίνει τόσο έντονη που άρχισαν να δηλητηριάζουν τον εαυτό τους. Ο κόσμος στον οποίο τελειώνω την ύπαρξή μου δεν είναι πια ένας κόσμος που μου αρέσει». Ο γαλλοεβραίος ερευνητής (φωτογραφία)

προκάλεσε σάλο υποστηρίζοντας ότι το μυαλό των «πρωτόγονων» είναι πανομοιότυπο με των «πολιτισμένων». Αρνιόταν να αντιμετωπίσει τον δυτικό πολιτισμό ως ανώτερο.

Οι τρεις «αγάπες» της ζωής του λέγεται ότι ήταν ο μαρξισμός, η ψυχανάλυση και η γεωλογία, όμως αφιερώθηκε στην κοινωνική ανθρωπολογία από... σπόντα.

Το 1935 ο Κλοντ Λεβί-Στρος ακολούθησε την εθνολόγο σύζυγό του στη Βραζιλία, στη μελέτη φυλών του Αμαζονίου. Η Ντίνα τραυματίστηκε και εγκατέλειψε την αποστολή, την οποία ολοκλήρωσε εκείνος έχοντας κολλήσει το μικρόβιο του ανθρωπολόγου.

Το βιβλίο που τον έκανε διάσημο στη Γαλλία ήταν το «Θλιβεροί τροπικοί» (1955) και παγκοσμίως «Η άγρια σκέψη» (1962).

 

ΤΟ ΒΗΜΑ



Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ


ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ - ΤΙ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ

πηγή.http://eleftheri-epistimi.blogspot.com/

Σημείωση "ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ":Το άρθρο αυτό του κυρίου Πηλιούνη είναι καταπληκτικό και ανατρέπει όλα όσα γνωρίζουμε για τον Ισαάκ Νεύτωνα.Τις πληροφορίες αυτές δεν θα τις μάθετε ούτε στο σχολείο,ούτε στο Λύκειο,ούτε ακόμη και αν σπουδάσετε Φυσική.
Θεωρούμε οτι είναι πολυ σημαντικό να το διαβάσουν όλοι οι φυσικοί,οι μαθηματικοί,διοτι είναι καιρός να αντιληφθούμε οτι η γνώση και η επιστήμη ελέγχεται απο Μυστικές Εταιρείες.Δεν υπάρχει πραγματική ελεύθερη έρευνα.
Οσοι διαβάσουν το άρθρο και έχουν γνωστούς καθηγητές,ας το προωθήσουν.


Δείτε ακόμη τι συνέβη με την πιο καταπληκτική πατέντα παραγωγής ενέργειας απο κύματα και στον εφευρέτη της.





Εάν κάποια στιγμή έχετε πιει κάτω από τον ήλιο, σε μια απόκρυφα δική σας παραλία, ούζο, μπύρα ή κρασί και -πέρα των κατά τεκμήριο απαραίτητων ερωτικών συνειρμών που γεννά η μητρίδα θάλασσα- σας έχει πιάσει να παλεύετε στο νου, υποδεκάμετρα και διαβήτες και ενέργειες και αλμύρες και θάλασσες και σύμπαντα άπειρα, με βαρύτητες πέρα απο κάθε διαστατική αντίληψη, τότε έχετε μπει στη ζώνη των αείζωων πνευμάτων, όπου αρχή και εξουσία έχουν γεωμετρίες και «χημείες» παράδοξες και νόμοι, που κατέχουν μόνον οι προπάτορες, οι οιονεί μαθητές της πνευματικής δρόσου και οι κλέφτες της κρυμμένης γνώσης...




























Σ’ αυτούς τους χώρους, η βαρύτητα έχει εναποθέσει ένα «βαρύ» όνομα της παγκόσμιας ιστορίας των επιστημών και ειδικά της Φυσικής και των Μαθηματικών, που συγκινεί και πάραπέμπει σε διηγήσεις αλλόκοτες και επιτεύγματα μυστήρια. Είναι εκείνο του Isaac Newton (Ισαάκ Νεύτων).

Το διάστημα που ο Νεύτων ανέπνεε οξυγόνο σ' αυτή την κατάσταση ύπαρξης που αποκαλούμε γήινη ζωή ήταν από τις 4 Ιανουαρίου 1643 (ή κατά άλλους στις 25 Δεκεμβρίου του 1642), έως τις 20 Μαρτίου 1727,85 χρόνια γεμάτα δηλαδή, κατά τη διάρκεια των οποίων πολύ χρόνο αφιέρωσε στη βαθιά και ενδελεχή μελέτη των κειμένων των Αρχαίων Ελλήνων Φυσικών Φιλοσόφων. Ειδικότερα, μελέτησε και απέκτησε τεράστια βιβλιογραφία που αφορούσε σε κάθε είδους μετάφραση αρχαίων ελληνικών κειμένων με θέματα για τον χειρισμό των στοιχείων της ύλης, δηλαδή τις αλχημικές γνώσεις και τις κρυπτογραφημένες περιγραφές του Αριστοτέλη, των Νεοπλατωνικών, των Λατίνων και των Αράβων αλχημιστών, των Ροδοσταυρικών κειμένων -τα οποία ουσιαστικά ήταν και παραμένουν υποκλοπές των αριστοτελικο-πλατωνικών αλχημικών και ιατρικών γνώσεων- καθώς και τα κείμενα όλων των μεγάλων αλχημιστών που ακολούθησαν τους επόμενους αιώνες, όπως του Παράκελσου.

Αυτή όμως δεν ήταν μελέτη για τη γνώση, αλλά μελέτη για την, διά της αποκτηθείσας γνώσεως, αναστήλωση των αρχαίων αποκεκρυμμένων τεχνών παραγωγής υλικών διά των «χημικών» μεθόδων, προς όφελος της αυτού εξοχότητος του βασιλέα της Μ. Βρετανίας! Για τον λόγο αυτό ο Νεύτων είχε διοριστει ισοβίως ως ο επικεφαλής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου...

Όσο και αν ηχεί παράξενα, ο Νεύτων υπήρξε ο τελευταίος μεγάλος φανερός αλχημιστής. Ο τελευταίος μεγάλος μάγος, όπως αναφέρει σε μια περίφημη για το θέμα αυτό εργασία του, ο John Meynard Keynes το 1946, επ' ευκαιρία των τελετών για τον εορτασμό της επετείου των τριακοσίων χρόνων από τη γέννηση του Νεύτωνα.

Ναι, ο γνωστός J. Μ. Keynes, ο θεμελιωτής της προεξάρχουσας οικονομικής Θεωρίας του 20ού αιώνα, του κεϋνσιανισμού! Αναφέρει μάλιστα τον Νεύτωνα ως τον τελευταίο φανερό συνεχιστή μιας αλχημικής παράδοσης αιώνων, κατά τη ροή της οποίας πάμπολλα κείμενα και κρυπτογραφήματα, που αφορούσαν στις μεθοδολογίες και τις γνώσεις παραγωγής πολύτιμων μετάλλων και δη χρυσού και αργύρου, συγκεντρώθηκαν από τον Ιδιο τον Νεύτωνα. Ο Νεύτων άλλωστε άφησε ένα τεράστιο επιστημονικό έργο πίσω του για ένα αρκετά εκτεταμένο σύνολο γνωστικών πεδίων, όπως τα Μαθηματικά και η Φυσική. Όμως, 6.500.000 λέξεις από αυτό το έργο αφορούσαν στην αλχημεία, την οποία υπηρέτησε και μελέτησε για πάνω από 40 χρόνια!
Αμέσως μετά τον θάνατο του Νεύτωνα, όλα τα περιουσιακά στοιχεία του, τα χειρόγραφα και η βιβλιοθήκη του, περιήλθαν στην κατοχή της μοναδικής ανιψιάς του, Catherine Barton, συζύγου του J. Conduitt. Στη συνέχεια, πέρασαν στα χέρια της κόρης τους, Cathrine, η οποία έγινε σύζυγος του J. Wallop. Λόγω του ότι ο πατέρας του Wallop εχρήσθη κόμης του Portsmouth, έμειναν γνωστοί ώς οικογένεια Portshmuth, στην οποία και παρέμειναν όλα τα χειρόγραφα και η βιβλιοθήκη του Νεύτωνα για τα επόμενα 150 χρόνια.

Κατά τον 19ο αιώνα, ο Sir David Brewster μελέτησε όλο αυτό το υλικό και το 1855 εξέδωσε την πρώτη βιογραφία του Νεύτωνα. Το σοκ για τον Brewster ήταν μεγάλο, όταν ανακάλυψε την τεράστια ποσότητα αλχημικής πληροφορίας που υπήρχε μέσα σ' αυτό το υλικό, διαπιστώνοντας οτι το 80% περίπου της βιβλιοθήκης του Νεύτωνα αφορούσε στην αλχημεία! Υπήρξε πολύ τίμιος βιογράφος, αλλά και ταυτόχρονα σκληρά... politically correct και συνεπώς αντιμετώπισε τεράστιο πρόβλημα στο να αναφέρει τις αλχημικές δραστηριότητες του Νεύτωνα, αλλά και των μεγάλων ονομάτων Robert Boyle (16274691) και John Locke (16324704), σύγχρονων, ομοτράπεζων και συνεργατών του Νεύτωνα στον σχεδια σμό -υπό το στέμμα- της παγκόσμιας οικονομικής εξουσίας της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Γι' αυτό και διαχώρισε την αλχημεία σ' εκείνη που ασκούσαν οι «μεγάλοι» και σ' εκείνη που ασκούσαν οι «ταπεινοί και τσαρλατάνοι» με σκοπό το κέρδος. Μάλιστα αναφέρει συγκεκριμένα ότι οι Newton, Locke και Boyle, ασκούσαν την αλχημεία με αγνό σκοπό, που ήταν η ανάπτυξη της επιστιμης και η αποκόμιση γνώσεων προς όφελος τη κοινωνίας...


Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΝΕΥΤΩΝΑ

Στις σκοτεινές περιόδους εξουσίας μιας διεστραμμένης βρετανικής βασιλείας, μέσα οτα βρώμικα και σκοτεινά δρομάκια ενός μονίμως σκοτεινού από την αιθαλομίχλη και βουτηγμένου στην υγρασία Λονδίνου, σ' ένα σπίτι μακριά απο τα αδιάκριτα βλέμματα, στο οποίο η καμινάδα συνεχώς καπνίζει και ποτέ δεν σβήνει, ένας άνθρωπος, που ποτέ δεν επιθύμησε γυναικεία συντροφιά και ποτε δεν λάτρεψε άλλη εκτός απο την αντρική, γράφει ασταμάτητα για τα αποτελέσματα των επίμονων, επαναλαμβανόμενων και διεξοδικότατων πειραμάτων του. Είναι ο Νεύτων που μέσα στα πειράματα του ξαναζωντανεύει, μετά από λήθη αιώνων, η απόκρυφη τέχνη της αλχημείας, παράγοντας χρυσό, άργυρο και άλλα μυστηριώδη μέταλλα και ουσίες.


Ο βοηθός του Νεύτωνα, Dr. HumphreyNewton στα γράμματα που έστελνε μετά το θάνατο του Νεύτωνα, στον κληρονόμο J. Conduitt, έγραφε: «Συχνά καθόταν μέχρι τα ξημερώματα και επαναλάμβανε πολλές φορές τα αλχημικά πειράματα, μέχρι που ή θα έπαιρνε το αποτέλεσμα που περίμενε ή θα ξαναχανόταν μέσα στα ατελείωτα βιβλία της αλχημείας και των απόκρυφων γνώσεων, συχνά για πολλές ημέρες, μέχρι να καταλάβει τους μηχανισμούς. Ειδικά για έξι εβδομάδες την άνοιξη και έξι το φθινόπωρο, δεν έβγαινε καθόλου από το έργαστήριο, διότι οι εβδομάδες αυτές ήταν οι καταλληλότερες για την εκτέλεση των πιο απόκρυφων πειραμάτων». Προφανώς «κάτι» θα γνώριζε για τις ισημερίες, τις πλανητικές διατάξεις και την επίδραση τους στην αιθερική δράση επί της ύλης. Ας μην ξεχνάμε οτι ο Νεύτων υπήρξε ο βασικός παλινορθωτής της θεωρίας του αιθέρα στη Φυσική. Μέλος του «αόρατου κολλεγίου», ο Νεύτων μαζί με τον Robert Boyle και τον John Locke, μαγείρευαν στις μυστικές συναντήσεις τους την οικονομική πολιτική και το σύστημα μισθοδοσίας της Αγγλίας, και κατ' επέκταση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου, του 17ου και 18ου αιώνα!

Η μαθηματική ιδιοφυία που ο Νεύτων είχε από μικρός επιδείξει, του επέτρεπε να ασχολείται και να λύνει πολύπλοκα μαθηματικά προβλήματα της εποχής, που συσχετίζονταν με ζητήματα οικονομικής πολιτικής. Μεγάλο όμως μέρος του ερευνητικού του χρόνου, εξακολουθούσε να το αφιερώνει στην αλχημεία.

Ήρθε λοιπόν η εποχή στο γύρισμα του χρόνου και ο 5ος κόμης του Portsmouth παρέδωσε το 1872,ολόκληρη τη βιβλιοθήκη και τα χειρό γραφα του Νεύτωνα μετά από 150 χρόνια,τιμής ένεκεν, στο Πανεπιστήμιο του Cambridge,στο οποίο ο Νεύτων υπήρξε καθηγητής. Το ίδρυμα όρισε τότε επιτροπή καταλογογράφησης ολόκληρου αυτού του έργου.

Η επιτροπή τελείωσε το έργο της σε δεκαέξι χρόνια, το 1888 και ο 5ος κόμης του Portsmouth, λαμβάνοντας υπ' όψιν του το πόρισμα της επιτροπής καταλογογράφησης, άφησε στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, όσα από τα χειρόγραφα και βιβλία χαρακτηρίσθηκαν και κρίθηκαν ως επιστημονικά, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και όλα εκείνα τα σχετικά με το Νομισματοκοπείο και τους απόκρυφους και μυστηριώδεις υπολογισμούς και ισοτιμίες νομισμάτων και χρυσού.Τα υπόλοιπα, αλχημικού, θεολογικού, ιστορικού και αποκρυφιστικού περιεχομένου, παρέμειναν στην οικογένεια Portsmuth.
Όλο αυτό το υλικό, που από την καταλογογράφηση της επιτροπής του Cambridge υπολογίστηκε σε 6.500.000 λέξεις, παρέμεινε στην οικογένεια έως το 1936, οπότε και εδόθησαν στον γνωστό οίκο δημοπρασιών του Λονδίνου, Sotheby's, για να μπουν στους καταλόγους δημοπρασιών...

Εδώ θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Πώς είναι δυνατόν η επίσημη εξουσία να άφησε όλη αυτή τη γνώση να βγει σε δημοπρασία; Στην πραγματικότητα όμως δεν υπήρχε κανένας φόβος διότι:

• α) Ουδείς, πλην ελαχίστων στον πλανήτη, ενδιαφέρετο να ασχοληθεί ή ήταν σε θέση να καταλάβει τις απόκρυφες αναπαραστάσεις των βιβλίων και των χειρόγραφων του Νεύτωνα! Ο μεγάλος σοφός υπήρξε αποκρουστικά ακραίος στη διαδικασία κατανόησης και καταγραφής της επιστημονικής γνώσης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιδιαιτερότητας αυτού το ανθρώπου είναι το εξής: Τρυπώντας ο ίδιος με βελόνα το πίσω μέρος του βολβού του ματιού του, παρατήρησε και κατέγραψε τα οπτικά φαινόμενα που συμβαίνουν στον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια της πρόκλησης των ερεθισμά των σε διάφορες περιοχές του βολβού! Με αυτή του την ενέργεια, συμπλήρωσε μεν αχαρτογράφητες περιοχές γνώσης που αφορούσαν σε διάφορες περιοχές της επιστήμης της οπτικής αλλά σχεδόν τυφλώθηκε! Η ίδια μεθοδικότητα εμφανίζεται και στη σύνθεση των αλχημικών του καταλόγων και των κωδικοποιημένων ευρετηρίων και ουσιών.

• β) Θα άφηνε, πιστεύετε, ο Νεύτων όλη τη δουλειά του στην αλχημεία εκτεθειμένη; Αλλού λοιπόν τα κείμενα και αλλού οι κώδικες! Τα κείμενα και τα χειρόγραφα στις βιβλιοθήκες καί οι κώδικες στις «Στοές», υπό τη σκέπη του στέμματος...

• γ) Οι ίδιες οι «Στοές» είχαν ήδη φροντίσει, ώστε η πλειοψηφία των λαχνών της δημοπρασίας να περιέλθουν στα χέρια των δικών τους ανθρώπων: του John Meynard Keynes και του Εβραίου καθηγητή Πανεπιστημίου στις ΗΠΑ, του γνωστού Α. S. Yahuda. Έτσι, ο μεν Ι. Μ. Kevnes αγόρασε το μεγαλύτερο τμήμα των αλχημικών, ο δε Yahuda το μεγαλύτερο μέρος των θεολογικών και τμήμα των αλχημικών. Μετά το θάνατό τους,τα κληροδότησαν ο μεν Keynes, πεθαίνονταςτο 1951, στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, ο δε Yahunda το 1951 στήν Εθνική και Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ, όπου βρίσκονται από το 1964!

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο J. Μ. Keynes, δημιούργησε μια ολόκληρη οικονομική θεωρία περί χρήματος, χρυσού, πληθωρισμού εξωτερικού χρέους, εμπορίου και απασχόλησης, ενώ η θεωρία του, ονομασθείσα κεϋνσιανισμός, καταταλαιπώρησε τις οικονομίες όλων των εξαρτωμένων από τη Μ. Βρετανία χωρών και συνέτριψε τρεις ολόκληρες γενιές ανθρώπων της εργασίας, σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο...

Η συστηματικότητα του Νεύτωνα στην αλχημική του δράση ήταν απίστευτη. Κατέγραψε και επανέφερε στο φως όλες τις βασικές μεθόδους καθαρισμού χρυσοφόρων, αργυροφόρων και άλλων Βασικών μεταλλευμάτων που είχε μάθει, από τα κείμενα του Αριστοτέλη και προχώρησε στην αλχημική παραγωγή χρυσού, αργύρου άλλων πολύτιμων μετάλλων με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ο Μ. Αλέξανδρος 2000 χρόνια πριν,με το φορητό νομισματοκοπείο που είχε σε όλες τις εκστρατείες του, για να παράγει χρυσό και να πληρώνει τις ατελείωτες στρατιές που έσερνε μαζί του.

Φυσικά, ο διδάσκαλος Αριστοτέλης τον είχε διδάξει όλη την τεχνική...Μελέτησε, αποκωδικοποίησε, έμαθε και γνώρισε σε βάθος όλες τις αλχημικές τεχνικές της ψυχρής πυρηνικής σύντηξης, της λεγόμενης και μεταστοιχείωσης. Αποτέλεσμα της συστηματικής και επιστημονικά μεθοδολογικής δουλειάς των ατελείωτων ετών αλχημικής δράσης του Νεύτωνα είναι όλες οι γνωστές μας σήμερα μέθοδοι χημικής επεξεργασίας στοιχείων, ουσιών και μειγμάτων και όλες οι συσκευές και διατάξεις οργάνων για την υλοποίηση των χημικών πειραμάτων.

Και όλα αυτά, μέσω όλων όσων οι Έλληνες πρωτίστως είχαν χρέος να γνωρίζουν και να δημιουργούν! Αλλά οι Έλληνες μαθαίνουν σήμερα τις επιστήμες από αλλού, γιατί επί 2.000 τόσα χρόνια «σώζουν την ψυχή τους» και ασχολούνται με υψηλότερα πράγματα από τη γνώση και την επιστήμη, όπως είναι η μετά θάνατον ζωή και τα κοκκαλάκια διαφόρων αγίων...

Λέξεις όπως, αμάγαλμα, απόσταξη, εξάτμιση, χωνίον και πλήθος άλλων που παραπέμπουν στις χημικές διεργασίες, βρίσκονται σε αφθονία μέσα στα σημειωματάρια του Νεύτωνα και στις επιστολές που αντάλασσαν με το R. Boyle, μέχρι τον θάνατο αυτού, το 1691.

Στον INDEX CHEMICUS, το εκτενέστερο από όλα τα αλχημικά του χειρόγραφα, ο Νεύτωνας καταγράφει διαδικασίες μεθοδολογίες, αντιδραστήρια και ουσίες, σε μια έκταση μεγαλύτερη των 100 σελίδων, όπου περιλαμβάνονται περί τα 900 λήμματα και πάνω απο 5.000 παρα πομπές αλχημικής φύσης σε κάθε είδους βιβλίο, αρχαία ή νεότερα χειρόγραφα, συγγραφείς και μελετητές της αλχημείας. Και όλα με απόλυτη τάξη και συνάφεια. Για τη συστηματικότητα του αυτή,οι συγκλίνουσες απόψεις όλων των ανεξάρτητων ερευνητών και ακαδημαϊκών μελετητών γύρω από το αλχημικό έργο του Νεύτωνα, δείχνουν στην κατεύθυνση μιας εγκιβωτισμένης και εύκολα προσπελάσιμης γνώσης επί διαδικασιών και ουσιών, από «εκείνους» οι οποίοι κάνουν άμεση εφαρμογή της, αλλά και διαθέτουν κώδικες αποκρυπτογράφησης.

Όλοι αυτοί οι ερευνητές μιλούν χωρίς περιστροφές για τον «αόρατο» -με την έννοια του ερμητικά κλειστού- κύκλο εκείνων που παρήγαγαν τον χρυσό και τα άλλα πολύτιμα μέταλλα για λογαριασμό της κυβέρνησης και της αυτού μεγαλειότητας του βασιλέως της Μ. Βρετανίας...

Ολος ο υπόλοιπος κόσμος ήταν (και διά σχετικού νόμου...) αποκλεισμένος από οτιδήποτε συσχετιζόταν με την παραγωγή χρυσού ή άλλων πολύτιμων μετάλλων! Τον νόμο εισηγήθηκε ο άλλος μεγάλος αλχημιστής και ο αρχικός μάλλον καθοδηγητής του Νεύτωνα στην αλχημεία,Robert Boyle, και εφαρμόστηκε επι βασιλείας του Ερρίκου του 4ου,το 1689.Ο τίτλος του νόμου ήταν «Περί απαγορεύσεως πολλαπλασιασμού του χρυσού» και είναι προσπελάσιμος από οποιονδήποτε θέλει να ψάξει στα αρχεία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας..,[σημ.παραθέτω εδώ ενα ενδιαφέρον σχετικό link απο τά αρχεία του Βρετανικού κοινοβουλίουhttp://www.british-history.ac.uk/report.aspx?compid=46400] Προσέξτε ότι ο νόμος μιλάει για «πολλαπλασιασμό», που σημαίνει: μην εφαρμόζετε αλχημεία για να αυξήσετε(!) τον χρυσό που πιθανόν έχετε, διότι θα διωχθείτε! Μάλιστα ο ίδιος ο Boyle είχε παλαιότερα, το 1661, κυκλοφορήσει ένα βιβλίο με τον εξής μακρύ και αποκαλυπτικό τίτλο: The sceptic alchemist or chemico-physical doubts & paradoxes, testing the spagyristic principles (σε ελεύθερη μετάφραση: Ο σκεπτικιστής αλχημιστής ή φυσικοχημικές αμφιβολίες και παράδοξα,δοκιμάζοντας τις αρχές της Σπαγειρίας), με σκοπό να περιγελάσει και να συκοφαντήσει όσους ασχολούνταν με την αλχημεια ερασιτεχνικά ή με "ταπεινούς σκοπούς"! Το φοβερό σε αυτό τον τίτλο είναι η αλλαγή του stagyristic σε spagyristic, να μην παραπέμπει στην εκ των Σταγείρων του Αριστοτέλη τέχνη!...
Το αλχημικό έργο του Νεύτωνα σε πολλά σημεία ήταν άρρηκτα δεμένο με παράλληλες και εκτεταμένες μελέτες και εργασίες γύρω από θεολογικά θέματα, όπως η εργασία του για τη βιβλική ανάλυση περι Δανιήλ και τις εσχατολογικές προβλέψεις του. Επίσης έμαθε τα εβραϊκά, όντας φοιτητής στο Cambridge, και μελέτησε εις βάθος την Καμπαλά,ενώ ταυτόχρονα έγραψε αναλύσεις για τις αλχημικές και υπερφυσικές ιδιότητες του «Emerald Tamblet» (Σμαράγδινου Πίνακα) του Ερμή του Τρισμέγιστου...
Η μεγάλη αναζήτηση όλων των εποχών, η αναζήτηση της «φιλοσοφικής λίθου» ήταν και για τον Νεύτωνα σκοπός ζωής! Μόνο που ο " κόσμος έμαθε για τον Νεύτωνα, όχι για αυτές του τις δραστηριότητες, αλλά για το επιστημονικό του έργο στη Φυσική και τα Μαθηματικά! Κάτι που ήταν πιο επιτρεπτό για τον άνθρωπο της εποχής εκείνης της απόλυτης φεουδαρχίας. Κατά περίεργη σύμπτωση, τα ίδια ισχύουν και για τον σημερινό άνθρωπο...
Ο John Meynard Keynes, ήταν ο δεύτερος μετά από τον Brewster που εδέχθη το ισχυρό σοκ, μέσα από τη μελέτη των ατελείωτων χειρόγραφων που «ήρθαν» στα χέρια του, αναφορικά με την κρυφή αλχημική ζωή του Ισαάκ Νεύτωνα. Γράφει σχετικά: «Ο Νεύτων δεν ήταν ο πρώτος μεγάλος του αιώνα της Λογικής.Ηταν ο τελευταίος των μάγων, ένα μεγάλο μυαλό, ο οποίος κοίταξε τον ορατό και πνευματικό κόσμο με το ίδιο βλέμμα που τον κοίταξαν οι θεμελιωτές του πολιτισμού μας 10.000 χρόνια πριν"! Ναι, σωστά διαβάζετε: 10.000 χρονιά πριν! Το αναφέρει ο J. Μ. Keynes, ο θεμελιωτής της σύγχρονης προ-παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Άπό πού άραγε να αντλεί τη σιγουριά αυτής της γνώσης, αυτός ο μελετητής των χειρογράφων του Νεύτωνα; Εάν κάποιος άλλος πει το ίδιο πράγμα, σε οποιαδήποτε χώρα, ότι ο πολιτισμός ξεκίνησε πριν 10.000 χρόνια, θα πέσουν όλα τα media επάνω του να τον φάνε, ενώ το επιστημονικό κατεστημένο θα τον αφαιμάξει.
Οταν όμως το λέει ο Keynes, το ακούν μόνο όσοι μπορούν και ξέρουν και γράφεται μόνο σε μελέτες και βιβλία που έτσι και αλλιώς είναι πολύ δύσκολο για τον απλό αναζητητή να βρεθούν!...

Συνεχίζει ο Keynes: «Γιατί τον αποκαλώ μάγο; Διοτι αντιμετώπισε ολόκληρο το σύμπαν και οτι αυτό περιλαμβάνει υπό τη μορφή ενός γρίφου,ενός μυστικού, οποίο μπορεί να φανερωθεί με την απλή εφαρμογή καθαρής σκέψης επάνω σε αδιάσειστα στοιχεία και δεδομένα, τα οποία ο Θεός μας έχει ρίξει εδω και εκεί,για να ενεργοποιήσει ένα κυνήγι φιλοσοφικού θησαυρού στις Εσωτερικές Αδελφότητες».

Πολλά θαυμαστικά Θα έπρεπε να μπουν εδώ. Οχι μόνο παραδέχεται ότι πήρε την πληροφορία που ήθελε από τα χειρόγραφα του Νεύτωνα, αλλά και ομολογεί ότι τέτοιες πληροφορίες είναι διαθέσιμες μόνο μέσα στις γνωστές και μη εξαιρετέες αδελφότητες! Τέκτονες, Ροδόσταυροι, Ναΐτες και ένα σωρό άλλες αδελφότητες, οργανωμένες μέσα στα αυστηρά τυπικά των ταγμάτων τους,διαφημίζονται από τον ίδιο τον Keynes -έναν εκλεκτό τους άλλωστε-ως οι μοναδικές πηγές για την αναζήτηση της γνώσης!
Ο Keynes πάντως, βρήκε τον δικό του «χρυσό» μέσα στα επιστημονικά χειρόγραφα του Νεύτωνα. Το φοβερό μαθηματικό μυαλό του Νεύτωνα, είχε ετοιμάσει όλα τα μοντέλα και τούς υπολογισμούς για τις διαδικασίες κοπής, διάθεσης, ελέγχου, αποθεματοποίησης και ανταλλαξιμότητας της αγγλικής χρυσής λίρας,για λογαριασμό μιας ολόκληρης αυτοκρατορίας. Δεν είχε παρά να τα ντύσει όλα αυτά, για να μην είναι ορατά παρά μόνο από ελάχιστους, με μια «Γενική θεωρία της απασχόλησης του τόκου και του χρήματος» και να στήσει το αντιανθρώπινο οικονομικό δυτικό σύστημα οικονομικής διαχείρισης, το ουροβόρο αυτό σύστημα. Για το αντίστοιχο ανατολικό, φρόντισε ο Κάρολος Μορδεχαϊ (Καρλ Μαρξ), απ' ευθείας απο τις εβραϊκές πηγές του Λονδίνου στο οποίο άλλωστε σπούδασε και δημιούργησε...


========================================

Ο Ισαάκ Νεύτων γεννήθηκε σε ένα υποστατικό του Γούλστορπ, κοντά στο Γκράνθαμ στο Λίνκολνσάιρ, από πρόωρο τοκετό και οι γονείς του δεν είχαν την ελπίδα ότι θα ζήσει. Προερχόταν από μία σχετικά εύπορη αγροτική οικογένεια. Δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του, ο οποίος πέθανε λίγους μήνες μετά τη γέννηση του, ενώ η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε τον Βαρνάβα Σμιθ, όταν ο Ισαάκ ήταν 2 ετών. Την κηδεμονία του παιδιού ανέλαβε η γιαγιά του, Μάρτζορυ Αϊσκάου. Μπορούμε να υποθέσουμε με βεβαιότητα ότι ο Νεύτωνας δεν είχε ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, αφού σε ηλικία 19 χρό νων, ανάμεσα στις άλλες αμαρτίες του καταγράφει: «απείλησα κάποτε τη μητέρα μου και τον πατριό μου ότι Θα κάψω αυτούς και το σπίτι».
Μετά τον θάνατο του πατριού του, πήγε να ζήσει με την οικογένεια των Κλαρκ στο Γκράνθαμ, προκειμένου να παρακολουθεί τα μαθήματα στο δημόσιο δημοτικό σχολείο. Δεν ήταν υπόδειγμα μαθητή και οι αναφορές των δασκάλων του τον χαρακτήριζαν «οκνηρό» και «απρόσεκτο». Η μητέρα του γρήγορα τον απομάκρυνε από το σχολείο για να αναλάβει τη διαχείριση του κτήματος, αλλά σύντομα ο Ισαάκ έδειξε ότι δεν είχε ούτε το ταλέντο ούτε τη διάθεση για κάτι τέτοιο. Όμως ο θείος του, Γουίλιαμ Αϊσκάου, αποφάσισε ότι το καλύτερο για τον νεαρό Νεύτωνα ήταν να προετοιμαστεί για το πανεπιστήμιο. Συνέχισε την εκπαίδευση του μέχρι το 1660, ενώ παράλληλα διέμενε με τον διευθυντή του σχολείου του, Στόουκς, ο οποίος αντιλήφθηκε το πάθος του Νεύτωνα για μάθηση.
Δεν είναι σίγουρο αν ο Νεύτωνας είχε δώσει δείγματα της ευφυίας του από εκείνη την ηλικία, πάντως στις 5 Ιουνίου 1661 εισήχθη στο Κολλέγιο Τρίνιτι στο Κέημπριτζ. Αν και οικονομικά ευκατάστατος, πλήρωνε τα δίδακτρα εργαζόμενος ως υπηρέτης σε κάποιον άλλο μαθητή, κοινή πρακτική εκείνη την εποχή.
Στην εκπαίδευση κυριαρχούσε η φιλοσοφία του Αριστοτέλη, αλλά ο Νεύτωνας μελέτησε το έργο του Καρτέσιου, του Γκασέντι, του Χομπς και κυρίως του Μπόυλ. Μεγάλη επιρροή άσκησε πάνω του η μηχανική τού μεγάλου αστρονόμου Γαλιλαίου και μελέτησε την Οπτική του Κέπλερ. Κατέγραψε όλες τις σκέψεις του στο βιβλίο Quaestiones Quaedam Philosophicae, όπου στον πρόλογο του ανέφερε: «Ο Πλάτωνας είναι φίλος μου, ο Αριστοτέλης είναι φίλος μου, αλλά η καλύτερη μου φίλη είναι η αλήθεια»!
Αποφοίτησε με χαμηλό βαθμό τον Απρίλη του 1665. Την ίδια χρονιά το πανεπιστήμιο έκλεισε εξ αιτίας μιας επιδημίας βουβωνικής πανώλης και ο Νεύτωνας αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Λίνκολνσάιρ. Στα δύο χρόνια που παρέμεινε εκεί, φανέρωσε την επιστημονική ιδιοφυία του και άρχισε να αναπτύσσει ριζοσπαστικές θεωρίες στα μαθηματικά, τη φυσική, την οπτική και την αστρονομία. Εκείνη την περίοδο, έθεσε τις βάσεις για την απειροστική ανάλυση, πολύ πριν την ανακαλύψει ο Λάιμπνιτς. Παρήγαγε απλές αναλυτικές μεθόδους που ενοποιούσαν πολλές διαφορετικές τεχνικές που χρησιμοποιούνταν για να λύσουν άσχετα μεταξύ τους προβλήμα¬τα, όπως ο υπολογισμός επιφάνειας, εφαπτομένης κ.ο.κ. Το 1671 έγραψε το De methodis Serierum et Fluxorium, αλλά δεν κατόρθωσε να το δημοσι εύσει. Τελικά, το έργο κυκλοφόρησε το 1736 από τον Τζον Κόλσον.
Το 1667, το πανεπιστήμιο επαναλειτούργησε και ο Νεύτωνας γρήγορα κέρδισε τον θαυμασμό του καθηγητή του, Μπάροου, και έγινε βοηθός του. Τον Ιούλιο του 1669, ο Μπάροου φρόντισε να γνωστοποιήσει στον κόσμο τα μαθηματικά επιτεύγματα του Νεύτωνα, στέλνοντας το κείμενο του Νεύτωνα De analysi στον Κόλινς, ο οποίος το έδειξε σε όλους τους γνωστούς μαθηματικούς της εποχής, αλλά και στον πρόεδρο της Βασιλικής Εταιρείας. Το 1669, ο Μπάροου παραιτήθηκε από την έδρα του για να αφοσιωθεί στον Θεό, προτείνοντας στη θέση του τον Νεύτωνα - αν και ήταν μόνο 27 χρονών!
Η πρώτη εργασία του Νεύτωνα ως καθηγητή, τον Ιανουάριο του 1670 ήταν πάνω στην οπτική. Είχε καταλήξει ότι το λευκό φως αποτελούσε σύν θεση όλων των χρωμάτων, σε αντίθεση με ό,τι πιστευόταν μέχρι τότε, ότι δηλαδή το λευκό χρώμα ήταν ένα ξεχωριστό αυθύπαρκτο χρώμα. Μετά από αυτή τη διαπίστωση σχεδίασε και κατασκεύασε ένα κατοπτρικό τηλε σκόπιο. Το 1672 ο Νεύτωνας εκλέχτηκε μέλος της Βασιλικής Εταιρείας και εξέδωσε την πρώτη επιστημονική εργασία του για το φως και το χρώμα. Μετά τη διαφωνία του με τον Χουκ, ο Νεύτωνας κλείστηκε ακόμη περισσό τερο στον εαυτό του και απομακρύνθηκε από τη Βασιλική Εταιρεία. Οι σφοδρές επικρίσεις που δέχτηκε η θεωρία των χρωμάτων του από τους Άγγλους ιησουίτες, καθώς και ο θάνατος της μητέρας του ένα χρόνο αργότερα, τον οδήγησαν σε νευρική κατάρρευση. Για πολλά χρόνια θα αποφεύγει όσο μπορεί περισσότερο τις κοινωνικές συναναστροφές.
Το μεγαλύτερο επιστημονικό επίτευγμα του Νεύτωνα ήταν το έργο του στη φυσική και η διατύπωση της θεωρίας της βαρύτητας. Ήδη από το 1666, είχε αρχίσει να διαμορφώνει τους τρεις νόμους που διέπουν την κίνηση, σε συνδυασμό με τον νόμο της πλανητικής κίνησης που είχε διατυ πώσει ο Κέπλερ. Τελικά, το 1687 ο Νεύτωνας εξέδωσε το Philosophise naturalis principia mathematica ή Principia. Πρόκειται για το πιο σημαντικό επιστημονικό έργο που έχει γραφτεί ποτέ. Ο Νεύτωνας ανέλυσε την κίνη ση των σωμάτων, τον νόμο της αδράνειας και της κεντρομόλου δύναμης. Απέδειξε ότι οι πλανήτες έλκονται από την ηλιακή βαρύτητα που είναι αντιστρόφως ανάλογη με το τετράγωνο της απόστασης. Εξήγησε μ' αυτόν τον τρόπο τις ελλειπτικές τροχιές και την κλίση του άξονα της γης. Αν και η θεωρία του δεν έγινε αποδεκτή από την πλειοψηφία του επιστημονικού κατεστημένου, ο Νεύτωνας συνέχισε να θεωρείται ιδιοφυία.
Το 1685, ανεβαίνει στον θρόνο ο Ιάκωβος II, με την υποστήριξη τόσο των Καθολικών όσο και των Αγγλικανών.
"Οταν ο βασιλιάς θέλησε να διορίσει ένα Βενεδικτίνο μοναχό στο Πανεπιστήμιο του Κέημπριτζ χωρίς εξετάσεις και τους καθιερωμένους όρκους, ο Νεύτωνας έγραψε στον αντιπρόεδρο: «Εσυ θαρραλέος και σταθερός στους Νόμους και δεν θα αποτύχεις"!
Ο αντιπρόεδρος ακολούθησε τη συμβουλή του και εκδιώχθηκε από τη θέση του. Παρ' όλα αυτά ο Νεύτωνας συνέχισε να συγκεντρώνει επιχειρήματα για την προάσπιση του πανεπιστημίου. Μετά την εκδίωξη του Ιακώβου από τον Γουλιέλμο της Οράγγης, το 1688, το Πανεπιστήμιο του Κέημπριτζ εξέλεξε τον, διάσημο πια για την υπεράσπιση του πανεπιστημίου, Νεύτωνα, ως ένα από τα δύο μέλη τους στο Κοινοβούλιο, στις 15 Ιανουαρίου 1689.
Μετά από μια δεύτερη νευρική κατάρρευση το 1693, ο Νεύτωνας αποσύρθηκε από την έρευνα. Οι λόγοι αυτής της κατάρρευσης αποτέλεσαν αμφιλεγόμενο ζήτημα για τους βιογράφους του και είναι πολλές οι θεωρίες που έχουν προταθεί: χημική δηλητηρίαση, αποτέλεσμα των αλχημικών πειραμάτων του, απογοήτευση από τις έρευνες του, το τέλος της σχέσης του με τον Fatio de Duillier. Ο ίδιος ο Νεύτωνας πίστευε ότι αιτία ήταν οι αϋπνίες, αν και αυτές ήταν μάλλον σύμπτωμα της κατάθλιψης, από την οποία υπέφερε παρά αιτία.
Όπως και νά 'χει, το 1669 εγκατέλειψε το Κέημπριτζ και ανέλαβε επικεφαλής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου, αν-και από την έδρα του στο Κέημπριτζ παραιτήθηκε το 1701. Αν και ο Νεύτωνας ήταν πια πάμπλουτος, δεν αντιμετώπισε το αξίωμα του σαν μια απλή αναγνώριση των επιστημονικών επιτευγμάτων του. Αντιθέτως, εργάστηκε σκληρά και κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τις οικονομικές κρίσεις αλλά και να λάβει μέτρα κατά της παραχάραξης.
Το 1703 εξελέγη πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας και παρέμεινε σ' αυτή τη θέση μέχρι τον θάνατο του. Χρίστηκε ιππότης από τη βασίλισσα Αννα, το 1705, και ήταν ο πρώτος επιστήμονας που τιμήθηκε τόσο πολύ για το έργο του.
Παρ' όλα αυτό τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν ήταν τόσο εύκολα και χαρακτηρίστηκαν από την έντονη διαμάχη του με τον Λάιμπνιτζ σχετικά με το ποιος είχε ανακαλύψει την απειροστική-ανάλυση. Πέθανε, πλήρης ημερών, στις 20 Μαρτίου 1727.

========================================

Το 1970, ο αγρότης David Hudson,στο κτήμα του στην Αριζόνα, ανακάλυψε μέσα σε ορυχεια του προηγούμενου αιώνα, ότι το χώμα είχε περίεργη σύσταση. Μετά από 10 χρόνια ερευνών και δαπάνη αρκετών χιλιάδων δολαρίων, απέδειξε μέσα από μια σειρά πατενταρισμένων πειραμάτων ότι το χώμα αυτό περιείχε τον λευκό χρυσό ή αλλιώς τον μονοατομικό χρυσό, τη λευκή σκόνη των αλχημιστών! Πρόκειται για χρυσό ο οποίος είναι διαλυτός σε νερό και σε άλλα αλχημικά και δυναμοποιημένα υγρά και που σε αυτή τη μορφή είναι πόσιμος, με δραματικά εως απίστευτα αποτελέσματα εις όφελος της ανθρώπινης υγείας! Εάν βέβαια τον επεξεργαστούμε «με κατάλληλες μεθόδους» μετατρέπεται στον γνωστό πολυπόθητο μεταλλικό χρυσό...
Πολλές οι αναφορές του Αριστοτέλη σ'αυτή τη λευκή σκόνη, πολλες και οι αναφορές και οι χαλκογραφίες των κατοπινών αλχημιστικών αιώνων,όπου περιγράφονται φαινομενικά ανε ξήγητες εργαστηριακές διεργασίες σχετικές με τη λευκή ουσία.
Η λευκή αυτή ουσία και η παραγωγή της υπήρξε και παραμένει το απόλυτο μυστικό της αλχημείας, παλαιάς και σύγχρονης. Για τους δια χρονικούς αλχημιστές που αναζητούν τη γνώση και την πρόσβαση στις πολυδιαστατικές αιθερικές πραγματικότητες του «αείζωου πυρός» του Ηράκλειτου, η λευκή σκόνη που θα την πιούνε διαλυμένη μέσα σε απλό ή δυναμοποιημένο νερό και θα διαποτίσει ολόκληρο το «είναι» τους, είναι το εισιτήριο για καταστάσεις συνειδητότητας και πνευματικής χειραφέτησης, όποι η γνώση αποκαλύπτεται, σε όλα της τα επίπεδα αβίαστα και καθαρά, ως η από πάντα ενυπάρχουσα εις τον και περί τον άνθρωπο!
Για τους γνωστούς "εμπόρους των Εθνών», αυτή η λευκή σκόνη μαζί με την άλλη, επίσης λευκή σκόνη...) είναι το όπλο για τον έλεγχο των οικονομιών και των λαών μέσω της ελεγχόμενης παραγωγής χρυσού,για ανέξοδη αγορά συνειδήσεων, ομάδων ανθρώπων και μηχανισμών, που θα συντηρήσουν στη συνέχεια την τρισάθλια ψευδο-οικουμενική εξουσία τους.
Ο Νεύτων,κατά τη διάρκεια της δημιουργικότατης και πολυτάραχης επιστημονικής του ζωής, επεχείρησε την ανακάλυψη των βασικών δομών της συμπαντικής ύλης και μέσω της αλχημείας επεδίωξε να βρει τις σχέσεις που διέπουν τις δυνάμεις και τα σωματίδια από τα οποία κάθε μορφή ύλης αποτελείται.
Η ενασχόληση του αυτή και τα αποτελέσματα της εξασφάλισαν στον ίδιο μια βασιλική ζωή για μελέτη και έρευνα, όπως ακριβώς την επιθυμούσε. Στο κράτος του, τη Μεγάλη Βρετανία, εξασφάλισαν τις «γνώσεις» και τα «εργαλεία» για παγκόσμια κυριαρχία! Στον δε κόσμο που ερευνά και ψάχνει την επιστήμη, με την επιστήμη για την επιστήμη, ένα δρόμο και μια μέθοδο όχι κατ' ανάγκη μοναδικούς και αναγκαίους, αλλά ικανούς. Κατά το μέτρο δε και τη σοφία των δικών μας Ελλήνων προπατόρων, ούτε και σωστούς...

=====================================


Ο ΙΣΑΑΚ ΝΕΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΝ

Λίγοι από τους βιογράφους του Νεύτωνα έχουν σημειώσει οτι
ταν από ευγενή σκωτική οικογένεια, ασχέτως αν αυτή είχε ξεπέσει πριν
από τη γέννηση του. Αυτή ακριβώς η καταγωγή όμως θα μπορούσε να
είχε οδηγήσει αρκετούς μελετητές σε μια πιο «υποψιασμένη
της μετέπειτα ζωής του.
Μετά από δύσκολα παιδικά χρόνια αλλά καλές σπουδές, αν περίπου ετών, ο Νεύτων κατάφερε να γίνει δεκτός στη Εταιρεία, όπου γνωρίστηκε με τον Ρόμπερτ Μπόυλ, σημαντικό επιστήμονα της εποχής και μάγιστρο του Τάγματος της Σιών. Το περιβόητο αυτό Τάγμα ή Ηγουμενείο της Σιών, ως κύριο σκοπό του είχε και έχει τη δια φύλαξη του Αγίου Αίματος, του αίματος δηλαδή του Ιησού Χρίστου, το οποίο υποτίθεται ότι πέρασε στους φυσικούς απογόνους του μέσω της σχέσης του με τη Μαρία τη Μαγδαληνή.
Πίσω όμως από τη «φανερή» αιτία της ύπαρξης του κρύβονται πολλά μυστικά, αρκετά από τα οποία αφορούν στην πολιτική - με κύριο μέλημα τη διατήρηση στην εξουσία και περαιτέρω εξάπλωση της Μεροβιγγιανής δυναστείας. Αν και οι σκεπτικιστές ασκούν κριτική στο θεωρητικό αυτό υπόβαθρο της αδιαμφισβήτητης, εν τούτοις, ύπαρξης του Τάγματος, είναι χαρακτηριστικό ότι πολλοί ερευνητές έχουν αποδείξει ότι οι περισσότεροι σημερινοί ηγέτες του κόσμου μας-είτε εκλεγμένοι, είτε εστεμένοι- είναι μεταξύ τους μακρινοί συγγενείς, σαν πράγματι να υπάρχει μία γενεαλογική γραμμή που κυβερνά τον κόσμο!
Από την άλλη, πολλά από τα μυστικά του Τάγματος σχετίζονται με την αλχημεία και τα καλά κρυμμένα μυστικά της- Να αναφέρουμε επίσης ότι μεταξύ των μεγάλων Μαγίστρων του Ηγουμενείου της Σιών είναι ο Ντα Βίντσι, ο Βίκτωρ Ουγκώ και ο Κλωντ Ντεμπισί...
Όπως και να έχει, από τη στιγμή της γνωριμίας του Νεύτωνα με τον Μπόυλ, η εξέλιξη του πρώτου υπήρξε αστραπιαία. Έγινε διευθυντής του Βασιλικού Νομισματοκοπείου με στόχο να βελτιώσει την ποιότητα του χρυσού, ενώ λίγα χρόνια αργότερα τέθηκε επικεφαλής της Βασιλικής Εταιρείας.
Σήμερα πλέον έχει γίνει γνωστό από πολλούς μελετητές ότι ο Ισαάκ Νεύτων διετέλεσε Μέγας Μάγιστρος του Τάγματος της Σιών απο το 1691 μέχρι και τον θάνατο του, το 1727. Διαδέχθηκε τον Μπόυλ, ενώ ένας άλλος σημαντικός επιστήμονας της εποχής, ο Τσαρλς Ράντκλιφ ήταν αυτός που διαδέχθηκε τον Νεύτωνα.
Δεν υπάρχουν στοιχεία για πιθανή σχέση TOU Νεύτωνα με τον Ελευθεροτεκτονισμό.Κανένα αρχείο με το όνομα του ώς μέλος Στοάς δεν έχει εμφανιστεί. Παρ' όλα αυτά είναι γνωστό ότι σμμμετείχε σε μία ημιμασονική οργάνωση,την ομάδα των Ευγενών Κυρίων του Σπώλντινγκ,στην οποία συμμετείχε και ο πολύ γνωστός μεταφυσικός ποιητής Αλεξάντερ Πόουπ.
Στα γραπτά του όμως, μπορεί να συναντήσει κανείς αρκετές αναφορές σε ζητήματα που απασχολούσαν τον Ελευθεροτεκτονισμο εκείνης της εποχής. Έτσι, εμφανίζεται να θεωρεί τον Νώε σημαντικότερο από τον Μωϋσή μία από τις σημαντικότερες εργασίες του αφορούσε
εξέλιξη της μοναρχίας από την αρχαία εποχή. Στο Chronology of ancient kingdoms amended θεωρεί τον Ιουδαϊσμό ως την ιερή διδασκαλία που κατέχει τα πιο βαθιά μυστικά και τη θεϊκή γνώση που έχει χαθεί. Σε άλλα του κείμενα φαίνεται βαθιά επηρεασμένος από τις διδασκαλίες του Ερμή του Τρισμέγιστου, αλλά και του Πυθαγόρα. Ειδικά ως προς τον τελευταίο, ο Νεύτων θεωρεί ότι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται ο Πυθαγορας τη μουσική των σφαιρών αποτελεί μια πρώιμη μεταφορά του νόμου της βαρύτητας.
Βεβαίως,όπως και η επιστημονική του τοποθέτηση, η θεολογική του άποψη στάθηκε αιρετική σε σχέση με το επικρατούν δόγμα. 'Ηταν μαχη-αν και σιωπηρά- αντίθετος στην ιδέα περί Αγίας Τριάδας, αναρωτιόταν για τη θεότητα του Ιησού και ήταν καχύποπτος απέναντι στην Καινή Διαθήκη, γιατί θεωρούσε ότι τα Ευαγγέλια διαφοροποιήθηκαν κατά τον 5ο αιώνα. Επηρεασμένος από αρκετές απόψεις των Γνωστικών θεωρησε ότι ο Ιησούς ήταν θεός εκ του αποτελέσματος της παρουσίας του στη Γη και όχι εκ φύσεως. Αυτή η άποψη εκφραζόταν από τους Σοσινιανούς, μια αίρεση που έδινε ιδιαίτερη βάση στην αρία καταγωγή της. Αλλωστε και ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Αριο...
Ταυτόχρονα, έδειχνε ιδιαίτερη συμπάθεια στους Καμισάρδους (Camisards) ή Προφήτες της Σεβέν αποτελούσαν, κατά μία έννοια, συνέχεια των Καθαρών. Τόσο οι Καθαροί, όσο και οι επίγονοι τους θεω ρούσαν ότι η Γνώση παίζει σημαντικότερο ρόλο απο την Πίστη.
Λίγο πριν πεθάνει ζήτησε από τους φίλους του να κάψουν μεγάλη ποσότητα χειρογράφων και σημειώσεων, των οποίων μέχρι και σήμερα παραμένει άγνωστο το περιεχόμενο. Πολλές είναι οι υποθέσεις που θα μπορούσαν να γίνουν για τις σημειώσεις αυτές, όμως το μόνο βέβαιο είναι ότι αποτελούν βαθιά γνώση που θα μείνει για πάντα κρυφή.


=======================================


========================================

Πανάρχαιες αλχημικές πρακτικές:Αρτος και Χρυσός.

του Χρήστου Μαρίνου

Οι αποκρυφες παραδόσεις πού συνδέουν τον αμύθητο πλούτο των Ναϊτών Ιπποτών με αλχημική μεταστοιχείωση κοινών μετάλλων σε χρυσό αναφέρουν οτι στην περιοχή της Μεσοποταμίας
και του Σινά υπήρχαν κάποια ιδιαίτερα αρτοποιεία, Καθώς και στοιχεία ότι οι θεοί(προφανώς οι Ανόυνάκι των Σουμέρο-Βαβυλωνίων) κατείχαν τη δυνατότητα παραγωγής χρυσού σέ μονοατομική αλλά και σε οκτατομική σύσταση! Τουλάχιστον δύο τέτοια αρτοποιεία έχουν εντοπισθεί, το ένα πλησίον της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά και το άλλο στη Μεσοποταμία, πλησίον της αρχαίας πόλης Λαγκάς.
Ο χρυσός είναι στοιχειό με οκτώ άτομα. Οι ενδείξεις οδηγούν στο ότι οι προανθρώπινες φυλές της Γης είχαν την τεχνογνωσία για να φτιάξουν μονοατομικό χρυσό! Τον διαμόρφωναν σαν μία λευκή σκόνη. Αυτό ακριβώς έκαναν και οι θεοί της Σουμερίας: διαι ρούσαν τον χρυσό στα εξ ων συνετέθη. Η μυθολογία αναφέρει ότι κατά τη διαδικασία, παρασκεύαζαν μια λευκή σκόνη την οποία έριχναν στον άρτο οταν αυτός ψηνόταν και τον έτρωγαν. Οι άρτοι αυτοί ήταν κωνικοί και οι Θεοί-βασιλείς της Σουμερίας τους έτρωγαν και έγίνοντο λαμπεροί και φωτεινοί. (Εδω μπορούμε να θυμηθούμε το λαμπερό τάγμα του Εωσφόρου, του φέροντος το φως...) Με το Παρασκεύασμα αυτού του άρτου οι λαμπεροί θεοί αποκτούσαν υπερ φυσικές δυνάμεις και δυνατότητες. Μπορούσαν ακόμη να πραγματοποιήσουν αυτόματο ταξίδι στο χωροχρόνο ή αλλαγή πραγματικότητας, γίνονταν δηλαδή, χωροχρονικά μενίρ ή χρονίρ. Εδώ ακριβώς έγκειται τα μυστικό των "καλών» και των «κακών», αλλά και των ερευνών πολλών αλχημιστών για τον χρυσό. Εάν ο άνθρωπος φάει τέτοιου είδους κωνικό άρτο με ρινί σματα χρυσού ως άλευρο, εις τα άλευρα θα απωλέσει την ψυχή του! Δέχεστε να γίνετε ισχυρά χρονομενίρ δίχως ψυχή; Τούτο σημαίνει ότι η" άνοδος σας ως ανθρώπων θα σταματήσει στην τέταρτη διάσπαση, από την τρίτη που βρίσκεστε σήμερα... Φυσικά δεν θα φτάσετε ποτέ στην 5η, 6η και 7ή διάσταση, γνωστή και ως θέωση του ανθρώπου.
Οι Ναϊτες που κατείχαν μεγάλο μέρος της αρχαίας γνώσης φαίνεται πως έψαχναν σουμε-ριακά και βαβυλωνιακά αρχεία δημιουργίας αυτού του ειδικού άρτου από χρυσό, για να φωτι σθούν.
Ένα μεγάλο μέρος του συμβολισμού του ρόδακα, που είναι στην ουσία οκτάγωνο και απαντάται σέ όλους τους ναούς του Μεσαίωνα-το συναντούμε στη Νοτρ Νταμ στο Παρίσι και στη μητρόπολη της Αμιέν, στα κάστρα και παρεκκλήσια της περιοχής της Ρεν λέ Σατώ- αναφέρεται στο οκτάγωνο,πολυατομικό στοιχειό του χρυσού.
Όλοι οι αρχαίοι ναοί στη Μεσοποταμία όπως και ο αντίστοιχος του Σολύμου, υιού του Σετ στα Ιεροσόλυμα, ήταν γεμάτοι απο οκτάγωνα, τα πιο πολλά σε χρώμα κίτρινο-χρυσαφί. Το οκτάγωνο και ο αριθμός οκτώ κρυπτογραφούν τα οκτώ άτομα του χρυσού, Που δεν είναι στοιχείο μονοατομικό, όπώς διατείνεται η συμβατική επιστήμη, αλλά αποτελούμενο από οκτώ άτομα.Ο ρόδακας έχει οκτώ ακτίνες, όσες και τα άτομα
του χρυσού. Όλοι οι Ναοί που έχουν κτιστεί από μυητικά τάγματα έχουν σε πολλά σημεία ρόδακες. Ρόδακες, και μάλιστα χρυσαφένιους, έχουν ακόμη και τα άμφια των ορθόδοξων ιερέων...

============================================

Αν κοιτάξουμε όμως με μάτια ερευνητικά και τίμια στην εξέλιξη της ανθρώπινης Ιστορίας, θα δούμε ότι οι μόνοι δρόμοι τους οποίους επέλεξε ή στους οποίους της επετράπη με προσχεδια σμένο τρόπο να βαδίσει η ανθρωπότητα και να φθάσει στο σήμερα, είναι αυτοί ακριβώς οι δρόμοι. Τα συστήματα κυκλοφοριακής συμπεριφοράς είναι δεδομένα και υποχρεωτικά. Απαγορεύονται οποιεσδήποτε παρεκκλίσεις και επιλογές παραδρομών ή συντομεύσεων. Το παράδειγμα του δασκάλου Νεύτωνα στη συμμε τοχή και τον σχεδιασμό τέτοιων διαδρομών, είναι πλέον γνωστό. Μπορούμε να διδαχθούμε από αυτό, να το υπερβούμε, να το ακυρώσουμε και να αιωρηθούμε και εμείς πάνω από τις επιτρεπτές διαδρομές, ατενίζοντας και διαπλέοντας ανοιχτές θάλασσες γνώσης με όριο το πουθενά και σκοπό το ΑριστοΤέλος. Θα το κάνουμε;


Βιβλιογραφία

1) Νεύτων και αλχημεία, Μ. Παπαθανασίου, Εκδ. Ουτοπία - 5ος & 6ος, 1995 7) Hermetic & Alchemical Writings of Paracelsus, Ιδιωτική Βιβλιοθήκη 3) The Foundations of Newton's Alchemy, Betty Jo Teeter Dobbs - Assistant Prof, of History at Northwestern University of Illinois, Cambridge University Press 4) αρχείο διαλέξεων: «Επιστήμη χωρίς Λογοκρισία», Δρ. Παναγιώτης Παππάς 5) Knowing the Time, Knowing of Time, 3rd annual conf. Boston Univ., Dec-1998 6) Isaac Newton - A private scholar and a public servant, Campridge University Library 7) Η αλχημεία, Ζακ Καρλ Μισέλ Γκρανζέ, Εκδ. Αστάρτη 8) Αλχημεία - Η φιλοσο φική λίθος, Αλλισον Κόουντερτ, Εκδ. Πύρινος κόσμος 9) Το νέο φως της αλχημείας, Μιχαήλ Σεντιβόγκιους, Εκδ. Πύρινος κόσμος 10) Για το Ερυθρό Ρόδο 8 τον Χρυσό Σταυρό, Τζιουντισέλι / Μπασελέρι, Εκδ. Τετρακτύς 11) Superconductivity & Modern Alchemy, David Hudson, http://monatomic.earth.com 12) Μάγοι και Αλχημιστές - Η παράδοση της Δύσης, Gareth Knight, Εκδ. Ιάμβλιχος 13) Silver to Gold, Selected Writings of Fulcanelli, Emmens, Fletcher, Waite


Το άρθρο αυτό μας το έστειλε φίλος με email,δημοσιεύτηκε πριν αρκετά χρόνια στο περιοδικό "ΤΡΙΤΟ ΜΑΤΙ",δεν μας είπε ακριβώς χρονολογία.Ο συγγραφέας του είναι ο Ιωάννης Πηλιούνης.

You might also like: